Consequenties

Geestelijke groeigroep – 20 april 1993

U moogt zelf, zoals u weet, een onderwerp aansnijden.  Dus vertelt u het maar.

* Wij willen het volgende onder uw aandacht brengen, Broeder.  Het ligt helemaal niet in onze bedoeling van u een prognose te verkrijgen over wereldgebeuren ed., dat zal er beslist bij komen. Wij danken u voor de correcte samenspraak de laatste maal en we stellen het ten zeerste op prijs u aan het woord te hebben deze avond. Gezien de omwentelingen groot en klein, gezien de vooravond van praktische volwaardige inzet in onze samenwerking en aansluitend daaraan uw slotwoord laatstleden, nl. de inzet ter uitvoering van onze geestelijke en stoffelijke taak en zoals u zei, de consequenties hiervoor.  Bedankt voor alles en graag uw oordeel.

Ja, dus m.a.w. wat zijn de consequenties.  Ik mag misschien beginnen met een soort gelijkenis. Er kwam een man, na zijn dood, aan in het volledig duister en uiteindelijk bad hij God om er a.u.b. hem uit te helpen.  Even later voelde hij zijn hele omgeving schudden en er kwamen barsten in, hij zat in een fles en daaruit gekomen zag hij iemand naast zich staan, die zei, ja, ik ben je gids.  U kunt even gezelligheid vinden, maar, zoals u ziet, bent u pas aan het randje gekomen van het hiernamaals en om de hemel te bereiken, moet u door de hel gaan.

Zei die man, nou, dat vind ik niet leuk.  Andere geesten zeggen, kijk, elke keer een stukje verder, met vertrouwen, want Lucifer is de Heer van deze ruimte, dat is zijn ene gezicht, zijn ander gezicht is dat van de Vader zelf en daarom moet u achter de stoel van Lucifer zien te komen en daar is een diep gat en daar springt u dan in en dan komt u in de hemel.  Maar de man vond dit allesbehalve leuk, maar hij ontdekte dat hij over alle krachten beschikte om dus elke uitdaging opnieuw  te overwinnen, elke kwetsuur daarbij opgelopen genas weer, en uiteindelijk dacht hij bij zichzelf, nou, dat is toch wel goed en dan zegt hij tegen de ander, waarom gaat u eigenlijk met me mee.  De ander zegt, ja, kijk, ik ben een gids en zolang als ik hier blijf kan ik anderen helpen, maar wanneer ik zelf ook die laatste stap doe, dan ben ik in de hemel en dan kan ik niemand meer helpen.  Waarop de eerste nadacht, want hij had veel geleerd onderweg, en zei, nou, weet u wat, springt u dan maar, dan zal ik de taak overnemen, want ik geloof niet dat u in de hemel kunt komen, als u niet bereid bent om een ander te helpen, zelfs door de hel te gaan.

U zult zeggen, een kinderlijk verhaaltje, maar wat is de consequentie.  Ook in de kosmos is alles een kwestie van evenwicht, wanneer een verschuiving te ener zijde plaats vindt moet die onmiddellijk door een verschuiving te andere zijde gecompenseerd worden.  Dat houdt in dat, wanneer wij de dingen doen, dat we daar in zekere zin voordelen uit kunnen putten, maar dat we gelijktijdig daardoor ook weer bepaalde lasten op ons moeten nemen.

Wanneer u iemand geneest, dan kunt u wel zeggen, de kracht komt van God, maar als u het goed doet, bent u moe na afloop.  Wanneer u een mens helpt met paranormale gaven, dan kunt u dat heel rustig doen, en misschien zelfs heel goed en met goede resultaten, maar na afloop bent u moe,  u bent a.h.w. niet helemaal normaal meer, dat keert pas langzaam terug.

Alles wat u doet heeft dus zijn consequenties.  En nu leven we op het ogenblik in een wereld waarin dus, zullen we zeggen, het geweld hand over hand toeneemt, dat heeft u zelf wel gemerkt, waarin de strijd tussen allerhande groepen, economisch en anderszins, eveneens toeneemt en waarbij de spanning waaronder de mensen komen te staan steeds groter wordt.

Een groep als deze kan daar een rustgevende en kalmerende invloed uitoefenen, u kunt anderen a.h.w. helpen om zichzelf verder te helpen, maar dat kunt u niet doen zonder dat er ook van uw kant zekere offers worden gebracht.  Men zal zeggen, ja maar, de Orde helpt ons toch, dat doet de Orde en dat doen ook de anderen met wie u te maken hebt gehad, dat is weer onze kant, wanneer wij u iets leren en u doet er iets mee, dan zijn wij mede aansprakelijk voor de gevolgen daarvan.  Ik hoop dat u het kunt begrijpen. Dat houdt in dat wij u tegen die gevolgen zoveel mogelijk zullen beschermen, en dat we daarnaast zullen proberen u optimale mogelijkheden te geven om de dingen ook inderdaad te doen, te zijn.  Maar u moet zelf uw weg kiezen, dat kan niemand voor u doen, u moet zelf proberen om anderen a.h.w. goed te doen, de gevolgen daarvan kunnen voor u bv. zijn zorgen ed., u kunt zeggen ja, wij moeten de hele wereld liefhebben, maar dat kunt u dan niet doen zonder zelf lief te hebben, als u begrijpt wat ik bedoel. Het is dus zo dat alles a.h.w. zijn gevolgen meebrengt en dat soms het een nodig is om het ander te bereiken.  Dat klinkt voor veel mensen verward of vreemd, die zijn er niet aan gewend, die zeggen, zijn er geen hemelse instanties die dat oplossen. Neen !  U functioneert, ook in deze tijd, onder kosmische wetten, die wetten zijn niet zacht of hard, ze zijn er alleen.  De kosmische wetten zijn eenvoudig bestaande evenwichten en bepaalde grenzen aan de mogelijkheden.  Zodra u dat in de gaten hebt zult u niet zeggen, een kosmische wet betekent dus altijd dit of dat, maar u zult wel zeggen, een kosmische wet zegt dus tot zover kan ik gaan en verder niet.  Een kosmische wet zegt mij, ik kan wel dit bereiken, maar dan moet dat er tegenover staan, het is nooit een eenzijdige kwestie. Ik hoop dat dit het idee consequenties voldoende heeft toegelicht en dan komen we als vanzelf aan deze tijd, wat is de verwarring eigenlijk van deze tijd.

De verwarring ontstaat doordat men enerzijds een overmaat aan regels heeft en anderzijds probeert de regels zo te ontduiken dat ze in uw eigen voordeel werken.  Er is dus geen gemeenschappelijke moraliteit meer, er zijn een aantal illusies, bevorderd door degenen die dat nodig vinden, er is in feite geen vrijheid meer.  Dan zult u zeggen, vrijheid van wat, vrijheid van handelen hebt u in uw eigen kring, in beperkte mate, daar kunt u uzelf zijn, zodra u in de buitenwereld komt wordt u gebonden aan de daar geldende opvattingen, ook wanneer u weet dat die onjuist zijn.  U wordt geregeerd, dwz. dat u verbonden bent door de gemeenschap aan een systeem dat door mensen wordt geleid die, al dan niet, fouten maken, maar de consequenties daarvan zijn voor u. Dat houdt weer in dat er steeds grotere belangenstrijd ontstaat.  Heel simpel, werkgever, vakbond.  Vakbond : steeds minder werken, steeds meer verdienen; werkgever : ik moet meer productie hebben, want anders kan ik niet overleven en ik wil zelf ook nog aardig leven. Vijanden !  Zolang er een compromis te vinden is, waarbij de vakbond een beetje gelijk krijgt en de werkgever niet al te veel tekort komt, dan gaat het prima, op het ogenblik echter dat de vakbond eisen stelt aan de werkgever waaraan die in feite niet tegemoet kan komen, dan zal hij misschien gedwongen zijn om te doen alsof en gelijktijdig dus te zorgen dat minder mensen hetzelfde werk gaan doen en zo toch aan de relatie kostprijs en productie niet te veel verandert.  Een ander systeem waarin u leeft is dat van de zgn. inflatie.  Elk jaar wordt uw geld iets minder waard.  Voor degene die in vaste goederen belegt, is dat een zaak die niet zo erg belangrijk is, omdat de prijzen daarvan mee fluctueren, maar voor degene die geld heeft betekent een inflatie-ratio van zeg maar vijftien procent per jaar, dat het geld dat u hebt gespaard of op de bank hebt liggen, elk jaar vijf procent minder waard wordt.  Wanneer de bank u dan zeven procent geeft, ik noem maar wat, dan heeft u dus een feitelijke interest van twee procent en van die twee procent gaan dan nog weer de kosten af, die de bank maakt om het allemaal voor u te regelen en te registreren.  Hier zien we weer hetzelfde, een conflict, een conflict dat eigenlijk een beetje op een machtsstrijd lijkt.  Ik wil van het leven dit of dat hebben en dan moet het er zijn.  Wij willen nationale vrijheid, best, maar nationale vrijheid is ook het erkennen van nationale verplichtingen, als u dat laatste afwijst, ja, dan komt u in een situatie zoals de Serven, Bosnië. U kunt zeggen, ja maar, mijn waarheid is de enige waarheid, en in het ergste geval loopt dat zo ongeveer uit als, om recent te blijven, de Texas stand off.  U weet wel de man die dacht dat hij een incarnatie van Jezus was en die zich zelf en een aantal anderen levend heeft verbrand, omdat hij nu eenmaal had verkondigd dat de aarde in vuur zou vergaan op een bepaalde tijd.  Hier ziet u consequenties, maar u ziet gelijktijdig de verwarring. Ik kan niet zeggen wat een ander moet denken of moet doen, ik kan alleen zelf denken en doen, ik kan niet bepalen wat een ander aan arbeid moet opbrengen, maar ik moet wel zelf bepalen hoeveel die arbeid mij waard is, ik kan misschien anderen helpen, maar ik zal toch zelf uit moeten maken in hoeverre ik die hulp kan verlenen en in hoeverre de prijs daarvan hoger is dan mijn eigen uithoudingsvermogen, mijn eigen vermogen om te helpen dus.  Deze consequenties in een tijd waarin steeds meer belangen tegen elkaar opstaan, houden in dat we heel zorgvuldig onze weg, onze eigen houding moeten bepalen.  Wij zijn zo vrij als een vogeltje binnen het kader van ons persoonlijk denken en eventueel persoonlijk leven, daar zijn we zelf aansprakelijk, daar zijn geen belemmeringen.  Maar wanneer wij worden aangevallen door een wereld, dan kunnen we niet alleen staan, dus zullen wij met anderen samen moeten werken, die eveneens die persoonlijke vrijheid verdedigen, en dan blijkt opeens dat we iets van die persoonlijke vrijheid en keuzemogelijkheid op moeten geven om het samenwerken mogelijk te maken.  De grote fout die heel vaak wordt gemaakt hierbij is dat men zegt, ja, er moet iemand het gezag hebben, maar gezag resulteert altijd weer in de eis dat anderen, zonder denken, aanvaarden wat het gezag zegt, m.a.w. kritiekloze aanvaarding, het is zoiets als iemand voortdurend bestoken met verhalen uit de bijbel, daar consequenties uit trekken en gelijktijdig verbieden om die bijbel zelf te lezen. Hier is geen sprake meer van een gelijkwaardigheid.

Wat is in deze tijd dan het meest belangrijke, en nu sla ik een heel hoofdstuk over, want anders moet ik u dadelijk allemaal weer wakker maken, vrees ik.  Luister goed, in een tijd van verwarring willen wij rust, die rust houdt tevens in dat wij proberen om zelf een beetje gelukkig en tevreden te zijn, vaak moeilijk, maar het gaat.  Om dit te kunnen handhaven zoeken wij steun bij elkaar, ook dat is begrijpelijk, want we hebben soms eventjes iemand nodig die ons helpt onze eigen onevenwichtigheden weer tot een evenwicht te herstellen.  Wij proberen gezamenlijk geestelijk werkzaam te zijn, want stoffelijke aspecten zijn niet te vermijden, maar de geestelijke aspecten hebben een veel langere duur en een veel grotere werking. Wij kunnen niet zeggen, iedereen moet op deze en niet op een andere manier geestelijk werken, want ieder heeft zijn beste kwaliteiten, u gaat een horlogemaker toch ook niet vragen of hij eventjes een onderzeeër voor u aan elkaar kan lassen en u zult de houtsnijder niet vragen of hij even een schilderij wil maken en u kunt de musicus niet vragen of hij misschien wat hout voor u wil zagen, ofschoon sommige violisten dicht in de buurt komen.  M.a.w. ieder heeft zijn eigen kwaliteiten, ieder heeft zijn eigen leven, ieder reageert zoals hij zelf, zij zelf, is.  Binnen de groep moet dat aanvaard worden, u kunt daar geen regels stellen, u kunt niet van uit uw eigen standpunt rechten hanteren, anderzijds behoeft u ook, van uit u eigen standpunt, alleen die verplichtingen te erkennen die u persoonlijk en van ganser harte aangaat. Dat is de vrijheid.  In een wereld waarin de belangenstrijd zo sterk vervlochten raakt met allerhande uiterlijkheden, belangen en theorieën, zal anders een vervreemding van de werkelijkheid mogelijk zijn, nu is dit niet zo.  Wij behoeven, omdat wij op deze wijze van uit ons zelf waarmaken wat we zijn, ons niet bezig te houden met de belangenstrijd, het partij kiezen ed. buiten ons, dat laten we aan anderen over.  Geestelijk zijn we daardoor rustig, ontspannen, wij kunnen elke keer weer een krachtbron vinden, waarmee wij onze eventuele tekort schietende krachten in de stof of occult, kunnen aanvullen.

En na deze gezamenlijke snotterpartij, die toch van enige harmonie blijk geeft, gaan we ons afvragen wat is dan die geestelijke waarde.  Er zijn rond ons kosmische krachten, die kosmische krachten kunnen we, al dan niet, benoemen, we kunnen er betekenissen aan toekennen, dat is alleen aanduiding van onze persoonlijke relatie met de kosmische kracht, maar deze kracht is er. Door deze kracht a.h.w. in onszelf op te nemen, ervaren wij enerzijds iets wat uit die kosmische kracht voortvloeit, anderzijds hebben wij de mogelijkheid, de kracht, om daardoor dingen te zijn of te doen, die onze normale mogelijkheden iets te boven gaan.  Als u dit allemaal verwerkt hebt, dan komt de volgende vraag. Hoe zal het in de toekomst verder gaan, de prognoses zijn, ongeacht wat geachte spreker hier heeft gezegd, toch velen zeer dierbaar.  De verwarring neemt toe, er ontstaat een toenemende verwarring en strijd en deze kan in het geheel van Europa voeren tot een aantal vergaande interne geschillen, zij  kunnen soms de vorm krijgen die nu in Italië optreedt, een schijn van reiniging, verbetering, gevolgd door golven van geweld, omdat deze verbetering niet aanvaardbaar is voor een deel van diegenen die macht hebben.  Het kan gaan als in Frankrijk, waarbij ongetwijfeld verzet van een aantal van de burgers kan voeren tot iets wat heel dicht een pogrom benadert tegen buitenlanders, maar ook tegen mensen met bepaalde sociale opvattingen.  In Duitsland zien we het verschil bestaan tussen twee delen van het land, deze zijn verklaarbaar en u kunt ze niet gelijkschakelen in welvaart en verdienste op korte termijn, iedereen die redelijk is zal zich dat realiseren, maar de mensen zelf zien alleen dat de anderen het beter hebben en ze willen het ook beter hebben.  Ook hier geschillen en extremisme van verschillende soorten.  Rusland, ja, Rusland is nu maar een klein stukje, maar het voelt zichzelf nog steeds als het grote rijk, dat zal de staatslieden daar, ongeacht of de bureaucraten en de plan-economie weer een beetje meer op de voorgrond komen, er toe dwingen zichzelf a.h.w. steeds weer als belangrijk te presenteren, maar de belangrijkheid van een regeerder kan alleen bereikt worden door de onbelangrijkheid, die wordt veroorzaakt voor elke burger en diens persoonlijke welvaart en belangen, m.a.w. de burger betaalt voor de grootheid van de staatsman en de staatsman betaalt voor zijn onverschilligheid op den duur ook een hoge prijs. Dit houdt in dat verschillende groeperingen zoekende naar belangrijkheid en ook naar behoud van wat zij zien als hun eigen vorm van welvaart, bezig zijn die welvaart te vernietigen, en dan kunt u daar wel miljarden instoppen, maar miljarden halen niets uit als er geen gezond verstand is.  Gezond verstand is in de Russisch-Slavische emotionaliteit iets wat alleen aan de orde komt wanneer men toevallig rust heeft van zijn al te zeer uitgedrukte emotionaliteiten.  En er zijn, onthoudt dat goed, geen dwingende factoren meer aanwezig, zelfs machten als leger, geheime politie ed. hebben slechts beperkte macht en invloed en deze vooral op de hogere niveaus, maar niet t.a.v. de eenvoudige bevolking, die echter voortdurend bezig is om iets van eigen levenswaarde terug te veroveren.  Deze verwarringen nemen nog een jaartje of wat toe.  Er moet worden aangenomen dat rond 1998, ook in dit land, samenwerking mogelijk wordt, dat ook in andere landen, langzaam maar zeker, weer het begrip voor verhoudingen en voor consequenties toe gaat nemen, dit zal echter voeren tot de val van vele van de thans belangrijke staatslieden.

Als u zich dat allemaal realiseert, dat is nu zuiver stoffelijk, dan komt de volgende factor in het spel.  De ecologie op aarde moet een nieuw evenwicht vinden, dat is o.a. het gevolg van veranderde stralingsverhoudingen, maar ook veranderde levenscondities.  Dat houdt in dat er heel veel veranderingen gaan ontstaan die voor de mens als zodanig niet gunstig zijn, tenzij hij mee verandert, het wil verder zeggen dat de aarde zelf weer vele malen in oproer zal komen, omdat nu eenmaal de onevenwichtigheid van de psychische uitstraling van de mensheid als geheel haar daartoe verleidt, het is a.h.w. een hond die voelt dat er vlooien lopen, en dan begint te krabben.  Dus, de tweede factor is wat u de natuur noemt, die zaken die ook niet zonder meer stoffelijk, redelijk kunnen worden geregeld of overwonnen.  En dan hebben we de derde factor, en die wordt helaas nog te veel verwaarloosd, het gevoel in de mens waardoor hij intuïtief dingen weet te vinden die voor hem belangrijk zijn, waardoor hij intuïtief weet welke dingen hij beter kan mijden, ongeacht wat de wereld zegt, ongeacht wat de rede of verstand zegt.  Een mens moet wel redelijk leven, maar hij moet dat alleen zo doen dat hij daardoor de hinderpalen van de redelijkheid van anderen kan omzeilen, dat is toch duidelijk, dacht ik. Zolang men echter probeert anderen zijn inzichten en wil op te leggen, gaat men daar uiteindelijk zelf aan ten gronde, zelfs het Vaticaan zal daar ervaringen mee opdoen in het komende anderhalf jaar.

Dus, het is een wereld in verwarring.  Maar gaat u nu eens een keer kijken buiten in de natuur, de ene boom staat nog kaal, de andere heeft al blad waarschijnlijk, maar wat is er overal aan de gang, er is een sapdrift, die sapdrift verandert een deel van de structuur, de winterstructuur, van het hout en geeft daardoor bloeivermogen ed., dat is toch heel redelijk.  Ziet u dat aan de buitenkant, nee ! misschien dat u aan de buitenkant eerder chaos, brekend hout ed. ziet, dan dit proces van stuwing.  Wat op aarde gebeurt, is op het ogenblik ook zo’n proces van stuwing, de mensheid kan wel degelijk tot een nieuwe bloei komen, maar dan moet eerst het oude loof gevallen zijn, dan moet het dode hout uitgebroken zijn.  En wat op het ogenblik gebeurt is het vallen van het dode loof, de denkbeelden en idealen, die zo ver van de werkelijkheid staan, dat ze niets anders meer zijn dan droombeelden, het breken van het dode hout.  De leiders en leidinggevenden, de zoekers naar macht op elk niveau, van de terrorist tot de regeerder toe, moeten breken, moeten vallen, zij moeten verdwijnen uit het geheel, pas dan kan de boom haar bladknoppen open gaan vouwen, pas dan kan zij eventueel bloei vertonen en kan ze de rijkdom van schaduw geven, die in de eerstvolgende zomers hier en daar best noodzakelijk zal zijn.

Wij zijn dus bezig met een reinigingsproces op aarde.  Al die onrust, al die rampen, al dat geroep over hongersnoden, over grote gevaren ed., overtrokken, omdat men u daardoor wil afleiden van uw eigen problemen en vooral de onevenwichtigheden, die in uw eigen omgeving plaats hebben, zullen moeten worden beschouwd als iets dat onvermijdelijk is.  En dan zegt iemand, ja, dat kost zoveel mensenlevens, u moet maar zo denken, als u dood bent komt u bij ons terecht en als u daar een beetje weet door te zetten, is het leven veel beter dan het op aarde ooit kan zijn, u gaat niet verloren, u verandert alleen, u kunt reïncarneren, dus u kunt weer in stoffelijke vorm aan het proces deel gaan nemen wanneer u dat wenst.  Daarom zijn die doden niet zo erg als u misschien denkt.  De aarde is voor een gedeelte overbevolkt, de bevolkingsdichtheid op bepaalde gebieden is zover toegenomen, dat daardoor de onderlinge tolerantie aanmerkelijk is afgenomen, dan zullen er minder mensen moeten leven, dan zal de bevolkingsdichtheid af moeten nemen, zonder dit kan de mensheid niet verder leven.  De mensheid is nog steeds een zeer belangrijke leerschool voor een geest die, het uiteindelijk het hoogste doel, de eenheid met de kosmos wenst te bereiken.  Dus, mijne vrienden, zitten we ook hier weer met iets wat anders lijkt dan het is en eerst wanneer wij zelf, vanuit onze intuïtie, ons innerlijk gevoel, aanvaarden dat die onvermijdelijke verandering buiten ons staat en kijken hoe wij ons daar bij aan kunnen passen, zullen wij de kracht en de rust vinden, waardoor van uit de kosmos in ons de mogelijkheid bestaat om in de stof, en later ook in de geest,  hinderpalen te overwinnen die voor anderen onoverwinnelijk schijnen.  Dat is een hele litanie, dat weet ik, en het zou misschien mooier zijn om u te wijzen op het innerlijk licht, dat velen van u ongetwijfeld bezitten, de innerlijke weerstand tegen mogelijkheden of ontwikkelingen, die ook bij sommigen van u aanwezig is, maar wanneer u niet begint te aanvaarden dat u uzelf moet blijven en dat u dat nooit kunt doen door a.h.w. anderen te onderwerpen, dan komt u verder, want de uiting is voor u de bron van uw gedachtegang.  Uw gedachtegang echter bepaalt het kader waarbinnen alle geestelijke kracht en alle innerlijk weten tot expressie kunnen komen.  En om dat te beseffen lijkt mij deze les toch niet zo overbodig als ze sommigen van u misschien zou lijken.

Onthoudt verder, wie in harmonie is met zichzelf zal dit ook zijn, tot in zeer hoge mate, met de natuur, men zal in die natuur de nodige reserves en hulpbronnen kunnen vinden die men nodig heeft, ja, men kan zelfs zover komen, al neem ik dat voor de aanwezigen niet onmiddellijk als direct haalbaar aan, dat men in staat is de elementen tot op zekere hoogte te beheersen en dus regen en droogte, bij wijze van spreken, naar believen te regelen voor bepaalde plaatsen waar men zich bevindt.

Een dergelijke groep kan natuurlijk belangrijk zijn omdat ze die mogelijkheden heeft, maar als in deze groep aanvaarding, wederkerige erkenning, harmonie, de basis is van het streven en men probeert om ook de wereld van uit zichzelf te helpen, dan hebben we te maken met een enorme trechter waarin kosmische en geestelijke krachten tot uiting komen.

Dan wil ik u weer herinneren aan iets wat eigenlijk heel eenvoudig is, misschien hebt u het wel eens gezien. U hebt op de kermis, of had op de kermis, ik weet niet of het nog zo is, zo een gewicht met een handvat er aan, op rails, en als u dat de juiste zet gaf, dan ging het net over de kop, gaf u teveel kracht, dan vloog het uit de baan, gaf u te weinig kracht, dan rolde het, na wat heen en weer schommelen, terug naar zijn uitgangspunt.  De truc, want dat was het uiteindelijk, lag dus in het zeer zorgvuldig beperken van de kracht die noodzakelijk was voor het optimale resultaat, dat dan in mijn tijd met een bloem of een sigaar werd beloond.

De juiste kracht is dus iets anders dan maximale kracht, te weinig leidt altijd tot mislukking, te veel eveneens, u moet de juiste maatstaf vinden van de dingen en u moet proberen deze intuïtief te erkennen.  De groep als geheel, ongeacht de persoonlijke probleempjes die hier en daar steeds weer op de voorgrond komen, kan dit evenwicht zodanig bereiken dat alles, waarbij kosmische krachten een rol spelen, precies met de juiste energie geladen is, dan krijgt u het optimale resultaat, datgene wat voor anderen onvoorstelbaar lijkt, datgene wat men misschien een klein wonder of een mirakeltje zou willen noemen.  Een groep die dit evenwicht heeft echter straalt dit evenwicht uit, wanneer zij geestelijk en anderszins probeert anderen te helpen, dan geeft zij gelijktijdig daardoor aan anderen de impulsen, waarbij ook dezen, bewust of onbewust, juister met de kosmische en eventueel geestelijke krachten kunnen samenwerken.

Men zal u wel eens verteld hebben dat u een groot gedeelte a.h.w. in uw omgeving pacificeert, nou, dat is ongeveer juist, ja, in feite helpt u de evenwichtigheid vergroten in uw omgeving en dat wil niet zeggen dat u daarmee misstanden uit de weg ruimt, maar alleen dat u de mogelijkheid van het voortduren van misstanden verkleint, terwijl u gelijktijdig samenwerking en juistheid vergroot.

Kijk, als u die dingen goed begrijpt, dan zult u misschien met mij,  en ik wil daarmee ook gelijktijdig mijn betoog vandaag besluiten, zo dadelijk nog even mediteren.  Misschien wilt u, t.a.v. het gesprokene nu iets ten berde brengen, dan kunt u dat doen.  Juist ! mediteren wij.

Al is één, er is één God, één Alomvattende Kracht,

één Waarde waaruit alle geest en alle materie is opgebouwd,

Wij willen ons bewust zijn van deze Eenheid, van deze Kracht,

Ik ben één met Al,

het Al zal in mij uiting vinden, voor het deel van de mogelijkheden die het Zelve in mij gelegd heeft,

Ik ben deel van de Kracht, en de Kracht is deel van mij,

Ik behoef niet zelf te zijn, want wat ik moet zijn, zegt mij de Kracht,

Ik behoef niet te vrezen, want niets kan mij beroeren, dat niet door de Kracht Zelf gecompenseerd wordt,

Ik ben vrij omdat ik deel ben van de Kracht,

en de gevangenen rond mij, die de Kracht niet beseffen,

zal ik trachten iets van mijn vrijheid, van mijn vrede, te geven,

Er is maar één God,

en ik, deel van het Geheel, ben ook die God,

Ik ben deel van God,

en kan al wat is, het weten en denken van de kosmos,

door mij spreken, door mij werken,

Laat dan de Kracht door mij werken,

Laat de Wijsheid en de Waarheid, die niet aan tijd gebonden zijn,

tot een Licht worden in mijn tijdelijk bestaan,

Laat de Vrede, die alle vreugde te boven gaat,

deel worden van mijn wezen,

En laat de Kracht, die in mij werkt, van uit mij werken voor anderen,

opdat de onevenwichtigheid van de wereld worde opgenomen in het Geheel,

dat slechts Evenwicht kent.

Dit is de Kracht en ik ben de Kracht,

Dit is het Licht en ook ik ben het Licht,

Al is mijn, en toch ben ik niets en heb ik niets,

want wat is, is deel van Al,

en ik uit slechts binnen het Al, voor een ogenblik het deel dat behoort bij mijn wezen,

en daarom denk ik aan de groep als een Eenheid,

daarom denk ik aan de groep als Vrede,

daarom denk ik aan de groep als deel van mijzelf,

want hoe kan ik het Al in mij aanvaarden en verschillen maken,

daar waar ik denk te leven.

De Macht is met mij en rond mij,

niet ik bepaal de Macht en niet ik gebruik de Macht,

maar de Macht is met en rond mij,

en de Macht zal mij geven wat noodzakelijk is,

de Macht zal mij duidelijk maken, wat ik ben als uiting van de Macht,

en zo zal ik waarmaken datgene wat behoort tot de Eeuwige Waarheid,

zonder te verloochenen de wereld van schijn waarin ik leef

en datgene wat ik in ogen van anderen ben.

Zo zij het.

Ik hoop dat u die meditatie zult willen overdenken, dat u zult proberen haar aan te voelen, ze is niet te begrijpen zonder meer, en dat u,  in herinnering aan hetgeen u is geleerd over de natuur en de krachten der natuur, door degenen die vroeger een tijd uw leiding hebben genomen, datgene wat u geleerd hebt over uitstralingen en samenhangen door de degenen die daarvoor waren, voor uzelf een richtlijn zult vinden waarin u uw eigen positie in de Macht, in het Licht, in de Kracht, bepaalt en daarmede leert te werken.