De rol der suggestie in de geneeskunde

29 maart 1957

Ik moet u erop wijzen dat wij, sprekers der Orde, niet alwetend of onfeilbaar zijn.

Wanneer een mens lichamelijke kwalen en feilen vertoont, kunnen deze weliswaar organisch zijn, of in de organen worden veroorzaakt door van buiten optredende invloeden, maar desondanks heeft het denken op de vatbaarheid – voor zowel het verloop en de genezing van de ziekte binnen het lichaam – een zeer sterke invloed.

De gedachte en dus ook het zenuwstelsel neemt een zeer groot deel van de beschikbare levenskrachten op. Naarmate meer zorg, meer mismoedigheid bestaat, zal men zich op de wereld minder thuis en ongelukkig gevoelen, zal men meer van de levenskrachten in zenuwspanningen nutteloos vegeteren, terwijl die krachten gelijktijdig worden onthouden aan de delen waarin zich het ziekteproces afspeelt.

Wat meer is: Wanneer de aandacht ten sterkste op het ziekteproces gericht wordt, zal vaak het brandpunt van alle problemen en tegenstellingen, die in het leven bestaan – bewust, zowel als onderbewust – juist daar liggen, waar voor de mens het ziekteproces het meest kenbaar is. Het gevolg is dan veelal, dat juist de area waar het ziekteverschijnsel optreedt, hierdoor ontdaan zal worden, die kunnen leiden tot een versnelde, of zelfs meer natuurlijke genezing. Het is duidelijk, dat men dan, of slechts zeer moeilijk alleen door het aanwenden van chemicaliën of andere ingrepen het ziekteproces kan bemeesteren. Vandaar dat wij mogen stellen, dat bij elke goede medicatie een zekere dosis suggestie ingesloten moet zijn.

Naarmate de suggestieve invloed sterker wordt, zal ook het gevoel van welbehagen van de patiënt groter worden. Naarmate een grotere zekerheid van genezing in de patiënt aanwezig is, zijn geloof aan genezing intenser is, zullen de ziekteverschijnselen gemakkelijk in intensiteit verminderen. Het ontspannen zijn, juist hierdoor en op dit terrein van denkvermogen en als resultaat daarvan ook het lichaam, bevordert het proces der genezing ten zeerste en maakt hierdoor o.m. de opname van geneesmiddelen door het lichaam mogelijk, waar deze anders door het lichaam niet aanvaard en verwerkt zouden worden.

Het is heel vaak mogelijk om ziekten – vooral wanneer zij geheel of gedeeltelijk uit het zenuwstelsel en mede ook uit het gedachteleven voortkomen – zuiver langs de suggestieve weg te benaderen en te genezen. Het lichaam heeft een recuperatievermogen, dat slechts zelden volledig wordt uitgebuit.

Voorbeeld: Een snijwond, die over het algemeen van enkele dagen tot zelfs enkele weken vraagt voor genezing kan, wanneer een voldoende suggestieve werking aanwezig is en de cellen wel beschadigd, doch nog niet afgestorven zijn, geheel worden genezen in enkele uren, zelfs als een volkomen geloof aanwezig is t.a.v. een onmiddellijke genezing vaak zelfs in enkele minuten. D.w.z. dat een dergelijk herstel van een kleine wonde op deze wijze in deze tijd voor een ieder mogelijk zou zijn, indien slechts de noodzakelijke geestelijke voorwaarden vervuld zijn. Mij dunkt, dat binnen de geneeskunde juist hier een zeer grote mogelijkheid en taak ligt en het gebruik van suggestieve waarden en krachten. Wat meer is: In dergelijke gevallen zou vaak het inschakelen van een hypnotisch bevel, dat een algehele ontspanning mogelijk maakt, en dus een versnellen van het genezingsproces, geheel op zijn plaats zijn.

Voorbeeld: Wanneer bij een tandarts – kleine operatie – een tand wordt getrokken onder normale narcose, zal de gevoeligheidsperiode (6 tot 12 uren) waarbij de pijn na een piek van ervaren langzaam afvlakt. Bloedingen treden dan op van ongeveer gedurende een uur tot zelfs 7-8 uren. Wanneer de patiënt daarentegen eerst onder hypnose is gebracht, dan zal blijken dat de bloeding tot een minimum kan worden teruggebracht en vaak reeds heeft opgehouden voor de patiënt tot spoeling over kan gaan. Het pijngevoel is veel minder en overgrote gevoeligheid en kwetsbaarheid is binnen een kwartier verdwenen.

Voegt men aan de hypnotisch verdoving een post hypnotisch suggestie toe, dan zal het pijngevoel geheel wegblijven. De opgelegde reactie van het zenuwstelsel zal dan onmogelijk maken, dat de optredende pijnprikkels bewust ervaren worden. Hierdoor loopt de pijnperiode, onbewust ervaren, nog sneller af. Suggestieve methoden voor het bereiken van pijnloosheid e.d. zullen ook hier een grote rol spelen.

Wanneer een grote operatie zal moeten worden volbracht, is het begrijpelijk, dat regelmatig werken van het hart en functioneren van de organen wel zeer begeerlijk is.

Indien de patiënt onder spanning staat en meent een groot gevaar te doorleven, dan zullen juist deze spanningen verminderen dat – zelfs onder narcose – de patiënt zich geheel ontspant. De risicofactor wordt dan, vooral in zeer kritieke gevallen, van 20 tot 60% verhoogd. Een suggestief optreden, de suggestie, dat niets werkelijk ernstig gebeurt z.m. het versuffen van de patiënt uren voor de eigenlijke operatie wat tegenwoordig reeds vaak gebeurt, terwijl gedurende de periode van versuffing de suggestie: “geen gevaar”, “wees rustig” e.d. meermalen wordt herhaald, zal deze gevarennorm aanmerkelijk terug kunnen brengen. Ook hier een grote taak voor de suggestieve suggestie in de geneeskunde.

Daarnaast bestaat vaak de mogelijkheid – en zonder andere geneesmiddelen – bepaalde ziekteprocessen langzaam te doen verdwijnen. Ook hiervoor gebruikt men suggestie. Zij wordt dan gericht op een vermindering van gevoelde verschijnselen door een schijnbehandeling toe te passen. In sommige gevallen dienen hierbij broodpillen, gekleurde watertjes e.d.

Het is misschien maar goed dat de patiënten niet weten, hoeveel aqua destillata en hoeveel werkelijk werkzame bestanddelen zij in hun drankjes soms krijgen. Ook dit mag m.i. zeker worden genoemd als een toepassing van suggestie in de geneeskunde.

Verdere voorbeelden: De manier waarop de geneesheer zijn patiënt benadert met een suggestie, die een absoluut vertrouwen inhoudt van spoedige genezing. De wijze waarop hij de patiënt zegt met een zekerheid, die hij misschien innerlijk niet bezit: Zo is het, zo zal het gaan en zo zal het zijn.

Deze wijzen van optreden is ook heden algemeen gebruikelijk en maakt vaak een belangrijk, zo niet het belangrijkste deel uit van menige therapie. De suggestieve weg van benadering zou echter nog verder ontwikkeld moeten worden in de geneeskunde, vooral, omdat in de laatste tijd de neurotische klachten – dus uit zenuwstelsel en denkleven stammende klachten – in aantal steeds toe blijken te nemen. Zeer veel hedendaagse optredende ziekteverschijnselen zullen dan ook kunnen teruggebracht worden tot een min of meer geestelijke oorzaak.

Waar de oorzaak van een ziekte geestelijk is, zal bij het erkennen van deze oorzaak en het geven van een passende suggestie een absolute genezing mogelijk worden. Immers, indien men het oorzakelijke denkproces kan reserveren, brengt dit met zich, dat de patiënt hierdoor zelf zijn genezing bewerkstelligt, zonder dat verder gevaarlijke ingrepen, of ingrepen, die een verandering in de innerlijke chemie van het lichaam betekent, plaats hoeven te hebben.

Daarom zien wij ook de laatste tijd, hoe menige psychiater, iedereen die naast andere methoden de psychologie gebruikt, bijzonder succesrijk uit het strijdperk komen. Dit is niet voor niets. De psychiaters, de psychosomatici en andere psychotherapeuten zijn nl. in staat om de geestelijke gesteldheid van hun patiënten te erkennen en deze zo gunstig mogelijk te beïnvloeden. Helpen zij de gunstige ontwikkeling van sommige processen al door medicatie, dan zal hierbij vaak mede worden gelet op het suggestieve resultaat hiervan.

Men maakt o.m. gebruik van de invloed, die een tijdelijke, maar merkbare verbetering al kan hebben op de instelling en dus de algehele toestand van de patiënt. Op de duur kan de suggestie van gevaar even schadelijk zijn als een suggestie van gezondheid, waar deze niet aanwezig is. Wanneer men voortdurend op suggestieve wijze blijft herhalen, dat roken longkanker wekt, zonder gelijktijdig daarnaast een middel te stellen dat het roken onnodig dan wel gevaarloos maakt, kan men ervan overtuigd zijn, dat als resultaat van een dergelijke actie, die wel zeer suggestief is, ongeveer 25 tot 30 % meer longkanker voor zal komen dan tot op heden.

Deze vermeerdering wordt eenvoudig georigineerd door een suggestief proces, waarbij de op zich reeds schadelijke bestanddelen de mogelijkheid krijgen bijzonder actief op te treden binnen de organen. Het is dus ook wel de taak der geneeskunde er op toe te zien, dat geen negatieve suggestie zal worden gegeven.

Een suggestieve waarschuwing tegen gevaren is alleen dan op zijn plaats, wanneer een tegenmiddel, een geneesmiddel kan worden aangegeven, dat binnen het praktische bereik van de patiënt valt. Het gebruik van suggestieve waarden en het roken te verminderen en onaantrekkelijk te maken zou dan ook, juist door een niet steeds op grote gevaren te wijzen, maar op andere, minder sprekende waarden, bij de longkankerkwestie zeker niet zonder invloed blijven.

Suggestie kan zeer veel doen. In de toekomst zal de suggestieve methode ook vooral door bedrijfsartsen waarschijnlijk veel worden toegepast. Waar nl. door suggestie een verbetering te krijgen is, die op de duur blijvend is en dus ook een voorkomen van het zich geregeld minder goed gevoelen, of met minder vreugde werken onmogelijk kan maken, zal men er toe over gaan, zelfs indien dit in het begin meer tijd en moeite vraagt, de patiënten – vooral zij, die regelmatig op de ziektelijst der bedrijven voorkomen – met suggestieve invloeden te behandelen. Men zal langs suggestieve weg trachten hen te ontlasten van grote spanningen en problemen, eventuele onwennigheid en tegenzin in het werk op te lossen en hen zo te maken tot goede en harmonische arbeiders. Hierbij wordt dus niet alleen een goede werker geschapen, maar ook iemand die gelukkig en gezond zal blijven in zijn werk en niet door zijn werk langzaam maar zeker zal kunnen worden vernietigd.

Soortgelijke suggestieve processen zijn reeds bijzonder dienstig gebleken, o.a. bij bevallingen. Er is een tijd geweest dat men dit gebeuren zoveel mogelijk onder narcose, of verdoving plaats deed vinden. In de laatste tijd begint men echter meer en meer gebruik te maken van een suggestief proces, waarbij zonder hulpmiddelen op geheel natuurlijke wijze de bevalling plaats kan vinden. De resultaten zijn zeer goed. Het gebeuren gewint voor de moeder grotere betekenis en grotere vreugde, terwijl de pijnen, die zo gevreesd werden, juist door het vreugdig aanvaarden, draagbaar worden. Ook het kind zal bepaalde voordelen hiervan ondervinden.

Het feit dat door dit suggestieve proces een terugkeren tot meer natuurlijke waarden mogelijk gemaakt wordt, is zeker mede een van de grootste waarden, die reeds in deze dagen het suggestieve proces voor de mens kan bezitten.

Nu moet ik nog kort samenvatten: Alle geneeskunde, vanaf het begin der tijden, heeft grotendeels berust op suggestieve waarden. Deze werd en soms aangevuld met waarnemen van het droomleven, waarbij de juiste suggestieve en verdere therapeutische maatregelen eenvoudig vaak afgelezen kunnen worden.

In de vroegste tijden was het immers bekend, dat de vorsten over het algemeen droomuitleggers met zich voerden, waar zij ook gingen. Ook is bekend, dat tempelslaap en tempeldroom voorkwamen in vele landen om zo een genezing mogelijk te maken. Droom en droomuitleg werd en wordt daarnaast zeer belangrijk voor genezing geacht in andere gebieden.

Hier is reeds een bewijs geleverd dat geneeskunde in de oudheid, voor een groot deel althans, op suggestieve processen was gebaseerd. Als een bewijs voor de waarde van de suggestie kan dan ook o.m. worden aangevoerd, dat reeds in de oudheid opvallende resultaten bij genezingen bereikt konden worden. De waarde van het suggestieve proces is misschien nog verder naar voren gekomen in de middeleeuwen, toen menige dokter niet veel meer dan de doodgraver van zijn patiënten was. Daar was de komst van een geestelijke, het toedienen van het olies e.d., voldoende om een schijnbaar wonderdadig herstel te veroorzaken. In feite was het hier de suggestieve factor, die tegen alle toegepaste geneesmiddelen in de ziekte tot staan bracht en overwon. Zo keerde de patiënt soms tegen alle goed bedoelde maatregelen van zijn geneesheer toch nog tot een redelijk welzijn terug. In deze dagen is het zeker nog vaak precies zo. In deze dagen begint men langzamerhand hernieuwd, langzaam maar zeker, te begrijpen hoe niet slechts de onbewuste suggestie, maar juist de bewust toegediende suggestie belangrijk is, belangrijker soms dan het toedienen van geneesmiddelen.

Een geneesmiddel kan wel een tijdelijke genezing brengen. Maar indien er een psychische oorzaak ligt, dan zal de wijze van genezing toch uiteindelijke resulteren in een terugval van de patiënt. Een zeer langdurig genezingsproces is dan wel het gunstigste wat wij kunnen verwachten. Wordt daarentegen suggestie aangewend zonder verdere medicatie, dan zal bij een grotere inspanning van het lichaam in het begin de genezingstendens en ook later actiever zijn. Worden daarnaast dan nog de nodige medicijnen toegediend, dan zal juist deze wijze van werken leiden tot een snelle, goede en afdoende genezing. Wij moeten dus pleiten voor een toepassing van de suggestie in de geneeskunde, evenals op vele ander gebieden. Indien de mens zijn suggestieve mogelijkheden en gaven even sterk zou willen gebruiken in de geneeskunde als bv. op het ogenblik vaak in de reclamebranche gebeurt, dan zou de mensheid veel gezonder zijn dan zij zich thans voelt.

  • Is zelfmoord altijd zonde?

Dit is afhankelijk van de opvoeding. Wat is nl. zonde? Zonde, iets te doen, waarvan je meent, dat je het niet moogt doen. Op het ogenblik dat je dus overtuigd bent dat zelfmoord goed is, is het geen zonde meer. Maar dan ook alleen in dit geval. Naarmate de zelfmoord meer een bewust ontvluchten is aan de problemen van het leven, terwijl men meent te weten dat dit niet geoorloofd is, zal de consequentie erger zijn en de daad zondiger.

  • Kan de ziel de terugkeer naar de aarde zelf bepalen?

Tot op zekere hoogte. In een heel drukke straat kun je theoretisch wel bepalen of je stil zult staan of doorlopen, maar de consequenties van het stilstaan zijn soms zó onaangenaam, dat je maar liever doorloopt. Zo is het voor de geest ook. De ziel zien wij nl. als de dragende kracht van het wezen, doch wij zeggen “geest” tegen het bewustzijn daarvan. Zij kan theoretisch geheel zelf bepalen of en wanneer, of waar zij terug wil keren. In feite wordt er echter een drang op haar uitgeoefend, waardoor zij genoopt wordt eerder tot een terugkeer dan tot een blijven te besluiten.

Voorbeeld: De geest leeft in Zomerland erg gelukkig. Nu wordt het tijd voor die geest naar aarde terug te keren. Dan kan die geest zeggen: Ik heb het hier zo goed, dat ik er geen p… voor voel. Die geest denkt dan, dat Zomerland ook Zomerland zal blijven voor haar. Maar zij staat nu stil in haar ontwikkeling. Door dat stilstaan zal zij zich steeds van minder aspecten van het Zomerland nog bewust zijn. Wat overblijft is dan op de duur zo saai, dat een dergelijke geest al heel erg koppig moet zijn om nog langer daar te blijven en niet naar de aarde terug te keren, met de hoop later terug te kunnen keren naar een nog hoger en beter gebied van de geest.

Bewustwording is een proces en vraagt een voortdurende vooruitgang. Wanneer een bewustzijn stil blijft staan in onvolmaakte toestand, brengt dit een afsterven van het beleven met zich. Beleven is noodzakelijk, zolang het bewustzijn nog geen volmaaktheid heeft bereikt en dus in het Al leven automatisch is opgegaan.

  • Maar je kunt toch ook hoger gaan?

Dat ben ik met u eens. Maar als je bewustzijn je dit niet mogelijk maakt, zal er niets anders opzitten dan terug te gaan. Voor wie kan vliegen is een doodlopende straat geen hindernis. Maar wie nog niet vliegen kan, zal terug moeten gaan voor hij langs een andere weg verder kan gaan.

Menige geest is nog niet in staat om de hogere invloeden en trillingen van een hoge sfeer bewust te ondergaan en te beleven. Zij kan dus slechts zonder bewustzijn verder gaan. Maar het bewustzijn is voor haar de persoonlijkheid, die zij niet prijs wil geven, dus keert zij terug.

  • Is het zeker, dat de geest zich in het teruggaan vervolmaakt?

Neen. Wel is het zeker dat zij terugkeert met het doel dit te doen. Teruggang is echter niet mogelijk. Je kunt nooit minder worden dan je bent. Wel kun je jezelf met zoveel remmingen belasten, dat je niet eenvoudig meer kunt worden en een hele tijd nodig hebt voor je van deze remmingen vrij bent.

  • Er werd gezegd: ‘De wereld buiten u spiegelt u  alleen uw  eigen wezen, niet meer, niet minder.’ Later werd gezegd: ‘Wie niet alle wijsheid der mensen bezit, zoeke God in zichzelf. Want in de wereld zal men slechts zien wat ontbreekt, doch niet, wat men bezit.’ Dit is een tegenspraak.

Dat is wel waar, maar als volgt lost men het op. Het is niet de geaardheid van de mens te erkennen wat hij bezit, zijn aandacht blijft steeds gericht op wat hij niet bezit. Hij ziet dan ook in de wereld niet zijn gehele beeld zoals het daarin bestaat, doch slechts hetgeen hij wil bezitten, maar meent, dat in zijn eigen wezen ontbreekt.

Dit eerste citaat is overigens genomen uit een verhandeling op verzoek over de Swabhawat. Hier werd een reeks stellingen uiteengezet en de inhoud van deze lering verkort weergegeven, hiermede moet men rekening houden. Wanneer wij vandaag of morgen gaan vertellen wat boeddhisten, katholieken, of Chinezen geloven, dan zou u ons wel eens voor kunnen gaan werpen dat onze eigen leerstellingen anders zijn en wij dus in tegenspraak komen, niet hetgeen wijzelf steeds hebben gezegd. Maar dat is dan niet juist.

Wat die spiegeling betreft: Alles wat je bent en kunt zijn, tekent zich voor je af in de buitenwereld en is daar voor je kenbaar, maar omdat je het beeld van jezelf, zoals het in feite is, niet wilt of kunt aanvaarden, zul je jezelf kunstmatig blind maken voor een bepaalde reeks van eigen uitingen en hun gevolgen in de wereld.

De reacties die daaruit voortkomen, worden dan meestal “noodlot” genoemd, of heten de schuld te zijn van een ander. Bovendien zijn er maar weinig mensen die voortdurend hun rijkdommen weten te tellen, maar velen die hun tekorten, vooral in kas, steeds weer overdenken en vaststellen. Zij zien dan naar de buitenwereld en zien daar overvloed. Zij realiseren zich niet dat deze voor hen evenzeer bereikbaar is. Zo zullen zij zich steeds weer werpen op de tekorten die zij in zich menen te bemerken.

Een eenvoudig mens zal opzien naar een professor. Maar als het erop aankomt en de prof. zou moeten doen wat de eenvoudige mens steeds doet, dan zou je eens iets zien. Maar daarover denkt men niet. Men ziet alleen wat hij wel en u niet kan. Daardoor voel je je de mindere, of zelfs minderwaardig, terwijl je dit in feite helemaal niet bent. Men moet eigen waarde steeds evenzeer weten te erkennen als de waarden van anderen.

  • Waarom is de man in uniform zo aantrekkelijk voor vrouwen en de vrouw in uniform zo ergerlijk voor mannen?

De man in uniform is attractief, omdat het uniform nadruk aan het mannelijke verleent en zijn houding daaraan aangepast is. De man in uniform gaat dan ook als een heerser door de wereld, hoffelijk, meester van de toestand.

De vrouw in uniform is niet altijd niet attractief. Anders zouden de luchtvaartmaatschappijen niet zo klagen over de snelheid waarmede de stewardessen huwen, wanneer hun contract is afgelopen. Er bestaan echter uniformen voor vrouwen, die vooral in legers op een te mannelijke basis ontworpen zijn.

Wanneer men een vrouw door een uniform meer mannelijk doet uitzien en tegelijk die kleine afzonderlijke dingen verdoezelt, die haar juist een vrouw apart maken, dan wordt zij een massaproduct dat voor de man minder belangrijk en aantrekkelijk is. De vrouw in uniform zal voor de man pas aanvaardbaar en attractief zijn, wanneer hij leert haar ware persoonlijkheid onder het uniform te zien.

Kort gedefinieerd: De man in uniform is aantrekkelijk voor de vrouw, omdat zijn uiterlijk ware persoonlijkheid en innerlijk verhult. De vrouw in uniform is voor de man onaantrekkelijk, omdat het uiterlijk de ware persoonlijkheid en het innerlijk verhult…, en dat bedoel ik niet, zoals die ene heer daar het denkt…..

  • Kunt u ons horen zonder de oren van het medium te gebruiken? U ziet ons zonder de ogen te gebruiken, of niet?

Wat van u werkelijk belangrijk is, kan ik beter zien zonder de ogen te gebruiken dan met. Want hetgeen men uiterlijk ziet, verbergt vaak wat er innerlijk leeft in de mens. Maar wat er in de mens leeft, is voor mij belangrijker dan het uiterlijk.

Wat de oren betreft; ik gebruik ze wel. Maar ik moet ze toch wel opvoeren. Ik doe dit door trillingen ook nog op te vangen op mijn eigen wijze. Wil ik wat ik waarneem ook in woorden omzetten, dan moet ik het als woorden in het medium tot uiting brengen.

Naar ik meen heeft u meermalen op kunnen merken, dat wij zeer scherp kunnen horen. Misschien weet u het niet, maar het medium is enigszins doof, aan één oor zelfs tamelijk zwaar. Ik geloof dat hieruit wel kan blijken, dat wij weliswaar van de oren gebruik maken, maar het gehoor zeer aanmerkelijk weten te verscherpen door andere invloeden naast dit gehoor mede op te laten treden.

  • Ten tijde van Salomo word een substantie, bekend als “sjamir”, bewaard in een loden kistje. Is dit hetzelfde als radium?

Niet precies. Het was een vorm van pekblende, waarin inderdaad radium aanwezig is. Verder bevat het nog andere vervalproducten. Sjamir, ofwel “de steen verbrijzelende worm” werd gebruikt o.m. om de stenen van de tafel, die de hogepriester droeg, te griffen en bepaalde glas- en metaalsoorten hierdoor te veranderen en actief te maken.

Sjamir was dodelijk, mits op de juiste wijze gebruikt. Het werd niet, zoals gesteld, bewaard in een loden kist, maar in een gouden schrijn, versierd met edelstenen, die aan de binnenkant gevoerd was met drie lagen, te weten: een laag lood, en laag zilver en een laag waarin zilver en lood gemengd waren.

  • Was degene, die voor de “Mona Lisa” poseerde, een man?

Als het een man geweest is, had hij toch weinig mannelijks en veel vrouwelijks over zich. Zover mij bekend was degene die poseerde een vrouw.

  • Zijn alle ziekten terug te brengen tot een psychische oorzaak? Welk verband ligt er tussen de aangetaste delen van het lichaam en de psychische oorzaak?

Een ziekte is een aantasting van een bepaald lichaamsdeel en kan zowel vanuit de psyche als vanuit de buitenwereld worden veroorzaakt. De vatbaarheid voor uiterlijke invloeden kan echter door de psychische gesteldheid sterk vermeerderd, of verminderd, worden.

Wanneer problemen aanwezig zijn, zal de geaardheid der problemen en de daarmede gepaard gaande spanningen over het algemeen bepalen welke organen worden aangetast.

Gevoelens van onzekerheid en overbelasting worden kenbaar in de maag. Drift en zorg, lever. Innerlijke onzekerheid en onvoldaanheid, vaak gepaard met een tekort aan problemen, nierkwalen. Longaandoeningen sterk bevorderd door een zekere levensverwerping enz. enz. Er is dus zeker wel een overeenkomst, een relatie aan te wijzen tussen psychische spanningen en die ziekten die ontstaan. Het optreden van ziekten kan bepalend worden geacht voor toestanden, zoals zij in het bewustzijn, of onderbewustzijn van de mens leven.

  • Kunt u iets vertellen over intuïtie en voorgevoelens?

Intuïtie noemt de mens meestal de mening die hij had, voordat hij een reden had om die mening te hebben. Intuïtie kan voortkomen uit geestelijke invloeden, uit een fijngevoeligheid, waardoor uitstraling en gedachtestromen van een ander kunnen worden aangevoeld. Maar men noemt ook vaak intuïtie een gevoelen berustend op het onbewust waarnemen van details, die niet of eerst veel later gerealiseerd worden. Voorgevoelens kunnen voortkomen uit angsten en verwachtingen, die in de mens liggen, maar zullen slechts zelden geheel waar blijken, of geheel verwerkelijkt worden.

Wanneer de voorgevoelens echter verwerkelijkt worden, dan kan worden gezegd dat zij meestal stammen uit een werken van geestelijke raadgevers, dan wel uit een persoonlijk al dan niet bewust uittreden en het daardoor beleven van toekomstige mogelijkheden als een huidige werkelijkheid, voor zij als zodanig op aarde gerealiseerd kunnen worden.

Voorgevoelens zijn dus vaak onbewust erkende waarheden en waarden. Laten wij ons echter steeds aan de eenvoudige en stoffelijke verklaring houden. Pas wanneer dit geheel geen steek houdt, mogen wij ons aan een meer geestelijke verklaring gaan wagen. Dit is alleen maar een goede raad. Want anders sta je vandaag of morgen hele gesprekken met jezelf te houden. Zolang je dat stil doet, valt het niet te veel op, maar als je het hardop doet, ben ik bang dat je in een afzondering terecht komt, waar zelfs je angstige voorgevoelens tot werkelijkheid zouden kunnen worden.

  • In Worlds in Collision van Immanuel Velikovsky staat, dat de aarde enkele malen in een andere richting is gaan draaien. Staat de zondvloed hiermede in verband?

Neen. De zondvloed was niet te wijten aan een verandering van draairichting van de aarde. Wel werd zij veroorzaakt door een verplaatsing van de aardas, gepaard gaande met een remming, waardoor tijdelijk de draaiing van de aarde werd teruggebracht tot 1/3 van haar normale snelheid. Dit is meerdere malen voorgekomen. Verder is de aarde enkele malen enigszins gekanteld. Mij is echter niet bekend dat de aarde ter enigerlei tijd na haar afkoeling in een ander richting is gaan draaien.

  • Het optreden van ijstijden, staat dat in verband met kantelingen van de aardas?

Neen, het staat in verband met veranderingen op de zon, waar de zonneatmosfeer dichter wordt en daardoor haar uitstraling en warmte minder. Dit kan als schok optreden en gaat voor de aarde gepaard met een verandering in het magnetische veld, soms gepaard met een snelle verplaatsing van de magnetische polen.

U zult het wel niet meer meemaken, maar over 10 á 12 duizend jaar zou, volgens de door ons berekende cycli, waarschijnlijk op aarde een ijstijd optreden. Dan zul je altijd kunnen schaatsen in de buurt van den Haag en Amsterdam. Wie dan nog leeft gaat misschien voor de wintersport naar Valkenburg.

U heeft liever zomer? Hier is een troost, waarschijnlijk zullen na 2.500 tot 3.000 jaar de tropische zones zich hebben uitgebreid, zodat Nederland dan in de subtropische zone komt te liggen, voor zover het dan nog boven de zeespiegel uitsteekt

  • Alles onder water?

Maakt u niet druk, mensen. Dan zijn jullie hier toch niet meer.

  • Kunt u nog iets vertellen over de geheimen van de Gobiwoestijn in oude tijden?

Het was eens een bloeiende beschaving. Eerst theocratisch, daarna door militairen bestuurd. Daardoor raakte het bestuur in de soep. Toen hadden zij misschien nog wel soep, maar geen water meer, doordat de waterlopen en bevloeiingen verstopt raakten. De restanten van deze beschaving vluchtten toen weg. Ten dele zijn deze resten opgegaan in de Kirgiezen en Tartaren, enkelen kwamen in de bergen. De wijsheden van dit volk zijn overgebracht, hoofdzakelijk via de bergvolkeren naar het zuiden, dus Indië.