Gedachten van mensen en krachten van de aarde

31 januari 1958

Aan het begin van deze bijeenkomst zou ik u allereerst erop willen wijzen, dat wij, sprekers van deze groep, niet alwetend of onfeilbaar zijn. U wordt dus verzocht zelfstandig na te denken over de punten, die wij naar voren brengen. Mijn onderwerp zou ik willen noemen: Gedachten van mensen en krachten van de aarde.

Het denkleven van de mens heeft, veel meer dan hij zich daarvan ooit bewust kan zijn, invloed op zijn omgeving. Niet alleen uw medemensen, maar ook wel degelijk allen, die in uw nabijheid zijn, alle stoffen, die in uw nabijheid zijn, ja, zelfs alle natuurkrachten in uw nabijheid, worden mede door uw gedachte-uitstraling beroerd. De aarde zelf is een zeer groot lichaam, waarop de mensheid natuurlijk geen overweldigende indruk kan maken, zij het dan, dat alle mensen terzelfder tijd precies hetzelfde zouden denken. Maar al is dat lichaam dan groot en moeilijk te beroeren, zo mogen wij toch niet vergeten, dat ook het verstoren van evenwicht in bepaalde delen van de wereld al voldoende kan zijn om bij de mensheid een wijziging van omstandigheden tot stand te brengen. De consequenties daarvan zien wij dan in de vorm van natuurrampen, klimatologische afwijkingen, eventueel ook geografische veranderingen. Verder zien wij, dat de mens grote invloed kan hebben op de wijze waarop gewassen groeien, evenals op de weersomstandigheden, die mede die groei bepalen.  Het karakter van dieren, de wijze waarop zij bij de mens leven als huisdieren, of in de omgeving van de mens leven in het wild, wordt al evenzeer zuiver bepaald door de gedachten van de mens, van de gemeenschap. Wanneer ik deze inleiding nu uitspreek, zal in u ongetwijfeld de vraag gerezen zijn: wat is dan eigenlijk nu de oorzaak, dat het er op de wereld op het ogenblik nu zo uitziet? Waarom winter met plotselinge sneeuwval, waarom ongelukken, mist? Waarom die eigenaardige strijdigheid van krachten in de natuur zowel als dode voorwerpen, met de mens zelf?  Nu is het natuurlijk eenvoudig om te zeggen: de zon met haar verandering van uitstraling heeft hier een groot aandeel aan. Ik geloof, dat wij de werkelijke oorzaak verder moeten zoeken en hierbij moeten trachten te begrijpen, hoe het denken van de mensen een stempel heeft gedrukt op de maatschappij, maar ook het geheel van het leven van de wereld in de laatste eeuwen en hoe zich dit ontwikkelen kan. Wanneer de mens geen zelfvertrouwen heeft, ook geen vertrouwen heeft in de samenleving, waarbinnen hij bestaat, zal hij hierdoor zeer onevenwichtig zijn in denken en handelen. Deze onevenwichtigheid kan in zeer veel gevallen ziekelijke, z.g. neurotische aspecten vertonen. Op de duur kan zelfs worden gesproken van een – zij het in een richting geleide – waanzin, die elke werkelijkheid doet verbleken.  Dat is voor de mens zelf niet erg, omdat de maatschappij nu eenmaal bestaat uit mensen en een afwijking van een dergelijke waanzin en dergelijke neurose, zou worden gezien als een abnormaliteit. Maar voor de omgeving, die zuiver natuurlijk levende, zich baseert op de onveranderlijke wetten van de kosmos, is het een andere zaak. Hier kan men niet verwachten, dat men zich zonder meer aanpast. Hier kan men niet verwachten, dat dieren, planten, het aardrijk zelf zich volledig zullen richten naar wat de mensheid op dat ogenblik belieft te denken en te verwachten.

Het is een hele tijd geleden, dat een geloofsstrijd ontstond, hoofdzakelijk toen binnen het christendom en de katholieke kerk. Ik denk hier nog niet eens aan de Reformatie, die de bekroning is geweest van deze problemen. Neem nu bv. het geval van de Albigenzen. De Albigenzen wijken zeer sterk van het christendom af. Zij gaan terug naar een oervorm en worden als gevolg te vuur en te zwaard achtervolgd en vernietigd. Misschien is het vreemde, dat juist in deze periode een grote pestgolf over een groot gedeelte van Frankrijk werd gespoeld en zelfs doorstootte in de Duitse laagvlakte. Wat moeten wij dan denken van de kruistochten, die ook op het ogenblik, dat de gewelddadigheid het edele doel omzet in een eenvoudige plunderoorlog onder een vroom voorwendsel, daar zien wij precies hetzelfde. Ziekten van alle kanten, ja, de aarde beeft hier en daar, grote stormen vernietigen een deel van de kruisvaardersvloot. Wij kunnen ook wat dichterbij gaan kijken. Wij kunnen bv. zeggen: In Nederland is een soort gezapigheid ontstaan, die volkomen in strijd is met het ware christendom en de kosmische wetten. Dit ondanks het feit, dat een letter- en Bijbelvast christendom nog wel overal bestaat; alleen de interpretatie is niet juist meer. Is het niet vreemd, dat juist op dat ogenblik, dus in het culminatiepunt van deze haast egoïstische zelfverzekerdheid, een ramp moet vallen als die van Zeeland? Is het niet vreemd, dat de haat, de revolten, de opstanden, het agitatievoeren in Griekenland en op Cyprus juist plaats vinden in een periode, dat er veel meer dan normaal aardbevingen in die gebieden optreden?  Ik kan u plagen opnoemen, haast overal. Bv. de grote uitbarsting van de Krakatau. Wanneer vond die eigenlijk plaats? Was dat niet in een periode, dat een zeer sterke strijd in de omgeving bestond en een haatcampagne tegen de Nederlanders? Misschien bent u het er niet helemaal mee eens, want het was toch zo ver van Atjeh af? Men vergeet, dat er heel andere gebieden ook mee betrokken waren. Gebieden, die niet zo beroemd zijn geworden om hun opstandigheid. Ik kan doorgaan tot aan het einde van deze avond met u deze verschijnselen met hun eigenaardige samenloop te tonen. Maar uiteindelijk is dit alleen maar illustratief bedoeld.

Nu stel ik dat wanneer bv. Nederland zou doorgaan met zich op rechtvaardigheid te beroemen en in vrome zelfverzekerdheid die anderen te veroordelen, dan zal ditzelfde Nederland zich daardoor weer moeilijkheden op de hals halen, moeilijkheden, die tot uiting zullen komen zowel in natuurkrachten, materialen, als misschien in de vruchtbaarheid van de aarde zelf. Dat geldt ook voor andere gebieden. U hebt u misschien afgevraagd, waarom in Oost-Duitsland landbouwproducten en opbrengsten zo sterk zijn teruggelopen? Waarom de slijtage van machines groter is geworden, waardoor eigenlijk daar het verkeer verschillende malen in de war is gelopen?  Dan zegt u waarschijnlijk: nu ja, een slechte regering en sabotage… Het is een verklaring. Het vreemde is dan toch wel, dat golven van menselijke opstand die onderdrukt zijn, juist dergelijke reeksen van gebeurtenissen nog na zich slepen.  Rusland heeft in vele gebieden mislukkingen geleden. Onder andere op het gebied van landbouw. Niet door verwaarlozing, zelfs niet door sabotage, want daar heeft men de mogelijkheid niet toe. Maar alleen door vreemd optredende omstandigheden: ziekte in het graan, aantasting van de aardappeloogst door ziekte. Mijnen, waarin men hoofdzakelijk werkt met gedetineerden, blijken plotseling meer instortingen te vertonen. Zijn het alleen maar onverantwoordelijkheden van degenen, die het leiden? Ik geloof het niet. Daarvoor is een mijn te belangrijk. Toch gebeurt het. De haat en de wanhoop van de mensen zet zich door en toont zich ook in de verschijnselen van de natuur. Wanneer deze mensheid met zijn denken al in staat is om zoveel rampen op te roepen en wij gelijktijdig zien, dat het denken van de mensheid in de komende tijd steeds opstandiger moet gaan worden door steeds meer optredende crisisverschijnselen, de noodzaak om de levensstandaard hier en daar te doen dalen, devaluatie van valuta, misschien zelfs bv. in Frankrijk… Dan wordt het ons toch wel wat kil om het hart. Als een dergelijk negativistisch denken doordringt in de krachten van de natuur, in het gesteente van de aarde, in de huizen en machines, wat zal er dan niet allemaal voor dwaas en vreemds kunnen gebeuren? Dan kan zelfs gezapig Nederland worden wakker geschud door een aardbeving. Dan kan Frankrijk door een plotselinge reeks van ongelukken worden opgeschrikt. Dan kunnen er nieuwe ziekten uitbarsten, vooral in die gebieden, waar de felste strijd en haat tot uiting komt.

Daarom is het belangrijk, dat wij ons realiseren, welke de verhouding is tussen de krachten van de natuur en het denken van de mens. Wij kunnen dat heel eenvoudig stellen. De aarde zelf is in haar afgerond-zijn een praktisch evenwichtig geheel. Dat evenwicht is niet slechts uitgedrukt in de wijze, waarop die aarde in het leven bv. de evenwichten schept. Komt er teveel vee, dan komen er ook veel meer veeplagen, tenzij de mens ze uitroeit. Komen er te veel gazellen, dan komen er meer leeuwen. En zo kunt u verder gaan. Komen er meer vliegen, dan komen er meer spinnen. Dus een absoluut evenwicht, een voortdurende correctie.  De aarde zelf doet al precies hetzelfde. Wanneer zij lijdt onder te grote innerlijke spanningen, dan zal zij door een eenvoudige verschuiving van aardschotsen, of een eenvoudige vulkanische uitbarsting, in staat zijn het evenwicht te herstellen. Wanneer dit natuurlijk gebeurt, zit hier een zekere regelmaat in, een vaste volgorde. Je bent dus in staat van te voren te zeggen: kijk, in die periode zal daar een vulkanische uitbarsting moeten plaats vinden en door deze correctie blijft de toestand dan weer zo lang in orde. Maar nu stellen wij de mens erbij. Wat doet die mens? Men denkt. Een gedachte is een trilling, die een zeer hoge frequentie heeft. Een trilling, die eigenaardig genoeg o.a. het astraal gebied bereikt. De trillingen van het astraal gebied nu weer komen zeer sterk overeen met de kleinste stralingen, die wij kennen in de materie. Dat zijn dus de stralingen van de kleinste delen. Het trillingsgetal is dus enorm hoog. Wanneer het denken van de mens nu een kleine variant aanbrengt in de trilling van een van die kleinste deeltjes maar, dan is in de gehele samenhang een onregelmatigheid geboren. Het trekken naar evenwicht, – dat de aarde, zoals alles in de kosmos beheerst – betekent dan, dat een totale verschuiving plaats zou moeten vinden en dan kan de aantasting van één klein deeltje bv. betekenen de kristallisatie van een stukje metaal. Het kan ook betekenen, dat een stukje steen plotseling makkelijker aantastbaar wordt voor erosie. Het kan betekenen, dat de goede grond, die bovenop ligt, – de landbouwgrond – makkelijker wordt weggespoeld.

Wat zijn de invloeden nu, die op de aarde vooral vanuit de mens komende, hun invloed hebben doen gelden tot nog toe? In de eerste plaats een zelfzuchtig begeren. Naarmate dit begeren meer gebonden was met de stoffelijke waarden, als te noemen: goederen, levensmiddelen, bepaalde producten van menselijke industrie, bleef eigenlijk dit alles ook beperkt tot diezelfde verschijnselen. Dus de grote begeerten bv. zal betekenen een verkorten van de levensduur van alle apparaten, die binnen die sfeer vallen. Maar ook het begeren naar landbouwgrond, waar je zoveel mogelijk vruchten uithaalt betekent een verslechtering van de grond, vermindering van kwaliteit van de vrucht en op de duur zelfs een terugvallen tot een primitievere vorm van het gebruikte zaaigoed. Maar nu op het ogenblik zijn die begeerten eigenlijk al weer aan het secundair worden. Als er één kracht is, in het menselijk denken buitengewoon scherp gevormd optredende, en dus ook de buitenwereld met een grote kracht kan beroeren, is het wel angst.   Deze mensheid van heden verkeert vaak in angst. Het zijn vaak geen geuite angsten. Het blijft meer een stil eeuwig drenzen als een soort geestelijke kiespijn, veroorzaakt door verhalen over ruimteraketten, over H-bommen, over totale ineenstortingen misschien van bepaalde structuren op sociaal en economisch gebied. Er heerst ook een haat, die ook uit een soort van angst is geboren. Die twee factoren zijn zeer nadelig, omdat de wijze, waarop zij geuit worden betekent niet een aantasting van de kleinere voorwerpen, zoals ik zoëven heb geïllustreerd, maar een directe beïnvloeding van alles wat in de natuur leeft. Nu moet u zich het beeld van de aarde maar eens een ogenblik voorstellen. Niet alleen als een bal die wervelt in de ruimte, zoekend naar de baan rond de zon, die haar is voorgeschreven, maar als een soort levend wezen met zenuwstromen. Wij hebben wel eens gesproken over aardstralen en ook wel eens over kosmische straling.  Al deze dingen maken deel uit van, zijn een deel van de aarde. Al deze dingen, zijn ook tevens oorzakelijk voor het klimaat, aardmagnetisme, kortom, wat dies meer zij. Dat hangt allemaal samen in één punt a.h.w. Nu zijn het juist deze krachten, die door angst en haat het sterkst worden beroerd. De consequentie daarvan is dan ook, dat het de wereld niet zo makkelijk goed zal gaan. Dat die wereld op het ogenblik spanningen heeft opgebouwd, die – zij het misschien niet onmiddellijk dit of het volgende jaar – toch tot grote reeksen van ongelukken en rampen aanleiding zullen zijn, tenzij de mensheid zichzelf voor die tijd haar houding wijzigt. Dan kan zij n.l. door het stellen van een goede invloed veel van de kwade gevolgen voorkomen, daar de goede invloed en de goede gedachte een bevestiging is van het harmonisch zoeken van de aarde naar het zoeken naar evenwicht. Dan zou die menselijke gedachte dus het verschijnsel a.h.w. verkleinen en gelijktijdig bespoedigen.

Op grond hiervan kan ik bv. een paar aardige predicties geven. Het zijn geen prognoses over het volgende jaar, maar alleen een paar aanwijzingen voor wat in de komende 15 à 20 jaren zal gebeuren, tenzij de mensheid haar houding volledig wijzigt. In de eerste plaats een verandering van klimaat; die zal zich kentekenen door het toenemen van koude in sommige delen van de wereld en het toenemen van warmte in andere delen. In al deze gebieden echter zullen de verschillen tussen zomer en winter scherper worden opgevoerd. In al deze gevallen zal verder sprake zijn van een grotere onregelmatigheid in regenval, een veelal vermeerderde neerslag in voor- en najaar, met een sterk toenemende droogteperiode in de zomer. D.w.z., dat bij de huidig geldende methode van landbouw een grote schade kan worden aangericht aan de voedselvoorraad van de wereld. Gebieden te noemen, die dus in deze komende periode aanmerkelijk killer kunnen worden …, ik denk hier over een daling van de maximum temperatuur gedurende de wintermaanden met 4 à 5 graden Celsius in sommige gebieden – dan wil ik daarvoor noemen het z.g. oostelijk deel van  de Verenigde Staten; het oostelijk deel van Canada; het noordelijk gedeelte van Wit-Rusland. Verder wil ik dan een gelijksoortige temperatuursval vermoeden bij de hoogvlakte van Mongolië en vandaaruit trekkend naar China toe. Vreemde verschijnselen van koudegolf en hittegolf zullen wij ook te zien krijgen, ongetwijfeld in Zuid-Afrika en ten dele ook in Australië, waar echter waarschijnlijk de warmte de boventoon houdt. Deze verstoringen in het levensritme betekenen, dat de mens het moeilijker krijgt, juist door zijn verkeerde instelling, zijn negatief denken gedurende deze periode.

Dan de aarde zelf. Zij is in een onrust geweest. Tijdelijk is dat even geluwd, tijdelijk is dat gekalmeerd, naar nog is de cyclus van natuurrampen zeker niet beëindigd, tenzij de mensheid haar denken verandert. Al zijn de onmiddellijk originerende kosmische invloeden verminderd en zal zo dan van een aardevenwicht, een aardharmonie kunnen worden gesproken, toch zet het menselijk denken de bestaande verstoring verder door. Dit zou kunnen leiden tot aardbevingen… Ik denk hierbij o.a. aan Turkije, Perzië, Indië, daarnaast aan Noord-Amerika rond de westkust; Midden-Amerika met mogelijk vulkanische verschijnselen o.a. ook in Mexico; dan ook vulkanische verschijnselen en kleinere aardbevingen en grotere trembloren – trillen van de aarde – in de gehele reeks van de Andes, de gehele bergketen en al de daarbij gelegen gebieden.  Zeebevingen zullen ook het logische gevolg ervan zijn. Daarbij bestaat de mogelijkheid wel degelijk, dat wij er dit jaar een krijgen die al behoorlijk stevig is. Die beving in de Stille Oceaan zal ongetwijfeld al wel slachtoffers maken, maar zij is kinderspel vergeleken bij wat er op komst kan zijn; bedenk wel, ik spreek hier over een periode van ongeveer 15 jaar. Grotere stormen o.a. in het midden van de Verenigde Staten, in het zuiden van Canada en daardoor waarschijnlijk grote en felle bosbranden; gevolg van de ontbossing: overstromingsverschijnselen, watersnood, verval van de grondlagen die voor land- en bosbouw eigenlijk wel noodzakelijk zijn.  Voor Europa: overstromingsverschijnselen in het gebied van de Donau. Sterke erosie in het bovengebied van de Rijn. Mogelijkerwijze, dus niet met zekerheid te bepalen, bosbranden vooral in het zuidelijker deel van Rusland, daarbij gaande naar de bosgebieden die iets noordelijk van de Krim liggen en verder ook natuurrampen en grote branden in het gebied van de Kaukasus. Het zijn niet alleen maar dingen van het toeval. Ook zou ik hier natuurlijk de reeks weer uit kunnen breiden tot praktisch in het oneindige. Wanneer ik elk verschijnsel op zou noemen, wat binnen die 15 jaar kan resulteren uit de thans bestaande toestand en de gedachtestroom van de mens, ben ik voorlopig nog niet uitgesproken.

Maar de gehele tendens is dus negatief, evenwicht verstorend, crisis scheppend. Waarom? Omdat de mensheid in haar denken vergeten heeft te vertrouwen op andere krachten, omdat de mensheid vergeten heeft, dat voor elke negatieve mogelijkheid er ook een positieve moet zijn, omdat de mens in moedeloosheid alleen maar bij de pakken neerzit en felle schichten van gedachten uitzendt van angst, vrees en haat, omdat de mensheid zichzelf op het ogenblik aan het opzwepen is tot steeds grotere conflicten, omdat de haat zo fel wordt opgezweept, dat er weer vele slachtoffers zullen vallen, zelfs in dit jaar.   Dit alles heeft geen zin, wanneer er geen methode is om er tegen in te gaan. Er bestaat echter wel degelijk een mogelijkheid om die invloed, althans in uw naaste omgeving te verminderen. Er bestaat een mogelijkheid om krachtens ons eigen denken en streven langzaam maar zeker de felheid van het gebeuren te verminderen. Wij, uit de geest, kunnen dat niet alleen doen. De mens moet dat ook doen. Daarom zou ik u graag een paar punten voor willen leggen, die m.i. behoren tot het goed denken van de mens.

In de eerste plaats: vrede is ons doel. Wij wensen niets anders dan vrede en wij zullen nooit trachten op enigerlei wijze de vrede te verstoren. Ook wij zullen nooit bevestigen, datgene wat de vrede bedreigt, onverschillig of het ons benadert in een verzoek om een aanklacht in te dienen tegen een staat, of actie te voeren tegen een staat, dan wel een eenzijdig vredesverdrag te doen ondertekenen.

In de tweede plaats: de wereld staat op het ogenblik aan het begin van een nieuw tijdperk, van een nieuwe en grootse periode. De mensheid heeft technische middelen ter beschikking, die zij pas éénmaal in de geschiedenis van de mensheid heeft bezeten. De mensheid heeft mogelijkheden zo groot, dat de aarde herschapen kan worden tot een paradijs. Deze mogelijkheden zullen wij trachten te bevestigen en te helpen vormen, waar wij ook kunnen. Ons denken weigert te aanvaarden elke stelling over het vernietigend bestaan van onverschillig welke uitvinding, die ten bate van de mensheid kan komen. Wij weigeren te accepteren, dat enigerlei staat of uitvinder ten kwade van de mensheid kan werken, tenzij hij direct deze uitvinding zou gebruiken om de vrede te bedreigen.

Ten derde: vrijheid is het recht van elke mens. Wij zijn niet in staat om allen, die onvrij zijn, te bevrijden, maar voor onszelf zullen wij zoeken naar een zo groot mogelijke vrijheid. Wij zullen tevens trachten een zo groot mogelijke vrijheid aan anderen te geven. Wetende, dat juist uit vrijheid verantwoordingsbewustzijn wordt geboren en ons bewust zijn van onze eigen verantwoording tegenover de wereld. Wanneer wij met deze punten beginnen, hebben wij een grondslag gelegd voor een positief denken. Dit positief denken is nog te veel gebaseerd op de kleine dingen in de wereld zelf, en doet geen beroep op de groot kosmische krachten, waarvan de wetten oorzakelijk zijn voor de invloed van het denken op de wereld. Daarom willen wij aan dat denken een paar geestelijke punten toevoegen.

Hoe ook de wereld is, mijn ziel kan altijd opgaan tot een Lichtere sfeer, indien zij dit intens verlangt. Mijn wezen kan altijd zich bewust worden van God – ook wanneer de gehele wereld duister is – en zo Licht verwerven. Wij weten dat wereld en sferen vervuld zijn met krachten, die naar het goede streven. Wij zullen nooit eenzaam en verlaten zijn, indien wij trachten te komen tot een werkelijke bewustwording. Ook wanneer wij in deze bewustwording stoffelijk iets zouden moeten verliezen. Zo zullen wij dit nog prijzen, omdat het onze geestelijke bewustwording groter maakt en ons vermogen om de wereld Licht te brengen uitbreidt.  Wij kunnen niet leven zonder een geloof aan God. Wat ook hiernamaals komen mag of niet, wanneer er een God is, ben ik verplicht tegenover mijn God Hem waardig te zijn. Ik zal trachten God in alle dingen waardig te zijn, opdat ik zo in Zijn Schepping een steeds grotere eenheid met Hem zal kunnen ervaren. Wanneer wij aan die punten beantwoorden, wanneer wij trachten deze gedachten meer en meer eigenlijk in ons zelf in te vlechten, totdat zij al die onderdrukte angsten, die vreemde gedachten van verwerpen en oordeel uit kunnen bannen, dan hebben wij een begin geschapen,  van een kracht die de wereld reinigen kan, maar tevens haar herboren kan doen worden tot een paradijs.

Geloof mij, de vruchtbaarheid, die menigeen in de landbouw alleen maar toeschrijft aan de bovenste grondlagen, kan aan zand worden gegeven, wanneer de menselijke gedachte en kracht leven roept. Zeeën, die onbevaarbaar lijken, zullen op hun stromingen zelfs op een eenvoudig vlot de mensen dragen duizenden kilometers ver, wanneer het nodig is. Wanneer de gedachten van de mensen maar harmonisch kunnen zijn met die van de kracht, die leeft in het water en in de lucht. De atmosfeer schijnt de grens te zijn, die de mensheid terughoudt van een vlucht naar andere planeten en naar andere sterren. Een even grote grens geeft de tijd, geeft de afstand.  Ik zeg u,  wanneer de mens heeft geleerd om positief te denken bestaan deze belemmeringen niet meer. Dan kan hij meer en meer in streven en uiting in harmonie komen met alles, wat noodzakelijk is om de mens te maken tot een erfgenaam van een geheel zonnestelsel, ja, misschien uiteindelijk tot waarlijk en actief deel van een grote gemeenschap die een heel sterrenstelsel omvat. Het is noodzakelijk, dat de mens door positief te denken de mensheid wederom verheft boven het peil, waartoe zij dreigt af te zinken; het is noodzakelijk, dat de positieve gedachten van de goedwillenden langzaam maar zeker het dierlijk versuft kudde-element van de grote massa’s verbreken en daarvoor in de plaats stellen een werkelijk bewust en actief zelfstandig streven.  Het is noodzakelijk, dat juist kleine kernen juist met positief denken beginnen, a.h.w. de eerste slag zijn van een kettingreactie die de aarde kan hernieuwen, die een derde wereldoorlog nog kan voorkomen, die veel van de natuurrampen, waarover ik u sprak, terug kan brengen tot één klein gebeuren, dat onbelangrijk haast is. Het gaat in deze niet om ons, maar om u. Wij zijn in deze wereld onttrokken aan veel van de invloeden, waaraan u zelf nog onderdanig moet zijn. Juist omdat wij buitenstaanders zijn, weten wij beter, welke invloeden er spelen op de wereld, zien wij beter, welke krachten werkzaam zijn. Tevens ook door mededelingen, die wij van elders mochten verwerven, ben ik er dan ook toe gekomen om  juist dit onderwerp voor u te belichten. Ik hoop dat het u allen duidelijk is, maar zou ik daarin gefaald hebben, dan zal ik heel graag nog elke vraag, die u wenst te stellen, beantwoorden.

  • Hebt u die inlichting van wezens van andere planeten ontvangen?

Inderdaad. Van dezelfde planeet, waar de spreker, van wie u enkele malen een boodschap hebt gehad, op het ogenblik nog steeds verblijft. Dat is eigenlijk het onbelangrijkst, van deze zaak.

  • Ik vroeg het hierom, omdat ik gisteren naar een lezing heb geluisterd, die over andere werelden ging.

Ja, dat betoog zal over de hele wereld nog wel meer moeten worden uitgesproken. Wij willen proberen, waar wij kunnen en hoe wij ook kunnen, – nu bedoel ik met “wij” niet alleen de Orde, naar allen, die op aarde werken vanuit de geest – om nog eenmaal die mensheid op tijd wakker te roepen, voordat het te laat is. Vandaar dat dit overeenkomen van die uitspraken u niet hoeft te verbazen, terwijl het terugkeren van deze tendens van vanavond in veel preken, lezingen en toespraken u ook niet hoeft te verbazen. Wij doen wat wij kunnen, zover men ons toelaat dit te doen, om de aarde weer te brengen tot het positieve streven en zo het negativisme teniet te doen.

  • Wij allen, zoals wij hier zitten, zijn niet zo oorlogszuchtig en wij zouden niet anders willen doen dan naar vrede streven, maar het ligt zo weinig in onze handen. Wat kunnen wij doen om daar invloed op uit te oefenen?

Hoe vaak hebt u nagedacht over de mogelijkheid, dat Rusland eens aan zou vallen? Hoe vaak hebt u erover gedacht, dat de Amerikanen niet helemaal de juiste politiek voeren? Hoe vaak hebt u erover nagedacht, dat Frankrijk wel op het punt schijnt te staan te gronde te gaan? Hoe vaak hebt u erover nagedacht, hoe ongelukkig het is, dat zij op het ogenblik atoomproeven nemen? Al deze dingen zijn op zichzelf nog niet zo onjuist. Zij kunnen gezien worden vanuit een negatieve en een positieve kant. Of u wilt of niet, wanneer u over deze dingen nadenkt, moet u kiezen: negatief, dan vreest u een dreiging; zegt u positief, dan zegt u dat er daadwerkelijk hier goed in zit en dat goede zullen wij tot uiting zien komen, ook al weten wij nu nog niet hoe.  Wij vertrouwen erin, dat dit niet de tekenen van ondergang en decadentie zijn, maar integendeel de symptomen van een genezing van deze wereld uit een ziekte van twee wereldoorlogen en een mensheid, die langzaam maar zeker niet meer weet, hoe zij moet gaan. Het is een hergeboorte en dat is natuurlijk het pijnlijke van het ogenblik. Als u er zo over gaat denken, hebt u al veel veranderd. Dan zult u ook in uw gedrag, in uw spreken, niet alleen uw naaste omgeving, maar praktisch eenieder, die u ontmoet, in deze zin kunnen beïnvloeden, in meerdere of mindere mate. U zult andere mensen onwillekeurig kunnen dwingen tot een positivisme, omdat uw eigen reactie op hun negatieve bewering steeds is: ja, maar er is ook wat anders mogelijk… Deze manier bereikt u niet alleen in uw naaste omgeving. Hebt u wel eens uitgerekend, hoeveel brieven er met een sneeuwbalsysteem kunnen worden rondgestuurd, als je begint met zeven mensen en per dag steeds weer de brief wordt gelezen en verzonden? U ontmoet meer dan 7 mensen op een dag. U hebt meer kans zelfs dan zo’n brief nog om invloed uit te oefenen, omdat uw innerlijke gedachten sterker doordringen dan ooit woorden alleen kunnen doen. Ieder zal, wanneer u daar iets van meegeeft, zij het in mindere mate, diezelfde gedachte weer verder geven, ook al is het maar voor een kort ogenblik.

De mensen, die hier in de zaal zijn, zouden reeds – wanneer zij werkelijk intens dit in zich konden verwerkelijken en die regels konden volgen – in staat zijn om haast onbewust heel Nederland te beïnvloeden en daarmede een groot gedeelte van de verdere wereld en dat binnen een maand. Dat is een onbewuste verandering. Dat is geen verandering, die je in de krant leest.  Dat is ook niet iets, wat je hoort in de hoge politiek. Trouwens, daar hoor je alleen maar, wat zij al weten, en wat iedereen al weet. Het is een verandering, die zal blijken in de verandering van klimaat, langzaam, geleidelijk, maar zeker. Het is een verandering, die zich zal openbaren in het afnemen van ongevallen, in het beter gaan van veel dingen, in en prettiger contact van de mensen, ja, zelfs in mooier weer op tijden dat je het werkelijk nodig hebt. Het klinkt vreemd, toch is het zo. Daarom kunt u dus degelijk wel iets doen. Als u eraan mee wilt werken; u hebt de gelegenheid, al zal het wel een week duren om de regels, die ik u gaf over te lezen.  Probeer ze u eigen te maken en toe te passen op elk moment van uw bestaan. Probeer hierin zo intens in te vertrouwen, in te geloven, dat u al het andere, wat negatief is, afwijst. Kunt u dat doen, dan hebt u hier een kern geschapen van een invloed, die onvoorstelbaar ver door kan gaan. Dan zult u, onbewust misschien, bij velen het evenwicht, dat zo wankel was, over doen slaan naar het positieve i.p.v. ze in een negatieve, of toch nog positief door te laten wankelen.

Dan geeft u een nieuwe impuls niet alleen aan de mensen, maar aan het gedachteleven van de gehele mensheid, aan de eenheid van de mensen, zelfs aan de natuur, zelfs aan de aarde waarop u leeft.