Grote lijnen van de wereldeconomie en het wereldgebeuren

image_pdf

9 maart 1992

Zo, goedenavond vrienden. Ik moet natuurlijk vertellen dat we niet alwetend of onfeilbaar zijn. Als u er nog niet achter bent, bent u tamelijk dom. Voor de rest, denk zelf na, nietwaar, je kan beter je eigen fouten maken dan die van een ander navolgen. Het onderwerp, dat mag u zelf bepalen.

  • Kunt u spreken over de grote lijnen van de wereldeconomie en eventueel ook over de nieuwe leer of de nieuwe wereldleer.

Ja, de grote lijnen van de wereldeconomie? Nu, dat is op het ogenblik een helling neerwaarts van ongeveer 35 graden. Hoe dat verder loopt? Nu, het volgende is te verwachten: Hongersnood in toenemende mate in Afrika, zeer waarschijnlijk loopt het grootste gedeelte van de vluchtelingenstroom over de Soedan. Grote moeilijkheden in Noord-Amerika, waar we eveneens te maken krijgen met een toenemende dorheid en daardoor afnemende oogsten en ook gelijktijdig moeilijkheden bij steeds meer bedrijven. Met andere woorden, als Bush zijn verstand gebruikt, dan plant hij een stel bosjes om er tussen te gaan staan tegen de tijd dat ze nijdig op hem worden.

Wat Europa betreft, de EEG is in feite op het ogenblik een belangenstrijd, zoals u weet. De consolidering daarvan laat dus op zich wachten. Dit heeft ook niet bepaald een stimulerende invloed op de economie hier. Verder: er zijn een aantal landen die heel veel zouden moeten gaan inleveren – Nederland is er één van – en die er heel weinig voor voelen, omdat ze nog gewend zijn meer uit te geven dan ze kunnen betalen. En datzelfde geldt voor bijvoorbeeld Italië en Spanje die in grote moeilijkheden komen. Griekenland dat bovendien het gevaar loopt, maar dat zal waarschijnlijk pas volgend jaar zijn, in moeilijkheden te komen, ik denk met Turkije, en dat zou wel eens kunnen escaleren.

Dan zitten we verder met Israël: ja goed, het begin is er nu af, maar het vervolg ziet er ook tamelijk somber uit. Ze zullen steeds meer, ook op vreemd grondgebied, proberen om opstandelingen enzovoorts aan te pakken en terroristen, maar daarbij gaan ze langzaam maar zeker elke internationale regel met voeten treden. En nu kun je wel zeggen: ze hebben er hun rechten op, maar of ze die rechten nu hebben of niet, ze maken zich vijanden. En wanneer Libië en Syrië samen gaan doen, dan komt Egypte er onmiddellijk bij als bondgenoot, en tegen die drie plus de hele rest, die toch al zit te wachten tot ze de zee in gaan, zie ik niet in dat ze veel mogelijkheden hebben om met anders dan een totaal vernietigd land misschien nog verder te bestaan.

Dus als je dat allemaal bekijkt en je ziet al die spanningen, nu ja, die economische situatie is dus slecht. Dan hebben we verder Japan. Kijk, Japan wil natuurlijk heel graag de beste en grootste geïndustrialiseerde natie blijven, maar dan hebben ze afzet nodig en de mogelijkheid om anderen af te zetten, is steeds kleiner geworden. Wanneer er een crisis komt in de USA – die is er in feite al, ze hebben daar meer werkelozen dan Nederland inwoners – dan kun je ook daar dus bij zeggen: ja, deze mensen zitten ook op het verkeerde spoor. En dan willen ze bovendien nog eigenlijk de suprematie in de wereld behouden, althans de zeggenschap. Nu, dat houdt in dat voor Japan de situatie steeds moeilijker wordt.

Het houdt verder in dat andere landen als bijvoorbeeld Rood-China zeer waarschijnlijk hun systeem wat eenvoudiger gaan opzetten en daardoor particulier initiatief wat meer kans geven. En dat zou wel eens kunnen betekenen voor Japan dat vele producten, aanvaardbaar van kwaliteit maar veel goedkoper, de wereldmarkt gaan overstromen en dit in een periode dat een EEG, de Verenigde Staten en zo, in feite bezig zijn om grenzen op te bouwen, zodat de afzetmogelijkheden van Japan in feite al afnemen. Dat zou ook op de Nikei-index wel eens een heel negatieve invloed kunnen hebben. We moeten er verder op rekenen dat er dit jaar en vooral volgend jaar nogal wat natuurrampen zullen zijn en die kunnen ook wel eens ingrijpen in allerhande economische verhoudingen. Dus als u vraagt: hoe gaat het met de wereldeconomie? dan zou ik zeggen: nou, alles behalve goed.

  • U zegt dat nu over twee jaar, kunt u wat na vijf à zeven jaar vertellen?

Ja, er is niemand die daarnaar gevraagd heeft, dus waarom zou ik dat doen?

  • Kunt u het dan ietsje langer maken dat je, zeg maar, de grote wereldlijnen van de economie over een iets langere periode, zeg maar, over zeven jaar…

Nu, als we dat over zeven jaar moeten zeggen, dan blijkt dus dat door allerhande moeilijkheden blokvorming gaat ontstaan. De EEG zal proberen een dergelijk blok te worden en zal last krijgen met Engeland, waar waarschijnlijk Maggie Thatcher tot nog weer een rol gaat spelen. Ik denk niet meer als premier, maar dan toch wel weer met een zeer luide stem anti-Europa. En ik denk verder dat hierdoor zeer vele grote kartels en internationale bedrijven in grote moeilijkheden komen. Afbrokkeling is bij dergelijke bedrijven op het ogenblik hier en daar al te constateren. Nu kan men nog uitwijken naar goedkope lonen-landen, maar dat is binnenkort ook afgelopen. Dus wat zien we? Midden- en kleinbedrijf krijgen steeds betere kansen. Zeer grote bedrijven, bovendien vaak erg topzwaar – voor één man die produceert, staan er vijftien die registreren, en dat is toch ook niet de juiste methode – die zullen daar zéér veel onder lijden. Verder moeten we aannemen dat in deze tijd ook boven de Noordpool een behoorlijke hiaat ontstaat in die geïoniseerde lagen en dat hierdoor het klimaat aanmerkelijk verandert en waarschijnlijk verschuift. Dat is op het ogenblik trouwens al het geval.

Wanneer dat het geval is, dan kunt u zeggen dat over zeven jaren alle nu bestaande handelsovereenkomsten, tradities en dergelijke praktisch ongeldig zijn geworden. En dan blijft alleen nog maar over samenwerking, maar ja, de meeste mensen willen alleen maar samenwerken als er voor hen behoorlijk wat aan vastzit. En juist díe mogelijkheid wordt kleiner. Daar komt bovendien bij dat er verschillende godsdiensten in verval raken. Er zijn nog wel wat schandaaltjes te wachten, dat hoort u later wel, zo in 1994 of zo. En ook dat heeft natuurlijk grote invloed, want daardoor worden bepaalde politieke samenhangen verbroken. En dan is de eindconclusie: in de economie over zeven jaren ziet het er, vanuit het huidige standpunt gezien, uit als een bijna permanente en zeer diepe crisis.

Maar gelijktijdig zal blijken dat een klein bedrijf dat zich direct richt op en aanpast aan de wens van de verbruiker, hele goede kansen heeft om toch te bestaan. We zien dus een verbrokkeling van de grote imperiums en het opkomen van een nieuwe middenstand. Daarbij zal men langzaam maar zeker gaan begrijpen dat er op een gegeven ogenblik samenwerking nodig is en dat zonder die samenwerking helemaal niets te bereiken is.

En noodgedwongen, zou ik haast zeggen, begint langzaam maar zeker iets van die Aquariusgeest van samenwerken, zorgen voor elkaar, weer een rol te spelen. Nu niet meer in de zin van ‘een ander moet voor mij zorgen’, maar ‘ik ben verplicht voor anderen te zorgen en heb het recht hun zorgen te aanvaarden’. En als dat zover is, dan kun je zeggen: nou ja, over zeven jaar is het moreel gezien aanmerkelijk beter dan vandaag de dag. Commercieel gezien, voor degenen die grote winsten begeren, slechter dan vandaag de dag.

  • Hoe moet het met die enorme staatsschulden alom over de wereld?

Ja kijk, het eenvoudigste voor de staten zou zijn om in staat van faillissement te gaan verkeren, in procenten af te lossen en dan de regeerders te ontslaan en een paar mensen met gezond verstand aan te stellen. Die staatsschulden zijn voor een groot gedeelte fictief en als we ons dat realiseren, dan begrijpen we ook dat de banken in feite werken voor een groot gedeelte met ficties. Ze geven kredieten met gelden die nooit werkelijk bestaan. En als je dat eenmaal gaat begrijpen, dan zeg je: hé, het is dus meer een kwestie van overschrijven geworden. Vroeger was dat op school strafbaar, tegenwoordig is overschrijven dé methode om thuis te bankieren. En ik denk dus dat de staatsschulden langzaam maar zeker zullen verminderen en dat, wanneer dat niet gaat, men eenvoudig de rentebetaling stopzet en daarvoor afbetaling in de plaats stelt.

En in kleine landen is dat helemaal geen bezwaar, die hebben een staatsschuld, die hebben ze toch aan anderen, dus die schrijven ze gewoon af. Ja, het heeft alleen zin om schuld af te betalen als je hoopt meer te kunnen lenen in een klein land, nietwaar? En als je nu weet dat je toch niet meer kunt lenen, waarom zou je het dan nog betalen? Ja, dat is weer machtspolitiek, neemt u het mij niet kwalijk. Dat was dus een beetje economie. En dan denkt u waarschijnlijk: ja, ik ga lekker zelf even verder zeuren. Dan denkt u waarschijnlijk: wat hebben wij eraan? Nou, kijk, u zit er nu eenmaal in, in de mallemolen, en u draait mee. Maar wanneer u kijkt naar de mentaliteitsveranderingen die op komst zijn, dan zult u met verbazing zien dat de wereld in twee soorten mensen uiteen gaat vallen. Het is vroeger zo geweest: je had de schaapskoppen en je had de wolven. Op het ogenblik is het zo dat daar een tussenklasse is ontstaan, die ik de balkers wil noemen.

Ze schreeuwen namelijk ontzettend hard en niet altijd zeer welluidend. Maar nu komt er een ogenblik dat schreeuwen geen zin meer heeft, dat dicteren geen zin meer heeft, dat alleen nog de daad iets tot stand brengt. En dan val je automatisch een klein beetje meer terug op jezelf. Maar dan moet je jezelf ook afvragen: wat kan ik werkelijk, wat ben ik werkelijk? Niet: wat pretendeer ik, wat eis ik? Nee, wat kan ik? En dan word je niet alleen terug gewezen naar je stoffelijke mogelijkheden, maar word je wel degelijk ook teruggewezen naar je mentale en uiteindelijk ook je geestelijke kwaliteiten. En waar dát eenmaal begint, daar ontdekken we dat eigenlijk harmonie, ja, een rotwoord, hè – als ik harmonie zeg, denk ik altijd: nou ja, geef mij de fanfare maar – harmonie, dat wil zeggen, het samengaan, het als het ware één sfeertje vormen tezamen, dat dat steeds belangrijker gaat worden.

En wanneer dat zo is, dan moeten we aannemen dat zo rond het jaar 2000 er zóveel is veranderd dat de mensen van vandaag eigenlijk de wereld niet eens meer terug kennen. Ik kan mij voorstellen dat er burgers zijn, die zich bewapenen tegen de terreur van degenen die nog steeds voor niets willen leven. Maar ik kan mij daarbij dan niet indenken dat ze zich alléén zullen moeten verdedigen. Anderen van hun eigen soort en kwaliteit zullen hen bijstaan. En dat betekent dat de misdaad die zo vertroeteld is in de laatste tijd, veel minder kansen krijgt. Ik denk dan ook dat wetgevingen zoals die nu bestaan, voor een groot gedeelte ongedaan worden gemaakt.

Het heeft zo weinig zin om tegen de mensen te zeggen dat je zo hard mag rijden en niet harder, wanneer toch iedereen het aan zijn laars lapt. Zo heeft het ook heel weinig zin om te zeggen dat je geen geweld tegen anderen mag gebruiken, als er mensen zijn die juist dit gebruiken van geweld tegen anderen zien als een methode om een goed inkomen te verkrijgen en bovendien nog het machismo een klein beetje op te blazen. Wanneer die dingen weg gaan vallen en je staat er zelf voor, dan wordt het ook veel eenvoudiger om keuzes te maken. En dan zult u zeggen: ja, misschien krijgen we dan nog te maken met de tweede seksuele revolutie. Nou, ik zie het eigenlijk niet zitten, omdat we zeer waarschijnlijk – nou, ja, nu praten we ook weer zo na 1996 in ieder geval, waarschijnlijk zelfs na het jaar 2000 – allerhande dreigingen zien van aids. Aids is in landen als Afrika, gebieden als Afrika, zodanig sterk verbreid, of u het weet of niet, dat het bijna onmogelijk is dat dat niet langzaam maar zeker uitvloeit. En dat betekent dan weer dat men zich daar tegen te weer moet gaan stellen.

Het zal uiteindelijk wel lukken, maar voordat ze iets tegen aids hebben gevonden, hebben ze al iets tegen kanker gevonden. En dat heeft dan te maken met de eigen frequentie van de persoon, waardoor je alle cellen die niet beantwoorden aan die persoonsafdruk in de kerncellen, dus als het ware kunt verdoven en daardoor tot vernietiging kunt veroordelen. Het is dus een zeer interessant geheel als je het zo bekijkt. En als er nu ook bovendien zou blijken, ik zeg zou, niets is zekerheid, maar laten we nu bijvoorbeeld eens zeggen dat blijkt dat er heel wat priesters aids hebben, of iets dergelijks. En dat men, omdat het zich zo uitbreidt, in de gemeenschappen steeds hardere regels gaat hanteren tegen degenen die wetens en willens zoiets verder verbreiden. Oeoe! Dan zullen ze in de St. Pieter wel bidden: O, Heer, komt tot de aids van de gelovigen… Dus dan ontstaat er ook weer een verwijdering.

Kerkelijke organisaties, niet alleen in het christendom, maar ook wel degelijk in het fundamentalisme van de islam, zouden er wel eens voor kunnen zorgen, dat de mensen zeggen: ‘Wat hebben we aan al die regels? Wat hebben we aan al jullie predikaties, jullie dwang in de naam van God of Allah of wie dan ook? Wat wij nodig hebben, dat is een God die wij kunnen ontmoeten. We gaan zélf zoeken’. En dan ben ik ervan overtuigd, dat zaken die op het ogenblik nog een beetje, nu ja, behoren tot, hoe moeten we dit noemen, een vorm van hysterie misschien, weet u wel, esoterie en zo, mysticisme, dat die dan opeens blijken een kern te vormen, waardoor enerzijds de mens zijn contact met een hogere werkelijkheid kan behouden en aan de andere kant, maar nú op een persoonlijke basis, een leefwijze gaat vinden die voor hem past en die in overeenstemming is met datgene wat hij innerlijk beleeft en waarin hij gelooft. Dat is een enorme revolutie, lieve mensen.

En dan kun je wel zeggen, zoals onze vriend daar: ja, en de wereldleraar. De wereldleraar was geen dogmaticus, integendeel. Hij heeft altijd gezegd: ‘Leef met de middelen die je hebt, maar wees trouw aan jezelf, want in jou woont het hogere’. We hebben het vroeger wel eens behandeld en misschien kunt u het nog hier of daar terugvinden. Wat dus belangrijk is, is dat wat die wereldleraar verbreid heeft, een basis kan gaan vormen bijvoorbeeld in de werelden van het hindoeïsme, waar ook alles op het ogenblik aardig vastloopt, en misschien ook wel in die gebieden van de islam, waar men die boodschap wel kent, maar tijdelijk overstemd wordt door het geroep van de muezzin, nietwaar, en de predikaties van alle hoogwaardigheidsbekleders. Ik zou trouwens, wat dat betreft, één voorstel willen doen: iedereen mag preken zoveel als hij wil, maar hij betaalt per woord. Dat zou de kortheid en de duidelijkheid van allerhande religieuze dialogen, en ook politieke dialogen, aanmerkelijk ten goede kunnen komen. Wat is de kern van het leven? Ja, neem me niet kwalijk, hè, eventjes ernstig. Want al het andere, dat is maar trala.. Kijk, dat zijn de decors, waarin de clowns optreden.

Ja, weet u waarom er in Den Haag nooit uitbundig carnaval wordt gevierd? Nou, ze zijn al het hele jaar bezig (gelach). Denkt u er maar eens over na. U hebt ín uzelf een deel van de goddelijke kracht. Er is iets in u, iets wat u exclusief maakt. Waarom gelooft u bijvoorbeeld eigenlijk nooit aan uw eigen dood, maar wel aan die van anderen, maar in je eigen dood geloof je eigenlijk nooit helemaal. Omdat u innerlijk weet dat er iets eeuwigs in u steekt. En dan kun je wel zeggen: ja, dat is onzin, er is de wet van zelfbehoud. Maar als we al die mooie theoretische kletspraat nou eens opzij gooien, wat blijft er dan over? Een innerlijke wereld, een innerlijk beleven, dat eigenlijk van veel meer invloed is op je gedrag en je houding tegenover jezelf en de wereld dan al het andere. En als die kracht nu eens deel is van een totaalkracht, veronderstellenderwijze, waarom zou het dan niet mogelijk zijn die totale kracht in jezelf te ervaren? Ja, niet bewust te beleven, misschien, daar heb je de middelen niet voor, maar je kunt één zijn met die kracht.

En als dat mogelijk is – die kracht is ook met alle anderen verbonden – dan zou je ook via die kracht heel veel voor medemensen kunnen doen. Je zou je daarnaast, want in alle dingen moet kracht aanwezig zijn, kunnen beschermen tegen allerhande zaken die voor gewone mensen misschien nog een gevaar zijn, omdat zij een tegenstelling zien zonder de eenheid te beseffen. En dan krijgen we langzaam maar zeker een innerlijke toestand, waarbij dat idee van broederschap – Aquarius is broederschap, dat weet u, hè, verbondenheid met het geheel, geen aandacht voor de enkeling, zeggen ze er dan nog bij – dat die inderdaad waar wordt, niet omdat de mensen veranderen, maar omdat de wijze van beleven van de mensen grote veranderingen ondergaat.

Dat om een dergelijke verandering tot stand te brengen, natuurlijk heel veel dingen in de wereld óók moeten veranderen, is duidelijk. Maar er zijn natuurkrachten aan het werk, waar je toch een beetje voor kunt bibberen eigenlijk, als je denkt hoe enorm dat is. Om u een voorbeeld te geven, er bouwen zich op het ogenblik spanningen op in de Stille Oceaan, bij de Andreasfault onder meer, die wanneer ze tot plotselinge ontlading komen, iets laten zien wat veel sterker is dan de explosie van Krakatau. Dus ja, er zou wel eens iets kunnen gebeuren. En wanneer de mensen in nood komen en elkaar nodig hebben, dan is dat heel wat anders en dan is hun levenshouding anders dan wanneer ze elkaar proberen te exploiteren, zoals op het ogenblik het geval is.

Dergelijke veranderingen in de wereld zouden ertoe bijdragen dat de innerlijke verandering waarover ik spreek, snel verloopt. En dan verwacht ik helemaal niet dat op het jaar 2000 plotseling alle overlevenden in wit gekleed met palmtakken zwaaiend ‘halleluja’ roepen naar iets waar ze ook nog geen begrip van hebben. Maar ik verwacht wel dat er een begin is gemaakt en als we kijken naar de dreigingen die er op het ogenblik nog zijn, zeg je: o ja, ik verwacht rond 1995 ongeveer nog wel hier en daar wat oorlogjes, maar als het doorgaat zoals ik verwacht, dan hebben ze daar in 1998 geen tijd meer voor. Dan is er dus een verandering opgetreden in omstandigheden, maar ook in levensmogelijkheden en die dwingen de mens wel om te zoeken naar andere wegen, en wat blijkt? Een van de wegen die je het best kunt bewandelen, ligt in jezelf. En dan krijgen we natuurlijk een periode van mystiek en magie en hoe het allemaal verder moge heten. En langzaam maar zeker gaat men beseffen, dat de kracht niet ons bepaalt, maar dat wij in onszelf de werking van de kracht voor óns bepalen. En dan zou er wel eens een heel wat vlotter herstel van de wereld in ons plaats kunnen vinden dan de wetenschap zich nu voor kan stellen.

Nou ja, een bekende van mij heeft het eens zó uitgedrukt: ‘Wetenschap is een vorm van bijgeloof die slechts de rede hanteert zonder haar bronnen daarbij in beschouwing te nemen’. Ik weet niet of het waar is hoor, ik ben nooit een wetenschapper geweest. Waarom zou ik ook, nietwaar, nu ben ik een geest, nu heb ik de wetenschap helemaal niet meer nodig. Je weet het of je weet het niet, heel eenvoudig. En ik geloof dat wetenschap is: denken dat je het weet, maar zeggen dat je het niet weet, totdat je het kunt bewijzen, waarop je denkt: weet ik het nu wel wat ik bewezen heb? Dus, neem me niet kwalijk, maar…

Wat hebben wij altijd gepredikt, nou ‘gepreekt’, gepreekt…? Verdraagzaamheid. De meeste mensen hebben gedacht: o, verdraagzaamheid is lijdelijkheid. Nee, lijdelijkheid is het voorspel tot het overlijden. Verdraagzaamheid daarentegen is verschillen aanvaarden en toch jezelf blijven, dat wat je bent wel degelijk laten gelden, maar zonder het ooit te hanteren als een norm voor wat een ander zou moeten doen of zijn. Wanneer je dat nu eens verder door gaat voeren, dan kunnen mensen die misschien heel anders denken en geloven, op bepaalde punten samenwerken. Dan kunnen ze elkaar helpen om meer mens te zijn. Mens zijn is voor allen toch iets wat van belang is. Dan is er geen reden meer voor het zelfbedrog: ik heb macht of ik ben rijk.

Een kennis van mij heeft ook eens gezegd: de grootste rijkdom van een mens is het geluk dat hij probeert te begraven onder het geld dat hij hoopt te verdienen. Dus, als u het goed begrijpt, wanneer we leren samengaan zonder elkaar te betittelen en te betuttelen of misschien zelfs te dwingen. Karel de Grote was er ook een grote in, die bekeerde de Saksen, weet u hoe? Jullie kunnen kiezen, dopen of kop eraf. Ja, nou ja, toen zeiden ze: nou, zo’n beetje water zal me niet deren, maar Karel kon zeggen: nu zijn het christenen. En die christenen kwamen dan ook plechtig samen onder leiding van een priester en daarna gingen ze het bos in om eremin te vereren. Nou ja, dat daargelaten…

Het heeft geen zin om anderen jouw levenshouding op te dwingen. Het heeft wel zin om dat wat je bent en wat je gelooft, zelf waar te maken en te beleven zover je er zelf bij betrokken bent. En wanneer deze dwingende factoren, deze eeuwige strijd, die zinloos is, een beetje ophoudt – en onder invloed van allerhande noden en noodzaken en urgenties, kan ik mij dat best voorstellen – nu, dan zou de mensheid eindelijk wel eens menselijk kunnen worden. Dan zou er eindelijk eens iets van de goddelijke totaliteit ook in de samenleving van mensen tot uiting kunnen komen.

Nu, dan hebben we er natuurlijk een paar andere dingen bij, ja. Voor de liefhebbers van ufo’s en zo, er is een heel grote kans dat u, vermoedelijk 1998, 1999, misschien iets later, misschien iets vroeger, ik weet het niet precies, het bewijs krijgt dat er buitenaards leven bestaat. Ja, wat is dat een klap, hè. ‘Wij, Gods enig uitverkorenen, daar staan wij, wij, de kroon van de schepping’, en dan komt er ineens zo’n groen mannetje met zeven armen, bubbele bubbele bubbele bup: waar hebben jullie het toch over? Weet je niet dat er zevenhonderd zevenennegentig duizend zeshonderd vijfenveertig rassen in de (..ruimte..)…., ‘Hé…, en wij dan?’ ‘Nou ja, jullie zijn ook een van die soorten ongedierte’. Maar ik maak er nou weer een klein parodietje van. Maar ik denk dat jullie een bewijs krijgen en dan een werkelijk en ook voor zogenaamde redelijke mensen een overtuigend bewijs, dat er dus wezens bestaan in de ruimte. Hoe het precies verloopt, ja, ik weet het niet. Maar een dergelijke schok in het gevoel van menselijke uitverkorenheid zou wel eens bij kunnen dragen tot de verdieping van het menselijk zoeken naar kosmisch bewustzijn. Dát zijn de dingen die meetellen.

En misschien dat de mens uiteindelijk ook gaat begrijpen: ‘hij, die in de naam Gods gaat lopen en blaren oploopt, terwijl hij ook de bus kan nemen, is een idioot’. Want God heeft je op deze wereld gesteld met alle middelen en als je ze niet gebruikt, dan zeg je eigenlijk tegen God: hou je rotzooi maar, ik weet het beter… En geloof me, als een mens ooit in een hemel, zoals de mens die zich voorstelt, op de plaats zou gaan zitten, zou het binnen vijf minuten de hel zijn geworden in de hemel. De mensen denken dat ze alles béter weten. En wat ze niet weten, is dat alles een natuurlijk verloop heeft, een natuurlijk groeiproces is en dat het innerlijk één-worden met dat groeiproces, het innerlijk erkennen van die voortdurende wording, van iets onbestemds, iets groots dat misschien later als één persoon nog de naam ‘mens’ zal dragen, dat is het belangrijke van deze tijd.

En dan kunt u met uw economie, nou ja, neemt u mij niet kwalijk hoor, ik heb niets tegen economen, ze weten altijd zo mooi te verklaren waarom hun prognoses niet zijn uitgekomen… Maar waarom al uw economie niets anders is dan een farce, uw economie heeft niets te maken met de werkelijkheid, het heeft te maken met een illusoire wereld, die zo sterk anderen is opgelegd, dat zij daarin menen te leven en niet beseffen hoezeer zij onafhankelijk kunnen zijn op het ogenblik dat zij de beloften van de economie niet meer geloven en hun eigen werkkracht wel. Oké, wat zit ik nou allemaal, ja, ja, ja, laat ik eens vragen of er iemand proteststemmen wil verheffen of andere bijdragen wil leveren.

  • Ik heb een vraag voor u. U zei: we hebben dus hele moeilijke tijden voor de boeg, die de mensen, zeg maar, toch min of meer doet inzien dat samenwerken en op eigen daadkracht vertrouwen, ons beter helpt. (- Ja)  Hoeveel procent van onze wereldbevolking op dit moment maakt die conclusie ook zelf, en hoeveel procent maakt het niet en haalt het niet?

Nou, op het ogenblik zou ik zeggen dat er ongeveer, nou, één op de 500 000 misschien die conclusie wel getrokken heeft, maar ze niet waar kan of durft te maken door de omstandigheden waarin hij leeft. Wanneer dit vijf jaar verder is, dan moeten we aannemen, dat het ligt op ongeveer drie op 10 000 en dat is een vooruitgang. En wanneer we dan nóg vijf jaar verder zijn, vermoed ik dat 70 procent van degenen die dan nog leven in meerdere of mindere mate dit besef al in zich dragen. Dus dat is een betrekkelijk snelle ontwikkeling.

  • En hoeveel blijven er leven?

Ja, hoeveel blijven er leven? Ik kan het niet precies zeggen. Ik neem aan dat vóór het jaar 2010 is bereikt, de wereldbevolking als zodanig met ongeveer 40 procent verminderd zal zijn (gemompel uit het publiek: zo!). Maar neemt u mij niet kwalijk dat ik daarbij opmerk dat dat een proces is wat op het ogenblik al enige tijd loopt.

  • Is dit een realistische of een optimistisch schatting?

Ik dacht dat ze tamelijk realistisch was. Als ik optimistisch was, dan had ik gezegd, nou dan 70 tot 90%; nee, laten we nu maar zeggen: 40%. Dat is een zeker getal. Het kan hoger zijn, maar het zal niet veel schelen.

  • Als gevolg waarvan? Aids en nog wat…

Je moet mij niet zien als onheilsprofeet, maar ik mag er misschien op wijzen, dat op het ogenblik praktisch rond de gehele aardbol allerhande uitbarstingen plaatsvinden, enzovoorts. U weet waarschijnlijk dat we, nou dit jaar, en als het dit jaar niet wordt, misschien het volgend jaar, maar dan zal het in ieder geval betrekkelijk vroeg zijn denk ik, die grote beving krijgen, die voornamelijk zich dus afspeelt voor Californië, maar die invloed heeft tot ver in Mexico, waarbij ook de eilanden, ook Japan, de Hawaï-eilanden en zo in grote moeilijkheden komen, waarbij een enorme verontreiniging van de atmosfeer ontstaat, waarbij vloedgolven heus wel in staat zijn om bepaalde dorpen en zelfs kleine havensteden te verslinden – dan denk ik vooral aan de Mexicaanse kust – waar grote stormen ontstaan en bijkomstig dus ook weer, zullen we maar zeggen, vloedgolven, die voor een groot gedeelte van het Caraïbisch gebied bijvoorbeeld fataal zijn. Maar dat is gelijktijdig een omgeving die mede het weer bepaalt, bijvoorbeeld tot hier in Europa toe (poeh). Dus denk even na wat dat allemaal inhoudt.

En u weet hoe dat gaat, de zwakkeren, die gaan er het eerst aan, dat is altijd zo. Maar de sterkeren, die denken dat ze het aankunnen en die verdwijnen ook voor een groot gedeelte. Het is heel waarschijnlijk dat we toch nog iets zullen zien van de waarheid van het woord dat de zachtmoedigen in zullen gaan in het koninkrijk. En niet omdat het koninkrijk een reëel koninkrijk is, maar gewoon omdat de mensen die zachtmoedig zijn en dus samenhang en begrip vertonen, veel meer kans hebben tot overleven, dan degenen die voor zich alles proberen op te eisen of degenen die zich erbij neerleggen. Die zeggen: nou ja, dat is het noodlot, dat is de wil van God of wat anders. Het zijn die verklaringen die altijd gebruikt worden, wanneer je vindt dat je zelf de moeite niet moet doen om eruit te komen. Dus ik dacht dat ik een reële schatting had gegeven, ja.

  • Alleen door die ramp, en aids dus….

Aids heeft een grote invloed en zal vooral een grote invloed hebben, vrees ik, op de hulpverlening. En wanneer het eenmaal het zuiden van Europa – en dat is bijna onvermijdelijk op den duur – dus eveneens zeer sterk met die besmetting geconfronteerd wordt, terwijl, denk ik, de eerste reële mogelijkheden om de zaak althans in bedwang te houden pas algemeen beschikbaar zullen zijn rond 1998, dan denk ik dus dat dat wel degelijk een grote invloed is, ja.

Ik denk daarnaast, en dat is een heel ander iets, dat de neiging tot klakkeloos voortbrengen van nageslacht – bij sommigen lijkt het wel een soort sport, weer een goal gescoord – dat dat verandert in een zeer bewust, maar daardoor ook zeer selectief en beperkt zich voortplanten. En ja, het is jammer voor de ouden van dagen van deze dagen, want als ze nu dertig jaar jonger zouden zijn of twintig jaar zelfs, dan zouden ze waarschijnlijk ontdekken dat hetgeen zij kunnen en weten, plotseling zo begerenswaardig is, dat ze eindelijk eens de erkenning krijgen waarop ze misschien toch wel recht hebben.

Naast aids kunnen er ook andere ziekten ontstaan. Ik denk bijvoorbeeld aan cholera. Ik denk aan andere soortgelijke ziekten die, wanneer ze massaal uitbreken, en dat verwacht ik in bepaalde delen van Azië, en Afrika toch wel zeker rond de eeuwwisseling, niet zo gemakkelijk meer te bestrijden zijn. Je kunt wel zeggen, we weten wel hoe we er mee om moeten gaan, maar als je nu, laten we zeggen, één dokter hebt op duizend patiënten, dan lijkt het mij heel erg moeilijk om dat allemaal goed in de gaten te houden, begrijpt u wat ik bedoel?

En er zijn gebieden waar één dokter is op tien- tot vijftienduizend mensen en die zijn dan nog gezegend, want er zijn er ook die met een dergelijk aantal van zeg rond twintigduizend mensen het moeten doen met één man, die EHBO heeft: dat is de werkelijkheid. En als u dat allemaal in ogenschouw neemt, dan zult u met mij eens zijn dat een dergelijke vermindering dus vele oorzaken kan hebben, die uiteindelijk voortkomen – dat onmiddellijk erbij genoteerd – uit de totaal verkeerde structurele benadering van tekorten, die op het ogenblik bestaat. Zoiets van: wij gaan gezellig op reis en dan gaan we eens naar een Derde Wereldland en dan gaan wij daar geld uitzetten en dan kunnen ze bij ons de dingen kopen die we anders toch zouden moeten weggooien. Kijk, dat is geen mentaliteit, maar het gebeurt wel. Goed, voldoende commentaar?

  • Ja, de hongergebieden, spelen die ook niet een grote rol?

De hongergebieden zijn er al en breiden zich enorm uit. En als u het mij vraagt, bestaat er een grote kans dat die hongergebieden ook komen in enkele beschaafde landen, die gedacht hebben dat ze de natuur teveel naar hun hand konden zetten. Ik verwacht bijvoorbeeld in de Verenigde Staten ook eveneens rond 1997, 1998, een dermate groot tekort aan onder meer granen en bepaalde energievormen, dat ze eindelijk eens weten hoe de burgers in Moskou zich voelden als ze voortdurend in de rij moesten in de hoop nog wat te kunnen kopen.

  • U zei dat er in 1998 zoiets een ufo of zo komen zou. Zou die dan weer door de regeringen worden weggedrukt?

Nou, ik denk niet dat dat mogelijk zal zijn en zover er nog televisie is, kan ik mij zelfs voorstellen dat ze op de televisie komen. Maar ik zeg er nadrukkelijk bij: zover er nog televisie is, want in die tijd zullen heel wat gebieden niet beschikken over voldoende stroom, over voldoende energie om het aan televisiezendingen: ja, dit is natuurlijk heel erg jammer voor al die mensen die die eindeloze series volgen, dan weet je nooit hoe het afloopt. Maar realiseer je dat even, wanneer er niet voldoende energie is en je hebt niet de mogelijkheid om eventjes snel weer een energienet op te bouwen, dat het dan heel erg moeilijk wordt om televisies, ijskasten, klimaatregelaars e.d. nog in bedrijf te houden. En er zijn gebieden waar dat waarschijnlijk wel lukt, ik denk aan Nederland, Duitsland, meer naar het noorden toe Polen, zelfs de Oekraïne waarschijnlijk, die gebieden wel, die zitten er redelijk goed voor wat dat betreft. En misschien dat de restanten van Rusland dan nog energie willen leveren, zodat u uiteindelijk uw Philipstoestel laat lopen op Russische energie, iets wat voor Philips natuurlijk ongeloofwaardig en onaangenaam zal zijn.

Er zullen heel veel gebieden zijn, waarin de structuur en de infrastructuur op het ogenblik al zeer dubieus is, bepaalde delen van Italië bijvoorbeeld, van Spanje, Griekenland, Turkije: ik noem nog maar een paar landen die nog een beetje EEG-achtig uitzien. En in die landen is één kleine storing meer dan genoeg om het halve land zonder energie te zetten, zonder stroom en dergelijke. En hoe meer men daarvan afhankelijk is natuurlijk, hoe pijnlijker het aankomt. Dus laat ik het zo zeggen: uitvallen van energie, al is het maar gedurende één week voor een stad als Den Haag, is een ramp, nietwaar. Dan stinken alle ijskasten plotseling ten hemel. Maar in Turkije is het alleen: nou, laten we dan maar weer een talkkaarsje aansteken in plaats van het elektrische licht, begrijpt u wat ik bedoel? De mensen zullen weer terug moeten naar een grotere eenvoud. En als ze verstandig zijn, dan zullen ze aan die eenvoud gelijktijdig vastkoppelen het weer aanplanten van bossen, want per slot van rekening, als je de aarde bekijkt als een levend geheel, dan lijkt het wel dat ze een longkanker heeft die ‘mens’ heet.

  • Komt kernfusie dan van de grond?

De kernfusie komt wel van de grond. Er zijn op het ogenblik enige geslaagde proeven mee genomen. Maar het nadeel daarvan is, dat daar zeer grote beginenergieën voor nodig zijn. Een dergelijke fusie speelt zich af binnen een magnetische kleinfles, die eerst moet worden opgebouwd en in stand gehouden en waarvoor miljoenen volts nodig zijn, punt a. En verder een zeer groot amperage dat zo tegen de tienduizend loopt. Dat wil zeggen dat je twee tot drie centrales nodig zou hebben alleen om één fusieproces op gang te brengen. Het rendement daarvan kan dan verder betrekkelijk groot zijn: de kleinfles houdt zich door de energieproductie zelf in stand, dat is allemaal waar, maar dan moet je eerst die dingen hebben. En het is de vraag of we in een periode waarin rampen nogal sterk voorkomen, of men daar wel over zal kunnen beschikken, begrijp je?

  • Hoe hebben die Atlantiërs dat dan gedaan?

Wat je met mentale krachten doet, kun je alleen doen, wanneer je precies weet wat je doet en de wijze waarop zij statische energie hebben omgezet in hanteerbare energie, is op het ogenblik niet haalbaar, omdat onder meer de Van Allen-gordel in kwaliteit en potentie veranderd is en nog steeds aan het veranderen is.

  • Een paar jaar geleden heeft een van uw sprekers het gehad over een omwenteling of iets dergelijks die in april dit jaar zou plaatsvinden. Is zoiets nu nog herkenbaar binnen wat u nu allemaal vertelt?

Dat is ongetwijfeld herkenbaar en u zult, maar dat is meer een kwestie van wetenschap waarschijnlijk, binnen anderhalf jaar ontdekken dat men gehele nieuwe benaderingen heeft gevonden – en ik verwacht dat u al voor die tijd het een en ander hoort – over een totaal nieuw concept van ruimtelijke waarden en constructies, waarbij bijvoorbeeld de waardering van zwarte gaten, de waardering van bepaalde sterren en hun eigen omloop en sequentie van uitzending dus plotseling heel nieuw worden bezien. En het zou helemaal niet gek zijn om te veronderstellen dat dus ruimtevaart zo rond 2100 voor de mensheid absoluut een haalbare factor is, en dan bedoel ik werkelijke ruimtevaart en niet alleen planeetje hoppen.

  • Vindt u het niet jammer dat u zelf nu niet mens bent in deze spannende tijden?

Ja, ik heb altijd heel graag naar drama’s gekeken, waarin de helden doorstoken werden en dergelijke, maar ik was altijd blij dat ik in de zaal zat. Zo is het nu nog.

  • U helpt ons tenminste.

Nee, kijk, we doen ons best, nietwaar, om u aan te moedigen. En ons applaus geldt altijd degenen die wat positiefs doen en niet degenen die wat negatiefs doen. Op aarde is het vaak omgekeerd. Ik zou willen zeggen – en dan ga ik zo langzamerhand deze bijdrage afsluiten – ik zou willen zeggen, vrienden: ik heb nu een hoop dingen gezegd, waarvan jullie denken: oei, oei, oei, maar vergeet één ding niet: in Nederland gebeurt alles vijftig jaar later. Met andere woorden, in dit gebied zult u waarschijnlijk zeer weinig zien van de gróte rampen, waarover ik heb gesproken. Wel zult u de gevolgen ervan ten dele ondergaan, maar u hebt dan uw structuur, uw organisatie. U kunt daar dus gemakkelijker mee klaarkomen dan mensen die in rampgebieden leven en dergelijke.

Dan wil ik u verder zeggen: Wanneer de innerlijke stem meer invloed krijgt dan de luide stem van anderen, dan bent u op het goede pad. Bewustwording is voor Nederland heel goed mogelijk. Het beroerde is alleen dat Nederland er onmiddellijk een systeem van zou willen maken. Er bestaan geen systemen, wanneer het gaat om zuiver persoonlijke ontwikkelingen. U zelf zult in deze tijd ontdekken dat u heel veel hebt gedaan, zonder te weten wat het betekende en misschien met verwondering terugzien op hetgeen u tot stand hebt gebracht. U zult daarnaast begrijpen, dat een weg die u innerlijk heb gekozen voor u de enige juiste weg is, en dat u die weg zult blijven gaan. En ten laatste zult u ontdekken, dat de materie uiteindelijk maar de regenkleding is die de geest tijdelijk aantrekt om de stortvloed van gebeurtenissen te kunnen verwerken of laten afglijden. Maak u dus niet al te druk. Geestelijk gaat het u goed. Zolang u aan uzelf gelooft, gelooft aan het licht, aan de kracht van het licht, is er niets aan de hand. En wanneer u denkt dat anderen het moeten doen, dan zit u in de modder en u blijft er zitten. Nou ja, dat is in ieder geval lekker nat, maar dan is het toch ‘kijk omhoog Sammie, anders word je veel te nat’.

Goed, u kunt, als u wat zelfvertrouwen hebt, wanneer u gelooft in uzelf, wonderen volbrengen. En dan moet u niet verwachten dat de wereld die wonderen erkent: als u maar weet dat ze gebeuren, dat is al genoeg. En wanneer u ziet dat rond u de tekenen van die wonderen rond u zich voortdurend verbreiden, dan zult u tegen uzelf zeggen: ach, ik heb het wel niet gedaan, maar het was mooi om er deel van te zijn. Als je ergens deel van bent, wat lichtend en goed is, ben je deel van het licht. En als je deel bent van het licht, hoef je je van rampen niets aan te trekken. Dus laat ik aannemen dat uw aanwezigheid hier een blijk is van een beginnende innerlijke verlichting, nietwaar.

Dan feliciteer ik u alvast, want misschien hebt u nu alleen een kerstboompje branden, maar zo dadelijk bent u in staat om de schijnwerper van uw geestelijke kracht te richten op een wereld die haar hard nodig heeft. En laten we hopen dat er dan genoeg schijnwerpers zijn om enige verlichting teweeg te brengen bij hen die in een zelfgeschapen eigengerechtigde duisternis nog steeds menen dat ze de werkelijkheid van anderen moeten, kúnnen en mógen bepalen. En daar heb ik het mee gezegd, vrienden. Ik hoop dat u in goede verdraagzaamheid dit alles hebt verteerd. Ik dank u voor de wijze waaróp u het hebt verteerd. (Er komen misschien dadelijk nog wel een paar stukjes terug, maar daar trekt u zich niets van aan).

En ten laatste: wees nooit pessimist. Alles wat gebeurt, heeft een goede kant. Als je die nú in jezelf al zoekt en nastreeft, ben jij degene die ervan profiteert. Dus zelfs in dit profiteursprincipe dat op het ogenblik de wereld regeert, hebt u nog kansen om geestelijk en anderszins vooruit te komen. Nou, als dat geen goed uitzicht is, weet ik het niet. Dus met deze wens dat het u zeer wel moge gaan, als het even kan innerlijk, en als het dan niet kan, nou, dan toch uiterlijk, neem ik afscheid van u. Goedenavond.

Vragen

Ik zal de vragen zo goed mogelijk beantwoorden. Het circuit is klein, dus misschien moet ik zeggen dat ik iets niet weet, dan vertel ik het u wel. Persoonlijke vragen mag u stellen, u krijgt er toch geen antwoord op. Schriftelijke vragen gaan voor, vraag één graag.

  • Ramala verhaalt ook al over de nabije rampen die de mensheid zullen treffen. Wie of wat is Ramala?

Ik zou het u niet durven zeggen.

  • Leeft de wereldleraar en/of de wereldmeester nog in de stof en indien niet, wanneer (welk jaar en in welk land) zijn ze overgegaan?

Zover mij bekend zijn beiden overgegaan, één ongeveer vijftien jaar geleden, en de ander geloof ik ongeveer vier jaar geleden. Precieze gegevens mag ik u niet verschaffen.

  • De toestand in Irak baart ernstige zorg (denk aan de Russische kerngeleerden bijvoorbeeld). Nostradamus voorspelde een derde wereldoorlog, veroorzaakt door Iran-Irak. Wordt dit door de leiding van de planeet verhinderd?

Ik geloof niet dat er een ernstige atoomoorlog zal uitbreken, als u dat bedoelt, maar ik kan u wel vertellen dat inderdaad er een gevaar bestaat, dat atoombommen zullen worden gebruikt zowel door Israël, als Arabische naties. Dit zullen echter strategische wapens zijn en ze zullen in verhouding betrekkelijk weinig invloed hebben op het totaal van de wereld.

  • De tijd tussen 1995 en 2005 zal later genoemd worden ‘de tijd van het grote sterven’. Hoe vindt dit plaats?

Ja, ik kende de naam niet eens, hoe moet ik nou een antwoord geven? Laten we het eenvoudig zo zeggen: ze spreken nu over de dagen van de zwarte pest, hè, de builenpest, in Europa. Dat is een historisch gebeuren. Europa leeft rustig verder en misschien dat men later, omdat er in deze tijd inderdaad nogal wat mensen van de aardbodem verdwijnen, om later misschien op aarde een nieuw en beter bestaan te vinden, zou het mogelijk zijn dat men er dan later ook zo’n naam aan geeft, maar het is mij niet met zekerheid bekend. Wel ben ik ervan overtuigd dat zeer grote aantallen mensen in betrekkelijk korte tijd, zeg tien, vijftien jaar, aan onze kant komen, want ik geloof dat ze bij ons al vluchtelingenkampen aan het opzetten zijn.

  • Kan er nog wel pijn of smart zijn, als het ego is opgelost? Kan het lichaam nog gewaarwordingen (van pijn) ondergaan, als er geen ego meer is dat zich er mee identificeert?

Aangezien het lichaam een mechanisme is, kan er dus wel degelijk een pijnprikkel zijn en het lichaam ervaart die pijn, maar het ik registreert deze niet en als zodanig is dus het ego pijnloos in zijn oplossing in het geheel, terwijl gelijktijdig het lichaam de normale, zullen we zeggen, biomechanische reacties vertoont, die normalerwijze als pijn worden geregistreerd.

  • Is daar nog een pijngrens bij of is dat alleen psychisch?

Een pijngrens bestaat lichamelijk. Er is namelijk een mogelijkheid dat de signalen dermate intens en groot zijn, dat tijdelijk de verbinding in de zenuwkanalen wordt verbroken. Daarnaast is het mogelijk dat een zodanige overbelasting bestaat van bepaalde centra in de hersenen, dat deze niet meer kunnen reageren en dan heb je dus een pijngrens bereikt.

  • Wat is belangrijker: de geest of het lichaam (de stof). U zult waarschijnlijk antwoorden, de geest, maar op aarde lijkt de allereerste noodzaak, het lichaam in stand te houden, of is dit verkeerd gezien?

Ja, neemt u mij niet kwalijk, wat is belangrijker: de automobilist of zijn auto? Wanneer je in de woestijn bent en dat je enige vervoermiddel is, is die auto ontzettend belangrijk, omdat je zonder dat niet verder komt. Maar voor een geest is het ook zo. Dus het lichaam is voor de geest zeer belangrijk. Maar de persona die stoffelijk ontstaat en die het gevolg is van allerhande inwerkingen en invloeden waar ik nu niet op in wil gaan, is niet identiek aan de persona, geest, die daarin woont. Deze zal dus bepaalde eigenschappen niet of ternauwernood bezitten en bepaalde voorstellingen van zichzelf hebben, die lang niet altijd stroken met datgene wat je dus stoffelijk bent. Laat ik het typerend zo zeggen: een oude dame, uitziende als een verzameling rimpels rond een geraamte, gaat over. En zij ziet zichzelf nog steeds als de jonge frisse meid die ze eens is geweest en zal zich als zodanig aan anderen tonen. Kunt u begrijpen wat ik bedoel? Je innerlijke jeugd verlies je nooit. Het is een ik-beeld. Dat de buitenkant er niet aan beantwoordt, is in feite betrekkelijk onbelangrijk. Gaat u verder.

  • Heeft het lichaam bewustzijn van zichzelf? Kent een lijk nog pijngevoel? Ogenschijnlijk niet, ook al zit er nog een zenuwstelsel in. Waarom is er dan geen (pijn)gevoeligheid meer: waar hangt dat van af? Registreert het zenuwstelsel in geval van een lijk ook niets meer?

Het registreert niet meer, omdat de werking van de dwarsgestreepte spieren, waaruit de energie voortkomt die stuwend is voor het zenuwstelsel, niet meer werkt. En gelijktijdig mag worden opgemerkt dat wanneer de zogenaamde hersendood ontstaat, een zeer snel verval ontstaat, zodat de hersencentra eveneens niet meer kunnen reageren. Dus is er geen pijn meer, ook al zal het zenuwstelsel na de dood nog enige tijd reactiemogelijkheid vertonen.

  • De winnaar van een belangrijk tennistoernooi ontvangt zo’n miljoen dollar. Hoe kijkt uw wereld daar tegenaan en hoe is uw visie in het algemeen ten aanzien van topsport?

Ach, laat ik zo uitdrukken: Wij vinden het uiterst eigenaardig, maar wij hebben er de ballen verstand van.

  • Waarom is het politiek waarschijnlijk niet haalbaar dat de arme landen hun schulden niet terugbetalen, dat ze niet kwijtgescholden worden. Wat is nodig, opdat dat politiek wèl haalbaar wordt, of komt dat, wat later, vanzelf wel?

Dat komt, denk ik, vanzelf wel, maar het is zo dat de politiek gebaseerd is op illusies, dat zal u bekend zijn. Deze illusies moeten in stand worden gehouden, dientengevolge moeten ook bepaalde bezitsillusies in stand gehouden worden. En daaronder hoort het bezit van gelden die in feite niet bestaan en waarvoor allang waren zijn geleverd, meestal van slechte kwaliteit, aan die landen die ze anders niet zouden kunnen betalen. Dus om de illusie in stand te houden, moet de politiek zeggen: dit is niet haalbaar, want als ze dat toegeeft dat dat haalbaar is, dan geeft ze toe dat het bankwezen, dat op het ogenblik zo’n groot gedeelte van de economie regeert en beheerst, eigenlijk ook maar een illusie is. En wanneer de banken failliet gaan, gaat de politiek failliet. En als de politiek failliet gaat, gaan de politici failliet. En ze hebben tegen andere dingen misschien niet veel, maar een persoonlijk faillissement zien ze toch niet zitten.

  • Het is typisch dat de vroege theosofen (hoe oosters ze ook georiënteerd waren) en ook Steiner, niet over Jezus’ reis naar India (in ‘de onbekende jaren’) repten. Heeft dat een reden? Volgens hen werd Jezus in die tijd ingewijd door de Essenen. Klopt dit laatste wel, en betrof dit niet alleen een jeugdperiode in Egypte? Was Jezus een Esseen, zoals Voltaire, Blavatsky en Steiner beweerden, of heeft hij daar alleen in zijn jeugd een bepaalde leertijd doorgebracht?

Jezus leefde in een milieu van Essenen. Zijn hele familie was dus Esseens, inclusief Jozef en Maria. En als zodanig kun je hem dus als een Esseen beschouwen. Hij heeft in zijn jeugd ontzettend veel geleerd in Egypte. Daarnaast heeft hij Oosterse mystiek geleerd. Hij is dus niet helemaal tot India doorgedrongen, maar tot de grens daarvan en heeft daar bepaalde kloosters bezocht. En daar heeft hij heel veel geleerd, wat hij later toch ook heeft gebruikt en misschien ook wel heeft verwerkt.

  • Hebben Mohammed, Abraham en Krishna een godsdienst willen stichten? Jezus niet, al is het toch gebeurd. Aan de andere kant: Zijn de godsdiensten en kerken toch niet nodig of nuttig geweest, bijvoorbeeld om hen die nog krukken behoeven (niet alleen kunnen staan) enig geloof bij te brengen?

Zolang de mensen krukken nodig hebben, hebben ze een geloof nodig, dat is waar. Maar een godsdienst die het hele leven probeert te regeren, die kan dat alleen doen, wanneer ze daardoor een zekere macht wil bezitten. Macht is voor de godsdienststichters zelf niet zo belangrijk geweest. Maar voor degenen die volgden, was het wel belangrijk dat er macht bestond. Zolang Israël alleen maar een volkje was, een trekkend volkje, was het niet zo belangrijk en was er ook geen werkelijke godsdienst. Op het ogenblik echter dat vele stammen samen werden gevoegd in de uittocht uit Egypte, was het zeer belangrijk dat er een gemeenschappelijke godsdienst zou ontstaan. Want die gemeenschappelijk godsdienst gaven de leiders het recht om te vertellen wat de anderen moesten doen. Hetzelfde zien we met het christendom. In het begin is het christendom gewoon een vergadering van welwillende mensen. Langzaam maar zeker ontstaan er ouderlingen, degenen die er wat meer van afweten en die dus brieven voorlezen en zo en dan ineens, voor we het weten, hebben we te maken met priesters en pausen, maar wanneer ontstaat dat in feite? Dat ontstaat in feite aan het hof in Byzantium. Dus helemaal niet in Rome. En Petrus mag dan wel beschouwd zijn als het hoofd van de kerk, in latere jaren. Zelf heeft hij zichzelf zo niet gezien. Hij was eenvoudig de oudste, degene die het meeste ervan wist. En als zodanig stond hij boven Paulus, omdat Paulus uiteindelijk een bekeerling was, die Jezus niet bij diens leven een lange tijd gekend en gevolgd had. Dus als je het zo bekijkt, dan zeg je: ja, al die godsdiensten ontstaan doordat mensen een bepaald systeem, denksysteem of filosofie goed vinden, maar gelijktijdig dan de macht willen hebben anderen daaraan te onderwerpen. En dan hebben ze regels en wetten nodig, zo eenvoudig is het.

  • Zijn alle culturen gelijkwaardig en zo nee, als er een niveauverschil tussen culturen bestaat, wat is dan de juiste maatstaf om dit te bepalen?

Ja, nou vraagt u mij iets. Kijk, als ik een appel en een peer heb, wie is nou meerwaardig? Een appel heeft zijn eigen cultuur, de appelvorm. De peer heeft zijn eigen cultuur, de peervorm (door sommige mensen overgenomen). En wanneer we dat goed bekijken, dan kunnen we dus niet zeggen: deze cultuur is beter, of gene is beter. We kunnen alleen zeggen: deze is veerkrachtiger en die is wat zwakker op het ogenblik. En dat bepaalt, geloof ik, niet de kwaliteit van de cultuur. Er zijn bepaalde primitieve indiaanse culturen die, als ik persoonlijk zou moeten beoordelen, boven de westerse zouden staan. Maar dat wil niet zeggen dat het voor u hoogstaande mensen zijn: u ziet ze als een stelletje wilden. En hoe ze u bekijken, zal ik u niet vertellen. Ik wil u niet in uw trots krenken. Ik hoop dat dat antwoord voldoende is. (Ik stel voor de resterende tijd de benutten voor eventuele mondelinge vragen en voor uw afsluiting).

  • Ik wilde graag eens vragen over de elf-elf meditatiegroepen, die op het ogenblik in de wereld werkzaam zijn. Ik heb daar kennis van genomen en ik ben er niet zo blij mee. Ze hebben ook te maken met de Egyptische tijd. Een paar maanden geleden, toen zijn zij daar geweest.

Ach, als een meditatie op het licht is gericht, is hij goed. En als er een systeem van meditatie ontstaat, is dat systeem misschien goed voor degenen, die zich daarin kunnen verliezen, en voor de ander is en blijft het onzin. En zo is het altijd. Maar vele groepen die mediteren, ongeacht het systeem, ongeacht de samenhang of wetmatigheid, en zich daarbij op het lichtende, op de goddelijke kracht richten, die zijn positieve punten op deze aarde, omdat ze positieve ontwikkelingen en positieve uitstralingen mogelijk maken, waar die anders niet zouden zijn.

  • Ja, ze pretenderen ook: over vier jaar moet alles gered zijn, moet de wereld in een hogere dimensie zijn, anders gaat het niet; over vier jaar. Klopt dat?

Ach, vier jaar, 1996, dan lopen ze wel een beetje hard van stapel, want dan zit je net midden in de ellende. Nee, ik denk dat ze wat dat betreft wat overdrijven; maar ja, hoeveel sekten zijn er al niet geweest die hebben gezegd: dan en dan is het einde van de wereld, of: dan en dan komt de grote ommekeer, en die is nooit gekomen. Het enige wat we kunnen zeggen: de omstandigheden zijn op het ogenblik zodanig, dat inderdaad een groot gedeelte van de mensen een zware tijd staat te wachten en dat daardoor een verandering van de menselijke mentaliteit zo levensnoodzakelijk wordt, dat ze niet door bestaande belangen meer kan worden tegengehouden. Dat is het enige wat je kunt zeggen. En als zij zeggen: wij weten dat, nou ja, dat is hun geloof. En als zij dat geloven, dan is het hun volste recht om te geloven. Maar ú hoeft er niet aan te geloven. En als zij eraan geloven, dan wacht hen een lichte teleurstelling. Maar dat is dan hun zaak, vindt u niet?

  • Maar ze beweren ook dat veel sterrenmensen op het ogenblik hier op aarde bezig zijn om de wereld omhoog te helpen.

Nou, dan heb ik slecht nieuws voor ze. Zeer waarschijnlijk zal half 1993 Hollywood tijdelijk volledig vernietigd zijn.

  • Ze bestaan wel toch, sterrenmensen?

Er bestaan, wat men noemt, sterrenmensen. Nou, het zijn geen sterrenmensen natuurlijk, maar dat zijn wezens die een menselijke vorm aannemen en hier op aarde eens komen kijken, maar ja,  ik wil niet graag hatelijk zijn, maar denkt u niet dat de apen in de dierentuin zo samen zitten? ‘Hé, zíe je die? Zie je wel? Er zijn aapmensen ook: Díe zullen ons bevrijden.’ Geloof dat nou maar: sterrenmensen kunnen hier op aarde niets veranderen, ténzij ze een heerschappij grijpen en dan zichzelf aan het gevaar onderwerpen om nog slechter te worden dan mensen. Dus dat kan niet, heel simpel.

  • De vorige spreker had het over een geneeswijze van kanker die zou gaan komen, die gebaseerd zou zijn op een methode die de eigen trillingen van de gezonde persoon stimuleert en daardoor alle niet gezonde cellen uitdooft. Kunt u daar wat dieper op in gaan: is dat een biochemische methode?

Nee, het is dus een methode, waarbij een waarschijnlijk supersone geluidstrilling op de persoon wordt gericht en wel van een frequentie die eerst moet worden berekend uit de cel. Men neemt proeven zowel van het gezonde weefsel als van de ziektebron, zeg maar, en deze twee worden met elkaar vergeleken. Ze worden onderworpen aan een oplopende reeks trillingen, dan ontstaat er een ogenblik een niet reageren meer, dus een dormantie, zeg maar, in de woekercel, terwijl de normale cel nog blijft reageren, dus levend is, actief is. Dan wordt díe trilling gebruikt om de persoon op deze wijze te behandelen en dan zijn dus alle kankercellen, zeg maar, dormant. Daarna volgt dan een behandeling waarbij de kankercel, als het ware, minder overlevingsmogelijkheden heeft en ingekapseld wordt. Het is een soort niersteenvergruizer, maar dan op zeer specifieke trillingen gebaseerd. Inderdaad, het zijn dus technieken die reeds bestaan, maar die kunnen worden toegepast op een andere manier, zodra je je bezig gaat houden met de eigen structuur en kwaliteiten van cellen, en dat doet men op het ogenblik, en de ontdekking zal volgens mij binnen enkele jaren kunnen volgen.

  • In een bepaald systeem, wat radionika wordt genoemd, wordt ook geëxperimenteerd met trillingen, en het uitzenden naar mensen en ziek weefsel. Is dit een soortgelijke methode?

Het is, zover ik na kan gaan, een vergelijkbare methodiek, waarbij echter het afstemmen op de eigen persoonlijkheid onvoldoende nauwkeurig kan geschieden tot nu toe.

  • Zijn kankercellen ook niet weg te krijgen door middel van langzaam magnetiseren? 

Heel erg moeilijk, omdat de kankercel namelijk de neiging heeft om uit omliggende weefsels energie weg te halen. En wanneer u energie toevoegt, dan kunt u tijdelijk die weefsels wel meer veerkracht geven, maar de kans is groot dat de cel deze gebruikt om zijn eigen energie-inhoud te vergroten en daardoor gemakkelijker tot celdeling over te gaan.

  • Maar ik ken wel gevallen waar dat dus gebeurd is, dat zonder chemotherapie ze toch niet genezen.

Dat is inderdaad mogelijk, maar het zal niet zo vaak voorkomen en dan ligt het eraan over welke vorm van kanker u het heeft, want er zijn heel veel verschillende vormen.

  • Leukemie onder andere.

Bij leukemie is het misschien mogelijk, wanneer men namelijk de aanmaak van bloed zodanig kan bevorderen, dat hierbij de rode bloedlichaampjes een zekere resistentie beginnen te vertonen en dan wordt daardoor de leukemie minder, de gezondheid van het weefsel wordt groter. Hierdoor ontstaat een steeds sterkere bestrijding van de afwijkende bloedlichaampjes die zelf maar een beperkte leefduur hebben, zoals u weet. En dus is de aantasting zowel van merg alsook in de bloedbaan aanmerkelijk verminderd. Door deze vermindering kan uiteindelijk leukemie verdwijnen. Dank u wel.

  • Uw benadering van sommige natuurgeneeswijzen van kanker is soms gebaseerd op het geven van licht giftige planten of van planten die giftig zijn, maar in verdunning. Is dat een juiste benadering?

Het ligt eraan (nogmaals) om welke soorten kanker het gaat. Iets dergelijks kan bijvoorbeeld voor darmkanker en dergelijke, dus op de spijsverteringsweg gelegen kankers, inderdaad werkzaam zijn. Voor bijvoorbeeld longkanker en dergelijke haalt het niets uit. Voor huidkanker evenmin.

  • Is er biochemisch niet meer te verwachten?

Ik denk niet dat wanneer eenmaal de door mij zo-even beschreven techniek gebruikt wordt, men deze verder zal ontwikkelen. Ik geloof overigens ook dat de chemotherapie binnenkort op haar retour zal zijn, omdat ze namelijk niet in staat is om een volledige genezing te bewerkstelligen, maar in feite ernstige symptomen onderdrukt of teniet doet en daarvoor ándere symptomen laat opkomen en ándere kwalen dus in feite laat bestaan.

  • Ja, maar ik bedoel niet chemotherapie in die zin, want dat is dus een slechte chemotherapie die het lichaam afbreekt, maar er zijn anti-oxidanten, dat zijn dus die stoffen die de mogelijkheid van het lichaam opvoeren om slechte stoffen af te breken en ook kankercellen af te breken. En dat is precies wat Moerman inderdaad met zijn dieet en zijn therapie probeerde.

Probeerde ja, inderdaad. En hij heeft er aardig wat successen mee gehad bij díe gevallen die voor die behandeling gevoelig waren. En daar hebben we iets heel belangrijks gezegd. Het geldt dus niet algeméén.

  • Wel waarschijnlijk ter voorkoming…

Ter voorkoming zijn bepaalde diëten, die ook tot de Moerman-therapie plegen te behoren, inderdaad goed, omdat ze voorkomen dat celwoekering ontstaat door het vergroten van de feitelijke celweerstand tegen penetratie. Want penetratie is de oorzaak, zoals u misschien weet, van het kankercel-worden van een der lichaamscellen. Zo, het medisch uurtje is ook voorbij. Hoeveel tijd hebben we nog?

In feite zijn we er al ietsje overheen, maar…

Aha, we zijn er dus al overheen, en dat betekent dat we zo langzaam maar zeker aan het laatste woord gaan beginnen. En ik hoop dat u niet denkt dat ik een dame ben die in mannelijke gedaante doorkomt, maar ik wil toch wel het laatste woord hebben even. Als u nu drie woordjes geeft, dan probeer ik er nog een korte eindthese van te maken.

Ufo, liefde, oneindigheid, leven.

Ja, nu hebben we er al vier, maar vooruit, we kijken vandaag niet op een enkel dingetje, het is net als bij de marktkoopman, nietwaar, die ene krijgt u extra. Wanneer de ufo als een beeld van oneindigheid wordt beschouwd, dan moeten we haar met liefde bejegenen, omdat zij de oneindigheid van het leven in onszelf bevestigt en gelijktijdig het levende een oneindigheid schenkt in ons besef van de kosmos. Voldoende?

Nou, leuk, hè, maar moet je eens luisteren: Ik zag een ster, zij nam een vlucht, ik zag haar dwalen door de lucht, en zei opeens: mijn God, wat fijn, dat moet nou wel een ufo zijn. En vol van liefde en verwachting, ja, met een rede tot verkrachting, gebracht door al wat in mijn dromen altijd weer tot mij wil komen, zei ik: hier komt liefde waar uit de kosmos en voorwaar, zij zal ons helpen, mensen redden, heel de wereld weer bekeren en alle mensen eindelijk leren, hoezeer ik, die in ufo’s zeer geloof, gelijk had…

O, beroof geen mens van zijn gelijk en van zijn leven, want mogelijkheden zijn er in de oneindigheid, zoveel dat niemand ze kan omschrijven. Nee, laat ons zeer eenvoudig blijven. Bevestig mij mijn mening en ik onderschrijf uw recht om het ook mis te hebben. Want denk aan die oneindigheid, aan al die krachten van het leven, die ook zonder sterren en ufo’s, planeten en krachten, tezamen zijn verweven tot éne kracht, één werkelijkheid, die niet slechts is oneindigheid, maar meer, die al omvaamd is door liefde, die het bestaan eerst werkelijk mogelijk maakt.

De liefde, de naam van dat, wat álles geschapen heeft en is en al wat kan, steeds in zijn boeken schrijft. Wij zijn een deel van eeuwigheid. En als we soms verdwalen, dan lijken we wel ufo’s, die hier langs een geest- en hemelstralen, en verder gaan, niet wetend nog, waar eindelijk de landing zal gelukken. Misschien breekt in onszelf het hart het zijn een ogenblik aan stukken, wij willen wérkelijkheid. Wij willen één en wereld zijn, maar als we uiterlijkheid vergeten, wanneer we niet meer willen weten wat uiterlijk belangrijk lijkt, maar zoeken naar de kracht die in ons leeft, die uit ons straalt, die overal prijkt, waar wij de blik maar wenden, waar wij erkennen en ervaren. Dan voelen wij opeens: in het verwazen van de jaren is slechts de liefde dat wat leeft. En het is die liefde die ons allen oneindigheden, die toch leven heten, geeft.

Zo, u ziet, je kunt er wel wat mee doen, met een paar woorden. En misschien is het leuk om hierbij te zeggen: Woorden, als je ze probeert samen te voegen, brengen je altijd tot een soort geloofsbelijdenis, want je geeft in woorden je innerlijke zekerheid vorm. En er is geen norm te stellen, er is geen wet te geven, maar wat er in je is, je eigen zijn beleven, dat vormt zich altijd weer, wanneer je woorden tracht te weven tot iets wat op een rijmpje lijkt of zelfs misschien nog meer.

En daarmee ben ik aan het einde gekomen, vrienden, van de bijdrage die ik deze avond mag leveren. Ik ben dankbaar voor uw vragen, mijn excuses dat ik sommige daarvan niet kon beantwoorden, maar ik beantwoord liever goed of helemaal niet. En in dit geval was er helemaal geen keus die mij bleef. Ik hoop dat u over de dingen die ik gezegd heb, na zult willen denken en dat u één ding zult onthouden: De absolute waarheid is voor ons niet te vatten, maar als we een klein brokje daarvan hebben, moeten we uit die waarheid leven zonder anderen dit kleine stuk als de totale waarheid op te leggen. Ik dank u voor uw aandacht.

image_pdf