Helpen bij overgang

18 januari 2008

Zoals gewoonlijk aan het begin van de bijeenkomst, wij aan onze zijde zijn niet alwetend, noch onfeilbaar. Dus is het altijd van belang dat u over het gebrachte zelfstandig nadenkt en een eigen mening vormt, alhoewel dit misschien voor vanavond een beetje moeilijk voor jullie gaat zijn.

Gezien we vanavond eigenlijk van start willen gaan, en omdat de omstandigheden er zich juist heel goed toe lenen van een beetje naar praktische werkingen over te stappen. Ik hoop dat niemand daar bezwaar tegen heeft? Goed.

Er is u gevraagd van bijstand te verlenen aan een persoon die eigenlijk op dit moment in een situatie verkeert waarvan je zou kunnen zeggen dat in haar bestaan er een belangrijke periode gaat aanbreken.

En tot hier toe, beminde vrienden, hebben we jullie heel veel theoretische kennis bezorgd. We hebben jullie zowat een kijk gegeven op hoe de kosmos in elkaar zit, hoe de zaken functioneren, en zo voort, maar in wezen hebben we nog maar heel weinig praktische handelingen of praktische zaken met jullie volvoerd, als we even het tweede gedeelte met de meditatie buiten beschouwing laten. Maar die meditaties zijn eerder vanuit onze kant een mogelijkheid geweest om zaken te sturen en te begeleiden dan wel dat jullie als mededingers daar eigenlijk veel zeggingskracht over hadden.

Nu zijn we zover dat we denken dat ook een groep als deze bij machte moet zijn om zelfstandig, actief, in werking te treden. En daarom hebben we vanavond een heel mooie mogelijkheid die we kunnen benutten om een beetje praktijk naar voor te brengen.

Natuurlijk, u begrijpt best, voordat we jullie het veld opsturen, dat we even een klein beetje uitleg nog gaan geven. En daarom gaat het eerste gedeelte de praktische uitleg zijn, en het tweede gedeelte zal de broeder die u dan begeleidt, mee helpen om met deze Krachten om te gaan en te werken. Ik hoop dat niemand daar enig bezwaar tegen heeft?

U bent allemaal al in jullie leven min of meer met overgang geconfronteerd. En natuurlijk als mens vindt u dit altijd nogal zwaar, dat u moet aanvaarden dat plots iemand die in uw omgeving leefde, en werkte, ineens wegvalt. Het is alsof een deel van uw wereld ineens ophoudt te bestaan. Maar dit komt omdat u gewoon als stofmens deze zaken bekijkt.

Wanneer u het een beetje breder zou willen bekijken, en daarmee bedoel ik als u ook aandacht geeft aan uw fijnstoffelijk lichaam en zeker aan uw niet-stoffelijke lichamen, ja, dan zult u opmerken dat eigenlijk er niet zoveel wijzigt. De stof, ja, die stopt. Och arme, och Here, dat is maar een verpakking. En al de rest gaat gewoon in het bestaan verder. Natuurlijk, het is logisch, men moet zich heroriënteren, en men moet terug een beetje de beheersing krijgen van zijn nieuwe toestand. U zou dat kunnen vergelijken met de moderne mens. U rijdt met een wagen, uw wagen is versleten, u bent gewoon van met uw wagen zoveel duizenden kilometers te rijden, u hebt de pedalen in uw voeten, het stuur in uw handen, om het zo te zeggen, en ook uw versnellingspook weet u blindelings en alle knopjes. Goed. Maar ja, er is een tijd gekomen om afscheid van die wagen te nemen, u krijgt een nieuwe wagen. Dan duurt het wel even eer dat u deze weer in uw handen hebt, wanneer u deze onder de voeten hebt, om het zo te zeggen, en alles zonder nadenken kunt manipuleren en mee werken. Het is misschien oneerbiedig een menselijk lichaam te vergelijken met een auto, maar in wezen, voor uw eigen geest, komt het erop neer dat, wanneer u naar onze zijde komt, dat u eigenlijk moet leren van met nieuwe voertuigen om te gaan. En er is dan nog wel een verschil, want deze voertuigen, die kent u al van vroeger. Dus het hangt een beetje af hoe u zich open zet, zeker voor de hulp die men u biedt, of dat je dus zeer snel terug uw oude gewoontes, want het zijn oude gewoontes aan onze zijde, onder de knie krijgt, en verder kunt gaan op uw weg in bewustwording.

Dit is het algemene theoretische plaatje, dat kent u allemaal. Maar wanneer nu puntje bij paaltje komt, dan gaan we dit in de praktijk trachten om te zetten.

Men heeft ons hier gevraagd van iemand die eigenlijk reeds gedurende toch een bepaalde periode –  en ik ga daar niet verder op uitweiden want dit is niet van belang in hetgeen wat we gaan doen, – zich voorbereidt op overgang. Dan kun je stellen dat het eerste wat in u opkomt, wanneer je aan die persoon denkt en, voor zover ik begrepen heb, is de persoon voor jullie bekend via een lid van de groep, dat spijtig genoeg, of misschien juist best genoeg, vanavond hier niet aanwezig kon zijn, gezien de situatie, (maar ze kan toch ook de opname mee volgen en mee luisteren achteraf, dus zal zij even veel daaruit kunnen leren als jullie op dit ogenblik) – maar goed, via deze persoon, wordt u gevraagd op dat familielid in te werken. En dit is wel degelijk gevraagd, dus er kan geen obstructie zijn van: ‘oh, wacht even, maar moet dat niet gevraagd worden?’ Het is dus wel degelijk gevraagd.

Maar goed, we zitten hier in een situatie, waar, sta mij toe te zeggen, en dat weet uw medelid van de groep ook, het onomkeerbaar is. Dus, wat is van belang? Dat is dat we in de eerste plaats naar de persoon toe die voor deze nieuwe leerschool staat, positieve, ik zou bijna zeggen, héél aangename gedachten, of gedachtebeelden zenden. Dat we ons voorstellen dat de persoon in kwestie op een aangename wijze, omringd door degenen die zij liefheeft of, in omgekeerde zin door degenen die haar liefhebben, beide kanten zijn goed, omringd wordt, en zo geholpen wordt verder te gaan in haar bestaan.

Dus laat het duidelijk zijn dat alle beelden van treurnis, van angst, van onzekerheid bij helpers in overgang uit de boze zijn! Begrijp dit goed! Wanneer u iemand wilt helpen op deze wijze, is het eerste en het belangrijkste, de positieve gedachte, de aangename uitstraling, de liefde, de warmte die je geeft naar de persoon in kwestie.

Dat dit niet altijd evident is wanneer de persoon in kwestie dicht bij u staat, is begrijpelijk. Daarom is het ook geraadzaam dat degenen die helpen bij overgang niet steeds de dichtst betrokkenen in de familieband, om het zo te zeggen, zijn. Je kunt veel beter dit doen met buitenstaanders, zelfs soms zijn heel dichte vrienden nogal moeilijk, om de juiste procedure te laten volvoeren. Dat is het eerste punt.

Het volgende punt is dat u de gedachten die u naar de betrokkene zendt, gedachten zijn aan ook goede zaken, lichtende zaken. Maar gezien u in dit geval geen kennis hebt over het leven van de persoon, gaat u dat algemeen maken. U gaat de beeldvorming zo maken dat u naar de persoon in kwestie, de idee overbrengt, dat haar leven in de stof vervuld is en dat dat op een heel positieve, goede wijze is vervuld. Dat de persoon in kwestie betekenis en waarde heeft gehad voor haar medemens. Het is niet aan jullie om daar personen of data bij te betrekken, het hoeft niet. Want wat gaat er op dat ogenblik zich voltrekken? Op het moment dat u dit doet, krijg je dat via de geest van de betrokken persoon automatisch denkbeelden openplooien, van zaken die de betrokkene zelf heeft ervaren als zijnde: positief, als zijnde: goed.

En dan wijk ik een klein beetje af, dit heeft niks met de persoon in kwestie te maken van vanavond, maar zelfs als je een persoon zou hebben die in de ogen van de wereld dus ‘slecht’ is geweest, zal deze op dat moment de mogelijkheid hebben, zelfs het kleinste puntje dat hij ooit in zijn leven gedaan heeft dat goed was, naar voor te zien schuiven. En al de rest zal achterwege gaan. Dat is noodzakelijk.

Je moet vooral bereiken dat degene die klaar is voor de overgang, tevreden is met hetgeen wat er op aarde plaats heeft gevonden, waar zij in betrokken is geweest, en dat ze daaruit voor zichzelf een meerwaarde kan puren. Dit gaat ook het veel gemakkelijker maken om het lichaam los te laten.

Een derde beeld dat zeer goed bruikbaar is, is het beeld dat, wanneer het lichaam niet meer goed functioneert, wanneer het lichaam de laatste tijd van het leven te veel problemen heeft gegeven, dat het goed is dit problematische lichaam te kunnen loslaten, zodat je verder kunt gaan zonder dat je met al die fysieke, stoffelijke problemen, pijnen en zo verder nog te kampen hebt. Ook dat beeld kan van groot belang zijn. Dat het besef wordt bijgebracht dat het loslaten van dat voertuig, dat u toch alleen nog maar hinderlijk is, voor u een verbetering bijbrengt.

En wanneer je al deze zaken zo rustig opbouwt, dan creëer je een juiste sfeer. Een sfeer van aanvaarding, een sfeer van rust, maar ook een sfeer waar het Licht in kan doordringen. Als je zo bezig bent kan het dan zijn dat op dat ogenblik bepaalde gedachten bij u opkomen die te maken hebben met de betrokkene zelf en dan kan je daarop inspelen.

U kunt bv. een gedachte opvangen aan kinderen of kleinkinderen, of je kunt een gedachtebeeld krijgen van vrienden of ouders, op het ogenblik dat je dat aanvoelt in uw contact met de zieke, dan kunt u zich daarin bevestigen, als het ware. Dat wil zeggen, u kunt dat beeld projecteren op een aanvaardbare wijze. Stel dat de betrokkene op dat ogenblik denkt aan haar vader, haar moeder, dan kun je dat gedachtebeeld terugsturen als zijnde degene die op dat ogenblik haar bijstaat, haar helpt. En let op, dan ga je heel gemakkelijk krijgen dat de persoon die voor de overgang staat, op dat ogenblik wel degelijk, wanneer zij bij bewustzijn is, waarneemt dat de vader daar is, of de moeder, of wie dat geprojecteerd wordt, dat ze daar zelfs mee spreekt en antwoord krijgt. Wanneer er dan anderen bij zijn in de stof, zijn ze soms verbaasd en zeggen ze soms: ‘ja, maar die is hier niet’, dat is een fout die gemaakt wordt, maar een begrijpelijke fout, een aannemelijke fout. Als je dat ooit zelf in de praktijk tegenkomt, alsjeblieft, ontken dit niet, maar bevestig het! Want voor degene die op dat moment het lichaam tracht los te laten, is wel degelijk de visualisatie van die persoon aanwezig.

Het is ook op zo een moment dat wij de mogelijkheid aan onze zijde hebben van via het fijnstoffelijke deze visualisatie over te nemen, en op zulke wijze heel gemakkelijk de persoon mee te nemen naar onze zijde, waardoor er geen lichamelijke weerstand is, dat is belangrijk, want het lichaam gaat dikwijls heel spontaan, en dat is een instinctreactie, trachten deze zaken te blokkeren. Maar wanneer deze hulp er is, kan deze instinctreactie van de stof de zaak niet meer tegenhouden. Sommige mensen denken dan van: ‘oei, de patiënt in kwestie heeft angst van te sterven, of is bang’. Dit is een verkeerde gedachte op hetgeen wat instinctief gebeurt. Dit heeft met de persoon op dat moment al niets meer te maken, want de persoon in kwestie heeft op dat ogenblik, of de geest, laat ik het zo zeggen, heeft op dat ogenblik het lichaam reeds verlaten. Ik zeg niet: ‘losgelaten’! Ik zeg wel: ‘verlaten’. Daardoor krijg je de stof die zich ondanks alles in stand tracht te houden. Laat u daar niet in beetnemen, maar blijf in de positieve opbouw van de entiteit die zich vrijmaakt en die verder kan gaan.

Wanneer we dan zo ver zijn dan is het van belang, dat, gezien je aan het helpen bent geweest, dat je deze hulp ook gewoon blijft verderzetten. Dat u in uw gedachten alle punten die ik aangehaald heb, van positieve inzet, blijft herhalen naar de persoon in kwestie. Dat je gewoon heel simpel misschien, zegt van: ‘het is goed geweest, ga maar. Laat dat lichaam maar los, wij zorgen daar wel voor. Je moet u daar geen zorgen meer om maken. Wij zorgen ook wel voor al de rest. Vergeet dat je nog iets in de stof had willen afwerken, het is niet meer nodig. Wij zullen ervoor zorgen dat alles heel mooi op zijn plooi komt.’ Het is juist die gedachtegang die het gemakkelijk maakt voor de persoon om verder te gaan en die het ook gemakkelijk maakt om op een bepaald ogenblik, wat jullie zo mooi altijd uitdrukken in de stof: de gouden koord los te laten, of door te knippen of te breken.

Op het ogenblik dat dat gebeurt, dat de geest, gefocust op de helpers bij overgang, (want wees er zeker van, beminde vrienden, niemand gaat over zonder helpers, zelfs wanneer zij deze niet willen erkennen en zich inkapselen, zijn de helpers bij overgang steeds aanwezig, maar goed,) dit is positief, u gaat met deze helpers mee. Op een bepaald moment gaat dan de volledige energie, de volledige gedachte naar dus de nieuwe situatie waarin de geest zich bevindt. En sluit als het ware de gouden koord zich af waardoor dat het lichaam geen verdere levensvatbaarheid nog heeft.

U kunt dan wel zien dat het stoffelijk lichaam nog enkele reacties vertoont, en wanneer dit door medicatie, zeer sterk is opgepept, dan kan daar nog wel ogenschijnlijk een strijd zijn, maar laat u daar niet in verblinden. In werkelijkheid is de geest dan al aan onze zijde.

Belangrijk blijft dat u contact houdt met uw gedachten. Dat u de positieve inbreng blijft bevestigen, tot je aanvoelt dat de broeders aan onze zijde het volledig hebben kunnen overnemen. En wees gerust, u moet niet vragen ‘hoe voelen we dat aan?’ dat is niet nodig. U gaat dat zeer snel opmerken op het ogenblik dat bij u het contact als het ware afneemt, verflauwt. En dat u opmerkt dat, eigenaardig genoeg, ook bij u de gedachte niet meer vasthoudend, of hanteerbaar is. U komt terug tot uw situatie. Op dat ogenblik gaat de geest van de persoon in een soort ‘rustvorm’. En in de meeste gevallen gaat deze rustvorm, naar gelang het bewustzijn, van enkele uren tot enkele dagen kunnen duren. Op dat ogenblik wordt vanuit onze zijde geprobeerd, en de hulp gegeven, voor heroriëntatie, ook voor uzelf te zien zoals je bent, en zo verder.

Maar goed; we zien dan dat hier in uw wereld het stoffelijk lichaam stilvalt, het is voorbij. Het is gedaan. Het leven vliet weg, zoals men dat zegt. Maar uw taak is dan nog niet gedaan. U kunt wel denken van: ‘ja, wat kunnen we nu nog doen?’ Nee, u kunt nog heel veel doen. U laat effectief de overgegane in rust. Maar u blijft een positieve gedachte en gevoel naar deze persoon uitstralen.

Hier in het Westen is het dan in de gewoonte van enkele dagen later, ofwel dat stoffelijk overschot ter aarde te bestellen of te verbranden. Ook dat is nog een cruciaal moment. Wanneer je iemand hebt die geestelijk ver genoeg staat, zal deze zich om deze laatste ceremonie weinig of niet druk maken. Het kan zijn dat hij of zij dit nog van op afstand bekijkt, maar sommigen hebben helemaal geen interesse meer voor het stoffelijk voertuig, en gaan gewoon hun gang verder.

Maar de doorsneemens, en laat mij toe te zeggen, toch zeker 85% van de mensheid, gaat trachten zijn eigenlijke stoffelijke afscheid, hetzij teraardebestelling, hetzij verbranding, of gelijk welke vorm van, trachten mee te maken. Ook daar is het weer voor jullie die geholpen hebben bij de overgang, om het zo te zeggen, belangrijk dat je op het ogenblik dat deze ceremoniën, en meestal hier, als het een christelijke ceremonie is, of een burgerlijke, kunnen we toch spreken dat de duurtijd toch een uur, of anderhalf uur in beslag neemt, of langer, dat je in die periode een positieve uitstraling geeft naar de overgegane, de idee weer lanceert van ‘alles is goed geweest, ga maar gerust verder. Wij regelen het hier wel.’

En wanneer daar een ceremonie is en u kunt bij deze ceremonie aanwezig zijn, dan is het toch voor jullie die hebben geholpen, belangrijk dat u niet mee gaat in de jammerklachten van familie, noch in het laten van tranen en emotie in negatieve zin, maar dat u gewoon naar de overgegane het positieve idee blijft doorgeven van ‘het is goed geweest, ga rustig uw gang, we vangen het hier wel op. En degene die triestig zijn zullen we wel ondersteunen en zullen we wel trachten bij te brengen dat je goed bent’ en zo verder. Ga alstublieft als helpers niet mee in de jammerklacht, ga niet mee in de tranen. Want dit is een fout signaal. Voor een bewuste geest maakt dit niet uit. Die kijkt daar met een lachje naar toe en die denkt: ‘ach God…’ Maar voor de grote massa van de mens die niet bewust genoeg is, kan deze triestige situatie een oorzaak van binding zijn. Een oorzaak van binding die zeer ver kan gaan, in verkeerde zin. Dat zij het stoffelijk lichaam niet willen loslaten, dat zij bij wijze van spreken aan het graf verankerd blijven. Of, wanneer er een verassing gebeurt, dat zij bij de verassing willen blijven, en wanneer de as wordt uitgestrooid, zij helemaal niet meer weten hoe zij verder moeten. Dit kan tot heel zware inkapselingen leiden!

Dus, als helpers heb je er alle belang bij dat je zulke situaties tracht te voorkomen. Dat je steeds weer terug vanuit een positieve oriëntatie naar de overgegane vertrekt, en dan ga je zien, dan kun je stellen dat voor het merendeel van de hulp die je zult geven, werkelijk een heel goed resultaat zal in zitten en dat degene die overgaat binnen de 48 uur meestal wel zich kan oriënteren en binnen, om het in uw tijd te zeggen, een 8-tal tot 14 dagen haar of zijn weg in de geest gewoon verderzet met een goed gevoel en een gevoel van: ‘oef, het is voorbij, en we kunnen weer verder.’ En misschien nog een beter gevoel om naar jullie uit te drukken: ‘ach, we zijn eindelijk terug thuis!’

Zo, dit is zo praktisch een kort resumé naar jullie toe, hoe zo’n hulp kan opgebouwd worden. Ik hoop dat ik duidelijk genoeg ben en zijn daar vragen rond op dit ogenblik, dan zou ik zeggen, breng deze eerst naar voor, dan kan ik daarop antwoord geven.

Ik vraag mij af, u zegt: ‘ik ben terug thuis’, ah, je gaat toch verder, of blijf je dan terug hetzelfde?

 

Wanneer de geest het stoffelijk lichaam loslaat komt hij als het ware terug ‘thuis’. Het stoffelijk lichaam is voor de geest een leerschool. Sta mij toe u een misschien stoffelijk voorbeeld te geven dat het u duidelijk zal maken. Wanneer een kind naar een internaat gestuurd wordt, dan gaat het daar bv. een schooljaar verblijven, om van alles te leren. Na het schooljaar, wanneer dit gevolgd is met goed resultaat, keert het terug naar zijn huis. Dat kan kilometers ver weg geweest zijn. Dan komt het thuis, het is dan vakantie, om het zo te zeggen. Dus voor het kind is dit een thuiskomst. Een geest beziet een stoffelijk lichaam als een periode waarin kan geleerd worden, daarom zoekt hij incarnatie-mogelijkheid. De ene keer zal dit als mens zijn, maar er zijn ook nog vele andere mogelijkheden, op andere plaatsen en zo verder. Maar daar gaan we niet op ingaan, want dat zou voor vanavond te ver afleiden. Het punt is dat de geest die de stof gekozen heeft om lering op te doen, en dat die lering afgesloten wordt met de overgang. De geest die niet het menselijk voertuig als thuisbasis heeft beseft dit goed. Dit is maar een tussenperiode. Wij hebben, en dan spreek ik over ons, als thuisbasis dus de sferen. Wij zijn niet, wanneer we het lichaam losgelaten hebben, nog stoffelijk, zoals jullie nu zijn, maar we zijn dus, zoals jullie zeggen, entiteit, geest, maar in feite is dit energie. Doordat we het lichaam hebben losgelaten komen we terug in dezelfde sfeer, toestand, ik tracht het zo simpel mogelijk zeggen, van waaruit we vertrokken zijn naar de stof. Alleen hebben we in dat stoffelijk bestaan dus zaken geleerd. Een meerwaarde opgedaan die we dan mee in de sfeer nemen. En voor de geest die dan na ‘een schooljaar’, om het zo te zeggen, een mensenleven, terug in de sfeer komt, gaat eerst, zoals de student na een heel schooljaar even ontspanning nemen, vakantie nemen, en dan, in die periode heroriënteer je je, en dan kun je weer in uw normale omgeving dat de sferen zijn, verder gaan. U kunt dan al of niet weer, wanneer dat u de noodzaak ertoe ervaart, een ander voertuig kiezen, en zo verder.  Maar dit wijkt ons af van het praktische dat voor jullie vandaag nodig is. Maar daarom als u, ook jullie hier aanwezig, ooit terug naar ons komt, wat bij de ene binnen enkele jaren is, bij de ander misschien binnen wat langere tijd, of wat kortere tijd, maakt niet uit, zult u aan mijn woorden kunnen denken en ervaren van: ‘hè, ja, ik kom werkelijk thuis.’ Want vergeet niet, vrienden, vergeet niet, wanneer u terug aan onze zijde komt, en neem mij nu niet kwalijk, dit is geen reclamecampagne om naar ons direct te komen, dat is de bedoeling niet, maar ik tracht jullie zo duidelijk mogelijk alaam te geven om te zien hoe je kunt met deze zaken omgaan, wanneer je terug aan onze zijde komt, dan ga je ook terug uw oude contacten hebben. Want als mens hebt u vrienden, hebt u contacten en zo verder. Er zijn er bij die ook in de stof, in de geest al met u in contact waren. Maar aan onze zijde, op dit moment zijn er nog veel meer die oude kennissen van u zijn of goede vrienden van u zijn, waar u al, in stoffelijke termen uitgedrukt, miljoenen jaren met door de sferen heen gaat en lering op doet. Dus, begrijp goed, wanneer u uw stoffelijk lichaam loslaat, en u bent terug aan onze zijde, dan komt u ook terug in contact met al degenen die al langere tijd samen met u door de sferen gaan. U bent nooit alleen! Of u moet zich inkapselen en weigeren te erkennen wie u zijt! Dat is iets anders. Ik hoop dat ik u hiermee van uit deze onzekerheid geholpen heb.

U zegt dat het kan gebeuren dat de geest het lichaam al verlaten heeft, maar toch nog het lichaam niet losgelaten heeft, als ik het goed begrepen heb.

Dat kan, ja….

Kan het dan zijn dat de persoon in kwestie nog reageert, nog antwoordt op vragen van de omgeving?

Wanneer de persoon in kwestie reageert of antwoordt op vragen, dan is er nog een volledige binding. Dan functioneert er nog alles. Wanneer de geest het lichaam heeft verlaten en de gouden koord niet breekt, en, laat ons zeggen, dit is in stoffelijke tijd enige uren aan de gang, dan kunt u spreken dat het lichaam in een coma komt. Dus de functies van het lichaam worden herleid tot een minimum, op dat ogenblik, omdat de geestelijke impulsen volledig wegvallen. En u zult wel waarschijnlijk, gevallen kennen, over gehoord of gelezen hebben, dat sommige mensen soms zeer lang in de coma kunnen liggen. Dat gebeurt. Dat is één van de punten dat de geest weigert, om welke reden ook, een lichaam los te laten. Anderzijds, dat is de andere kant, dat ook soms voorkomt, het lichaam zelf is door mankementen volledig onbekwaam om te blijven existeren. Stel u voor: u doet een hersenen-implosie, om het zo te zeggen. Dit wil zeggen dat in uw hersenen bepaalde cellen imploderen, waardoor dat het lichaam totaal, maar totaal onfunctioneel wordt. Maar de geest aanvaardt dit niet. Dit kan voorkomen. De geest blijft op dat ogenblik het lichaam vasthouden. Zo krijgen we soms dat, zelfs wanneer het lichaam al volledig ontbonden is, dat de geest zich nog altijd beweegt op de plaats waar de restanten van dat lichaam aanwezig zijn. Dit kan ook voorkomen. Maar dit zijn extreme gevallen. En voor hetgeen wat we jullie willen aanleren, houd je daar best geen rekening mee. Wanneer je met zoiets geconfronteerd wordt, wees gerust, wanneer u de zaken juist doet, u vanuit onze zijde dan wel de nodige richtlijnen zult krijgen, en de nodige hulp aangaande deze zaken. Maar het komt voor. Zo goed dat het voorkomt dat mensen die bepaalde zaken hebben, ja, moet ik zeggen, ‘misdaan’ in jullie ogen, bv. wat we nogal veel tegenkomen de laatste tijd, is met die zelfmoordterroristen, daar zijn er veel van die, wanneer zij de daad gepleegd hebben, er met zichzelf niet mee in het reine komen. En de daad steeds opnieuw herbeleven. Deze geesten zijn heel moeilijk benaderbaar. Zij kapselen zich volledig in en sluiten zich af, en lijden gedurende dan langere tijd steeds dezelfde pijnen. Maar goed, dat zijn de uitzonderingen en daar kunnen we niet van zeggen dat dat het merendeel van de mensheid is.

De reden waarom ik het vroeg, broeder; toen mijn vader overging, of bezig was met overgaan, toen spraken wij nog met hem, maar we hadden heel sterk de indruk dat hij met andere dingen bezig was; hij andere dingen zag. Kan dat?

Dat is hetgeen wat ik u verteld heb, op het ogenblik dat je bv. zich kunt manifesteren als vader, moeder, kind, dochter, en zo verder. Dan krijg je dat vanuit de geest het lichaam gestuurd wordt naar beelden die voor de stofmens niet meer waarneembaar zijn. En daarin kunnen dan ook nog, maar let op, uitspraken zijn die meestal niet al te duidelijk zullen zijn en voor degene die de persoon in overgang kennen, verstaanbaar worden omdat ze denken dat de persoon in kwestie dit naar voor brengt. Maar dikwijls zijn het andere zaken die naar voor komen, dan dat degene die erbij betrokken is, denkt dat hij of zij hoort of ziet. U moet rekening houden, de periode dat de geest het lichaam loslaat, kan een periode zijn in de stof die over meerdere uren gaat, maar kan ook heel kort zijn. Alles hangt een beetje af van hetgeen de geest eigenlijk, bezighoudt op dat ogenblik, hoever ook het bewustzijn is; en, toch niet onbelangrijk, hoe de buitenwereld tegenover de situatie staat. En nogmaals, daarom zei ik al, als u wilt helpen bij overgang, is emotie niet het geschikte gereedschap om mee te werken. Is het juist het foute.

Is het dan beter om als familie, die is toch wel heel erg aan de persoon gebonden, ja, ervan houdt, is het dan beter om op dat moment niet te helpen?

Wanneer u in de mogelijkheid bent professionele hulp bij overgang te hebben, is het beter dat u zich, – u moet u niet volledig terugtrekken, – maar dat u even op de achtergrond gaat en de professionele hulp degene die overgaat laat helpen. Tracht ondanks uw verdriet, wat een normale zaak is voor een stofmens, maar ondanks dat verdriet toch de gedachte naar voor te brengen van: ‘het is goed geweest, ga maar…’. Is het een vader, een moeder, of een kind, dank ze om hetgeen wat je samen met hen hebt mogen doormaken. Maar tracht het steeds in de positieve zin weer te geven, en verwijder de gedachte van: ‘ga nu toch niet sterven, ga ons toch niet achterlaten, wat moeten we gaan doen…’ en zo verder. Want het zijn juist deze egocentrische, neem mij de uitdrukking niet kwalijk, maar egocentrische gedachten van de mens, die, wanneer je een overgang hebt van een geest die nog niet ver genoeg staat, die deze geest aantrekt. Want deze geest wil er dan tussen komen. Die is niet sterk genoeg op dat ogenblik om zich vrij te maken en zou u in feite willen troosten! Met als gevolg dat de overgang, en het lijden, veel sterker wordt.

Ik weet dat dit bij de westerse mens heel moeilijk doordringt omdat u een totaal verkeerde filosofie over leven en dood hebt. Maar toch, tracht er rekening mee te houden. En u zult opmerken dat zelfs voor u, wanneer u daar rekening mee houdt, uw verdriet anders zal zijn, zelfs aanvaardbaarder zal zijn. En ik durf zelfs, het is misschien onbescheiden, maar ik durf zelfs zeggen, voor u verrijkend zal zijn om mee te mogen maken dat iemand uit uw naaste omgeving naar onze kant overstapt.

Ik heb laatst horen zeggen, als men rode rozen bij een stervende zou zetten, dat die trilling ook zou helpen bij overgang.

Kijk eens hier. Er wordt heel veel verteld, en of dat u nu rode rozen zet, of u zet er gele rozen, of u zet er witte tulpen of maakt niet uit; wanneer u levende organismen in de omgeving van een over…sorry, in de omgeving van iemand die overgaat, brengt, dan kan dit, wanneer de persoon bv. graag planten of bloemen zag, een positief gegeven zijn.

Of dit nu rood, geel, blauw, oranje is, zal weinig uitmaken. Wat ik niet zou doen, persoonlijk, is bv. zwart gebruiken. Maar wanneer u heldere kleuren gebruikt, en wanneer u bloemen, planten, zelfs, en dat klinkt misschien verbazingwekkend, maar wanneer er huisdieren zijn, laat deze huisdieren, wanneer zij het willen, gerust aanwezig zijn. Zij zullen een hulp zijn. Maar bij huisdieren zal het meestal voorkomen dat zij zich terugtrekken, omdat, gezien de helderziendheid van dieren, (waar de mens veel te weinig over weet), het dier waarneemt wat er gebeurt, en dit niet erkent direct als de ideale sfeer die hij of zij aanvaardt. Je zou kunnen hebben dat bv. een hond op dat moment boos wordt, of een poes bv. ook gaat blazen, een dikke staart maken, en zo verder. Er zullen weinig huisdieren het zo maar aanvaarden. Wat wel kan, en dat is iets anders, wanneer de overgang gebeurd is, en alles is rustig, dan kan je gerust een huisdier afscheid laten nemen. Een huisdier zal dit aanvaarden, zal zien wat er gebeurd is, en gaat dan gewoon verder zijn gang zonder daar als het ware problemen mee te hebben.

Vroeger, mijn vorige job, heb ik dikwijls op professionele wijze bij overgangen gezeten. En toen werd ons dikwijls gevraagd om eigenlijk ook lichamelijk contact met het lichaam te hebben, vast te houden. Is dat dan wel goed, als ik u nu hoor?

U moet opletten bij lichamelijk contact. Wanneer u in stoffelijke zin volledig in evenwicht bent, en u, zoals u hier al geleerd hebt, kunt u inkapselen in Licht, dan kunt u bv. uw hand op de arm, of de hand of de schouder van degene die overgaat, leggen. Dan zult u geen negatieve ervaringen opdoen. Maar gezien dat de meerderheid van u, – niet van de aanwezigen van de groep, want u hebt het geleerd, – maar van dus de mensen die met die zaken bezig zijn en niet op de hoogte zijn van overdrachten van energieën, kan het zijn dat, doordat je lichamelijk contact maakt met een stervende, – niet de geest, want die laat het lichaam los en die gaat u geen probleem bezorgen – maar het lichaam zelf gaat als communicerend vat werken. En dan kan het zijn dat u van uw eigen energie zeer veel verliest, dat u zelfs daar, door deze handeling, u achteraf zeer moe, tot zelfs ziek kunt voelen. In sommige gevallen is het zelfs gekend dat er overdracht is geweest van kwaadaardige ziekte. Dus u bent daar best voorzichtig mee! Op het ogenblik echter dat u dit in afgeschermde toestand, het is te zeggen wanneer u zichzelf in het Licht plaatst en u zorgt ervoor dat lichamelijk er geen energieën kunnen vloeien, door u gewoon af te sluiten, dan gaat u wel contact hebben met degene die overgaat, maar gaat het lichaam, dat vecht om zich in stand te houden, u niet kunnen leegtrekken.

Kijk, u kent waarschijnlijk allemaal nog de ziekenzalving die vroeger in deze streken nogal toegepast werd. En misschien nog. Dit was ook zo’n vorm. Door het gebruik van dus olie, had men wel contact met het lichaam, maar voorkwam men dat eigenlijk het lichaam nog van dus de priester in dat geval, energie zou meetrekken. En kon de priester door zijn, wanneer hij het juist bedoelde en de juiste instelling had, en het niet deed omdat het om den brode was, kon hij dus degene die overging wel degelijk bijstaan zonder daar zelf onder te lijden. U moet niet denken dat heel oude rituelen zomaar ontstaan zijn. Zij hebben oorsprongen die dikwijls vergeten zijn maar wel degelijk doel hadden.

Hetzelfde, omdat u nu vroeg van deze rozen, en omdat u sprak van de kleur rood. Wanneer iemand aan het overgaan is, en u kunt de moeite doen, laat een kaarsje branden. En dan liefst ofwel wit of geel, dan hebt u ook de opbouw van een symbool van Licht en een zeer sereen gegeven.

En dan, tenslotte wil ik er nog aan toevoegen, en dat wordt misschien niet altijd in dank aangenomen, maar wanneer je iemand hebt waarvan je weet dat die van bepaalde muziek houdt, kun je best, wanneer de overgang plaatsgrijpt, heel zachtjes op de achtergrond de lievelingsmuziek laten horen. Ook dat is een hulp om gemakkelijker de stap te zetten. U ziet, u hebt vele praktische mogelijkheden. Maar ze moeten natuurlijk uitvoerbaar zijn, en soms, in de moderne maatschappij zit daar wel eens iets tegen.

In onze moderne maatschappij worden veel mensen nog naar het ziekenhuis gebracht om te sterven, is het ook niet beter om thuis de overgang te kunnen maken?

Het is een evidentie dat het best is van een overgang te kunnen maken in uw eigen, vertrouwde omgeving. In een ziekenhuis hoor je niet te zijn om te sterven. Daar hoor je te zijn om ziek te zijn. Sorry van de uitdrukking. Maar het is een feit, uw maatschappij, en zeker uw westerse maatschappij, heeft van de overgang een demonisch geheel gemaakt. Men wil de mens, ondanks alles, in leven houden. En echt niet omdat het een mens is, maar omdat het een economische waarde is. En men kijkt niet naar het lijden als dusdanig. Sorry voor de geneesheren die er wel mee inzitten. Maar wanneer we naar de structuren kijken van uw medische verzorging wordt er anders gerekend. En het is natuurlijk niet voor een mens aangenaam op een ziekenhuiskamer te sterven. Alhoewel, we moeten alles zeggen, we zien de laatste jaren toch ook in uw westerse maatschappij een lichte kentering, en we zien toch het ontstaan van palliatieve instellingen en zo verder. Daarvan kunnen we toch zeggen dat dit al een verbetering is.

Maar, beminde vrienden, wanneer het mogelijk is, laat een mens gewoon zelf de keuze van overgang. Verplicht niemand van naar een kliniek te gaan om daar nog gedurende weken te vechten om in leven te blijven. Dit is een mens eigenlijk onwaardig.

Wanneer je aanvoelt dat de mens die je kent het lichaam wilt verlaten, creëer dan de mogelijkheid, de omgeving, of geef hem de rust waarin het kan gebeuren. Begin het niet tegen te houden, begin niet van alle gedachten naar voor te brengen van ‘dit kan toch niet, dit mag toch niet, en je zou dit en dat.…’. Nee. Geef de rust. En vergeet niet, beminde vrienden, de geest zelf, en dit is misschien moeilijk voor jullie te begrijpen, plant zijn overgang ongeveer in mensentijd, plusminus 30 dagen voor het loslaten van het gouden koord. Zelfs wanneer dit met een ongeluk, hartaderbreuk of weet ik wat, gebeurt. Als stofmens heb je niet de mogelijkheid alle delen van de puzzel te zien. Maar het heeft weinig zin van dat trachten tegen te gaan en te rekken. Dit kan alleen maar tot complicaties leiden die niet wenselijk zijn.

Mag ik vragen of dat u nog dringende zaken wilt horen? Anders ga ik nu een korte pauze geven.

Er wordt zo dikwijls gesproken over het loslaten van de gouden koord. Volgens dat ik begrijp is het eigenlijk op die moment dat de energie zijn weg zoekt bij jullie. Maar je zit ook met dat tussenstadium. Ik zie dat altijd zo’n beetje als zijnde dat die energie op en neer reist, tussen het lichaam en jullie zijde. Ik vraag mij af, kunt u daar iets meer over zeggen, over die kanten…?

Nu, kijk, u bekijkt het verkeerd. De gouden koord is een uitdrukking die gedurende duizenden jaren is gebruikt om aan te tonen dat er een verbinding is tussen de geest en de stof. Maar u begrijpt best dat dit geen koordvorm is, hè. Het is gewoon de energie. Dat is de energie die de geest is die ervoor zorgt dat uw lichaam kan functioneren. Een stoffelijk lichaam kan zonder de energie van de geest niet functioneren. Ondanks uw wetenschappelijke kennis van heden ten dage is men daar nog steeds niet achter gekomen, en zal men nog zeer veel tijd nodig hebben om dit wetenschappelijk te kunnen aantonen. Op het ogenblik dat de geest, ik zal het zo zeggen, de interesse voor dat voertuig volledig loslaat, is het gedaan. Dan is er geen overdracht meer. Dan is er geen wisselwerking meer. Dan valt eigenlijk uw ganse moleculaire systeem, laat het mij zo uitdrukken in de stof, stil.

Maar ze zitten toch dikwijls nog in twee werelden tegelijk? Bij u, en hier nog? Dat hoor je toch dikwijls bij de overgang.

Je kunt hebben dat er een overgang plaatsvindt, dat de geest de stof loslaat, maar dat deze geconfronteerd wordende met zichzelf, zichzelf niet kan aanvaarden, in de geest, en terug wil naar het voertuig. Maar dat gaat niet meer. Eens dat losgelaten is, is bij wijze van spreken de deur gesloten. Kan het niet terug. Je kunt dan wel hebben dat de geest daar zich tracht aan te binden, en dan is het zoals ik hier vanavond reeds gezegd heb, dat een geest heel lang bij een stoffelijk lichaam kan blijven hangen, maar er is geen binding meer! Begrijp je? Hij kan geen overdracht meer doen, hij kan dit lichaam niet meer in leven houden. Het verschil is, wanneer iemand niet volledig heeft losgelaten, dat er een coma is ontstaan, en dat de binding wel nog gedurende langere tijd intact is gebleven. Dan heb je twee mogelijkheden, ofwel beseft de geest dat het niet opbrengt en dan valt alles stil, dan gaat de coma over in gewoon de dood, ofwel, gaat het lichaam zo in afbouw over, dat de geest het ook niet meer kan sturen, en ja, dan is het ook gebroken. Dan is het ook gedaan. Maar neem gerust van mij aan, er zijn vele complexen, en vele variaties in overgang, maar daar moet u allemaal geen rekening als dusdanig met houden. Vertrek van hetgeen u kunt doen, met de mogelijkheden die u hebt, en dan zult u zien, ook, dat u, wanneer u daar mee bezig bent, steeds ook vanuit onze zijde geassisteerd zult worden. En zult aanvoelen wat juist is en wat de mogelijkheden zijn van te doen.

Zo!  U mag mij nu niet kwalijk nemen, maar ik ga dit eerste gedeelte hiermee afsluiten. Neem rustig een pauze, bespreek hetgeen wat naar voor is gebracht met elkaar. En misschien ook dat u even sereen naar de aanwezige afbeelding van de persoon die hulp gevraagd heeft kunt kijken. Eventueel sereen daar een paar woordenwisselingen over hebt tijdens de rustperiode.

En dan zullen we in het tweede gedeelte een praktische begeleiding doen. We zullen, voor zover het ons is toegelaten, de nodige Krachtopbouw, de nodige assistentie, geven omdat dus het verloop, wat voor deze dame noodzakelijk is op een voor haar zo aanvaardbaar mogelijk, en ook voor haar nabestaanden, laat ons het zo zeggen, haar familie, zo aanvaardbaar mogelijk kan gebeuren.

In elk geval, ik dank jullie voor jullie luisterend oor, en voor jullie bereidwillige medewerking.

Ik wens jullie nog een lichtende avond!

Meditatie: Begeleiding bij overgang

We gaan dus vanavond met deze groep voor de eerste maal een begeleiding doen in verband met een overgang van een familielid van één van de leden van deze groep. Ik ga u even, ik weet dat dit niet de gewoonte is maar het is voor de praktische kant van de zaak, mijn naam doorgeven. Ik ben namelijk broeder Ambrosius en in deze omgeving ben ik diegene die nogal de leiding neemt bij overgang van de broeders die deze zaken begeleiden.

En waarom geef ik u mijn naam? Gewoon omdat, wanneer u deze naam later wilt gebruiken bij praktische aangelegenheden, u daarmee een contact hebt en wanneer u aan deze naam denkt, dat u ofwel rechtstreeks met mijzelf of met mijn helpers een samenwerking onmiddellijk tot stand kunt brengen. Daarom deze kleine toelichting.

Mag ik jullie nu vragen volledig tot rust te komen, al uw eigen zorgen en perikelen even los te laten, gewoon trachten u één te voelen met het Licht. En mag ik ook vragen dat u in deze kring ook op dit moment uw zuster XXX in uw gedachten daarbij betrekt, zodat zij mee in deze werking wordt opgenomen.

Sluit dan gewoon in gedachten hier de kring rondom de foto, afbeelding of hoe u het noemt van het familielid van uw dierbare zuster, XXX.

U hebt u allemaal tijdens de pauze op deze lieve dame kunnen afstemmen. En nu zou ik graag hebben dat jullie gewoonweg deze foto in gedachten nemen en u zich in gevoel en gedachten bij deze lieve dame bevindt; deze dame die op aarde de naam draagt van M-C.

Stel u gewoon voor dat u bij haar zit. Ach, ieder mag dat invullen naar zijn of haar idee, maakt niet uit. Tracht gewoon aan te voelen wat in M-C op het ogenblik omgaat. Tracht gewoon over te nemen, de wereld waarin zij zich op dit moment bevindt. Daar tegenover geeft u dadelijk dan het gevoelen van vreugde, het gevoelen van blijdschap omdat, u brengt dit gewoon maar in uw gedachtebeeld bij, zij weer in haar oude wereld gaat thuiskomen. Geef de idee dat zij haar taak op aarde goed heeft volbracht. Doe dat gewoon op uw eigenste wijze met uw eigenste woorden. Stuur haar al uw liefde. En laat dan het beeld, dat u van M-C hebt, als mens vervagen en laat gewoon de geest voor u verschijnen. Laar gewoon de stof los, het beeld dat u ervan hebt; laat dit gewoon vervagen in uw gedachte en stel u gewoon de energie van haar geest voor. En u kunt dit misschien het gemakkelijkst voor jullie doen door van het stoffelijk lichaam te kijken naar de aura, naar het lichtend energieveld en van het lichtend energieveld in gedachte naar de pure energie te verleggen. En u kunt dit doen door gewoon vanuit het aura-beeld te gaan naar de kruinchakra en vanuit de kruinchakra te zien hoe daar de energie uitstijgt als een lichtende wolk, een lichtende witte wolk die het lichaam verlaat, die het lichaam loslaat. En na dit beeld, deze energie, geeft u het gevoel dat alles goed is, geeft u de gedachte: “alles is volbracht; u kunt uw weg gaan; wees gerust, ieder komt goed terecht.” En dan kunt gewoonweg ook de gedachte doorgeven: “ga gewoon maar mee met onze broeders, die u helpen.”

Want zie, en kijk nu zelf, mijn goede broeder en zusters, zie hoevelen er op dit ogenblik rondom het geestelijke van onze zuster aanwezig zijn.Zie hoe het Licht zich opbouwt rondom haar. Zie hoe zij opgenomen wordt in dit Licht en zo in dit Licht, samen met ons, verder kan  gaan. Zie hoe zij zich gewoon tot rust laat komen, hoe er een rustige afscheiding ontstaat tussen dat stoffelijke voertuig, dat aan het einde van zijn mogelijkheden is gekomen, en de geest, die langzaam maar zeker nu geconfronteerd met haar mogelijkheden, zich op haar nieuwe toestand voorbereidt.

Laat gewoon ook in uw gedachte dit uit elkaar drijven gebeuren, heel zachtjes, heel zuiver, heel zoet. En geef het gewoon, lieve broeder en zusters, over aan uw broeders en zusters aan onze zijde. Geef hen maar de mogelijkheid nu uw zuster te ontvangen, op te vangen en te helpen om haar nieuwe toestand te erkennen en om haar nieuwe toestand waar te maken en te beleven. En laten wij hier in de stof gewoon voor het lichaam zorgen, dat het lichaam zijn rust kent. Laat ons gewoon een goed gevoelen aan het lichaam geven, afgeven aan het lichaam, dat aan het eindpunt van zijn mogelijkheden is gekomen. Laten wij het lichaam de idee van dankbaarheid ervaren, dat dit lichaam de mogelijkheid heeft gehad de geest te dienen; dat dit lichaam de mogelijkheid heeft gehad de geest een meerwaarde te geven gedurende de lange periode dat dit in de stof heeft gewerkt.

Geef haar de kracht, geef haar de energie zodat dit lichaam, ondanks alles, geen verweer opbouwt maar dat dat lichaam gewoon de rust ervaart die het nu kan krijgen. En laat ons zo aanvaarden dat langzaam maar zeker de verbinding tussen de geest, die haar nieuwe wegen aan het gaan is, aan het verkennen is, en het lichaam ophoudt. Dat het gewoon elk nog zijn eigen taak vervult en dat dit alles gebeurt, omsloten door het Licht, dat dit alles gebeurt volgens de wil van de Vader; dat dit alles gebeurt in liefde, de liefde van de Vader, de liefde van de Vader voor de schepping, zo goed de mens als de geest zodat er één grote eenheid, één grote harmonie is.

En laat ons nog even concentreren op dit stoffelijke lichaam dat heel snel zijn stoffelijke taken zal stopzetten; het stoffelijke lichaam dat ons goed gediend heeft. En laten wij naar dat stoffelijke lichaam toe, dat voertuig, onze dank voelen. Geef het de erkenning, die het mag krijgen als voertuig, als lichaam, dat de mogelijkheid heeft waargemaakt om gedurende een langere periode een geestelijke meerwaarde op te doen, een geestelijke meerwaarde te ervaren zodat dit voertuig in alle rust en kalmte, heel sereen, al zijn functies kan loslaten en dat het voertuig terug kan gaan naar de bron zodat het weer de basis is van de hernieuwing van het leven. Want niets, maar ook niets in deze schepping, gaat verloren. Het oude voertuig wordt omgezet tot bron van het nieuwe. En zo kan de geest van onze lieve zuster haar tocht aanvangen, omringd door haar geliefden, omringd door haar oude vrienden, haar oude kennissen in haar nieuwe sferen, haar nieuwe werelden.

Geef haar deze gemoedsrust, geef haar dit beeld zodat zij zelf, in volle geestelijk bewustzijn, haar daden kan stellen, zodat zij, beseffende gesteund te zijn door al wie nu bij haar zijn, haar weg naar het nieuwe, naar het lichtende kan gaan.

Broeder en zusters, het is nu aan jullie om in gedachten met onze zuster te praten. Leer met uw eigen woorden hiermee om te gaan. Leer positief met de overgegane te praten. Leer ook waar te nemen hoe de broeders, die hierbij helpen aan onze zijde, u kunnen inspireren en bijstaan.

Zet uw eigen geest nu even volledig open. Vergeet even dat je ook nog een stoffelijk voertuig hebt en wordt nu even één met onze ganse afhalingsgroep. Tracht even in dezelfde sfeer, in dezelfde gedachte, in hetzelfde Licht uw steentje bij te dragen.

Voel u opgenomen in de Kracht, voel u deel van de Kracht, voel hoe de Vader, Die in u leeft, ook leeft in onze vriendin. Voel hoe stof en geest in deze schepping een eenheid vormen. Voel hoe stof en geest voor elkaar de aanvulling zijn en voel hoe de geest, nadat hij heeft geleerd in de stof, in de sfeer kan verder gaan.

Dat de kracht van de kring, die hier gevormd is, mogen bevestigen alle positieve, lichtende, goede gedachten, die hier zijn opgebouwd. Dat deze kring, die hier samen is gekomen om onze vriendin te helpen in haar laatste stoffelijke momenten, dat deze kring bevestigt alle gedachten, bevestigt alle krachten, bevestigt het Licht in de naam van de Vader, Die ons hiervoor de kracht heeft gegeven, Die ons hiervoor de toelating heeft gegeven om in Zijn naam haar bij te staan, om in Zijn naam haar te helpen op de weg naar de Bron, de weg van het Licht, de weg van de Vader. Dat de wil van de Vader geschiede. Zo zij het.

Deze Kracht zij bevestigd in de naam van Adonai, deze Kracht zij bevestigd in de naam van Tetragrammaton, deze Kracht zij bevestigd in de naam van Eloachim, deze Kracht zij bevestigd in de naam van Hem Wiens naam niet kan worden uitgesproken. Het zij zo.

Goede broeder en zusters, u bent nu verenigd in deze kring. Laat ons nu rustig terug tot onszelf komen. Laat ons beseffen dat wij hier een mens geholpen hebben om een belangrijke stap te ondernemen in het bestaan. Laat ons hierom verheugd zijn omdat wij op deze wijze de mogelijkheid hebben gegeven aan iemand die, zoals wij, een leerschool heeft gekozen, deze leerschool te volvoeren en te volbrengen en aldus met al het geleerde en alle ervaringen de weg verder te gaan die noodzakelijk is om uw eigen Bron, om de Vader te ervaren en te vinden.

Goede broeder en zusters, vanuit onze zijde en ook van uw zuster M-C zelf, onze hartelijkste dank voor uw inzet en uw medewerking.

En als ik als voorganger van deze ceremonie nog een kleine toevoeging mag doen: u hebt op dit moment een praktische zaak, misschien voor sommigen de eerste maal, verricht en ik hoop dat ieder van u, ieder van deze groep dit regelmatig zal kunnen en mogen herhalen en dat, gezien we in een tijd zitten waar nog vele overgangen gaan plaatsvinden, dat je dikwijls als groep deze Kracht mag opwekken en samen als groep de begeleider mag zijn van de overgang van broeders en zusters die het dankzij jullie dan op een rustige en gelukkige manier kunnen waarmaken. Want elke hulp op dit terrein is een druppel in de vernieuwing die plaatsvindt, is een noodzaak. En telkens weer zal de Kracht er zijn om binnen de vernieuwing elkaar de hand te reiken, zowel in de stof als in de geest, om in de geest van Aquarius uw broeders en zusters te helpen de juiste weg te gaan, stoffelijk of geestelijk, maar dankzij de steun en de hulp van jullie gezamenlijk.

Goede broeder en zusters, het moment van afscheid nemen, is gekomen. Mag ik jullie verzoeken van deze avond zeer sereen af te sluiten; van op het ogenblik dat ik het medium heb vrijgegeven, de rust en de stilte te bewaren. U mag met elkaar nog rustig verder praten, ervaringen uitwisselen maar laat onze lieve zuster nu in alle rust haar weg gaan. Begin niet daar nu verder over te praten maar denk enkel nog in positieve, lichtende vormen aan haar zodat alles zich in alle rust en sereniteit kan volvoeren.

En zoals ik in het begin heb gezegd, wanneer u in de komende dagen onze hulp nodig hebt, en voor sommigen zal dit zeker zo zijn, dan gebruikt u maar mijn naam: broeder Ambrosius. En dan zult u zien dat u direct met ons contact hebt en de kracht en de mogelijkheden en inspiratie kunt ontvangen, die nodig zijn om als mens de juiste bijstand aan uw medemens te geven.

Goede broeder en zusters, ik wens jullie veel kracht, Licht en sterkte in jullie eerste nieuwe taak. Vergeet niet, u staat er niet alleen voor, wij staan aan uw zijde. Ik wens jullie nog een goede huisgang toe en veel Licht in de komende tijd.