Het zenden van je geest

uit de cursus ‘zelfprojectie’ 1984-1985

Het zenden van je geest is een zaak die door bepaalde volkeren heel lang is bestudeerd. Er zijn op deze wereld altijd wel scholen in de magie geweest. Tot 1926 bestond er nog een in de Karpaten: Een meer be­kende en veel langer bestaande school was er in Tibet waar een aantal kloosters (die moet u dan zien als dorpen of kleine stadjes) onderricht gaven in bepaalde magische procedures. Dat magie nodig is om een geest te zenden, daarover kunnen we twisten. Ik neem aan dat het ook zonder dat zal gaan.

Een mens heeft over het algemeen een bijzondere omgeving nodig en een bijzondere procedure om zichzelf zover te vergeten dat hij meer wer­kelijk kan worden.

Neem een Lama die zijn geest zendt. Een heel bekend verhaal. Zo iemand zet eerst een soort Kirgiezentent op die heel gemakkelijk kan worden afgesloten. Daar gaat hij in zitten. Hij heeft bij zich rijst in ver­schillende kleuren met kruiden erin. Hij maakt daar mooie ronde piramidetjes van. Hij heeft ook nog wat reukwerken een paar boterlampen. Dat wordt allemaal heel netjes gegroepeerd. Als dat alles helemaal klaar is, begint hij zich te concentreren.

Hij zit dan naar de ene rijsttoren en naar een andere rijsttoren te turen. Hij wil op reis en de rijst helpt hem daarbij. Eindelijk zakt hij in elkaar. Hij mag niet gestoord worden. De tent blijft gesloten tot hij die zelf openmaakt. Dus als hij overlijdt, kan hij er eeuwig in blijven.

Op het moment, dat hij in elkaar zakt, gaat zijn geest naar de be­stemming, die hij heeft gekozen. Hij kan daar waarnemen en hij kan daar zeker als hij een zeer bekwame monnik is, een magiër, bepaalde verschijnselen opwekken. Nu is dat op zichzelf natuurlijk maar een procedure. Waar gaat het hier eigenlijk om?

De rijsttorentjes. Dat is niet alleen maar een beetje knoeien met eten. Die man kleurt de rijst en vormt de torentjes omdat ze voor hem bepaalde krachten vertegenwoordigen. De krachten van de oude elementen.

Hij groepeert de torentjes zodanig met de lampen, dat zijn gehele wezen wordt gesteund door de kracht die Aarde heet; dat hij wordt be­schermd door Water en Vuur; dat hij wordt gedragen door de Lucht. Hij heeft daar dus een hele voorstelling bij.

Deze voorstelling maakt het hem mogelijk om in het torentje dat Lucht heet (een saffraangeel rijsttorentje) het doel te zien waar hij heen gaat. Zijn ogen staren naar de plechtigheid en ondertussen vraagt hij om steun voor zijn bewegingen aan wat hem als geestelijke paranimfen terzijde moeten staan

Nu is hij zich nog steeds bewust van de stoffelijke wereld waarop hij zal terugkeren. Zo komt hij in een geestelijke toestand waarin hij lang­zaam maar zeker alleen nog maar dit doel ziet. De lampen en de benauwd­heid (het is tamelijk benauwd in zo’n tentje) dragen daar waarschijnlijk toe bij. Maar het belangrijkste is, dat op het ogenblik dat hij alleen het doel voor ogen heeft (vergeet dat hij er is, hij ziet alleen het deel) hij a.h.w. zijn geest projecteert op dat doel. Hij neemt daar dan waar. Hij is daar eigenlijk als een onzichtbare, niet belichaamde levende mens aanwezig.

Hij kan daar zijn krachten gebruiken. Hij kan, omdat hij daaraan gewend is, magische spreuken daar gebruiken tegen mensen. Hij kan inderdaad het één en ander tot stand brengen. Hij kan zelfs vijanden een hartverlamming bezorgen, ofschoon er tegenwoordig mensen zijn die geen vijanden hebben, maar het toch voortdurend doen. Dat komt waarschijnlijk omdat ze een scho­ling als acteur hebben gehad.

Als ik kijk naar de manier waarop negers het doen, dan zie ik weer heel iets anders, maar het komt toch op hetzelfde neer.

De medicijnman gaat naar een eenzame plaats; meestal naar een boom. Die boom bevat een dryade, een boomgeest, die hij als zijn beschermheer be­schouwt. Hij is daar veilig, beschermd tegen andere geestelijke krachten. Hij zet eveneens zijn cirkeltje uit en begint in zijn eentje al mompelende rond te dansen. U moet dat niet zien als een soort ballet. Het is meer een platvoetig gestamp van iemand die last heeft van reumatiek. Hij komt dus in beweging en langzaam maar zeker krijgt zijn gemompel en zijn kreten daartussendoor een ritme.

Dat ritme is opzwepend; nog erger dan een csardas. Het wordt opge­zweept totdat het zo snel is dat de medicijnman eigenlijk zichzelf niet meer kan vinden. Zijn bewegingen zijn volkomen automatisch geworden. Er is alleen nog datgene waarvan hij zingt. Dat zingen bevat dan naast de dans om kracht te zenden zeker ook weer de bestemming, al is het maar de naam van een persoon of de aanduiding van een plaats.

Hier ontstaat precies hetzelfde verschijnsel. De methode is anders. Maar daar is weer de vervreemding van jezelf. Weer het alles vergeten, tot een soort automaat worden die nog maar één denkbeeld heeft. Van daar­uit de woorden: ik zend de kracht of, ik zend mijn geest. Eigenlijk een bevel dat je aan jezelf geeft en daardoor maak je het waar.

Ik weet niet of u interesse heeft in die dingen. Denk nu niet dat u tussen de gootsteen en het aanrechtkastje kunt staan schuiven en uw geest even uitzenden. Trouwens u heeft telefoon en het openbaar vervoer, dus het is goedkoper en eenvoudiger om zelf even te gaan.

Dat overal op de wereld deze methoden bestaan is wel zeker. Als wij kijken bij de Maya’s en hun voorgangers, dan blijkt dat daar ook mensen zijn die, meestal omringd door dansenden in het begin, een ra­tel hebben. Met deze ratel (een schelpenratel werd er bij voorkeur ge­bruikt) zitten ze maar heen en weer.te wiebelen. Maar het krijgt ook, een ritme dat al het anderen uitsluit. Ondertussen denken zij aan de god; aan de krachten van de plaats of van de persoon waar ze heen wil­len. Weer hetzelfde effect.

We kunnen zeggen dat hier waarschijnlijk een groot gedeelte van de ik vervreemding het resultaat is van optische vermoeidheid, want ze zitten maar voor die dingen heen en weer te bewegen.

Ik heb u nu drie verschillende gebieden genoemd waar deze prak­tijken werden toegepast. In landen in Europa is het ook lange tijd ge­bruikelijk geweest, alleen behoorde het daar tot geheime genootschap­pen, geheime leren en was het dus niet meer te plaatsen in de kerk. De enkeling, die het per ongeluk nog in de kerk heeft gedaan, is dan ook prompt heilig verklaard. Het zou voor de Paus moeilijk zijn om dat te verantwoorden, maar dat doet hij ook niet; hij is onfeilbaar.

De wijze waarop wij onze geest zenden, hangt kennelijk af van de toe­stand waarin wij ons bewustzijn weten te brengen Hoe minder wij ons bewust zijn van het lichaam, hoe meer ons denken op een punt is gecon­centreerd, des te gemakkelijker wij daar terecht komen.

Dan zijn er een hoop verschijnselen die daar een beetje tegen aanhangen. Dat zou men niet het zenden van de geest mogen noemen, denk ik. Maar wat zou u zeggen van iemand die in een somnambuleslaap naar het verleden terugkeert en u dan komt vertellen wat bv. over Julius Caesar werkelijk gezegd is na de moord. Dat is in strijd met Shakespeare. Of hij komt vertellen dat Romeo tenslotte ook maar een mislukte tiener was, want dat hij het zelf heeft gezien. De mensen den­ken daar niet over na.

Er zijn mensen die terugkeren naar hun vorige levens. Er zijn ook mensen, zieners die kunnen worden gebruikt om bepaalde fasen uit het verleden na te gaan. Het is vreemd, maar dat is een van de meest ver­boden takken van wetenschap geweest. Eigenlijk is dat ook wel te begrijpen. Ik denk dat heel veel mensen denken: Als ze 10.000 jaar in het verleden terug kunnen gaan, dan kunnen ze misschien ook 10 jaar in het verleden teruggaan en weten hoe stom ik toen ben geweest, Dan sta ik nu mooi in mijn hemd. Per slot van rekening, een heel Par­lement in zijn hemd laten staan, dan lijkt het net of de Romeinse Se­naat herboren is. Ernstig genoeg is de zaak ondanks dit alles.

Stel u voor dat u werkelijk kunt terugreizen in de tijd. Dat u met bepaalde hulp en aansporingen soms zelfs in staat bent om delen van de toekomst waar te nemen. Helaas meestal maar fragmenten die u niet hele­maal kunt plaatsen, maar u kunt de toekomst zien. Dat maakt toch wel duidelijk dat de geest een totaal andere mogelijkheid van reizen en beleven heeft dan een gewoon mens. En zonder u nu onmiddellijk in te wijden in het geheim hoe je een vijand nachtmerries moet bezorgen, zou ik u er toch op willen wijzen dat het kennelijk ook mogelijk is om het gedachte­leven van een ander niet alleen al te lezen maar ook om daarin je eigen gedachten te projecteren.

Bij bewuste processen kunnen daarbij zelfs droombelevingen van ande­ren volledig worden geredigeerd door iemand die zendt. U kunt zeggen: Dat is allemaal heel aardig, maar wat heb je er eigenlijk aan. Het is mis­schien aardig te weten dat het kan. Wat moeten wij denken van iemand die alleen door concentratie even een uitstapje maakt van Amsterdam naar Florida en terug in een tijd van misschien 5 minuten. Toch is dat mogelijk.

Wat moeten wij denken van iemand die eenvoudig terugkeert naar het verleden om bepaalde problemen, waar hij nu mee zit, op te lossen door hun oorzaken na te gaan. Dat is iets dat gebeurt. Er zijn enkele helder­zienden die daarin gespecialiseerd zijn en heel aardige resultaten be­halen. Het is een situatie waardoor de beperkingen, die wij ons plegen op te leggen, schijnbaar alleen gelden voor een beperkt deel van datgene wat wij werkelijk zijn. Dat kan ik gemakkelijk zeggen, want de meeste men­sen weten wel wie ze zijn, maar ze weten niet hoe of wat ze zijn. Wat ze werkelijk zijn helemaal niet. Als ze het zouden weten, dan vraag ik mij af of ze nog lang mens zouden zijn.

Realiseer u dat het zenden van de geest met een magische proce­dure eigenlijk alleen berust op een verandering van de bewustzijnstoe­stand waarin je verkeert, zodat iets aanvaardbaar wordt wat je voor die tijd niet aanvaardbaar vond. Het is een proces dat geleerd moet wor­den. Het is dus niet zoiets als een reclamecampagne voor een wasmiddel, Zo’n reclame maakt je ook duidelijk dat de vlekken die blijven zitten alleen blijven zitten omdat het wasmiddel zo goed het weefsel spaart dat het daarbij ook het vuil spaart. Maar dat wordt er niet bij gezegd.

Ze zeggen ook, dat de VVD voor vrijheid en democratie is. Kennelijk voor de leden van de VVD dan. Anderen hebben alleen maar te gehoorzamen. Ik vind dat heel begrijpelijk. Ik heb daar niets op tegen. De mensen zijn nu eenmaal zo, dat moet je accepteren. Maar de werkelijkheid is een ge­heel andere.

De magische middelen die wij gebruiken, zijn eigenlijk de krukken die wij nodig hebben omdat onze geest niet gewend is om zelfstandig te gaan en zich ook zo te bewegen. Dan kun je natuurlijk zeggen: Wij gaan het een beetje anders doen.

Er zijn heel veel bewegingen. Die mensen kunnen van alles doen. Zelfs in Cadillacs rijden; alleen, omdat ze een procedé hebben uitgevon­den waardoor de mens tenminste enigszins van zijn beperking wordt be­vrijd. Je kunt dat doen door bepaalde spreuken te zingen of door naar bepaalde vlakken of symbolen te kijken. Er zijn zelfs methoden die eigen­lijk alleen maar een uitleven van je verborgen innerlijk zijn. Al die din­gen bij elkaar werken.

Hoe is het anders denkbaar dat iemand, die schijnbaar de grootste dwaas is omdat hij een leraar aanvaarde en zelf niet meer nadenkt, een innerlijke rust kan vinden die voor een ander en bereikbaar is? Dan kun je zeggen. Dat is onzin, dat is dwaasheid. Ik weet het niet. Als je nu gelukkig kunt zijn. Is dat niet veel belangrijker dan een positie bekleden? Trouwens degenen die een positie bekleden, kleden zich­zelf opvallend om daarmee een positie aan te duiden.

Ik denk: gelukkig zijn, vrede vinden in jezelf is belangrijker dan al het andere. Of dat nu gebeurt door bepaalde liedjes te zingen, door bepaalde toespraken te volgen, door bepaalde dingen rond je te bouwen waardoor je in een vreemde wereld terecht komt, ach, dat maakt eigenlijk niets uit. Wij hebben een innerlijke waarde en toestand die toch een beet­je anders zijn dan al datgene wat wij als werkelijkheid beschouwen.

Men zegt: Een mens is een logisch denkend onlogisch wezen. Daar ben ik het volledig mee eens, omdat de mens in zichzelf niet logisch is. De mens is universeel. En omdat hij zijn universaliteit probeert samen te persen in zaken die verstandelijk en beredeneerd kunnen worden uitgedrukt is hij logisch. Maar zijn logica gebruikt hij om de onlogische elementen van zijn persoonlijkheid zodanig te verdedigen dat ze voor een ander aan­vaardbaar worden. Dus als wij het allemaal goed bekijken, dan kunnen wij wel stellen:

Alle magische procedures waarmee een mens zijn geest leert zenden, andere werelden betreedt of contact opneemt met voorouders, zijn eigenlijk alleen belangrijk omdat ze iets vrijmaken dat elke mens in zich heeft.

Je ziet een mooie verzameling van mediums. O, je krijgt er wel geen klank doorheen, dat niet. Maar potentiële mediums bent u allemaal. Er zitten heel goede genezers tussen. Nu ja, het beeld dat zij van zich­zelf hebben dat strookt niet altijd met de waarheid, dat ben ik met u eens. Er zijn er echter bij die werkelijk wel wat kunnen. Waarom? Omdat zij op die punten juist niet rationeel en logisch zijn. Dat is heel gek. Daar waar de ratio wordt teruggebracht tot het kleine werktuig dat ze behoort te zijn, ontplooit de persoonlijkheid een aantal mogelijkheden waar ze tevoren niet aan heeft gedacht.

Wij zouden toch eigenlijk dwaas zijn, als wij mensen afkeuren, die daar­voor allerlei rituelen nodig hebben. Of dat nu een ritueel is van de één of andere Loge, het ritueel in de één of andere kerk, die volgens één van uw bekende conferenciers wordt geleid door een volksmisleider. Daar komt het dan ook heel vaak op neer, als je ziet wat daaruit voort­komt.

Al deze rituelen zijn op zichzelf nuttig, als ze ons in staat stel­len onze beperkingen te vergeten en ze het ons mogelijk maken het doel, waarop wij ons concentreren voor ons tot een tijdelijk beleefbare werkelijk­heid te maken. Dan is het dus heel erg moeilijk om een verschil te maken tussen de één of andere Gregoriaanse zang en I love you yeh, yeh, yeh. Het ligt er maar aan hoe je het beleeft. Het is de beleving die de be­tekenis bepaalt. Het is de betekenis die een sleutel kan zijn voor de be­vrijding van de geest.

Dan komen we als vanzelf tot het volgende punt: U heeft waarschijnlijk wel gehoord van de zgn. snellopers. De Tibetanen noemen ze de gelumpa. In een andere beschaving heten dergelijke boden weer anders. Nog weer andere beschavingen noemen ze de hinden van de goden. In al deze gevallen blijkt dat er ook weer een bepaalde tech­niek daarvoor bestaat. Hier gaat het om een zuiver lichamelijke bewe­ging.

Men zegt dat de bode bij de indianen in de savanne sneller gaat dan het hert en dat zijn spoor niet te volgen is.

De Tibetaan zegt: De gelumpa gaat zo snel als de wind en hij be­roert de grond met zijn voeten ternauwernood zodat het blad niet buigt of wordt geknakt. Een vergelijkbare uitspraak vinden wij overal. Sommigen zeggen: Die mensen weten de zwaartekracht te overwinnen. Dan vind ik het maar stom dat ze nog lopen. Dan hadden ze beter de eerste vorm van luchtvervoer kunnen uitvinden.

Stel nu eens dat je jezelf lichamelijk volledig automatisch kunt programmeren voor de volbrenging van een taak waardoor je met het doel voor ogen deze beweging praktisch eindeloos kunt volhouden. Daar is een toestand van vervreemding voor nodig. Bij de gelumpa’s begon dit met een meditatie voordat ze vertrokken. Bij bepaalde indi’s bestond het uit het kauwen van o.a. cocablad, be­paalde stoffen of paddestoelen, die in Noord-Amerika voorkwamen. Bij de negers, was het weer een soort soep die ze aten voordat ze vertrok­ken.

In al deze gevallen is er een vergelijking te vinden met de heksen­zalf. Datgene wat gebeurt, vervreemdt de mens van alle voorstellingen die hij heeft omtrent zichzelf. Wat er overblijft is alleen het bevel om te gaan en zo snel mogelijk. Het wonderlijke is, dat het lichaam dat dan doet. Van de gelumpa werd gezegd dat hij zonder voeding of drank drie dagen ach­tereen kon gaan. Ik meen dat het Alexandra David Neel is geweest die dat heeft waargenomen. Zij vertelde dat snelheden van 20 km per uur gedu­rende vele uren achtereen werden volgehouden. Probeer dat maar eens als hardloper.

Van de boden in Mexico weten wij dat zij zonder pauzeren afstanden aflegden van 50 of meer kilometers en dat ze daarover vaak volgens on­ze tijdrekening niet langer deden dan 2 uren met een gemiddelde snel­held van 25 km per uur. Wij zouden er nog meer kunnen noemen.

Hieruit blijkt het lichaam volledig ondergeschikt te worden aan de geest op het ogenblik dat het zonder ingrijpen of regeling uit het bewuste denken kan functioneren met een vooropgesteld doel. Dat geeft ook te denken.

Ik heb vaak gehoord dat mensen ziek zijn, omdat zij zich ziek voe­len, terwijl ze niet ziek zijn. Mensen die zichzelf gewoon een ziekte aanpraten en die dan dat tot werkelijkheid maken. Aan de andere kant weten wij dat er mensen zijn, die ontstellend snel genezen, een weerstand vertonen en wat nog meer alleen, omdat ze niet willen geloven in hun ziek zijn, in de beperkingen van het genezingsproces die logisch heten te zijn.

Dan komen wij nu tot het punt waarop blijkt dat de mens tot op zeer grote hoogte meester kan zijn over zijn lichaam, mits hij zich daarmee niet zonder meer identificeert, maar het eerder gebruikt als een werk­tuig.

Ik vraag mij af, of bepaalde magische rituelen die ook weer in die­zelfde richting gaan (het optreden van goden, bezweringen e.d.) eigen­lijk ook niet te maken hebben met het wegnemen van de directe relatie tussen bewust denken en een bepaalde kwaal, een bepaalde lichamelijke toestand. Dat wijst erop dat de oude magie en waarschijnlijk ook vele moderne methoden gebaseerd zijn op het feit dat de werkelijke ikheid van de mens in staat is zijn lichaam absoluut te beheersen en te rege­ren zolang hij zich niet identificeert met dit lichaam en daarbij alle andere waarden of werelden. Uitsluit. En dit brengt mij dan tot het laatste punt.

Het blijkt, dat er heel veel mensen zijn die bewust of onbewust dingen aanvoelen die op afstand gebeuren. Het is bv. bekend, dat een kaffer in de buurt van het huidige Johannesburg toen de eerste Wereldoor­log uitbrak niet alleen sprak over deze oorlog, maar daarbij zelfs en­kele malen de strategie daarvan aanduidde en o.a. de slag aan de Somme heel aardig heeft beschreven. Toch was de man daar nooit ge­weest. Haalde die man dat nu zomaar uit de lucht?

Kennelijk bestaat er rond ons een sfeer waaraan we veel meer fei­ten kunnen ontlenen dan we werkelijk doen, ook als we mens zijn. Ook voor de geest geldt dat. Je kunt eigenlijk veel meer opnemen dan je normalerwijs doet.

Deze kaffer geloofde dat het de stemmen van zijn voorvaderen waren, die hem dit alles zeiden en soms zelfs lieten zien. Er was dus een ver­klaring voor nodig,

Wij kunnen geloven dat God ons dit geeft of ons dit laat zien. Maar wij hebben een verklaring nodig. Wij kunnen toegang krijgen tot een gemeenschappelijk weten of bewustzijn waaruit we alles, wat er in de we­reld gebeurt of van belang is, kunnen aflezen. Maar dan moeten we een bron stellen buiten ons; iets wat ons deze dingen vertelt. Waarom? Omdat wij zonder dit zouden opgaan in het geheel en dus niet in staat zouden zijn om daaruit bepaalde gegevens terug te brengen.

Het zou een verwarring worden, een soort stamppot. Maar doordat wij nu een andere berichtgeving stellen, zijn wij in staat om gegevens die ons treffen, als afzonderlijk te beschouwen. Het is niet de werkelijke bood­schapper die belangrijk is, maar het feit dat de mededeling wordt gezien als een boodschap en dus op zichzelf beperkt is. Daardoor is het mogelijk om over die afstanden te zien. Als ik dit weer samenvoeg met alle andere, dan kan ik mijn betoog afsluiten met gewoon een aantal praktische conclusies te trekken.

  1. Als u geestelijke waarden intenser wilt beleven of waarmaken, dan zult u moeten leren uzelf niet meer te zien als mens in stof­felijke zin. Op het ogenblik, dat u dit bereikt, kunt u een veel groter aantal signalen ontvangen en belevingen ondergaan.
  2. Bent u hiertoe niet in staat, dan kunt u door buiten uzelf een bron te stellen ongeacht of deze werkelijk is of niet in vele gevallen althans delen van de krachten, de feiten of ontwik­kelingen buiten u constateren en overbrengen naar het menselijke bewustzijn.
  3. Als u in staat bent uw eigen voorstelling van mogelijkheid en lichamelijkheid te vergeten, dan kunt u uw lichaam tot veel grotere prestaties brengen. U kunt de natuurlijke processen van het lichaam grotendeels beïnvloeden en u kunt een natuurlijk evenwicht doen her­ontstaan dat niet door verschillende psychische werkingen wordt verstoord en vertekend. Het is dus de moeite waard om dan met de een of andere bron buiten u in, uw voorstelling of op een andere ma­nier ernaar te streven dit gevoel van ontruktheid meermalen te be­leven. Mits men deze beleving dan niet alleen ziet als iets wat u overkomt, maar als een nieuwe toestand van waaruit het ik werkzaam is, kan waarnemen, kan erkennen en eventueel ook kan ingrijpen. Op deze manier kan de mens zijn eigen mogelijkheden redelijk ver uitbreiden. Hij kan aan een deel van zijn bekrompenheden ontsnappen en zal daardoor in zijn bewustwording vooruitgang maken en daarnaast daadwerkelijk zijn wezen getrouwer zijn en zo het geheel ook juister dienen.

Dit is mijn betoog. Ik hoop dat het voldoende aanvulling is. Het is niet alleen als vulling bedoeld, maar werkelijk als aanvulling. Wat het eventueel is, moet u zelf uitmaken. Mijnentwege noemt u het een geestelijke flater, als u maar zorgt dat u zelf niet tekort komt.