Leer uzelf kennen

image_pdf

24 november 2005

Zoals altijd aan het begin van onze avond willen we er u attent op maken dat u zelf moet nadenken en dat wij aan onze zijde ook niet alwetend en zeker niet onfeilbaar zijn.

Vanavond is mij gevraagd voor deze groep een paar zaken op zijn punt te zetten om te zorgen dat de mogelijkheden die hier aanwezig zijn verder uitgebreid worden, zeker in het licht van de komende periode, periode van nogal duisternis. We staan voor de donkerste periode van het jaar die tevens voor velen nogal wat wijzigingen kan inhouden.

We hebben geprobeerd hier de laatste maanden zoveel mogelijk een harmonie op te bouwen en we moeten zeggen: dat is ons aardig gelukt. Sommigen hebben daar misschien een ander idee over, maar je mag niet vergeten dat er een verschil bestaat tussen de krachten en de evenwichten die hier gecreëerd worden, die verder ook in de geest aangewend worden en dikwijls de gewone stoffelijke gedachten. En op dat laatste wil ik even nader ingaan. We zijn hier allen samen –  het aantal is nogal redelijk groot – en dan bedoel ik zo goed onze zijde als de stoffelijke zijde. De groep bestaat uit – en dat is toch ook een nieuw gegeven in dit soort van bindingen – ook aan onze zijde uit verschillende oriëntaties die allemaal eenzelfde brandpunt hier vinden en allemaal aan dezelfde kracht, dezelfde harmonie trachten te werken. Wat wij nu op het ogenblijk naar jullie toe van belang vinden, is dat je langzaam maar zeker uzelf leert kennen, uzelf leert doorgronden. Het probleem hier in deze groep is dat de zelfkennis, de stoffelijke zelfkennis, eigenlijk redelijk laag is.

Wat bedoelen we daarmee?

Dat mensen nog altijd vastzitten in hun eigen patronen, in hun eigen oude gewoonten en – dat is toch belangrijk – dat zij vanuit dat patroon, dat zo goed handelen inhoudt als denken, werken, mediteren, trachten tot een opbouw te komen.

Wij hebben al verschillende malen jullie getracht bepaalde zaken te laten ervaren. En we kunnen zeggen dat via onze gasten, onze gastsprekers, zeker qua meditatieve processen, wij hier al duidelijk aangetoond hebben dat we jullie heel goed meekrijgen en dat, wanneer je werkelijk u openstelt voor wat we brengen, je daar resultaten in kunt boeken, je zelfs zeer ver kunt gaan.

Maar wat zien we? Eens dat je het voor uzelf moet doen, dat je heel gemakkelijk terugvalt op uw oude gewoontepatronen, op uw oude denkbeelden. En dat is een beetje spijtig.

Het ligt misschien aan ons dat we niet sterk genoeg de accenten daarop leggen om dat te veranderen. Misschien hebben we een beetje teveel speling gelaten. Maar we zouden graag hebben dat, naar de toekomst toe, ieder van de aanwezigen hier, zichzelf toch in die mate tracht bij te scholen en bij te sturen dat hij of zij los kan geraken van eerstens – en dat is toch het belangrijkste waarschijnlijk – de opvoedingspunten waar je aan vast hangt, waar je soms met moeite uit losgeraakt. En tweedes, de door het leven zelf gevormde gewoonten die ook zo moeilijk kwijt te geraken zijn.

En ik ga hier direct bij opmerken dat die voorbeelden algemeen zijn en maak nu a.u.b. niet de fout van te gaan denken: men spreekt hier over die of die. Want dat hebben jullie ook nog een beetje in u, dat je steeds tracht te bepalen: voor wie wordt dat nu gezegd? Kijk, mijn beste broeders en zusters, wat hier gezegd wordt, wordt gezegd voor ieder van de aanwezigen. Voor de ene is het misschien iets meer en voor de andere misschien iets minder, maar uiteindelijk is het een evenwicht, uiteindelijk is alles wat naar voor gebracht wordt geldig voor ieder van u die hier in deze groep meewerkt.

Kijk, we hebben al maanden terug jullie de raad gegeven van: distantieer jullie van wat er in de maatschappij gebeurt. Wij hebben o.a. gesteld: tracht zoveel mogelijk uit grote groepen volk weg te blijven. Wij hebben ook gesteld: tracht zaken waarvan je voelt dat ze veranderen, dat ze wijzigen, dat ze niet meer zijn zoals ze waren, achter u te laten. En wat zien we? Dat dit niet zo gemakkelijk gebeurt. De ene heeft bepaalde leefgewoonten, voelt wel aan dat dit niet meer gaat in deze tijd, maar kan niet direct invullen wat er anders moet gebeuren. Dus, je moddert maar aan. De volgende zit te kampen bv. met financiën, weet niet hoe of wat, durft geen beslissingen nemen als dusdanig, dus: je moddert maar wat aan. De volgende speelt een beetje met de gezondheid, heeft een beetje gezondheidslast enz. maar het roer echt omgooien gebeurt niet, dus je doet voort zoals vroeger. En dan zit je nog met de relaties overal. Diegenen die een relatie hebben, die zien het in hun relatie niet zitten. Diegenen die geen relatie hebben, die hebben dan weer problemen dat ze geen relatie hebben.

Al die pakketten, mijn beste broeders en zusters, die zijn de laatste maanden voor ieder van de aanwezigen hier in extremis naar boven gekomen. Er is niemand van jullie die kan zeggen dat hij niet dit of dat heeft ondervonden. Er is niemand van jullie die kan zeggen: ik zit niet in die problematiek vast of zo voort. Maar, en daar wil ik het accent nu op leggen, ondanks alles wat we u al naar voor gebracht hebben, ondanks alles wat we u trachten bij te brengen, is het verdraaid voor jullie blijkbaar zeer moeilijk om de zaken anders te benaderen. Want …. en dan beginnen jullie argumenten, de oude argumenten: wij leven in een maatschappij. Wij moeten dit. Het moet zo. En hoe meer dat je al die argumenten naar voor haalt, hoe groter, hoe hoger de berg van onmogelijkheid wordt, hoe dieper het ravijn voor u wordt die je niet door kunt. Want – en dat vergeten jullie, nochtans het is hier ook naar voor gebracht – je koppelt u aan de overheersende gedachte die op het ogenblik op deze aarde aanwezig is: de gedachte van alles gaat onderuit, het wordt onleefbaar, kijk naar die maatschappij, die maatschappij gaat ten onder, en en en en…….. Er is geen rechtszekerheid meer, er is niets meer. En juist doordat je u daaraan spiegelt, uw problemen daar eigenlijk aan toetst, word je meegezogen in die chaos en krijg je niet de verhoopte resultaten.

Wanneer we hier stellen: mensen, werk nauwer samen met elkaar, communiceer met elkaar, dan zitten we al direct met verschillende groepjes. En dan zitten we eigenlijk ook met een babelse spraakverwarring. Want ieder vertrekt vanuit zijn verleden. En vanuit dat verleden gaat men iets trachten op te lossen. Maar dit gaat niet. Want dat verleden van jullie, van wie ook en van wat ook, behoort tot dat chaotische, tot dat oude. En nu mag ieder van u even nadenken: de laatste tijd zijn jullie allemaal, één voor één, terug hervallen bijna in oude gewoonten omdat, wanneer je geconfronteerd wordt met het nieuwe, dit onbekende voor u, u angstig heeft gemaakt, u onzeker heeft gemaakt. En i.p.v. dit trachten te uiten, onder welke wijze ook, ben je dit gaan omschrijven, gaan verpakken zoals vroeger. Met als gevolg dat ieder van u hier inwendig met spanningen zit; spanningen die dan meegebracht worden, die binnen dit geheel een klein beetje afgevlakt worden, maar die op de moment dat het geheel even verbroken wordt, terug met een volle kracht naar boven oplaaien.

En dit zijn zaken die we in de komende tijd zo snel mogelijk zullen moeten afbouwen, zo snel mogelijk achter ons moeten laten. Want de komende donkere periode van het jaar zal ervoor zorgen dat deze extremen overal – en dat geldt niet alleen voor jullie hoor, denk niet dat het alleen voor jullie geldt, het geldt voor de ganse wereld, voor de ganse wereldbevolking – zich nog verder gaan uiten. Je zult zien dat niet alleen in woorden maar ook in daden alles nogal explosief zal zijn in de komende tijd. Ook de natuur enz. zal wel zijn woordje meespreken.

Dus, wat trachten wij met jullie nu te bereiken? Het is in de eerste plaats dat je voor uzelf, en let wel mijn beste broeders en zusters, voor uzelf, niet voor de andere, voor uzelf gaat nagaan: op welke wijze kan ik kleine wijzigingen aanbrengen? Dat ieder van u eens een bespiegeling van zichzelf maakt; dat is belangrijk. En dan, als je ontdekt hebt in die bespiegeling hoe je zelf functioneert, wat misschien uw onbewuste gedrevenheid is, wat misschien uw verborgen angsten zijn, dan kun je beginnen met kleine stukjes te wijzigen. Kleine stukjes wijzigen zou kunnen betekenen dat je bepaalde handelingen die je tot hiertoe gewoon bent, waar je zelfs niet bij stilstaat, heel bewust gaat wijzigen.

Dat kan van alles zijn. De invulling laat ik aan jullie over. Maar het is van groot belang dat je begint, ieder voor zich, kleine zaken die in uw dagdagelijkse routine zitten te wijzigen. Dat is punt één. En denk niet dat dit zomaar gemakkelijk zal gaan. Want jullie zijn allemaal in jullie gewoontepatronen verstard. Daar moet verandering in komen. Dat is belangrijk.

Het volgende punt dat we er willen aan toevoegen, is dat je u meer en beter naar onze zijde openstelt. En dat wil zeggen dat je u niet openstelt om alleen maar bevestiging te krijgen van wat je wenst dat bevestigd wordt, want daar ben je niks mee, maar dat je u openstelt voor de harmonie. En dat hetgeen wat je daarin voelt, wat je daarin ervaart, dat je dat ook tracht om te zetten in uw handelingen. En dit is weer niet simpel. Want denk niet, mijn beste broeders en zusters, dat hetgeen wat u geïnspireerd zal worden wanneer je ervoor openstaat, datgene zal zijn wat jij het meeste verlangt of waarvan jij denkt dat zou moeten zijn. Want meestal zijn die gedachten en die verlangens zaken die tot uw oude bestaan behoren en die er op het ogenblik voor zorgen dat je allemaal blok zit, dat je het, bij wijze van spreken, op sommige momenten allemaal niet meer ziet zitten. Op het ogenblik dat je de moed hebt, de durf hebt, van te luisteren en daarin te handelen, zal je opmerken, zal je zien dat door die houding de wereld rondom u wijzigt. Dat je uit het vaste patroon kunt geraken dat ieder van u tot heden geklemd heeft.

“Ik wil van alles proberen maar het lukt niet.”

Natuurlijk lukt het niet, want je probeert het oude. Dat geldt voor alles.

We hebben jullie geleerd, of toch getracht, van jullie af te schermen. Wie van jullie is al zo ver dat hij of zij dit spontaan kan doen? Jullie hebben allemaal zo’n belangrijke andere taken gehad dat je deze oefeningetjes er wel bij nam, maar het leven vraagt toch zoveel, nietwaar?

We hebben geprobeerd jullie te laten aanvoelen hoe je iets kunt opbouwen via een tweede werkelijkheid. We hebben jullie geleerd van jullie eigen energiebanen en uw eigen energieorganen beter aan te voelen, beter te gebruiken. Allerlei tips heb je de laatste maanden gekregen. En wat zien we? “Ja, ja, het was heel boeiend, het was heel interessant. Ach, wat heeft de geest het toch weer mooi gezegd, hé?”

Zeker en vast. Misschien hebben wij de fout gemaakt van te weinig nadruk te leggen op het feit: mensen, kom uit jullie schelp en doe het!

Misschien hebben wij de fout gemaakt van niet genoeg het accent te leggen op het praktische. Maar daar, mijn beste broeders en zusters, wordt het dringend tijd dat we daar naartoe gaan.

Het wordt dringend tijd dat we, om het cru te zeggen, zoals bij overgang het oude kunnen achterlaten en gewoon verdergaan met de nieuwe kennis, met de mogelijkheden die je reeds hebt en die verdraaid veel groter zijn dan dat eender van u hier kan inschatten.

Ik zou zeggen: denk even over mijn woorden na.

Begin te beseffen dat de band die hier is tussen ieder van u veel sterker en veel groter is dan dat je op het eerste zicht kunt denken. Want ook hier weer speelt bij jullie de oude gedachte. Het is niet zo dat je allemaal gezellig rond de tafel moet zitten en een pint bier drinken. Het is niet zo dat ieder van jullie uren met elkaar moet keuvelen. Het is niet zo dat je continu een wisselwerking moet hebben volgens het oude. En het oude, vult dat in hoe je dat wil. Je hebt de keuze te over.

Een groep als deze functioneert op een andere basis. De binding die hier tussen jullie aanwezig is, is een binding die al veel verder is ontsproten dan in dit stoffelijke leven. Ieder van de aanwezigen hier is, onbewust misschien, aangetrokken geworden door hetgeen wat uw geest in hem draagt, d.w.z.: de bestaanservaring. Je hebt aangevoeld: ik kan hier een vervulling krijgen van hetgeen wat de geest gezocht heeft in deze incarnatie. En dat is belangrijk.

En het heeft niks te maken met: welk menselijk karakter heb ik?
Het heeft niks te maken met: ben ik nu man of vrouw?
Het heeft niks te maken met: ben ik nu hooggeschoold of laaggeschoold?
Dat behoort allemaal tot die mensenmaatschappij; die mensenmaatschappij die zichzelf aan het ontbinden is.

De kracht en de kern van jullie zit hem in hetgeen wat je in u draagt: de ervaringswereld die uw geest kan overdragen aan dit stoffelijk lichaam. En oké, dan zal op bepaalde momenten dat stoffelijk lichaam moeten plooien. Je zal op bepaalde momenten voelen dat de stof anders wil dan de geest. Maar wanneer je vanuit deze harmonie, die hier is, de weg van de geest kunt volgen, dan ga je zien, dan is dat terugplooien van die karaktereigenschappen, van die gewoontepatronen eigenlijk maar hetgeen een kind meemaakt wanneer het groeipijnen doormaakt. Ach, het is niet aangenaam als je groeipijnen hebt. Het is niet aangenaam wanneer uw benen sneller willen groeien dan uw gewrichten. Maar God, och Here, enkele maanden, enkele jaren later is het lichaam uitgegroeid, is het stabiel en ben je het zo vergeten.

Op het ogenblik klaag je.

Wanneer een peuter zijn eerste tanden krijgt, dan vloeien er traantjes, dan huilt hij of zij. Maar eens de tanden er zijn, is de pijn vergeten en kunnen de tanden gebruikt worden. En zo is het ook, mijn beste broeders en zusters, met jullie ontwikkeling hier. Laat even jullie karakters, jullie gewoonten achterwege. Vergeet even dat je man bent of vrouw bent. En zie uzelf als de zoekende geest die door de eeuwigheid zijn weg gaat, zijn weg van bewustwording.

En op het ogenblik dat je dat beeld voor u als kern kunt waarmaken, dan zul je opmerken dat je allen samenvloeit, dat je eigenlijk de oude eenheid die er is terug naar boven brengt; en vanuit die eenheid en vanuit die harmonie één grote kracht zult zijn die dan, wanneer het licht wederkeert, een enorme invloed kan hebben op de vorming van het nieuwe. Want niemand van jullie hier aanwezig zal daar nog het eindresultaat kunnen zien. Dit is een proces van enkele honderden jaren. Maar neem van mij aan: uw oude wereld, waar u in geboren bent, zelfs de jongste hier onder u, bestaat in wezen niet meer. De jongsten onder u hebben nog een illusie van de wereld waar zij in leven. De oudsten onder u kunnen al beseffen dat de wereld waarin zij geboren waren, vandaag niet meer bestaat. Maar deze evolutie gaat nog zeer veel versnellen, om uiteindelijk in zijn nieuwe vormen uit te monden. Maar dit zal nog wel een paar eeuwen duren. Maar dat moet jullie niet laten van nu uw weg op te bouwen, uw harmonie verder uit te werken en uw incarnatie tot een waardevol resultaat te maken, zodat, wanneer je gekomen bent op het punt dat je kan zeggen: en nu laat ik dit voertuig achter, dat je dadelijk verder kunt werken aan onze zijde. Ach, en misschien is dit ook een beetje eigenbelang van onze zijde. Want als je bij ons komt en je bent deze weg gegaan, dan is het ook voor ons veel gemakkelijker u op te vangen en met u mee te gaan dan wanneer je in deze stof vastgeraakt, ingekapseld geraakt en opgesloten wordt in uw eigen duister. Want dan hebben wij nog eens dubbel werk, als je bij ons komt, u daar trachten uit te krijgen. Dus je ziet, wat ik zeg, is ook niet 100% vrij van eigenbelang. Dat geef ik grif toe. Maar anderzijds, neem gerust van ons aan dat de liefde die we voor jullie voelen ons drijft tot het spreken van deze woorden. En dat het juist is omdat we jullie zo lief hebben dat we trachten van hier het oude te laten wegvloeien en de nieuwe krachten, de nieuwe ontwikkelingen vorm te laten krijgen.

Dit was, mijn beste broeders en zusters, de boodschap die ik jullie vanavond wou brengen. Denk er rustig over na. Spreek met elkaar daarover. Wissel gedachten uit. Maar besef, dat is toch belangrijk, dat ieder van u recht heeft op zijn eigen gedachten en dat niemand van ons – en ik zeg duidelijk: het monopolie heeft op de waarheid. In een spirituele groep, een groep van zoekers, is het van belang dat je kunt luisteren, is het van belang dat je kunt waarnemen. En zo kan ieder van jullie zijn steentje in meerwaarde bijdragen tot het geheel.

Denk eraan: wijzig uw gedachtepatronen, wijzig uw handelingen, stukje bij beetje. Je moet niet zeggen: vanaf morgen doe ik dat en dat en dat allemaal niet meer. Want dat kan niemand. De stof is een voertuig dat rechten eist. En dat kun je maar stukje bij stukje ombouwen. Je kunt nu eenmaal geen woning bouwen zonder eerst fundamenten te leggen. Je moet de muren zetten voor je de binnenbekleding kunt doen. Je moet zorgen dat er een dak op kan liggen voordat je er iets inzet. Maar zo ook is het wanneer je aan uzelf gaat werken. Het is belangrijk dat je dag na dag probeert steeds opnieuw kleine wijzigingen in uw doen en laten te realiseren. En dan zul je zien dat de toespraak van deze avond, om het zo te zeggen, voor ieder van u een gouden tekst zal worden waar u heel veel voor uw geestelijke ontwikkeling mee kunt bereiken.

Mijn beste broeders en zusters, ik dank jullie in naam van al de broeders hier aanwezig, uit mijn persoonlijke naam, voor jullie aandacht. Het tweede gedeelte hebben wij voorzien dat je weer een gast gaat krijgen. Een gast die waarschijnlijk u zal meenemen in zijn wereld, in zijn sfeer.

We veronderstellen niet dat hij de mogelijkheid zal geven tot vragen te stellen. Er zijn zaken die op het ogenblik belangrijker zijn dan vragen. Want vergeet niet: welke vraag ook in u opwelt, u het antwoord in u draagt.

Mijn beste broeders en zusters, ik wens jullie nog heel veel resultaat op de nieuwe weg die voor jullie open ligt. Het gaat jullie goed.

Tweede deel: Gastspreker

Dat het licht jullie hart mag beschijnen.

Gegroet, mijn beminde verwanten.

Men heeft mij gevraagd om hier vanavond dit kleine groepje mee te nemen in hun eigen gevoelswereld. Men heeft mij gevraagd van jullie even terug te brengen naar de oorsprong waar je ooit bestaan hebt. Ik zal mij nederig trachten te kwijten van deze opdracht.

Meditatie: Eigen bestaan

Mag ik jullie verzoeken de ogen te sluiten en met mij mee te gaan naar uw eigen bestaan. Zie voor u het groen, de weiden, het licht en de schittering van het oude rijk. Zie hoe jullie allen samen zitten in een kring, gekleed in een witte toga. Zie hoe de zon in jullie midden reflecteert op de gepolijste steen, de steen van het licht, de steen van de waarheid.

Zie hoe je allen verdiept bent in je eigen gedachtewereld. Zie hoe je, zoekende naar de Bron, de eenheid van het bestaan ervaart. Laat de gevoelens in u opborrelen. Laat de beelden in u openbloeien. Zie hoe je vanuit de eenheid nieuwe gedachten ontwikkelt. Zie, voel hoe je één wordt met de krachten van de oorsprong. Ervaar hoe het woord dat gesproken werd, zich uitte en hoe vanuit die uiting het nieuwe zich vormde. Zie hoe je allen door de reflectie van de zon één werd, één werd in het licht. Het licht kon je niet aanschouwen; het was te sterk. Maar je kon wel, dankzij de gepolijste steen, het licht (h)erkennen, de weerspiegeling in u opnemen en zo het verschil tussen licht en duister ervaren. Want we stonden aan het begin van onze tocht, aan het begin van onze weg. We hadden onze nieuwsgierigheid juist bevredigd. We hadden onze blik vanuit het duister gericht op het licht. We hadden ervaren dat het duister ons beperkte en nu gingen we de richting van het licht.

We hebben ons gekleed in wit laken. We hebben ons omwonden met goudbrokaat: de symbolen die voor ons betekenden dat we dichter bij de oorsprong kwamen. Ieder van ons had zijn eigen ervaring in de groep gelegd en door die ervaring waren we in staat van te voorvoelen, voorzien waar onze toenmalige wereld naartoe evolueerde: een wereld van schittering; een wereld waar niets onmogelijk leek; een wereld die geen einder kende, maar een wereld waarin het bewustzijn vastliep; een wereld gefundeerd op eigenbelang; een wereld waar, wat men nu zou noemen: de zwarte magie, de drijvende kracht was; een wereld waarin wij toen ons hebben afgekeerd; een wereld waarvan wij zegden: zij is onze beperking.

En we zijn gegaan, de een na de ander en we hebben deze wereld gelaten voor wat hij was. We zijn verder getrokken. We hebben de roep van het licht gevolgd en men vond ons gek. Men vond ons toen buitenbeentjes, schepsels die de maatschappij achter zich lieten, die een eigen koers gingen varen; wezens die er niet meer op uit waren gediend te worden; wezens die alleen maar dachten aan de ander.

En we zijn onze weg gegaan; een weg die ons geleerd heeft dat loslaten nieuwe mogelijkheden geeft; een weg die ons geleerd heeft dat achterlaten geestelijke rijkdom geeft; een weg die duidelijk heeft gemaakt dat de oude goden spinsels waren van de menselijke begeerte; dat de ware goden zich daarvoor terugtrokken.

Het heeft ons geleerd te voelen met de kern van ons wezen. Het heeft ons geleerd te beseffen dat de ware goden, de ware kracht, in ons aanwezig is. Het heeft ons het besef bijgebracht dat ons stofleven zo tijdelijk, zo vergankelijk is en dat zelfs de grootste roem en rijkdom waardeloos is wanneer je aan onze zijde komt, wanneer je terug bent vanwaar je vertrokken bent. Dan telt enkel en alleen de ervaring die je hebt opgedaan. Dan telt enkel en alleen het woord, het vriendelijke woord, dat je gesproken hebt tegen je verwanten. Dan telt enkel en alleen de betekenis die je had voor de aarde, de moeder die je droeg. Dan telt enkel en alleen de werkelijke ervaring van harmonie, van liefde die je hebt kunnen geven in dat zo korte bestaan.

En ieder ging zijn weg. Ieder ging zijn weg met het licht in zich en droeg het uit. Intussen verging de wereld, want de begeerte, de ik-zucht, de hebzucht had de overhand genomen. De maatschappij verdween door het water, verdween door het vuur. De aarde vond: alles netjes opgeruimd, is niets teveel. En we gingen verder, het groepje dat we waren, samen met de vele anderen die ook hetzelfde in zich hadden erkend, die ook hadden erkend dat de goden in hen woonden en niet in de gouden paleizen van de hebzucht.

En zo ben je dan beland in het nieuwe, het nieuwe dat voor u terug de mogelijkheden inhield om de Vader te erkennen, om de ware Godheid, de ware Kracht, de reden van het bestaan te achterhalen. Sommigen zijn teruggekeerd. Anderen hebben andere zaken trachten te ontwikkelen. Maar toch zijn de banden gebleven; banden die ooit gesmeed zijn vanuit het besef dat enkel het licht en de kracht van het licht een betekenis heeft.

Sommigen hebben andere culturen ervaren en de rijkdom van al die ervaringswerelden zijn steeds gebundeld in deze universele kracht. Namen zijn veranderd. Beschrijvingen zijn verschenen, maar de kracht is gebleven.

En ook nu weer staat de mensheid op hetzelfde punt. Ook nu weer leef je in een wereld die alleen maar zichzelf kent; een wereld gedreven door hebzucht en bedrog. Ook nu weer zit je hier tezamen. Ook nu weer is het licht in uw midden. Ach, toen was het een gepolijste steen die schitterde met de zon.

Nu heb je het symbool van het vuur, de vlam, die hier het symbool van het licht vertegenwoordigt. Ook nu heeft ieder van u zijn eigen stoffelijke ervaring. Ook nu zal ieder zijn eigen weg moeten gaan. Maar ook nu zullen jullie het zijn die gezamenlijk de kracht opbouwen om de evolutie, de vooruitgang van het licht te bevestigen. En waar we in het verre verleden nog de mogelijkheid hadden ons terug te trekken, is er op deze aarde niet meer deze mogelijkheid. Nu kunnen we alleen nog uiten; nu kunnen we alleen nog, vanuit de bundeling van het licht, vanuit de bundeling van de kracht, werken. We kunnen enkel één zijn met het licht en dit licht laten gaan over deze aarde.

Ach, en zoals in het verleden zal je zien: veel van wat zogezegd voor deze maatschappij dierbaar is, zal verdwijnen. Waar vroeger water en vuur alles hebben in evenwicht gebracht, zullen nu deze krachten terug heel veel tot stand kunnen brengen. Maar het zal er niet bij blijven. Want er bestaan nu zaken die totaal moeten verdwijnen. Er bestaan stoffen die niet behoren tot deze mogelijke weg en dit alles zal gewoon zijn eigen destructie volgen.

En zoals je het vroeger hebt beleefd, zo zal je het nu ook waarnemen. Ook nu kan je enkel vertrekken vanuit de harmonie, vanuit de kracht, u niet storende aan wat de wereld doet vergaan: iedereen moet beantwoorden aan hetzelfde.

Neen! Wees uzelf. Ga uw weg, bevrijd van alle menselijke beperktheden. Laat achter de illusies. Ga voor hetgeen waarin je gelooft. Ga voor het licht; het licht dat in uw hart is; het licht dat u omkleedt. Wees één met de Vader. Wees één zoals je ooit bent geweest: één in groep, één in licht, één in kracht. En als je deze krachten, als je deze harmonieën tot leven terug wekt, dan zal je zien dat de hel aan u voorbijgaat, dat enkel het licht uw leidsman is. Dan zal je zien hoe je terug de eenheid, die je steeds hebt bezeten, weer terugbrengt in dit bestaan. Dan zal je opmerken dat geen stoffelijke barrière u tegen kan houden. Dan zul je opmerken dat steeds weer de wereld voor u buigt; dat steeds weer de wereld u bezorgt wat u van node hebt om uw weg te gaan als vertegenwoordiger van het licht, als vertegenwoordiger van de nieuwe heerser.

En ook dan weer zal je, wanneer je taak hier volbracht is, terug kunnen samenvloeien met al diegenen die door dit bestaan steeds aan uw zijde hebben gestreden.

Ervaar hoe de aarde u zuivert. Ervaar hoe je in harmonie met deze aarde steeds krachtiger wordt. Ervaar hoe de oude bindingen, de oude leerscholen er nu voor u zijn, dat het u mogelijk wordt in deze rare tijden steeds verder in bewustzijn door te dringen.

Wees één, één met de natuur. Wees één met de krachten van de kosmos. En je zal zien: geen pad is te zwaar, geen ramp is te groot, geen blokkering houdt u tegen. Want u bent gedragen door de krachten van het licht, de krachten van het licht die nooit doven. U bent gedragen door iets dat steeds weer opnieuw u duidelijk maakt welke weg u volgt, welke trap je bestijgt, welke nieuwe ervaring uw bestaan vervolledigt.

Vanuit de eenheid, vanuit de kracht van de natuur: neem in u de zuivering op die men u schenkt. Laat vloeien al wat u ervaart als beperking, al wat u ervaart als afremming voor uw eigen ontwikkeling. Geef het mee aan de zuivering die de aarde u nu schenkt, zodat het wegvloeit in de aarde, zodat het wordt tot kracht voor het nieuwe.

Wees één; vanuit die eenheid, vanuit deze gebondenheid met alle anderen, de eenheid met het licht: voel hoe je allen hier hetzelfde zijt. Voel hoe je één bent. Vergeet alle verschillen die in de stof bestaan en kom terug tot uw oorspronkelijke kracht, tot uw oorspronkelijke eenheid. Laat de krachten van de elementalen die zich manifesteren, de zuivering uitvoeren.

Wees één met dit gebeuren. Wees één met hun actie en je zal zien, niet enkel nu maar ook in de komende duistere periode, zal je steeds weer schitteren, zal je steeds weer vanuit uzelf het licht schenken aan wat rondom u is; zal je steeds weer beseffen dat wat je doet onontbeerlijk is in de evolutie van deze aarde. Zoals je ooit beseft hebt dat je de plaats moest verlaten, besef je nu ook dat het tijd is voor verandering.

Besef dat je het oude moet loslaten, achter je moet laten en gaan, onbevreesd, het nieuwe tegemoet, de nieuwe mogelijkheden aannemende zoals ze op jouw weg komen en dan ook weer zal de kracht van de groep zich manifesteren. Dan ook weer zal het licht als een baken kunnen zijn voor al de anderen die zoeken. Want eens was je in volle duister de schittering van het licht. Zo ben je nu in staat, met uw ervaring in deze veranderende tijden, in deze verdwijnende wereld, het licht te zijn van de nieuwe wereld die zojuist geboren is. En zoals elke geboorte nieuw leven brengt, nieuw geluk, zo bekijk nu hoe je vanuit deze zuivering, vanuit deze kracht, als eenheid, als sterke lichtende kracht, de liefde voor het bestaan, die op dit ogenblik in deze maatschappij verdwenen is, terug zijn waardevolle plaats kunt geven.

De geschiedenis herhaalt zich. Ook nu weer ben je allen tezamen op het breekpunt der tijden, zoals je eens tezamen zat rond de gepolijste steen, omdat toen ook het breekpunt daar was. Ook nu heb je samen de weg gevonden. Zorg er dan voor dat je deze kracht, deze schittering, deze uiting van de liefde van de Vader voor u steeds verder kunt uitdragen. Dat de krachten van de kosmos uw deel mogen zijn.

Mijn beminde verwanten in het licht, mijn tijd om me terug te trekken uit dit lichaam is gekomen. Maar ik verlaat u niet. Want samen hebben wij reeds een lange weg gegaan. En samen zullen we nu ook deze weg voleindigen om zo weer de aanzet te zijn geweest voor een nieuwe en krachtige evolutie op deze aarde.

Dat het licht u steeds mag blijven vergezellen.

image_pdf