Samenleven als partners in deze tijd

15 februari 2002

Alvorens ik vanavond wil beginnen, wil ik u opmerken dat wij, sprekers van deze groep, niet alwetend noch onfeilbaar zijn en dat u zelf moet nadenken over wat gebracht wordt.

Mag ik vragen welk onderwerp u voor vanavond voorzien had?

  • We hadden graag het onderwerp voorzien: Samenleven als partners in deze tijd.

Samenleven in deze maatschappij, is natuurlijk voor ons als geest, om dat te benaderen en te bespreken op een avond als deze, eigenlijk gemakkelijker dan voor de mens zelf. De doodeenvoudige reden daarvan is dat aan onze zijde er geen verschil meer bestaat tussen man of vrouw, en dat aan onze zijde wat dat samenwerken, of zoals de mens het zou kunnen zeggen, samenleven, of in relatie samenleven, dat dit voor de geestelijke kant van de zaak gewoon gaat over de positieve gedachten die naar elkaar worden toegezonden. En ofwel zijn die aanwezig, en dan hebt u een harmonie en een volledige harmonie, ofwel zijn die er niet, en dan hebt u a.h.w. een afsluiting.

Wanneer we dit natuurlijk gaan bekijken naar de mens toe, liggen de zaken wel enigszins anders. Ondanks het feit dat u eigenlijk maar een verpakte geest bent, daarmee bedoel ik dat uw stoflichaam uiteindelijk maar het voertuig is voor de geest, die wat betreft het leven zijn bewustwordingsweg wil gaan dankzij de stof en daaruit wil leren, komen daar in een maatschappij toch wel enkele facetten bij kijken. Dat een relatie in een samenleving gebonden is aan bepaalde regels, is volledig cultuurgebonden. De regels die in uw maatschappij hier gelden, zullen bijvoorbeeld niet gelden voor bijvoorbeeld bepaalde indianenstammen in het Amazonegebied of aan de andere zijde van de wereld, voor bepaalde volkeren in Azië. Zij zouden dit ook niet aankunnen, dit soort relatie. Wat hier meestal in het Westen, en laat het mij dan beperken tot het Europese gedeelte, plaatsvindt aan samenleving, aan relatie, aan huwelijk enz., is in vele gevallen maar een gewoon uitvloeisel van de oude wetgevingen die erop toe moesten zien dat eigendom en vooral macht kon blijven bestaan.

Wanneer we dit in deze maatschappij bekijken, dan zien we een volledig falen van het systeem. Waar vroeger nog door allerlei godsdienstige facetten de mens ertoe gebracht werd van in relatie te blijven eens hij een relatie was aangegaan, is deze barrière in deze tijd, zoals we hebben kunnen vaststellen, voor velen weggevallen. Met als gevolg dat we nu een maatschappij zien ontstaan waarin de mens eigenlijk volledig vergeten is wat een relatie, een samenleving of zelfs wanneer u het woord ‘huwelijk’ nog wil gebruiken, zou moeten betekenen voor de mens. En daar wil ik naartoe vanavond.

U weet allemaal hoe het er op het ogenblik in uw wereld aan toe gaat. Maar de werkelijke waarde, en niet alleen voor de mens maar zeker voor de geest die hem bevoertuigt, ligt in een harmonische relatie. En een harmonische relatie kan niet gebaseerd zijn op een contract, dat is onmogelijk. Een harmonische relatie is gebaseerd op een erkennen van elkaars waarden. Daarmee wil ik het volgende zeggen: wanneer twee personen erkennen wat in de ander leeft en dat aanzien als een harmonie, dan kunnen zij perfect samen functioneren. Ik heb hier niet gezegd, en dat wil ik benadrukken, dat beide personen exact hetzelfde moeten denken, moeten doen of moeten wensen. We zien dikwijls dat wanneer personen een verschillend idee hebben, een verschillende interessewereld, dat zij elkaar perfect kunnen aanvullen en zelfs tot een heel goede en harmonische relatie in staat zijn. Waar we zien dat wanneer personen die dezelfde interesses hebben en dezelfde denkpistes volgen, dikwijls na zeer korte tijd op elkaar zijn uitgekeken. Met als gevolg dat ieder zijn eigen weg terug verder gaat. Wat in deze en in dit voorbeeld, sta mij toe te zeggen, het beste besluit is.

We mogen één zaak in deze wereld niet vergeten: dat de mens, zeker wanneer hij jeugdig is, gedreven wordt door bepaalde scheikundige reacties in zijn lichaam. Deze scheikundige reacties worden door de mens nogal eens verkeerd vertaald als liefde. Daar heb ik bezwaar tegen. Liefde onder de mens is iets helemaal anders dan drift, gedrevenheid, begeerte. Nochtans, uw ganse maatschappij op het ogenblik buit als het ware deze natuurlijke eigenschappen van de mens uit in een economische realiteit. Dat betekent dat alles wat de mens maar naar elkaar doet trekken, en in vele gevallen gewoon omschreven als seksualiteit, voor deze maatschappij een economische waarde heeft. Met als gevolg dat de mens al op zeer jonge leeftijd in een bepaald patroon en kader wordt gedrongen, waardoor hij zeer snel niet meer het onderscheid kan maken tussen echt liefhebben, houden van, of zijn drang, zijn begeerte volgen. En dan moet het ook niet verbazen dat op dit moment een groot aantal huwelijken, relaties, noem maar op, op zeer korte tijd stranden. Want voor een mens is er niets zo geestdodend als altijd maar hetzelfde te moeten meemaken, te moeten beleven.

Op het ogenblik dat de mens ertoe kan komen te beseffen dat een relatie tussen twee personen, en of dit nu personen zijn van hetzelfde geslacht of van verschillend geslacht, maakt niet uit. Of dit nu een relatie is tussen twee personen of meerdere personen, maakt ook niet uit. De kwestie is dat tussen de personen onderling er een harmonie kan bestaan, een samenwerking, een begrip. En dan zult u zien, dan kunt u perfecte samenwerking krijgen waar mensen elkaar echt liefhebben en voor elkaar a.h.w. door een vuur gaan. Dit is echter niet meer gebaseerd louter en alleen op begeerte-elementen van het lichaam. Dit is echt gebaseerd op het aanvoelen en aanvullen van elkaar.

Dit fenomeen is in deze tijd langzaam maar zeker in ontwikkeling aan het komen. We zullen opmerken, en de meeste onder u zijn nog jong genoeg om dat mee te maken, dat in de komende decennia langzaamaan het oude systeem dat gebaseerd was op contracten tussen de mensen, dat gebaseerd was op: ‘Wanneer jij van mij weggaat of eender wat, dan kost jou dat zoveel’. En als u dan ziet hoe de maatschappij daar als het ware rijk op wordt – u moet alleen maar denken aan al de personen die op dit ogenblik hun boterham verdienen aan de ruzie tussen partners – dan ziet u als het ware een industrie met een zeer grote omzet. Maar dit, en dat kan ik jullie toch stellen naar de toekomst toe, zal langzaam maar zeker veranderen. Langzaamaan zal de nieuwe mens a.h.w. ervan uitgaan dat: ‘wanneer we niet meer samen passen, wanneer we het samen niet meer zien zitten, dat we in alle vriendschap tegen elkaar zeggen: kijk, we gaan onze eigen weg’. En op dat ogenblik zal u opmerken dat uw maatschappij zeer sterk en zeer snel kan wijzigen wat betreft de verhouding tussen de mensen onderling. Waar u nu nog een maatschappij hebt waar een zeer groot deel van de leden elkaar a.h.w. naar het leven staan nadat zij eens enkele jaren hebben samen geleefd en zogezegd alles voor elkaar gedaan hebben, krijgt u de nieuwe maatschappij waar dit fenomeen eigenlijk een randverschijnsel zal worden en waar men er van uit zal gaan dat waar de harmonieën aanwezig zijn, er een samenwerking mogelijk is en men dan zich voor 100% gaat inzetten voor die relatie, voor die samenleving. Eventueel zal dit in sommige gevallen voor degenen die dit wensen, nog een soort geestelijke huwelijksbezegeling krijgen, voor wat dit ook als het ware waardevol is buiten het idee van de ceremonie en de zegening.

Nu denkt u: ja maar, zo’n maatschappij, hoe zal dat dan gaan als daar kinderen zijn, als er nageslacht is? Wanneer we de huidige maatschappij bekijken, dan zien we dat voor de kinderen zelf er op het ogenblik zeer grote problemen bestaan. Kinderen worden gebruikt als pasmunt in alle mogelijke ruzies, in alle mogelijke scheidingen. Dat dit voor de kinderen een zeer nefast gevolg heeft, dat dit voor vele kinderen een ‘getekend zijn’ inhoudt voor de rest van hun leven wat het karakter aangaat en dikwijls ook  wat de gewone mogelijkheden tot bewegen in de maatschappij aangaat, daar staan de strijdende partijen meestal niet bij stil. Wanneer zich in de toekomst zulke zaken voordoen, dan zal er in de eerste plaats gekeken worden: wat is het beste voor het kind zelf? En dan zal men zien: hoe kan het kind, zonder dat het veel schade oploopt, zoals het tegenwoordig meestal het geval is, een uiteen gaan of een wijziging van de relatie verwerken?

Dadelijk moet ik erbij zeggen dat ook het systeem van relatie tussen één man en één vrouw in de toekomstige tijd langzaam maar zeker zich zal uitbreiden naar meerdere. Dat wil zeggen: men zal in sommige gevallen een handhaving hebben van man-vrouw wanneer men dat echt wenst, maar in veel gevallen zal tussen dit en een kleine maximaal 200 jaar vanaf nu de toestand zijn dat mensen meer gemeenschappelijk in groepen gaan samen leven, wonen, en zo voor elkaar zeer veel zullen kunnen betekenen. Dit zal ook inhouden dat voor de kinderen die uit zulke samenleving geboren worden, wat er ook gebeurt wanneer één van de partijen in die samenleving het niet meer ziet zitten en zich daaruit terugtrekt, dat het kind niet zonder begeleiding valt of zonder gekende personen waar het volledig op terug kan vallen.

De mythe van: de ouder en het kind zijn onafscheidelijk, zal in die tijd dan ook langzaamaan zijn waarde verloren hebben. U mag niet vergeten dat voor de incarnerende geest een kind een keuze is tot mogelijkheid en dat het alleen maar de ouders, de vader en de moeder, een toevalligheid is omdat daar juist de mogelijkheid was tot incarnatie. Langzaam maar zeker zal u een evolutie meemaken waar u zal opmerken dat het kind dat incarneert ook meer en meer gaat kijken naar de sfeer die aanwezig is, en zich daarop richtende het lichaam gaat kiezen. Met als gevolg dat de verhoudingen zoals ze de laatste honderden jaren zijn geweest van ouder naar kind, ook hier kunnen wijzigen.

We mogen niet vergeten dat de laatste tientallen jaren er een incarnatiegolf is geweest die laat ons zeggen niet al te lichtend was om de doodeenvoudige reden dat, wanneer u ziet hoe uw eigen maatschappij op het ogenblik zeer chaotisch is, meestal nogal chaotische en duister gerichte entiteiten heeft aangetrokken. Dit was voorzienbaar gezien de wisseling die we hebben gekend van periode. Daarmee wil ik gewoon zeggen, voor degenen die dit even moeilijk vinden, tussen het Vissentijdperk dat volledig definitief voorbij is en de nieuwe heerser die nu de kosmos hier stuurt Aquarius. Daar ook zult u in zien dat naar de toekomst toe al die soorten van samenleving zich veel flexibeler zullen gaan gedragen en dat werkelijk de erkenning tussen de personen het belangrijkste zal zijn.

Mag ik vragen of ik duidelijk ben? Zijn er op het ogenblik over wat gebracht is al vragen?

Blijkbaar ben ik duidelijk geweest, of zo onduidelijk dat niemand nog mee kan. Maar goed, indien u vragen hebt, dan roept u maar even ‘halt!’, en dan zal ik wel trachten daarop in te gaan.

Nu wil ik even, nadat ik het algemeen gesteld heb, ingaan op wat vandaag een relatie zou kunnen zijn voor de mens die, niet alleen voor de mens maar ook voor zijn bevoertuiging, voor de geest redelijk aanvaardbaar en misschien ideaal zou kunnen zijn.

Het is van belang dat wanneer twee mensen samen door het leven willen gaan, dat zij een erkenning hebben van elkaar, dat zij elkaar aanvaarden zoals ze zijn. En hier ligt al een eerste knoop, want wat zien we heden ten dage? Dat mensen samen komen, ze huwen of ze gaan samenwonen en van op het ogenblik dat dat gebeurd is, probeert de een de ander reeds te veranderen. Wanneer we op het ogenblik naar uw samenleving kijken, dan zien we dat ongeveer 75% tot 80% van de samenleving gedomineerd wordt, hetzij door de man hetzij door de vrouw. En we kunnen gerust stellen, en dit is misschien geruststellend voor de dames, dat de verhouding tussen de dominantie bijna gelijkwaardig is tussen man of vrouw. Waar men vroeger misschien dacht dat de man steeds de dominante persoon was, zien we in deze tijd zeer dikwijls en in zeer grote getale dat de vrouw a.h.w. de lakens uitdeelt en dat de man aan die vrouw ondergeschikt is.

We moeten daarbij echter rekening houden dat zulke situatie voor de geestelijke evolutie nefast kan zijn. Wanneer iemand, om welke reden ook, omdat hij of zij in een relatie vastzit, financieel, materieel, noem maar op, en zichzelf niet meer durft uiten zoals hij of zij is, krijgt u heel gemakkelijk dat voor de geest het leven op zichzelf tijdverlies is. En dan gebeurt iets eigenaardigs wat veel mensen over het hoofd zien. Gezien uw geest steeds zal trachten toch iets uit dit leven te halen, zult u opmerken dat in zulke relaties meestal, waar de partner ondergeschikt is aan de ander, de ondergeschikte partner, ziek zal worden. Dit is meestal een patroon dat door de geest gestimuleerd wordt. Dat deze ziekte kan leiden tot jarenlang lijden en zelfs tot de dood, daar heeft de geest geen boodschap aan. Voor hem is het van belang om de situatie waar hij in vastzit, te kunnen wijzigen. Dit geldt zo goed voor man als voor vrouw.

Anderzijds zien we soms dat door de dominantie van een van de partijen er bijvoorbeeld ongelukken gebeuren. Ook hier kan voor de geest een belangrijke wijziging intreden. Dit zijn allemaal zaken die in een relatie best vermeden worden. En dat kan men op het ogenblik dat men wil erkennen dat de persoon met wie u samenleeft, zijn eigen gevoelens heeft, zijn eigen denkwereld enz., en wanneer u tracht van elkaar daar te helpen, bij te staan, te ondersteunen.

In een relatie is het van belang dat het woord ‘ik’ verdwijnt. In een relatie is het van belang dat ‘wij samen’ een harmonie vormen en dat beide partijen steeds trachten in de mate van het mogelijke rekening te houden met de andere partij zodat er een harmonie aanwezig kan blijven. En dan kan u zien dat, zelfs mens die samenleven waarvan de maatschappij zegt dat dat eigenlijk onmogelijk is want zij verschillen als water en vuur, dat zij toch een gemeenschappelijke lijn vinden, dat zij werkelijk een relatie kunnen opbouwen die zeer waardevol is en die meestal zeer lang stand houdt. En dikwijls, kunnen we er nog bijzeggen, dat deze relatie nog standhoudt na de dood. Dat de geest a.h.w. bij overgang, en dit geldt voor beide partners, zelfs na de overgang verder met elkaar in contact blijven en eventueel elkaar verder aanvullen. Ik kan hier wel zeggen dat, gelukkig voor de meeste huwelijken en relaties, het definitief met de dood gedaan is, en dat zeer velen elkaar nooit meer in de geest treffen. Wat voor de meesten misschien een opluchtende gedachte is.

Verder is het ook zo dat op het ogenblik dat in een relatie er een vorm ontstaat van jaloezie, de relatie op een zeer gevaarlijk punt aanbelandt. Dit is in deze maatschappij toch één van de grote problemen die door de cultuur hier is gecreëerd. Wanneer we zien dat man of vrouw in se monogaam zijn, om het zo uit te drukken, en dan denk ik niet enkel en alleen aan het seksuele terrein, waar meestal aan gedacht wordt als men over dat monogamie-probleem spreekt. Nee, zowel een man als een vrouw hebben de ingesteldheid om zich steeds opnieuw aan nieuwe mensen, aan nieuwe zaken, aan nieuwe situaties te toetsen.

Dat wil zeggen dat voor een relatie het zelfs verfrissend kan zijn dat op een bepaald moment nieuwe personen binnen die relatie aanwezig komen. Dat nieuwe personen nieuwe ideeën binnen die relatie brengen. We zien dikwijls, en dit is ook weer in contradictie met het beeld dat de maatschappij heeft, dat juist doordat meneer of mevrouw ergens een scheve schaats rijdt, zoals men dat zegt in deze maatschappij als ik het goed voor heb, dat juist daardoor binnen de relatie een verrijking kan ontstaan.

Wanneer we gewoon enkele honderden jaren terugkijken, dan was het heel gewoon dat in de maatschappij hier in Europa de man een bijzit had, of meerdere. Maar het was ook heel gewoon dat de vrouw dikwijls ook nog een vriend had, of meerdere. Alleen werd het allemaal met de mantel der liefde bedekt, en was het ook zo dat bij het gewone arbeidende publiek het dikwijls onmogelijk was, gezien de situatie waarin zij leefden. Maar voor degenen die het iets beter hadden, hetzij de burgerij, hetzij de hogere burgerij en de adel, was het niet denkbaar dat een man geen bijzit had of dat de vrouw van iemand die in de maatschappij toch een aanzien had, dat die ook geen vriend had enz. Dit wordt liefst vergeten. Ook in de geschiedenis wordt dit liefst gewoon geschrapt. O ja, er bestaan wel hier en daar romans over die dan een soort veredeling geven van de toen bestaande cultuur. Alleen zijn die romans geschreven onder een bepaald idee en met een bepaalde achtergrond a.h.w. om nu in deze tijd naar de mensen toe het idee te creëren: ‘Kijk eens, dat was niet alles wat we nu a.h.w. naar voor brengen. Dat is wat wij wensen en dat is het juiste.’ Vergeet echter niet dat voor de kosmos deze regels en deze wet die in uw maatschappij aangaande relatie, huwelijk en samenleving bestaan, dat die voor de kosmos helemaal niet bestaan. Dat het voor de kosmos en uw bewustwordingsweg helemaal niets uitmaakt of u nu even samenleeft met Jan, Peer of Sus. In geen enkel geval zal dit iets veranderen behalve wanneer we zeggen dat in die nieuwe samenleving er een werkelijke harmonie bestaat, er een werkelijke samenvloeiing is.

Maar ik wil nogmaals duidelijk maken dat er een verschil is tussen een lichamelijk samengaan en een gedreven begeertepatroon en een geestelijk samenvloeien. Dit is een totaal verschillende wereld. En dat is wat in de toekomst duidelijker zal worden en waardoor de maatschappij zichzelf ook zal moeten wijzigen. U zal het ook opmerken naargelang we denken aan religieuze interpretaties, godsdienstige interpretaties, zelfs kerken zullen, willen of niet, zich moeten aanpassen aan de nieuwe tendensen die, wat samenleven betreft, zich langzaam maar zeker opbouwen. De kerken die dit niet wensen te doen, zullen tot en met marginaal worden en niemand zal nog, binnen dit en enkele tientallen, laat staan een honderdtal jaar, met hen rekening houden.

Ben ik tot hiertoe duidelijk genoeg geweest? Hebt u daar commentaar op? Hebt u daar vragen over?

  • Wanneer twee mensen een zielsverwantschap ervaren, dit effectief werkelijk aanvoelen, kan een derde daar een rem op zetten, of een taboe opleggen dat het niet mag, of er een verbod op geven?

Wanneer twee personen werkelijk een zielsverwantschap bezitten, zal niemand daar een rem kunnen op zetten. Wanneer u mij vraagt: Iemand probeert dat te doen, mag hij dat doen? dan is dat de verantwoordelijkheid van die persoon. Maar kosmisch gezien hebt u geen enkel recht om te trachten een harmonie te doorbreken wanneer dit gaat vanuit uw eigen verlangen of begeertepatroon. Het is niet omdat u leeft in een maatschappij waar regels zijn, dat die regels voor wat de geest aangaat, en als u dan spreekt over zielsverwantschap, dat die regels daar enige invloed kunnen op hebben. Alleen zal u er rekening moeten mee houden dat u in die maatschappij woont en dat degene die verkeerdelijk u attaqueert en tracht u te beletten die zielsverwantschap te beleven, dat die in deze maatschappij, wanneer hij middelen heeft qua geld of relaties, het u misschien wel heel moeilijk kan maken. Maar wanneer die zielsverwantschap echt is zoals u ze naar voor brengt, dan zal men mogen proberen wat men wil, dan kan men die niet breken. Want een echte zielsverwantschap bestaat reeds voor de geboorte en bestaat ook na de overgang, die is niet gebonden aan een menselijk lichaam of aan een tijd.

  • Hoe komt het dat er een paar honderd jaar geleden er een bepaalde harmonie was en dat, nu we naar het Watermantijdperk gaan, dat in de vorig eeuw in feite een totaal andere visie is gekomen, meer limiterend?

Dat er in de Middeleeuwen meer harmonie was, lag anders omdat de mens toen het ganse leven en alles wat ermee te maken had, totaal anders bezag. Het is echt niet zo, dat kunnen we vanuit onze zijde zeer duidelijk stellen, dat de maatschappij functioneerde zoals men het u nu tracht wijs te maken. Er was een veel lichtender denken dan dat u de laatste 100 jaar hebt meegemaakt, of zelfs de laatste 200 jaar. Dat die toename er is geweest, is gewoon omdat de strijd om de macht te behouden en de macht steeds meer naar zich toe te trekken door bepaalde groepen en instellingen, dat dit systeem eigenlijk zo is ontspoord.

Maar, ik wil er direct aan opmerken dat het Vissentijdperk een duurtijd heeft gehad van tussen de 2200 en de 2400 jaar de laatste 200 jaar aan zijn eindpunt was en dat sinds in uw tijdrekening ongeveer 1980 het Watermantijdperk is aangevat en nu volledig aanwezig is, dat u tussen twee tijdperken niet kan wisselen zonder dat er een volledige chaos ontstaat, zonder dat er een totale afbraak ontstaat van het oude. Want het is juist door de afbraak van het oude en de chaos die daaruit voortkomt, dat het nieuwe kan ontwikkelen.

U moet het zo bezien: wanneer u een zomer hebt gehad, krijgt u een herfst. In de herfst vallen de bladeren. De bladeren zorgen ervoor dat er een humuslaag kan ontstaan, en in die humuslaag kan tijdens de lente een nieuw leven ontstaan, nieuw leven ontkiemen. Zo moet u het ook bekijken tussen de twee tijdperken. Het vorige tijdperk is volledig afgesloten, en het andere is a.h.w. aan het openbloeien. En in die strijd tussen die oude waarden en de nieuwe waarden gaan mensen daarin soms zeer extreme patronen vertonen.

Mag ik u opmerken dat wat huwelijk aangaat, bijvoorbeeld de eerste 1000 jaar in het Vissentijdperk er een totaal andere relatie en huwelijksband bestond dan die u, in deze tijd levende, u kan voorstellen of ooit gekend hebt. Als we gewoon gaan kijken hoe het was, bijvoorbeeld rond 900 tot 1300, bijvoorbeeld in Frankrijk maar ook in Engeland enz., dan was het heel normaal dat mensen voor elkaar opkwamen, dat er wisselingen waren a.h.w. binnen relaties. En dat men gewoon ook wanneer iemand in een relatie wegviel, om welke reden ook, was het dat hij verongelukte, dat hij stierf, of dat hij de relatie niet aankon, dat er een spontane wisseling was en dat anderen dat opvingen. Maar al die zaken pasten niet in, vooral naar de laatste honderden jaren toe, het Rooms-Katholieke denken, dat moest verdwijnen.

Zo goed dat u bijvoorbeeld wat relatie aangaat, eenzelfde fenomeen ziet ontstaan nu wat betreft de islamwereld. Daar ook ziet u enorme verschuivingen naar fanatisme. Ook dit zal voor gevolg hebben dat voor die wereld en die religie de ondergang sneller komt dan men ze zich kan voorstellen. Want juist door dat fanatisme, dat zich op alle terreinen uit maar zeker naar de vrouw toe daar of naar relatie toe in het algemeen, is eigenlijk gewoon de afrekening met het oude. Ook daar in die cultuur zal een zeer sterke wijziging ontstaan. Hetzelfde beeld doet zich even goed voor bijvoorbeeld in het hindoeïsme op het ogenblik als in werelden waar het boeddhisme de hoofdrol speelt.

Wat natuurgodsdiensten aangaat die we kennen in Afrika enz., daar is eigenlijk altijd meer de band gebleven, en ook daar zal maar na eerst een enorme opruiming van wat daar nu aanwezig is, terug het uiteindelijke harmonieuze tussen de mensen kunnen ontstaan. Maar, daar moeten we spijtig genoeg zeggen, zal u opmerken dat langzaam maar zeker een continent eerst volledig ten onder zal gaan.

Geen vragen meer?

Goed, dan is het misschien interessant om even nog gewoon verder te gaan en te kijken wat het kan betekenen op het ogenblik voor de mensen die hier aanwezig zijn, maar ook voor degenen die er niet zijn, gewoon deze maatschappij, wat het kan betekenen wanneer iemand in een relatie zit waar geen harmonie is.

In vele gevallen wordt tegenwoordig gesteld dat, wanneer er geen harmonie is of wanneer men elkaar eigenlijk het licht in de ogen niet meer gunt, dat men maar moet uit mekaar gaan. Men gaat dan liefst zo snel mogelijk een advocaat aanspreken enz.. Nochtans zou het misschien interessanter zijn als de mens eerst eens bij zichzelf te rade ging. Dat, voordat hij de tegenpartij gaat aanvallen, even diep in zichzelf schouwt en zich afvraagt wat er eigenlijk mis is gegaan en waarom een relatie als dusdanig niet kan functioneren. En dan zal hij meestal opmerken dat wat hij of zij eigenlijk van die relatie verwachtte, zich niet voltrekt omdat de andere partij, volgens zijn of haar gedachte, niet beantwoordt aan zijn of haar begeerten.

Wanneer men dan de moed zou hebben om zich even open te stellen naar de ander en zich af te vragen: wat kan ik doen opdat de ander zich met mij harmonisch kan voelen, wat kan ik doen opdat de ander zou gelukkig zijn? Dan zou u al ras zien dat zeer vele discussies die heden ten dage gebeuren, zouden verdwijnen. Maar spijtig genoeg is het denken van de meesten onder ons zo eenzijdig dat wij slechts willen erkennen wat wij voor onszelf goed en waardevol achten. En daarmee – kijk eens rondom jullie, lieve mensen, u zal het opmerken – zien we dat zeer velen een relatie verbreken, dikwijls met zeer veel ellende, met zeer veel pijn, om in de kortst denkbare tijd een nieuwe relatie te beginnen die op een minimum van tijd dezelfde problemen kent, dezelfde pijn naar voor brengt, en in vele gevallen zelfs weer eindigt in hoog oplopende ruzie en scheiding.

Want het is nu eenmaal zo dat wanneer de mens vertrekt vanuit zijn ik-beeld en stelt, zoals deze maatschappij eigenlijk mee geeft aan zijn leden: de plicht is allemaal voor een ander en alles is uw recht, dat u wanneer u het ene waar het niet gaat, ontloopt, gewoon de leerschool zal herhalen tot het moment dat u beseft dat u geen rechten hebt, maar dat u eigenlijk enkel verplichtingen hebt t.o.v. uw medemens. Op het ogenblik dat u daar het besef krijgt, dat u daar beseft: i.p.v. te zeggen dat de ander dit en dat voor mij moet betekenen, tracht ik voor de ander een betekenis te hebben. Dan zal u zien dat veel problemen gewoon zullen verdwijnen, dan zullen heel veel zaken heel vlot gaan. En dan zal u kunnen bekomen dat, waar het in eerste instantie onmogelijk leek om samen te leven, dat wanneer u rekening houdt met de ander en aan de ander niets doet wat u aan uzelf ook niet zou wensen, dat u wel degelijk tot een samen leven, tot een aanvaarden van elkaar kunt komen.

En wanneer het dan, door welke omstandigheid ook, toch niet zou gaan, wees dan zo verstandig in deze maatschappij om te zeggen: “Kijk, we hebben het geprobeerd, het is niet gelukt, laat ons gewoon in vriendschap uit elkaar gaan, we proberen het op een andere wijze.” Want op het ogenblik dat een mens kan zeggen: “Oké, ik heb een fout gemaakt, sorry, ik zal proberen van het een volgende maal beter te doen en te voorkomen dat jij schade of last van mijn fout ondervindt”, dan maar eerst kunt u a.h.w., en dat klinkt misschien gek, in een vorm van harmonie elkaar verlaten. En dan hebt u betekenis voor elkaar. En dan kan u weer verder in de maatschappij trachten het opnieuw uit te bouwen, maar met degene die meer die harmonie kan aanvaarden en ook aanvoelen. En zo zal u zeer veel strijd en miserie, maar ook zeer veel pijn vermijden.

En dit is niet alleen belangrijk voor de twee partners of meerdere partners, maar dit is zeker van groot belang wanneer er derden in het spel zijn. Wanneer kinderen anders het slachtoffer worden van strijd en miserie, kunt u, wanneer u op een manier uit elkaar kan gaan door te erkennen: “Kijk, sorry, het gaat niet, het is mijn fout, ik zal het volgende keer beter trachten te doen”, zal het ook naar de kinderen toe een positief signaal zijn waardoor zij veel minder de negatieve kanten ervaren van een scheiding of van een uit elkaar gaan. En dat is van groot belang. Want die kinderen moeten in de toekomst zelf als volwassenen weer opnieuw zich een plaats zoeken in die maatschappij. Maar wij zien dat zeer velen nu van de aankomende generatie reeds ontwricht zijn en ook nog voor zij ook maar de kans krijgen om iets op te bouwen, eigenlijk door alles wat zij meegekregen hebben, a.h.w. al geprogrammeerd zijn om te mislukken.

En dit kan u voorkomen door gewoon te trachten niet te zeggen: “Het is míjn recht”, maar gewoon trachten te zeggen: “Het is mijn plicht dat ik tracht de ander te begrijpen, dat ik tracht een harmonie te handhaven, dat ik tracht vrede in mijn omgeving te laten blijven”, en niet mee te gaan in de stroom van negativiteit die maar al te graag door de maatschappij uitgebuit wordt omdat daar nog teveel materiele belangen aan verbonden zijn.

Wanneer u geen vragen meer over dit onderwerp hebt, dan zou ik het hiermee willen afsluiten. Natuurlijk met de goedkeuring van de heer voorzitter.

  • Ik had nog een vraag i.v.m. kinderen zoals u vaak merkt in onze huidige maatschappij; wanneer kinderen van gescheiden ouders, ze hebben van alles meegemaakt en mee gekregen en vaak nemen ze dan ook hetzelfde patroon over, zodanig dat ze ook geen gelukkig samenleven kunnen beleven of op korte termijn maar. En dan is het aan hen ook de tijd om tot een punt te komen dat ze inderdaad kunnen openstaan, maar ook kunnen nadenken en oude waarden herzien binnen hun eigen leefwereld en perspectief, om ervoor te zorgen dat het mechanisme dat ze van hun ouders hebben meegekregen, gescheiden ouders, en die misschien van hun eigen ouders, om dat mechanisme te stoppen en met hen dan een nieuw begin te kunnen aanzetten. Is dat ook geen uitdaging naar de toekomst toe voor kinderen van gescheiden ouders?

Dit is zeker een uitdaging. Alles hangt ervan af wat de achtergrond is dat die kinderen hebben meegekregen. Wanneer die kinderen in een scheiding niets anders dan schelden, geweld, brutaliteit hebben meegekregen, zal het zeer moeilijk zijn. Wij zien dan zeer dikwijls in deze maatschappij dat zulke kinderen al ras gaan zoeken naar surrogaatmiddelen en zo zien we een toename en een zucht naar alle mogelijke drogeermiddelen om te vluchten uit deze toestand.

Wanneer de kinderen echter vanuit een van de ouders, of beide ouders, toch mee kunnen krijgen: “Kijk, het is ons niet gelukt, maar dat wil daarom niet zeggen dat de ander slecht is. Nee, het is alleen omdat we niet kunnen samengaan.” En wanneer die kinderen dan zo goed van de vader als van de moeder het idee kunnen krijgen dat er een harmonie mogelijk is, er is liefde mogelijk, dan zult u zien dat zij veel minder snel naar andere zaken zullen grijpen.

Het kan dat de kinderen zelf, en daar moet u toch wel even rekening mee houden, gezocht hebben naar zulke disharmonie. Want ook hier weer is het zo dat de geest, en zeker in deze tijd, bij het zoeken van incarnaties soms juist naar zulke sferen gaat omdat daar een bepaald belevingspatroon in zit. Wanneer die geest werkelijk gezocht heeft naar zo’n relatie met zijn ouders, dan moet ik tot mijn spijt zeggen dat u mag proberen wat u wilt, dat u het niet zal kunnen veranderen. Omdat de geest dan zo sturend mogelijk in dat negatief beeld tracht op te treden. Echter, wanneer het kind getracht heeft, of beter gezegd: de geest in het kind getracht heeft naar harmonie, dan zal u opmerken dat zelfs het kleinste aangegrepen zal worden om zich vrij te maken van de negatieve sfeer van de relatie. En dan ziet u dat kinderen bijvoorbeeld gaan zoeken in filosofieën enz. Daar zit soms het gevaar dat we opmerken dat kinderen dan zeer snel meegesleept worden in een sekte. Met als gevolg dat daar dan weer bindingen ontstaan waar het kind later als volwassene zich dikwijls terug moet van kunnen bevrijden.

Ik denk dat langzaam maar zeker in de komende jaren het meer en meer zal voorkomen dat bij echtscheidingen kinderen gaan zoeken, vanaf het ogenblik dat zij enigszins over de mogelijkheden beschikken, naar de nieuwe waarden die aanwezig zijn. We mogen niet vergeten dat de fout nogal eens gemaakt dat wij kinderen te weinig bekijken als volwassenen in spe. Vanaf het ogenblik dat het kind de puberteit nadert, kunt u al zeggen dat er een zekere sterke sturing uit de geest aanwezig is om het kind in een bepaalde richting, waar het uiteindelijk tijdens zijn volwassenheid mee moet leven, wordt georiënteerd. Dat betekent dat het kind zelf dikwijls reeds vanaf 12, 13 jaar gaat zoeken naar vormen van spiritualiteit, denkbeelden enz. waar de ouders soms verbaasd van zouden staan, en zeker in geval van scheiding. Maar voor dit kind is dit dan de uitweg en zal op die manier langzaam maar zeker de eigenschappen en capaciteiten die in hem aanwezig zijn, kunnen ontwikkelen zonder dat de strijd rondom hem dit gaat tegenwerken of beperken.

Goed, als er geen vragen meer zijn, zou ik de avond willen afsluiten. Zoals gewoonlijk hier bij deze bijeenkomst wordt er afgesloten met een meditatie. Ik zou vanavond willen gebruik maken om u mee te nemen in een meditatie die over dit probleem gaat, en zo ieder van de aanwezigen even te laten aanvoelen dat harmonie eigenlijk het belangrijkste is wat tussen de mensen kan bestaan. En dat de strijd om het gelijk eigenlijk een zinloze strijd is die u beter gewoon achterwege kan laten.

Meditatie: De ware harmonie.

Stel u even voor: ieder mens op deze aarde is voor de aarde a.h.w. een bron van Licht. Ieder mens op aarde draagt in zich dat goddelijke Licht waaruit hij of zij ooit ontsproten is. Pas geboren of klaar voor overgang, dat Licht is steeds aanwezig. Alleen, de mens vergeet het soms, want hij heeft het zo druk. Hij heeft het druk met geld verdienen, hij heeft het druk met tv kijken, hij heeft het druk met autorijden, hij heeft het druk met van alles dat eigenlijk voor zijn evolutie van weinig of geen belang is. En zo ziet u dat veel van dat Licht eigenlijk maar een klein, klein uitstralinkje geeft. Maar af en toe ziet u hier of daar op die aarde toch een Licht opvlammen, een energiebron a.h.w. zich manifesteren. Hier en daar ziet u een mens die de ware inhoud van het mens-zijn ontdekt. U ziet mannen en vrouwen die samenvloeien, die één harmonie vormen waardoor het Licht nog sterker en nog groter wordt. En dat Licht van zo’n relatie, de kracht van zo’n harmonie geeft een uitstraling en een invloed zodat weer anderen zich daaraan kunnen spiegelen.

En zo ziet u langzaam maar zeker dat op vele plaatsen steeds weer dat Licht a.h.w. opvlamt en dat er nieuwe harmonieën ontstaan die al dat oude dat bijna het Licht op deze wereld doofde, a.h.w. doet verdwijnen. Mensen zullen voor mekaar bestaan. Ze zullen mekaar ondersteunen, ze gaan mekaar helpen. Even vergeten: Dit is mijn huis, dit is mijn auto, dit is mijn tv, dit is mijn vrouw of mijn man. En zegt men: “Vriend, heb je het nodig, gebruik het maar.” En zo ziet u overal langzaam maar zeker de nieuwe tijd openbloeien. Zo ziet u ook dat mogelijkheden ontstaan, incarnatiemogelijkheden voor geesten die op deze aarde zoeken naar intense vormen van harmonie. Zo ziet u dat degenen die willen strijden, die willen vechten voor de macht, die anderen willen opofferen, alleen komen te staan. Zo ziet u generaals zonder leger en presidenten zonder macht of rijk. En overal ziet u mensen verschijnen die enkel en alleen oog hebben voor de harmonie, voor de ander. Die zorgen dat de evenwichten er zijn. Die zorgen dat de schreeuw om macht van kerken, van rijken, van koningen en keizers, van presidenten en eerste ministers gewoon in het niet vergaan. Maar dat de uitstraling van : “Ik wil jou helpen, mijn broeder, mijn zuster” het belangrijkste wordt op deze aarde, op deze wereld. En zie, dan ontstaat de mogelijkheid dat wapens omgesmeed worden tot ploegscharen. Dan ontstaat de mogelijkheid dat industrieën niet meer denken in normen van productie en rendement, maar gewoon gaan denken: Wat heeft deze mens nodig en hoe kunnen we hem dat schenken?

En zo zal u zien dat langzaam maar zeker het Licht terug steeds sterker wordt op deze wereld, dat deze aarde in de kosmos niet alleen een stralende blauwe planeet zal zijn, maar een planeet die een harmonische uitstraling heeft naar de ganse kosmos toe omdat degene die er leeft, leeft voor de ander, zich inzet voor de ander. En dat zo de wereld langzaamaan met een net van harmonische lichtjes wordt omgeven van mensen die aanvoelen: dit is het nieuwe, dit is ook het oude, want het is er eigenlijk altijd geweest. Want we hebben altijd die Goddelijke vonk in ons gehad. Maar op bepaalde ogenblikken waren we dat vergeten, op bepaalde ogenblikken dachten we dat we groter en sterker waren dan God, dachten we dat we God zelf waren en dat we de Schepper langs geen kant nog nodig hadden. Dat was het moment dat de duisternis intrad in de harten van de mensen. Maar steeds weer: het duister kan niet bestaan zonder het Licht. En daardoor hebt u gezien dat na een periode van kilte, van chaos, er nu langzaam maar zeker een periode van bloei ontstaat, waar de mens er voor elkaar is. Een periode waarvan we kunnen zeggen: Kijk, de aarde straalt niet meer blauw uit, maar de aarde straalt blauw, geel, goudgeel uit. De aarde is a.h.w. een voorbeeld in dit melkwegstelsel. En dit, vrienden, is de toekomst die reeds bij velen aanwezig is, en waar jullie het beginzaad van zijn, waar jullie de mogelijkheid hebben om langzaam maar zeker dit alles te laten ontbloeien, te laten ontspringen, te zorgen dat het zich kan ontwikkelen. En dan zal u zien, wanneer u ooit terug bent aan onze zijde, dat uw werk goed is geweest, en dat het u misschien zal aanzetten om op herhaling te gaan, om misschien hier of daar nog een lichtje bij te sturen. Om misschien hier of daar nog wat meer van die gloed op deze aarde te brengen. En zo krijgt u na verloop van tijd, voor zowel de mens in de stof als voor de geest in de sferen, een planeet die aantrekkelijk is om op te leven en te werken. Een planeet waarvan men zegt dat daar de ware liefde heerst, dat daar de ware harmonie heerst.

Beste vrienden, ik dank jullie voor uw aandacht, en als u vanavond naar huis gaat, denk nog even na over wat hier gezegd is. En ik wil nogmaals benadrukken: wij van onze zijde zijn niet onfeilbaar, noch alwetend, en we hebben liever dat u over het gebrachte uw eigen mening vormt, zelfs al is die mening tegengesteld aan het gebrachte. Het is echt veel beter na te denken en een eigen mening te vormen dan enkel en alleen maar te aanvaarden wat hier gebracht is, omdat het nu toevallig van gene zijde komt. Wanneer we deze avond erin geslaagd zijn bij jullie een klein beetje zaken van harmonie in jullie te laten ontbloeien, gewoon het Licht in jullie iets te versterken, dan is voor ons deze avond zeer waardevol geweest. Dan is de avond voor ons een even grote leerschool als het misschien voor jullie is geweest.