Stemmen der natuur

10 augustus 1956

Dat klinkt erg lyrisch. Als u zegt “Stemmen der Natuur”, dan denken de meeste mensen onmiddellijk aan vogels, die fluiten, aan een mekkerend lam, aan een geitje, aan de koeien in de wei. Kortom, aan alle dingen, die tot het leven van de dieren behoren. Zij vergeten dan maar liever, dat de natuur ook andere stemmen heeft.

Wanneer de donder rolt, dan spreekt de natuur wel degelijk. Degene, die haar dan kan verstaan en niet slechts het fenomeen als fenomeen kan verklaren, maar ook het begrijpen als de uitdrukking van een toestand op en in de aarde, die leert hier uit zeer veel omtrent kosmische waarden in de natuur.

Wanneer de aarde beeft en scheurt, is dat voor de mensen verschrikkelijk. Wanneer een vulkaan lava braakt en met een loeiend geraas iedereen uren ver in de omtrek haast verdooft, dan is dat voor de mensen niet prettig. Maar toch hebben die dingen iets te betekenen. De natuur kan nu eenmaal niet spreken zoals een mens. In de eerste plaats is zij de uitdrukking van een wezen, dat daarvoor veel te groot is.  De aarde kan niet, zoals de mensen onder elkaar wel doen: “Denk erom, ik heb er nu genoeg van”. De aarde kan alleen maar protesteren met haar eigen wezen, met haar eigen stemmen.  Omdat wij daarin zo vele verschillen zien van gebeuren en klank, gaan wij ons af vragen? Is dit alles wel de stem van een wezen? Heeft de natuur nu één stem, of meerdere stemmen?

Voor de mens en voor een deel van de geest ook nog, moeten wij spreken van de stemmen der natuur. Want de natuur uit zich tegenover hen op geheel verschillende wijzen. Zij drukt zich uit in verband tot ons leven in zijn geestelijke en stoffelijke aspecten. Zij vertelt ons veel, wanneer wij haar maar kunnen begrijpen.  Elke keer, wanneer zij spreekt, klinkt haar stem ons weer nieuw en anders. Soms verheft zij zelfs haar stem en is het voor ons en zelfs rond ons juist stil. U weet wel, een stilte met een zoemende ondertoon, zoals u wel op een warme zomermiddag kent. Wanneer u dan rustig op de aarde gaat liggen, is het, of er kracht in uw lichaam trekt uit de grond. Het is na een tijdje te hebben gelegen en gerust dan net, of de wereld er een beetje anders is uit gaan zien. Met uw oren heeft dit niets te maken, maar toch heeft de natuur dan tot u gesproken. Zij heeft dan de eenheid tussen u en haar eigen wezen bevestigd.

Er komt een storm opzetten. Met krakend geweld wordt al het dode, al het zwakke gebroken. Ook al wat niet buigen kan, breekt.  Dat is een storm, meent u? Ja. Maar wij kunnen het ook anders verstaan. Als een zegen van de aarde, die op zich slechts kan bestaan, wat aanpassing als mogelijkheid in zich draagt en de grote krachten wil aanvaarden, die een aanpassing nu eenmaal vaak noodzakelijk maken. Een lyrische gedachte misschien om juist daarin een stem te willen horen.  Maar als wij eens gaan kijken, hoe die aarde reageert, wat die aarde doet, dan komen wij soms toch wel tot eigenaardige conclusies.   Er zijn mensen, die zich zo zeer in de gunst van God verheven achten, dat zij het aanvaarden van de aarde, de taak van het dienen en de naastenliefde wel eens heel ver vergeten.

De storm brult, de dijken breken. Dan komt het water. Met donderende stem houdt de aarde haar strafpreek. Mensen zijn bezeten door haat. Zo zeer haten zij anderen, dat zij zouden willen doden tot al hun vijanden verzinken in een zee van bloed, zover zij niet reeds door hen gedood zijn.De aarde ziet dat een lange tijd aan. Maar dan…. ineens… er begint iets te beven en te sidderen.   De aarde huivert en huizen vallen om, kerken storten ineen. De mensen vluchten naar buiten toe en weten niet, waar zij zich zullen verbergen. Alras wordt de aarde weer rustig. Maar even heeft zij haar schrikwekkende stem verheven en gezegd: “Denk erom, het geweld en de haat behoren niet bij kleine schepselen als mensen”. Even, voor een paar dagen, heeft zij het dan uitgedrukt? “Dit is voor mij, aarde, niet aanvaardbaar”.

Ik moet toegeven, dat het niet prettig is voor de mensen, wanneer de aarde haar strafpreek houdt. Maar zij kan ook waarschuwen op zachtere wijze.  Er is een atoomexplosie en het weertype verandert een beetje. Maar wat moet u daar nu van zeggen? Wat meer regen, of wat meer zon. Het weer is wel meer wisselvallig geweest. Toch heeft de aarde op deze wijze gezegd: “Denk erom, dergelijke dingen passen hier op deze wijze nog niet. Wees voorzichtig!”

Wanneer de mens dat niet wi1 begrijpen, dan komen er de volgende keer stormen en cyclonen, zee- en aardbevingen. Dan zal die mens het wel moeten verstaan. En aanvaardt hij ook dan nog niet, dan zal die aarde de mensheid desnoods vernietigen.  Men begrijpt dat meestal niet. Ook kan de aarde u soms zo heerlijk moed in spreken.  Wanneer u in een geladen sfeer leeft, wanneer het leven u te veel en te zwaar is, dan kan zelfs een zuchtje wind voldoende zijn om u wat te verfrissen en de dingen weer wat anders te zien.  Een vogel schijnt ons misschien op zo’n ogenblik iets te zeggen. Maar in hoofdzaak is het toch wel de aarde, de natuur zelf, die tot ons spreekt. Al het bijkomstige kunnen wij herleiden tot logische oorzaken. Daarvan kunnen wij zeggen: “Het is zo en zo”.  Neem bv. een onweer. Men kan zeggen: Het ontstaat, want hier is een koudefront en daar een warmtefront. De wind heeft stof opgedwarreld. De wolken raken onderkoeld en oververzadigd. Door wrijving ontstaat lading t.o.v. de aarde. De wrijvingselektriciteit wordt tot grote statische lading. Deze komt dan tot ontlading en wij hebben een onweer!

Juist natuurlijk en heel mooi. Haar hoe komt het dan, dat dit in de atmosfeer op kan treden. Een natuurwet, zegt u? Natuurlijk. Dat onweer is juist en gemakkelijk. Waar komt die natuurwet dan vandaan? Bestaat zij overal precies hetzelfde?  Indien u hier “ja” zegt, dan denkt u dat. Maar u kunt het niet weten. Wel weet u, dat deze wet niet overal van toepassing is en dat zij op aarde van toepassing is onder bepaalde omstandigheden. Hoe het is op Mars en Venus, hoe zal het zijn op een ster ergens aan de andere kant van het Al, zal niemand u het kunnen zeggen. Daar raadt men hoogstens naar.  Deze eigenschappen, deze kwaliteiten behoren in ieder geval aan de aarde. In normale omstandigheden kent de aarde krachtens deze wetten actie en reactie. Maar niet op een ontstellende wijze, met een kracht, die hele werelddelen kan vernietigen

Toch gebeurt het soms. De  verklaring daarvoor zoekt men dan weer in de eigenschappen van de natuur. Men spreekt geleerd over spanningen in het innerlijke van de aarde. Maar hoe komen die spanningen er nu weer en dan juist op deze wijze?  Wanneer ik zo door blijf vragen, dan komt er een punt, waar een ieder moet zeggen: “Ik weet het niet. Vragen zonder zelf een antwoord te willen zoeken, is wel heel gemakkelijk”

De oude spreekwijze zegt ons al, dat een dwaas meer kan vragen, dan duizend wijzen kunnen beantwoorden.  Nu is er bij dit alles één punt, waar wij voortdurend aan moeten denken. Wij komen altijd weer voor een groot geheim te staan. Wij kunnen de aarde onderzoeken; wij kunnen classificeren en rubriceren, wij kunnen het ontstaan en werken van spanningen verklaren; wij kunnen een uitleg geven van alle ontwikkelingen van het planten- en dierenleven, maar waarom het zo is, waarom bij dezelfde waarden de ene keer dit zo optreedt en de andere keer anders, dat onttrekt zich meestal nog net aan de mogelijkheid tot feilloze uitleg en verklaring, die de mens heeft. Vandaar ook, dat ik sprak van de stemmen van de natuur en de aarde.  Deze dingen zijn niet alleen maar het resultaat van het één of andere toeval. De aarde, waarop u leeft, is een persoonlijkheid. De natuur, die u kent, is ongeveer hetzelfde als uw  gedachteleven.

Het lijkt u misschien iets om over te lachen. Gedachten veranderen immers zo vaak, zij zijn immers zo vlug? Gedachten zijn immer vluchtig en snel weer verdwenen?  Denk nu eens na over de wereld. Bloesems bestaan een paar weken, dan zijn zij vergaan. Een mens leeft 70, 80, misschien zelfs uiteindelijk een 100, 150 jaar, dan is hij weg. Reken dit nu eens tegen een leven, dat honderden miljoenen jaren duurt. Is dat in verhouding niet net zo vluchtig en vliedend als uw gedachten?  Voor de aarde is het ongeveer als het denken voor u is, wanneer zij het leven op en rond haar gade slaat. De aarde is een persoonlijkheid. Zij kan, evenals u, getroffen worden door een plotselinge schrik. Zoals u plots opeen verbleekt, zo beeft de aarde. Zoals u zich na een angstdroom omwerpt in bed, zo werpt de aarde de zeeën tot torenende hoogten op, jaagt stormen over het land, vaagt in vuur of ijs alles weg, wat op aarde aan gedachten leeft. Voor de aarde betekent dat alles niets bijzonders. Nogmaals niet meer dan het voor u betekent, wanneer u zich in bed omdraait. Maar voor degenen, die op de aarde leven, is het zeer belangrijk.

Wij weten natuurlijk niet, of de wezens, die in onze dromen bestaan, op de een of andere wijze voor zichzelf reëel zijn. Wij nemen aan van niet. Maar wij weten wel, dat, zolang u op aarde leeft, u opgenomen bent in de wetmatigheid der natuur, deel uitmaakt dit geheel, u voor uzelf een bewust handelend, denkend en redelijk wezen bent. Is het dan voor ons wel verstandig om vanuit ons leven prikkels te scheppen, die het wezen der aarde beroeren?  De aarde zal reageren en antwoorden. Zij is evenzeer voor zich redelijk als wij en indien wij dit begrijpen, zullen wij er zelfs vaak in slagen haar reacties te begrijpen en verstaan.  U kunt de perfecte harmonie met de aarde ervaren als een persoonlijk geladen zijn met enorme krachten. U kunt een ogenblik uw lichaam achterlaten en dit achterlaten van alle stof aan de aarde ervaren als een tijdelijke bevrijding van uw geest en ziel. Maar u kunt ook met die aarde overhoop liggen. Dan is alles uw vijand. De takken slaan u in het gezicht. Mieren kiezen juist u als slachtoffer voor hun prikkelende beten. Bijen en muggen achtervolgen u. Niets gaat goed. Waar u ook komt, heel de natuur schijnt uw vijand te zijn. Wanneer u mooi weer nodig heeft, dan regent het. Heeft u regen nodig, dan is het opeens weken na elkaar mooi weer. De wereld is tegen u in verzet.

Wat moeten wij daar dan van zeggen? Zeggen, dat het toeval is? Dat het verklaart kan worden aan de hand der meteorologische waarnemingen? Het verklaart de samenlopen niet. Dat kan alleen geschieden door uw disharmonische zijn met de aarde, voor uw onjuiste besluiten en verlangens verantwoordelijk te stellen. Al het andere lijkt mij onvolledig en voorbarig. Wanneer wij uitgaan van het standpunt, dat de aarde leeft – en dat doe ik hier toch op het ogenblik,  hopende, dat ook u daarvan enigszins overtuigd zult zijn – van het standpunt, dat die aarde bovendien niet alleen leeft, maar een bewuste persoonlijkheid is, dan zullen wij altijd rekening moeten houden met al hetgeen er in en op en rond die aarde gebeurt. Dan moeten wij rekening houden, met onze eigen verhouding t.o.v. de aarde en trachten uit haar gedrag, uit haar reageren, te begrijpen, wat zij in ons verwerpt. Al het andere is minder belangrijk.

Wanneer wij zien hoe de aarde reageert op de eenheid met de mens, dan begrijpen wij ook, hoe er gesproken kan worden van een paradijs. Er zijn eilanden geweest, die nog heel lang “paradijs” heetten. Paradijs, omdat de natuur hier de mens, ofschoon die zeker niet braaf was in uw zin van het woord, noch dapper of goed, die één met haar was en alles schonk wat hij nodig had. De zee baarde de vissen, de bomen de vruchten. Gevaarlijke dieren waren er weinig, of niet.  De zon scheen regelmatig. De moesson kwam wel met stormvlagen en regenstromen, maar dat was na een paar weken steeds weer voorbij. Een leven zonder zorgen, zonder plichten, vol van vreugden en genot leefde de mens daar. Een leven voor primitieve mensen misschien, maar een gelukkig leven. Een leven,zoals waarschijnlijk Adam en Eva in het paradijs gevoerd zouden hebben.  Men kan in harmonie zijn met de wereld. Maar wat doen de primitieve mensen? Komen wij dan bij het fetisjisme terecht, meent u? Uiterlijk slechts fetisjisme, maar uiterlijk alleen. Er is een achtergrond, die heel wat verder gaat dan dat.

Die mensen weten nog naar de aarde te luisteren, wanneer zij spreekt. Wanneer de zee op een bepaalde manier op komt zetten, dan is hen dat reeds een teken. Zij zien een kleine wolk aan de lucht, zij voelen alleen maar een zekere zwaarte in de atmosfeer en zij weten reeds, de orkaan komt en wij kunnen ons daar op deze wijze voorbereiden. Zij voelen een licht beven van de bodem en zeggen, morgen moeten wij gaan vissen, want dat belooft een goede buit. Zij kijken naar planten en bomen. De bladeren worden ongewoon geel. Dan zeggen zij, wij moeten gaan verhuizen, want dit land is vervloekt.

Wij kunnen natuurlijk niet verwachten, dat de moderne mens op een dergelijke wijze zal gaan reageren op de stem van de natuur, van de aarde. Dat is ook niet nodig. Want als mens kunt u op een bepaald ogenblik geestelijk buiten de sfeer van de aarde komen. Uw leven is nog wel stoffelijk aan de natuur en de aarde gebonden, maar geestelijk kunt u reeds veel verder gaan. U bent ook een persoonlijkheid buiten het bereik van die wereld.

Wij behoeven ons, wanneer wij ons hiervan bewust zijn, niet meer zo slaaf aan die aarde aan te passen. Wij behoeven ons dan niet meer ten allen tijde te onderwerpen aan hetgeen de stemmen der natuur ons vertellen. Dan behoeven wij niet meer angstig te luisteren,of een verandering van toon in de wind misschien aangeeft, dat er nieuwe ontwikkelingen op komst zijn. Dan behoeven wij niet meer voortdurend te kijken naar de bomen, de planten, de grond en de lucht. Dan behoeven wij niet meer te zeggen: Dit land is vervloekt. Laat ons vluchten.  Dan kunt u zeggen Geestelijk heb ik macht, die groter is dan deze omstandigheden. Want de kracht, de bewust gerichte gedachte, is buitengewoon groot. De gerichte gedachte kan doordringen tot de hoogste sferen. Zij kan doordringen ook in het rijk van de materie en daar vormgevend, of harmonie scheppend werken. Dat vormgevend werk kan natuurlijk nooit in strijd zijn met het wezen der natuur.  Uw denken en bewustzijn zijn in staat om een hele mensenwereld op te bouwen, een technologie voort te brengen, zoals u op het ogenblik kent.

Magisch-esoterische wetenschap kunt u gebruiken als de kern van uw wereld, indien zij op kosmische waarheid gebaseerd is. Dan ontstaat er een maatschappij, zoals het oude Atlantis. U kunt uit het duister van de magie een beschaving opbouwen, zoals Egypte eens kende. U kunt ook bouwen met de stil bespiegelende sfeer, die, zo u weet, eens in Indië geleefd heeft. U kunt de scheppende werking van de gedachte, de vorming van uw wereld op duizenderlei wijze benaderen.  Maar één ding kunt u niet doen zonder evenals Atlantis uw eigen wereld te vernietigen; zondigen tegen de eigenschappen, die de aarde als geestelijk bewustzijn in zich bezit.

Nu zult gij zeggen: wanneer mijn geestelijk belang dit, of dat vraagt, moet ik dat toch doen? Ja, dat ben ik volledig met u eens.  De aarde is geestelijk met u verwant. Zij beweegt zich in dezelfde richting van bewustwording. Deze entiteit, deze geest, leeft en streeft zo zeer actief in dezelfde richting van steeds grotere bewustwording, steeds grotere en bewustere aanvaarding van het Goddelijke, dat u, indien u werkelijk ten goede streeft, niets, maar dan ook niets kan doen, dat strijdig kan zijn met de grondeigenschappen, het geestelijk streven naar bewustwording der aarde.  Wanneer u meent, dat u goed streeft en dit toch niet het geval is, dan mankeert er bij u iets. Dan ziet gij de werkelijkheid niet, maar leeft in een waanwereldje.

Dus; de stemmen der natuur zijn voor ons stoffelijk en geestelijk belangrijk. Wij moeten rekening houden met de aarde, met haar reacties. Daarom moeten wij gaan zien, hoe zij gesproken heeft in het verleden.  Laten wij beginnen in het verre verleden met Atlantis. Het werkelijke oude Atlantis, deze paradijsachtige wereld. Niet de oude steden die lang nadien nog bestaan hebben aan de kusten van Spanje en Portugal of het noorden van Afrika.  Atlantis, het vreemde eilandenrijk, dat eens uitgespreid lag in de Atlantische Oceaan. Dit land kende oorspronkelijk geen vulkanen. Het was hoofdzakelijk een vlak en vruchtbaar land omgeven door de zee. Nooit kwamen er grote rampen voor. De mensen hier waren geheel aangepast aan de natuur.  Toen kwam er een ogenblik, dat deze mensheid geestelijk ging streven. Zij ging zich als persoonlijkheid losmaken van de leidende krachten, die de natuur regeren.   Allereerst zien wij de magiërs optreden. Wat horen wij van hen? Dat zij naar de bergtoppen trekken, bergtoppen op een vlak land?  Dat kan haast niet. Dan moeten er dus stuwingen in de aardkorst zijn geweest, voor of tijdens deze periode, waardoor sommige stukken terrein zo ver boven de rest worden opgeheven, dat zij als bergen konden gelden in dit vlakke land.   De hoogteverschillen waren toen waarschijnlijk zo groot niet.  In ieder geval er waren bergen. De aarde had reeds gereageerd op de mens dus. Wat zien wij dan verder?

De zwartmagiërs trekken terug naar de steden. Die liggen aan de kust, of in de vlakten, behalve één grote stad, waarvan wij weten, dat zij op de top van een heuvel ligt.  De witmagiër verheft zich zover mogelijk boven het oppervlak der aarde, omdat hij reikt naar het geestelijke. De witmagiër zal eens vluchten uit dit land, zoals de inboorlingen – waarvan ik zo-even sprak – omdat hij aan de tekenen der aarde ziet, dat zij het leven der mensen, het gebruik van zwarte magie op een wijze strijdig met de eigen wetten der aarde niet langer meer kan verdragen.

Dan beeft de aarde. Vuur valt van de hemel. De zeeën koken en zijn rood gekleurd. Dan gaat er een stormvloed over de gehele wereld. Een groot deel van Atlantis verdwijnt en is voor altijd verloren.  Later gebeurt dit nog eens een keer. De grote stad met haar witte muren, met het goudschitterend tempeldak, met haar paleizen en grote handelshuizen, met grachten en havenwerken, verzinkt dan. Ook zij is niet meer.  Op het ogenblik is Atlantis een fabel. Een gedachte, die voor de aarde reeds lang vervlogen is. Voor ons blijft alleen de legende, het raadsel, waarover wij nadenken en soms over strijden. Iets, waaraan wij soms durven geloven, maar waar wij toch nooit geheel zeker van zijn.

Zwarte magie is een ingrijpen in de krachten der natuur. Zolang dit gebeurt in overeenstemming met de eigenschappen der natuur, mogen wij rustig zeggen, dat het niets voor de aarde uitmaakt. Dan kan het wat betekenen voor de wezens, die op de aarde leven, maar de aarde zelf blijft neutraal. Er komt echter een ogenblik, dat de magie dreigt in te grijpen in het wezen der natuur. Dan gaat de aarde spreken. Zoals zij ook heeft gedaan voor Atlantis onderging.  Geloof mij, ook daar heeft de zee eerst kustgebieden met grote golven overstroomd. Er zijn havens en schepen vernield. Regenwolken hebben zich dagen en dagen lang met stortvloeden van water ontladen boven het land. Onweer en bliksem hebben hun dreiging uitgebruld.  Op stormwinden gedragen zijn de stofwolken gekomen uit de eerste woestijn op aarde, ver weg en hebben de zon verduisterd. Er zijn insectenplagen gekomen. De oogst werd vernield. De aarde heeft gebeefd. Eerst zachtjes, toen alles vernielend. Bomen verwelkten. Bronnen werden giftig, of droogden op. De aarde gaf waarschuwingen genoeg. Maar de mensen hebben er geen rekening mede willen houden. Zij hebben eenvoudigweg niet willen weten, zich niet willen realiseren, wat er hier eigenlijk gaande was. Zij zijn verder doorgegaan met hun strijd om de macht en de beheersing van de wereld, hun streven naar meer rijkdommen en meer slaven.

Toen is het land ondergegaan en met het land de mensen.

Dergelijke voorbeelden zij het niet zo verschrikkelijk kunnen wij ook in het nabije verleden vinden.  De mensheid is begonnen met het voeren van grote oorlogen. Nu zijn voor de aarde oorlogen een normaal verschijnsel. Zij behoren tot de normale “struggle for life” voor de aarde, de normale strijd om het bestaan. Vandaar, dat de natuur daar meestal niet teveel ingrijpt. Maar wanneer wij oorlogen te groot, of te wreed zien worden, brengen zij plotseling epidemieën met zich mede. Dan zien wij opeens, zoals in Duitsland rond 1918, de oogsten zeer klein worden, dat juist in die periode, dat het meeste honger wordt geleden. Dan zien wij hoe in de laatste oorlog het starten van vliegtuigen onmogelijk wordt op plaatsen, waar men meende op redelijke startmogelijkheden te kunnen rekenen. Het weer verandert voor langere of kortere tijd plotseling van type. Toeval meent? Nee. Een aanwijzing in de natuur, dat de mens hier wat te ver gaat. De aarde beefde en sidderde in die jaren verschillende malen. U heeft daar niet veel van gehoord. Ach, het was oorlog en dan praat u niet zoveel over een kleine aardbeving, of over een vulkaan, die plotseling uitbarst. Dan houdt u zich over het algemeen alleen nog maar bezig met het geweld, dat de mensen zelf scheppen. De aarde tolereert dit alles nog wel.

Zodra het conflict is afgelopen regenereert de boden snel en wordt hernieuwd voor de mens de mogelijkheid tot overvloed geboren. De aarde zegt bij zichzelf: Deze strijd is slechts een uitdrukking van de algemene strijd om het bestaan. Is een deel van de voortdurende wisseling van krachten en beelden, die het bewustzijn van mijn wezen uitmaakt.

Dan komt er iemand, die de eigen krachten van de materie aan gaat tasten en doet ontbinden in nieuwe krachten. Een mens, die onbeheerst met zijn procedé zou trachten de eigen gesteldheid van de aarde geheel te veranderen. Deze kracht zou onbeheerst het leven onmogelijk maken, of tenminste het leven omvormen. De aarde kan dit niet aanvaarden.  In de gebieden, waar de eerste proeven worden gedaan, treden opeens een aantal wervelstormen en tyfoons op. Deze stormwinden beroeren niet alleen maar Japan. Veel sterker beroeren zij de geheime eilanden, waar men de belangrijke proefinstallaties heeft opgeslagen. Stofstormen en grote droogte bemoeilijken proefnemingen in het gebied van Arizona.  In Australië beeft de aarde, ofschoon dit hier zelden voorkomt. De grote hitte van de zon doet de schapen sterven en een deel van de oogst ten gronde gaan. Meent u nog, dat de aarde stom is? Zij heeft wel degelijk ook nu reeds weer gesproken en gezegd: “Denk erom, dit is geen kinderspeelgoed. Daar moeten jullie afblijven. Eerst leren hoe deze krachten te beheersen, dan zullen wij verder zien. Dit zijn krachten, die mijn eigen krachten zijn. Ik geef u mijn krachten graag voor uw ontwikkeling maar weet wat u doet. Wanneer u zo voortgaat, vernietig u uzelf en een deel van mij.”

De mensheid luistert niet en gaat verder. Onverwacht treedt een nieuwe factor op. Onbeheerst groot worden de explosies. Vier, vijf, achter elkaar. O ja, ik weet, dat het slechts in twee gevallen is gepubliceerd.  Maar toch is het een feit, dat op het ogenblik meer dan tien atoomexperimenten van verschillende naties eindigden met ontstellende resultaten, met geheel andere en vaak grotere reacties dan redelijk verwacht kon worden, Is dit u nog niet voldoende?

De aarde spreekt verder. Zij wervelt het radioactieve stof op tot in de stratosfeer. De snelle winden der stratosfeer voeren het van vaste land tot vaste land. Radioactieve partikels regenen neer op Frankrijk, België, Nederland en Duitsland enz.. In Japan worden dergelijke wolken regelmatig waargenomen. Men heeft vastgesteld, dat het stof van een atoomexplosie zich soms verplaatst rond de gehele wereld. Dat op een zeker ogenblik radioactieve wolken na weken werden teruggevoerd tot het gebied, waar zij eens ontstonden. Zelfs maanden na de explosie waren periodieke verhogingen van radioactiviteit merkbaar.

Wat denkt u? Is de aarde stom? Is dit alles nog blind toeval? Degene, die dit geloven wil, zij er gelukkig mee. Maar ik weet, dat het anders is.  De aarde heeft meerdere malen gesproken. Zij heeft de mensheid gewaarschuwd. Zij heeft gezegd: Genoeg hiervan.

Wilt u nog een ander voorbeeld? Een voorbeeld op een ander terrein? Ik zal u er een geven.

Gedurende langere tijd was Tibet het eigenlijke tehuis der witmagiërs. In vele kleine kloosters en opgaande in de maatschappij, tot zelfs in delen van Indië en China toe, leefde de ingewijden. Regelmatig kwamen zij hier samen en vonden hier een plaats van waaruit zij, zonder storingen, hun werk aan de wereld konden brengen.  Maar de dorjo!s, de tovenaars der oude heidenen, kwamen steeds sterker op de voorgrond. Inplaats van tot rustige meditatie te dienen, werden kloosters tot de legerplaatsen van krijgs- en roversbenden. Zij werden tot handelskantoren en machtcentra in een politieke strijd. Wat er overbleef van vereringen en offers had meestal meer een egoïstische, of politieke betekenis dan een andere. De sfeer der harmonische gedachten werd verstoord. De aarde werd onrustig hieronder.  De dalen, tot nu toe beschermd tegen de felle kou der hoogvlakte, werden opeens meer en meer door ijskoude valwinden beroerd. De mensen daar dachten daar niet verder over na. Behalve de ingewijden dan.  De ingewijden hebben hun maatregelen genomen. Toen de eerste tekenen duidelijk merkbaar werden, hebben zij de poorten gesloten, die toegang mogelijk maakt tot het gebied der inwijding. Daarna zijn zij één voor één weg getrokken. Hun boeken en de oude geschriften werden weggevoerd, tot er haast niets meer overbleef. Zoals ook eens in Atlantis de witmagiërs wegtrokken en kwamen tot een vestiging buiten het gebied, waar de toorn van natuur en wereld over het onbewustzijn van het levende tot vernietiging zou kunnen voeren.  Wat is er sedert in Tibet gebeurd? De oogsten zijn mislukt. Zware sneeuwval heeft dorpen zolang geïsoleerd, dat de bewoners verhongerden. Krijgsacties en krijgshandelingen gingen opeens gepaard met overstromingen en aardbevingen. Het gaat verder. Ook daar luistert de mens niet meer. Maar er komen nog meer straffen.

In China – zoals wij reeds in het begin van dit jaar zeiden zijn grote revoltes uitgebroken als gevolg van mislukte oogsten en grote hongersnood. De wateren der grote rivieren zijn buiten hun oevers getreden en de ellende is veel en veel groter dan in de meeste andere jaren. In sommige provincies heeft de aarde gebeefd. De bergen werpen steenlawines zonder weerga. Sterke winden en onverwachte grote wisselingen van temperatuur blijken een steeds groter wordende bedreiging te vormen voor het welzijn van de bevolking in het binnenland.

Denkt U nog steeds, dat dit zonder reden is?  Een ander voorbeeld nog. Ditmaal van de invloed der gedachten. Over Rusland. Ik mag natuurlijk niet teveel over Rusland zeggen op het ogenblik, want voorlopig is het een bevriende staat, Maar de feiten mag ik toch wel opsommen.  In Rusland is de opbrengst van de oogsten, ondanks alle technische verbeteringen, verminderd, zodat zij, ondanks alle verbeteringen, op het ogenblik slechts 70% bedraagt van de oogsten vóór en in het jaar 1916. De stand van de veestapel loopt nog steeds terug, ondanks alle pogingen deze op peil te houden. Mijngangongelukken en mislukkingen bij de mijnbouw komen meer voor dan logischerwijze gezien het technische en veiligheidspijl der ontginningen zou mogen worden verwacht. Bij de houtaankap blijkt een groot deel van de slag aangetast en minder, of niet bruikbaar te zijn. Ertsen van oude ontginningen blijken in de laatste jaren in het gesteente vaak bijmengingen te hebben, die de verwerking moeilijker en kostbaar maken.

Dat is natuurlijk toeval. Toeval, dat het juist in de laatste jaren gebeurt. Het is misschien ook toeval, dat op het ogenblik, dat de haat in dit land wat begon te luwen, dat de terreur afnam, niet alleen de opbrengst van de oogsten, maar ook de mogelijkheid tot oogsten veel beter werd.  0, het is zeker nog niet goed genoeg. Het ligt nog beneden het als normaal te verwachte peil. Zolang de haat en de terreur regeerden werd alles slechter, ook datgene, waarop de mens zeker geen directe invloed had. Ook het weer. Ook de gesteldheid van de bodem, de onverwacht grote stijging van het waterpeil gedurende de dooiperiode, een veel grotere stijging dan men, alle feiten kennende,berekend had.  Maar het laatste jaar gaat dit alles opeens veel beter. Vreemd, dat – juist nu haat en terreur afnemen – het welzijn, ook door de niet door mensen te leiden invloeden uit de natuur en de aarde, opeens zo sterk toeneemt.

Volgens de meeste mensen is de aarde stom. Zij kan niet spreken. Zij zegt helemaal niet op menselijke wijze: “Slechts zo kan ik met u samen leven, mens.” Zij zegt niet, in mensenwoorden: “Zolang gij haat, zolang gij naar uw eigen vernietiging nastreeft, kan ik u niet verdragen”. En omdat niemand haar dergelijke dingen in lege menselijke woorden heeft horen zeggen, meent mens: “Zij spreekt niet”

Wilt u nog andere voorbeelden hebben? Juist toen Napoleon optrok tegen Rusland – en hij deed dit niet op een aanvaardbare manier – streed de natuur tegen hem. Het gevolg was, dat een op zich succesvolle veldtocht verzandde in de felle kou. De winter was in 1812 feller dan zij gedurende tientallen geweest was.   Een toeval? Of een verwijs van de aarde?  Ach de stem van de aarde klinkt zo traag en zwaar. De natuur heeft zovele stemmen. De mens hoort er niet gaarne naar. Hij meent, dat hij de gevolgen beter op toeval, of op onverwacht optredende omstandigheden zonder meer moet schuiven. Dit gaat vaak heel ver.

Een ziener, die op een eilandje bij de kust van Engeland woont, heeft bepaalde rampen vooruit voorspeld. Zij betroffen zekere streken van Engeland. Toen zij inderdaad kwamen, precies zoals en op het ogenblik, waar hij over had gesproken, in direct verband met handelingen, die hij voordien als de werkelijke oorzaken had gekenmerkt, stelde men wetenschappelijk vast, dat zijn voorspelling onzin was en de ongelukken en rampen een gevolg waren van het optreden van zonnevlekken.  Die uitleg op zich was aardig. Zij was zeker niet zo dwaas maar er was meer dan dat. En dat meer wilde men niet aanvaarden. Wanneer u dat kunt aanvaarden, dan komen wij toch ook aan het meer optimistische van dit onderwerp toe.

Een mens, die lichamelijk en geestelijk één kan zijn met de natuur, is harmonisch met heel de wereld. Deze harmonie zal het hem mogelijk maken alle energieën, die hij uit de stof nodig heeft, ook ruim uit de stof te winnen. Dit is voor u zeer belangrijk. Hoe meer stoffelijke energieën u verkrijgt, hoe minder men zichzelf  verteerd in strijd, hoe meer kracht er ook aan het stoffelijk bewustzijn wordt toegevoegd, hoe zuiverder u dus ook zult kunnen denken en hoe scherper u zich zult concentreren, hoe meer u meester zult kunnen zijn over uw eigen lichaam. Dan kan de omgeving u niet meer hinderen, of hinderlijk beroeren.

Een mens streeft op aarde zowel naar geestelijke als stoffelijke bereikingen. Een geest, die vanuit een dergelijk lichaam opgaat naar geestelijke sferen, heeft alle hulp met zich, alle stoffelijke krachten die van belang zijn, achter zich. Zij wordt gedragen door de krachten der natuur. Het natuurgeweld zelf wordt zonodig tot een van de dragen­de krachten, waarmede de geest haar magische bewustwording en berei­king volvoert om zo uiteindelijk te komen tot een kosmische bewust­wording, die ver gaat boven alles, wat er aan wereld en sfeer voorstel­baar is. Dit is geen dwaasheid. Deze dingen zijn allen mogelijk.

Ook Jezus sluimert gedragen door de storm op het meer. In Zijn sluimering verheft Hij Zich tot Zijn Vader. Ontwakende en de angst van degenen rond hem ziende, zegt Hij dan tot de natuur, “Bedaar”. “Ik dank u voor uw krachten”, had Hij eigenlijk willen zeggen. Maar dat konden de stofmensen rond hem niet begrijpen.

Ik kan u nog veel meer voorbeelden geven. Maar het gaat hier om u. Niet om de hele wereld, maar om u persoonlijk, zoals u hier tezamen zit.  Wat kunnen wij doen? Wij moeten zoeken naar een aanpassen van ons wezen aan de wetten der natuur. Wij mogen de stormen der natuur in en rond ons niet verwaarlozen. Wij mogen hetgeen er met ons gebeurt, niet afschuiven op het toeval, het optreden van omstandigheden, waarover wij geen controle hebben zonder meer. Wij moeten ons afvragen, waar ligt de zin van deze dingen? Waarop wijst dit alles voor mijn persoonlijkheid, in mijn leven, in de maatschappij rond mij, in de wereld, zoals ik haar beleef?

Wanneer wij dan nadenken, zien wij een vaste lijn. Materieel is dit schijnbaar wel, dat is daarentegen niet aanvaardbaar. Dus weg met de niet harmonische factoren. Maar het andere versterken wij, want het geeft ons harmonie, innerlijke rust, vruchtbaarheid en al wat dies meer zij. Niet voor niets namen de oude magiërs, de oude esoterische scholen steeds twee symbolen in het leven aan. Het eerste symbool was altijd weer voor het fundament, de basis, waarop het tweede punt zich kon uiten en werd opgetrokken tot grotere hoogten.  De oude Egyptenaren begrepen dit ook. Zij zeiden, dat Isis de moeder is van Osiris. Uit de aarde, de materie, komt het  bewustzijn voort.

De geestelijke bewustwording kan nooit tegen de wereld, tegen de natuur in strevende, verworven worden. Zij moet uit de natuur voortvloeien. Een bereiking, onverschillig, of deze nu technisch of esoterisch is, of zij ligt op commercieel, geestelijk, sociaal, op politiek gebied, kan zover het de geestelijke en stoffelijke aspecten betreft, alleen maar tot stand komen, wanneer het geheel op een gezonde stoffelijke basis is opgebouwd, wanneer het in overeenstemming is met de wetten der natuur.  Wanneer het niet zo is met ons, dan zal de natuur ons dit wel kenbaar maken. Zij spreekt dan tot ons. Zij spreekt met de donder, of in de regen. Zij spreekt met de zon en in wolken en duisternis. Er is geen ogenblik, dat de aarde stom blijft voor ons, wanneer wij haar willen verstaan. Er is geen ogenblik, dat de natuur een deel van het leven, dat deel van haar is, verloochent, of buiten beschouwing laat. Zij reageert altijd.

Wanneer u handelt, wanneer u iets wijzigt in eigen leven, of de natuur, reageert ook de natuur en antwoordt met een verandering van haar zijde. Deze reactie heeft altijd plaats op een zodanige wijze, dat zij kenbaar is voor u, indien u werkelijk er naar zoekt.  Zoekt u een geestelijke bewustwording? Goed. Baseert ze dan op de normaal stoffelijke waarden, waarbij harmonie met de wereld en de natuur wordt gezocht en gevonden. Dan kan vandaar uit de geest op gaan tot een hoger bewustzijn en de ziel terugkeren naar de Bron, waaruit zij eens is voortgekomen.