Tijd en illusie

2 oktober 2012

Vanavond zou ik graag met jullie even praten over het verschijnsel ‘tijd’. Iedereen die in de stof leeft, wordt geconfronteerd met het verschijnsel ‘tijd’. En u zult al opgemerkt hebben dat tijd de ene maal heel snel verloopt, de andere maal voor u trager voorbij gaat. Maar een mens zijn leven wordt eigenlijk bepaald door de tijd. En de moderne mens zijn leven wordt bepaald door eigenlijk de klok. Een mens staat er niet bij stil dat, doordat hij zich in de tijd gevangen zet, zich aan veel mogelijkheden onttrekt. Dat door te leven volgens de tijd en met de tijd, je voor uzelf veel kracht verspeelt, veel vitaliteit. Dat, wanneer we nu eigenlijk nagaan wat tijd is, dan kunnen we zeggen dat dit eigenlijk een illusie is, een illusie die de mens voortdrijft. Wanneer je het nagaat, dan zul je opmerken dat er in uw moderne tijd heel velen door de tijd gevat worden. Dat zij onder een stress komen te staan en dat zij uiteindelijk niet meer kunnen functioneren.

Men heeft op het ogenblik ‘geen tijd’, zogezegd. Maar laten we het even anders bekijken. Laten we het even bekijken in de totaliteit van de kosmos. Wanneer u de kosmische werkingen bekijkt, dan zult u opmerken dat daar geen tijd aan gebonden is. De kosmos is één geheel waar alles gelijktijdig plaatsvindt. Wanneer we nu een beetje terugkomen van dit groter geheel en de kosmos enkel gaan beschouwen als zijnde het u gekende melkwegstelsel, dan zou u kunnen stellen dat uw tijdsgevoel eigenlijk gebonden is aan hetgeen dat er in dat melkwegstelsel gebeurt. Maar ook dit is niet juist. Want wanneer u nagaat, dan zult u opmerken dat overal verschillende waarden worden gehanteerd en dat, naargelang er sprake is van ‘licht’ of ‘duister’, er ook een enorm verschil is in wat je zou zeggen: het verloop der dingen.

Wanneer wij het vanuit onze kant beschouwen, dan kunnen we stellen dat iemand die in het duister is, een entiteit, dat daarvoor de tijd enorm snel gaat. Want de entiteit die in het duister vertoeft, die gaat proberen zeer vele zaken waar te maken. Maar telkens weer opnieuw moet hij vaststellen dat het niet lukt, omdat hij dus niet het licht in het oog heeft.

Ik zou het in een voorbeeld kunnen stellen dat je kunt begrijpen: een entiteit die in het duister is, die zal bijvoorbeeld meemaken dat een verrottingsproces van vruchten waar u hier op aarde, laat ons zeggen, enkele weken voor nodig hebt, daar in enkele uren tijd zich voltrekt. Wanneer we nu de zaak omdraaien en we kijken naar, bijvoorbeeld Zomerland, toch al een, min of meer, sfeer waar het Licht zich manifesteert. Dan zien we dat iedereen daar tijd heeft. Niets gaat gehaast. Alles neemt rustig zijn tijd. Wanneer je daar dezelfde vruchten in brengt, dan zul je opmerken dat er zelfs na maanden, in stoffelijke tijd uitgedrukt, ze nog zeer gezond zijn en geen enkel teken vertonen van afbraak. Hoe verder je gaat in het Licht, laat ons dan de Zomerlandsfeer verlaten en in de meer ongedefinieerde sferen van het Licht komen, dan zul je opmerken dat tijd er niet meer is, dat je één gaat worden met het geheel. En daar kan voor u, in stoffelijke termen uitgedrukt, 1 seconde een miljoen jaar zijn of een miljoen jaar 1 seconde, bij wijze van spreken. Daar is het het één voelen, het één zijn dat belangrijk is.

Waarom breng ik dit zo aan? Wel, om de doodeenvoudige reden: jullie zijn een groep die nogal naar de spiritueel-mystieke kant gaat. En wanneer u, vanuit jullie denken, aan de slag gaat, dan heb je een enorme tijdsbron die je kan omzetten, in een krachtsbron, in een bron van energie zonder dat je de nadelige stoffelijke zaken van de tijd hoeft te ondergaan. De mensheid op het ogenblik vergaat door zijn eigen tijd. Maar wanneer je door de geschiedenis kijkt, dan zul je opmerken dat er periodes geweest zijn waar de mens zich van de tijd niets aantrok, waardoor het leven veel evenwichtiger, gezonder en langer was dan dat u zich kunt voorstellen. Geschiedkundig kunt u de leeftijdsverwachtingen, die zich steeds door de eeuwen heen hebben voorgedaan, nakijken.  Iemand die zich heel druk maakte en enorm veel werk wou verzetten op weinig tijd, verkort zijn leven aanzienlijk. De mooiste voorbeelden kunt u vinden, bijvoorbeeld, als u ziet hoe in de tijd van de Romeinen, dat de slaven een gemiddelde leeftijd haalden van rond de 30 jaar en waar de burgers, die dus zich bedienden van de slaven maar zelf niets deden, gemakkelijk het dubbele in leeftijd haalden.

Maar u kunt dat ook verder door de geschiedenis trekken, langs beide kanten. U ziet ook bij ons in de middeleeuwen dat diegene, die eigenlijk Gods water over Gods akker liet lopen een veel beter leven had, een gezonder leven dan diegene die altijd zeer druk bezig was. Nu gaat u denken: bent u nu aan het vertellen dat hard werken nadelig is? In zekere zin wel voor de mens. Hoe harder u werkt, hoe meer u van uw eigen vitaliteit verliest. Waarom?

Omdat u niet meer in harmonie bent met hetgeen dat rondom u is en u zich meet met een illusie. U gebruikt enorm veel van uw kracht, waardoor u in een positie komt te staan die een versnelling van afbraak en intoxicatie van uw lichaam inhoudt. U moet eens opletten: wanneer u in de moderne maatschappij twee personen neemt. Stel dat die exact hetzelfde werk doen. De ene holt en koerst tegen de tijd van ’s ochtends tot ’s avonds en de andere doet het rustig aan. Wie denk je dat de beste eindresultaten haalt? Wie denkt u dat uiteindelijk de verliezer is? Diegene die holt tegen de tijd op.

Een ander mooi voorbeeld dat misschien voor jullie duidelijker is: neem een schrijver. En ik wil een geschiedkundig schrijver nemen. Iedereen onder u zal wel bijvoorbeeld de schrijver Hemingway kennen, gekend om zijn intens leven. Een man die wou leven, van alles genieten, nooit tijd genoeg had, alles geproefd en gedaan heeft en die uiteindelijk moet vaststellen op een leeftijd van een 50-tal jaren dat hij ongeneeslijk ziek is en uiteindelijk dan maar beslist van een einde te stellen aan zijn leven.

Neem daar tegenover een ander schrijver, bijvoorbeeld, pak een Stijn Streuvels van hier, een man die zijn ganse leven rustig aan gedaan heeft, rustig aan geschreven, zich niet heeft laten afjakkeren, om het zo te zeggen, en je ziet: deze bereikt een hoge leeftijd. U kunt er verschillende andere ook van hier bekijken.

Wanneer u nu dit als voorbeeld neemt, zie je duidelijk dat langs de ene kant diegene die gejaagd was en moest produceren en moest meer en meer en meer ….. eigenlijk voor zichzelf het onmogelijk heeft gemaakt, waar de andere door gewoon te aanvaarden van: ik doe wat ik graag doe en ik jaag mij daar zeker niet in af, want ik kan even goed genieten van het mooie uitzicht voor mijn schrijversraam en daar uren naar zitten kijken, dat je daardoor eerstens, en dat is niet onbelangrijk, geestelijk veel meer waarde krijgt voor uzelf, veel meer uit dit leven haalt en veel verder gaat komen dan diegene die, als het ware, de tijd achterna heeft gehold en zich niet eens de kans heeft gegeven om voor zichzelf de echte waarden te ontdekken.

En waarom breng ik dit allemaal nú naar voor? Wel, heel simpel. Wanneer u kijkt rondom u, wat ziet u? U ziet een maatschappij waar ziekte steeds een hogere vlucht neemt. U ziet een maatschappij waar onevenwicht steeds een hogere vlucht neemt. Alleen omdat men voor niets nog tijd heeft. Uw economie stort in elkaar, juist omdat men geen tijd meer heeft. En gezien jullie op het geestelijke aan het werken zijn, gezien jullie willen verder komen op dit terrein, is het van belang dat u zelf daar eens bij gaat stilstaan. Dat u voor uzelf eens gaat nadenken: “hoe gebruik ik mijn tijd?”

En dan moet ik zeggen dat het merendeel van u achter de tijd aanholt, voor niets eigenlijk nog echt tijd heeft. Zelfs uw ontspanning is met de klok gepland, moet van die moment tot die moment gebeuren. De kunst is van daar een halt toe te roepen, van bij uzelf even na te gaan: “waarom ben ik zo gedreven? Wat is daarvan het resultaat?” Voor de meesten zal het zijn dat het resultaat is dat hun stoffelijk voertuig niet meer optimaal functioneert. Spieren gaan wat verkeerd doen, spieren gaan wat verkeerde reacties geven, zenuwen gaan verkeerde signalen doorgeven. U bent gevoelig voor alles en nog wat, wat in de lucht rondom u aanwezig is. Wanneer u nu eens zou proberen van, langzaam maar zeker, dit tijd nahollen af te remmen en gewoon meer en meer u vrij te maken van al deze, volgens jou, bijna niet verbreekbare afspraken en zo verder stilaan te ontmantelen. Oh, ik weet het, jullie hebben allemaal een werk en jullie moeten allemaal dit en dat doen en diegenen die thuis blijven, die moeten het werk thuis doen, want dat moet zeker allemaal gebeurd zijn. Wanneer u echter gaat nagaan over wat u zich druk maakt, dan moet u toch beseffen dat u eigenlijk uzelf veel tekort aan het doen bent. U bent geïncarneerd en u leeft op deze aarde in de stof om geestelijke ontwikkeling door te maken. Niet om allerlei stoffelijke illusies na te lopen. Dat beseft u wel, want anders zat u hier niet. Maar toch is het heel moeilijk om u vrij te maken van deze illusies. Maar wanneer u over uw eigen handelen gaat nadenken, dan zou u, langzaam maar zeker, dit wel kunnen. U kunt voor uzelf zeggen: “kijk, ik heb de gewoonte van die en die handeling altijd te doen, nu doe ik ze niet en in plaats daarvan ga ik bij voorbeeld eens rustig mediteren.”

En wat zult u opmerken? Wanneer u die knop omdraait en u gaat mediteren, dat u eerstens de kans krijgt om de ketens van de tijd los te maken, in de meditatie een rust te kennen maar tevens, en dat is toch mooi meegenomen, uw eigen levensvitaliteit en de krachten rondom u op te laden. Wanneer u dan na zulke toestand rustig aan, zonder u te bekommeren om de tijd, verder tracht te gaan, gaat u opmerken dat u eigenaardig genoeg veel meer tijd hebt en veel meer kan doen in de tijd dan daarvoor. U gaat ook opmerken dat u zich fysiek veel sterker en gezonder gaat voelen. En wanneer u dit, langzaam maar zeker, meer en meer opbouwt, dat u gaat verkrijgen dat u wel degelijk in deze tijd aan zeer veel zaken kan voorbijgaan en toch ervaren waarvoor u op deze wereld bent gekomen. Want dat is de essentie: naar de kern gaan waarom dat je hier bent.

En wanneer je dan iets doet dat je graag doet, een arbeid die je graag doet, en je vertrekt vanuit dat andere standpunt, dan ga je ook opmerken dat je veel meer en betere resultaten behaalt wanneer de tijdsfactor er geen, of bijna geen, rol meer in speelt. Want dan bent u bevrijd van een veld dat steeds weer uw eigen krachten aantast, dat er steeds weer voor zorgt dat je energie tekort komt, dat er steeds weer voor zorgt dat er disharmonieën en onevenwichten in uw lichaam zijn.

Tijd is voor de mens een gevaarlijk gegeven wanneer hij dit niet kan beheersen. En we zien op dit moment in deze maatschappij dat het merendeel van de mensheid de tijd helemaal niet meer in de hand heeft. U leeft volgens een klok. U moet daar zijn om dat uur, u moet dat doen om dat uur, u moet zus doen, dat moet binnen die tijd gebeurd zijn, u moet zo en zo verder. Bekijk uzelf hoe u leeft in die tijd. Bekijk hoe gedreven u bent. Bekijk hoe dikwijls u zich nerveus en zenuwachtig maakt omdat u niet klaar komt. En weet u wat nog het gekke is? Als u dan iemand in uw nabijheid hebt die zich niet aan tijd stoort, dan wordt u daar zelfs nog boos op. Want hoe is het mogelijk dat die zich daar niet aan stoort? Hoe is het mogelijk dat die altijd tijd genoeg heeft? Hoe is het mogelijk dat die dat klaar krijgt en zich toch niets aantrekt van tijd? Maar in plaats van daar even zo op te sakkeren, begin even na te kijken: hoe komt het dat iemand die zich niets aantrekt van tijd en gewoon gaat voor hetgeen hij of zij voelt, dat juist dingen zoals het moet, toch resultaten behaalt en soms veel betere en veel gezonder is dan u die steeds weer achter die tijd aanholt en nooit tijd genoeg heeft.

Kijk, vanuit onze zijde, en dat is soms heel mooi, u hebt hier in uw maatschappij artsen. Uw hebt artsen die hollen achter de patiënten aan, bij wijze van spreken. Wanneer zij hun agenda opendoen, staat die stampvol en zij moeten presteren, steeds meer patiënten, patiënten, patiënten. En je hebt er andere die zich daar niet aan storen, zich niet laten opjagen en rustig hun gang gaan. U zult beide waarschijnlijk wel kennen. En wat merkt u op? Dat diegene die achter de patiënten jaagt, om er zoveel mogelijk te kunnen doen, eigenlijk de slechtste resultaten boekt. En de arts die gewoon zijn gang gaat en ziet wat hij kan doen, zijn tijd neemt, aardig wat betere resultaten kan behalen. En zo is het met vele zaken.

Wanneer u voor uzelf het nagaat, dan kunt u aardig wat schaven aan uw eigen vitaliteitssysteem, aan uw eigen krachtsysteem, door te durven stoppen met te stellen: “dit moet nu gebeuren” of “dit moest al gebeurd zijn”. Door te durven te rusten, door te durven mediteren, door te durven u neerzetten op een bank en kijken naar de natuur rondom u, zonder te zeggen: “ik moet nog dit en ik moet nog dat”. Oh, ik weet het, uw maatschappij is zo ver aangetast dat dit zeer moeilijk wordt. Want zelfs als u dit probeert, zal het in het begin lastig zijn, want u wordt door alle mogelijke middelen erop geattendeerd dat u dat en dat toch zou moeten doen of u hebt zo een afspraak of u hebt dit of u hebt dat. Niet beseffende dat u daardoor steeds weer opnieuw in dezelfde vallen trapt. Dat u steeds weer opnieuw uw eigen mogelijkheden beperkt. Dat u steeds weer opnieuw ervoor zorgt dat u met uw eigen voertuig veel last gaat krijgen, daar waar het perfect anders kan.

Weet u dat, wanneer u de gewoonte zou maken van een groot deel van uw dag niet meer met de tijd om te gaan en bijvoorbeeld met een regelmaat over te gaan tot een meditatieve rust, dat u aan het einde van de rit aardig wat meer ervaringen zult opgedaan hebben, u geestelijk aardig wat verder zult komen dan diegene die bijvoorbeeld een gans leven niets anders doet dan maar trachten alle gegevens, van alle gedachten, van alle mogelijke bronnen te raadplegen en in zich op te nemen. Want  diegene die dat doet, en zo zijn er toch vele die het zeer belangrijk vinden, en dan moeten we niet alleen kijken naar het spirituele, maar je kunt ook andere maatschappelijke vormen bekijken, van steeds meer te willen assimileren. Eigenlijk laten die zeer vele mogelijkheden onbenut. Want het belangrijkste in het leven is niet: zoveel mogelijk assimileren, maar wel: zoveel mogelijk doorleven, verwerken, beleven. Dit is iets totaal anders. En dat kan je perfect bijvoorbeeld door in rust te zijn. Wanneer je in rust bent, ga je aardig wat meer zaken, die rondom u aanwezig zijn, kunnen opnemen dan wanneer u tegen de klok een studie wilt doornemen. En dit is misschien grappig, maar weet u dat voor de meeste mensen het veel gemakkelijker is een ganse studie in zich op te nemen door er gewoon met het hoofd op te slapen dan ze te lezen? Hebt u nog nooit geprobeerd? Je moet maar eens proberen. Sommige studenten kennen dit wel. Maar het is ook zo dat u in een rust en in een ontspannen toestand veel meer vragen die voor u in uw bestaan essentieel zijn, kunt waarnemen, kunt opnemen, kunt verwerken, dan wanneer u onder druk en in een tijd zaken gaat trachten vast te leggen.

Ik weet het, in de rationele wereld waarin u leeft, is dit des duivels om zoiets te vertellen. Maar ja, wat is des duivels, nietwaar? Uw eigen gedurende een mensenleven steeds tekort doen, omdat u denkt dat u steeds tijd tekort hebt of ervan uit te gaan: “ach, het bestaan is eeuwig en ik geniet er vandaag van”.

Weet u, ik kan u een ander mooi voorbeeld naar voor brengen. In de Griekse tijd had je nogal veel orakels. Orakels werden geraadpleegd. Maar je had de officiële orakels die door de staat en door het priesterdom werden geleid; en je had, wat zo minachtend gezegd werd in die tijd: de boerenorakels, de orakels van het volk, van het plebs. Maar wat bleek? Dat de officiële orakels en diegenen die daar voor werkten, meestal niet zo’n goede resultaten haalden omdat zij onder een druk moesten werken. Zij moesten zeer veel omzet hebben en dat de gemiddelde leeftijd van zo’n orakel redelijk kort was.

Daarentegen waren de boerenorakels, die eigenlijk geminacht werden, meestal veel correcter en juister en waren diegenen die deze orakels bedienden meestal lieden die erg oud werden. Er zijn zelfs leeftijden geregistreerd van rond de 150 jaar. Dit klinkt misschien gek, maar het is zo gek niet. Diegenen die die boerenorakels deden waren vrij, waren rustig, waren niet tijdgebonden. Diegenen die de orakels deden in de tempel, officieel, zij behoorden tot de priesterklasse en zo verder en moesten presteren, resultaten geven en zo voort. Het gevolg was dat zij dit nooit lang konden volhouden. En je kunt dit naar zeer vele andere zaken terugbrengen. Wanneer u, gewoon als mens eens rondom u kan kijken, zult u opmerken dat het hier vanavond nog niet zo fout is geweest van jullie erop te attenderen dat je even toch voor uzelf moet gaan nadenken: “hoe kan ik de tijd voor mij even terzijde zetten?” En dit is heus zo maar niet aangebracht vanavond. Want in het verloop van uw wereld, waarin u nu leeft, gaat u opmerken dat men nog veel meer alles in tijdsvakjes gaat gieten. Omdat men dat gaat gebruiken om, sta mij toe te zeggen, te proberen de laatste stukken kleding van u weg te halen. Als u begrijpt waar ik naartoe wil?

Uw maatschappij is een tijdsmoloch die steeds meer voedsel nodig heeft. En dat voedsel, dat zijn jullie die erin geloven. Je gaat zien dat tijd steeds kostbaarder wordt, waardoor je voor diegenen die met tijd werken, steeds meer en meer gaan moeten presteren voor die tijd te kunnen bezitten.

Ik zou het duidelijk stellen misschien als u nu zegt: “mijn tijd, een uur tijd, is voor mij 20 euro waard”. Dan zult u, binnen onafzienbare tijd, reeds moeten vaststellen dat u misschien 2 uur voor die 20 euro moet hollen, en binnen niet al te lange tijd misschien 10 uur.

U ziet, het heeft geen nut van u met die tijd te blijven meten. U kunt veel beter zeggen: “ach, ze mogen de tijd van mij hebben, ik ga rustig mijn eigen gang.” En weet je wat dan het rare zal zijn, zeker in een periode als deze? Dat u plots ontzettend veel tijd gaat over hebben. Dat u plots gaat opmerken dat de wereld omgekeerd gaat draaien. Dat u aardig wat meer mogelijkheden krijgt, dat u zich veel beter in uw vel gaat voelen; het is als het ware of u krijgt vat op uw eigen ontwikkeling, op uw eigen evolutie.

En dit moet voor jullie haalbaar zijn. Jullie zijn een groep die leert magisch denken. Jullie zijn een groep die het mystieke aanvoelen tracht te ontwikkelen. Dus, hier heb je de mogelijkheid om de zaken samen te laten vloeien en als dusdanig de zwart-magische krachten, die je in deze tijd als ‘tijd’ zou kunnen omschrijven, van u af te laten vloeien en de lichtende krachten naar voor te brengen, daar één mee te zijn. Maar dan moet je durven de koe bij de horens vatten. Dan moet je durven in uw gewoontepatronen wijzigingen te brengen. Dan moet je durven de materie, zoals u ze nu behandelt en mee omgaat, los te laten.

Oh, ik heb niet gezegd: je moet alles weggooien, maar nee. Je moet gewoon de binding eraan loslaten. Wat aanwezig is, wat in uw bezit is, wat in uw gebruik is, kun je gebruiken, kun je verder mee gaan, geen probleem. De bedoeling is niet: ik gooi alles overboord. Neen. De bedoeling is van het anders te bekijken, het anders te benaderen. En wat maakt het dan uit dat je zonder elektriciteit valt, zoals je vandaag hebt kunnen meemaken op sommige plaatsen hier te lande? Als u moest weten, die kleine onderbreking, wat voor catastrofale gevolgen voor velen dit heeft gehad! U zou het misschien zelfs niet kunnen accepteren. En toch is het zo. Er zijn drama’s in gang gezet doordat enkele seconden u tijd niet kon gebruiken. Kunt u dit voorstellen? Enkele seconden, och arme.

Twee eeuwen terug bestond elektriciteit niet, toch niet in die vorm zoals u het nu gebruikt. En de mens leefde rustig. Nu gebeurt een heel klein accidentje en de gevolgen zijn onoverzichtelijk. U zult het misschien allemaal niet te horen krijgen, maar toch. Dus, dit was een kleine prik in de tijd. Maar er komen er grotere. En op vele andere terreinen ga je deze zaken meemaken, juist omdat dit alles door de tijd beheerd wordt. Als ik goed ingelicht ben, is men de maatschappij hier al aan het voorbereiden van: binnen die tijd mag je dit en binnen die tijd mag je dat niet meer doen. Want anders draait onze maatschappij niet meer. Vind je dit niet ongeloofwaardig? Dat je daar gewoon intrapt! Dat je dat gewoon aanvaardt als zijnde: “ach ja, dit is nou eenmaal deel van onze maatschappij”. En ja, het is deel van uw maatschappij als je dit als vaststaand en onomkeerbaar gegeven wilt aanvaarden. Maar op het ogenblik dat u dat niet doet en u gaat uw eigen weg, volgens uw eigen ritme, niet volgens het ritme dat de maatschappij u oplegt, dan kan je zeggen van: “laat ze maar doen rondom mij, het stoort mij niet. Ik heb daar geen last van. Ik ga mijn eigen weg. Ik volg hetgeen dat met mij in harmonie is, met het kosmische. Ik volg de weg die ik moet gaan.” En daar heeft de tijd echt geen vat op. Want in de kosmos, wanneer je het ganse plaatje bekijkt, is er hoegenaamd geen tijd. Dit bestaat hoegenaamd niet. Wanneer u zich in het Licht bevindt, u kunt dit ook in de stof maar een mens gelooft er moeilijk in, sommige onder u hier zouden het al kunnen, maar u kunt zich, zonder u van de tijd iets aan te trekken, verplaatsen. U kunt aanwezig zijn waar u wilt. Geestelijk doen wij dit. Binnen het Licht is er geen enkele beperking. Maar stoffelijk zijn die mogelijkheden ook aanwezig. Je moet er enkel voor openstaan.

Sta mij toe dat ik dit geheel nu afrond. En dan zou ik zeggen: vanuit onze zijde hebben we opgemerkt dat u nog, met de beste bedoelingen, teveel rekening houdt met de tijd. Dat jullie door teveel rekening te houden met de tijd, ook jullie nog teveel beperkingen opleggen die niet noodzakelijk zijn. Wanneer we 100 jaar terug zouden geleefd hebben, dan was dit minder aan de orde geweest. Maar gezien de veranderingen die nu bezig zijn en de snelheid, wanneer je u aan de tijd vast ankert waarmee dit gebeurt, vonden wij het vanuit onze kant toch noodzakelijk om jullie daarop te attenderen, zodat je na vanavond daar rustig verder over kan gaan denken. Maar wat we vooral hopen, is dat je in de praktijk er iets gaat aan doen. Begin gewoon met kleine, eenvoudige zaken en bouw het zo verder op. En zo kun je ontkomen aan de golven die nu over deze aarde spoelen en die iedereen aanzetten, simpel gezegd, tot onbeheerste handelingen, binnen de tijd natuurlijk. U zult het opmerken, de komende dagen, weken, maanden, dat deze golven die nu de aarde overspoelen, voor de meesten onder u totaal tot onbegrijpelijke toestanden zullen leiden, dat je u afvraagt: “maar hoe is het mogelijk dat dit gebeurt?” Daarom dat we dit naar voor brengen. Door uzelf er buiten te stellen, kunt u deze golven laten passeren, over u gaan zonder dat u meegesleept wordt in die tijddramatiek. Maar denk eraan: om er niet in meegesleept te worden, is het noodzakelijk dat u in uw eigen handelen, in uw gewoontepatronen wijzigingen brengt. Doet u dat niet, dan hebt u een soort magneetveld dat u meesleurt in die tijd. Let op, ook naar futiliteiten toe. Maak u niet druk over kleine zaken. Maak u ook niet druk over grote zaken. Maar waar velen van u gemakkelijk gaan intrappen, als men niet oplet, zijn kleine zaken. Onopvallend wordt u dan meegezogen. Er wordt van een detail een catastrofe gemaakt. Daarom hebben we dit vanavond naar voor gebracht.

En vervolgens, zou ik zeggen, probeer steeds meer tijd vrij te maken voor meditatie, voor u terug te trekken in alle rust. Want door dat te doen, zet u zich in harmonie met de positieve krachten van de kosmos, kunt u zich, als het ware, baden in de energievelden van het Licht en gaat automatisch het verschijnsel ‘tijd’ gewoon weg deemsteren. Maar de resultaten zijn dat u uw eigen vitaliteit, in een periode dat alles wegvloeit, hoog kan houden, dat u de krachten van de kosmos als gezellen op uw weg vindt en dat het Licht steeds voor u de indicator blijft.

Zo, ik zou het hier graag bij laten. Denk er rustig over na. Probeer er naar te handelen en u zal zien dat deze avond zeer waardevol is, vooral naar uw handelingen in de toekomst toe.

Ik wens jullie nog een heel rijke spirituele avond.

Deel 2

Zo. Aan mij de eer om uw vragen te beantwoorden. Dus zou ik zeggen: stel uw eerste vraag maar.

  • In de les van 7 juli 2012 vertelde de broeder dat hij soms de kracht, die hij aanvoelt, gebruikt om illusie te scheppen. Maar dankzij de illusie kon men weer verder!
    Is het niet vreemd om iemand te helpen door illusie te scheppen. Gaarne uitleg.

Ach, aan de vraagsteller zou ik de tegenvraag willen stellen: hoe dikwijls heb jij al niet in illusie geleefd? En dankzij de illusie dat je verder kon?

Kijk het is nu eenmaal zo dat een stoffelijk mens dikwijls de waarheid zoals zij zich manifesteert in zijn of haar ogen, moeilijk kan verwerken en dan is een illusie soms de mogelijkheid om iets aanvaardbaar te maken. Verder kunnen we zeggen dat een heel groot deel van uw wereld op illusie is gebaseerd.

U gaat bijvoorbeeld naar de winkel. U koopt daar zaken waarvan u denkt dat zij voor u geschikt zijn. En waarom koopt u die? Omdat er een illusie rond is gecreëerd. Of anders moet u mij eens uitleggen, het oude verhaaltje: hoe je witter als wit kunt wassen.

U gaat naar uw arts omdat u zich niet goed voelt en u krijgt tabletjes waar u de illusie van hebt als u ze neemt dat u zich goed voelt. Als u moest weten hoeveel gewone suikerpilletjes er gegeven worden, die toch de illusie scheppen dat u zich goed voelt. Nu de vraag is dan of dat u dit niet mag gebruiken of wel? En toevallig stelt deze vragensteller de vraag aan degene die deze naar voor heeft gebracht, want dat was ik.

Daarom wil ik het volgende zeggen: “ja, ik heb zeer veel illusie gebruikt.” Ik heb in mijn tijd, in mijn laatste leven, en dan verkeerde ik vooral in Parijse kringen, zelfs illusie geschapen dat men midden in de winter kon genieten van het zonnig, goede warme weer. Ik heb illusie geschapen dat men alle mogelijke lekkernijen aan het eten was terwijl men, neem mij niet kwalijk, wormen, insecten en zo aan het verorberen was. Maar ja, in de periode dat ik hier rond liep, was dit voor de adel de verstrooiing. En was dit de illusie waard. Maar mij ging het daar niet om. Mij ging het er om dat ik via deze weg voor meerdere burgers kon zorgen dat deze als dusdanig gespaard werden van meer ellende. Dus ik heb nogal eens illusie gecreëerd bij de adel om zo de andere verder te helpen. En dan vraagt u mij: waarom illusie?

Wel lieve vriend, een mens kan gewoon niet zonder illusie. Of waarom gelooft u in God? Waarom gelooft u in een God, in een Opperwezen?  Is dit ook geen illusie? Waarom gelooft u in ons? Hebt u enig bewijs dat wij bestaan? Is dit misschien ook geen illusie? Denkt daar eens goed over na.

In vele gevallen kan illusie een heel mooi gegeven zijn om iemand verder te helpen.

Ik hoop dat u nu niet gedesillusioneerd bent.

  • Verdraagzaamheid is een van de pijlers van de geestelijke weg die we gaan. Ikzelf heb het moeilijk om dit te hanteren naar mensen toe die zich in groep zeer agressief en fundamentalistisch opstellen. Ook de wijze waarop het merendeel van deze mensen zich gedraagt in de maatschappij roept bij mij vragen op. Wat zich overal momenteel voordoet vanuit een godsdienstfanatisme jaagt me werkelijk angst aan en dat brengt mij dan weer tot eigen confrontatie, omdat ik denk dat ik blijkbaar niet verdraagzaam genoeg ben. Graag uw visie en enkele tips.

Dat noemen ze dan ook een vraag. Nou, dat is meer een kleine thesis. Ook weer een illusie.

Nou, ik denk dat hier in jullie groep al heel veel over verdraagzaamheid is gesproken. Maar wanneer ik het in deze vraag zo bekijk, dan moet ik stellen dat de vraagsteller hier eigenlijk niet toepast wat hier al vele of langere tijd aan de orde is. Namelijk dat je moet leren voor uzelf gaan, uw gevoel volgen.

Wanneer u zich blijft spiegelen en confronteren met wat rondom u gebeurt, dan gaat u in de toekomst nog zeer veel angst kennen, zeer veel problemen.

Wanneer u echter, zoals hier is aangeleerd, u daar niet aan stoort en voor uzelf gaat, dan gaat u daar steeds minder en minder met geconfronteerd worden. Oh ja, zit nu niet te denken van: verdraagzaamheid en zo verder.

Wel verdraagzaamheid houdt in dat u het recht hebt van de weg te gaan die u kiest en dat een ander ook het recht heeft zijn weg te gaan zoals hij of zij verkiest. En u hoeft hoegenaamd niet akkoord te zijn met wat de andere verkiest. En ja, u leeft op het ogenblik in een tijd die je zou kunnen zeggen: hij is ongeveer gelijk met de donkere tijden van de Middeleeuwen. Ondanks uw illusie, hoort u mensen, uw illusie dat u moderne mensen bent met moderne technologieën en zo verder. Er zijn tijden hier op deze planeet geweest dat men veel verder stond. Dus laat deze illusie niet te groot worden.

U leeft effectief in een periode waarin zeer vele, sta mij toe te zeggen, primitieve eerste incarnaties plaats hebben gegrepen. Het is een noodzaak om de boel op te kuisen. En hier ook.

Maar hoe dikwijls is hier al niet naar voor gebracht van u daar niet aan te storen. Hoe meer u zich daar aan stoort, hoe meer u daar met in harmonie geraakt. En dat is nou juist hetgeen wat u angst geeft.

Dus al lopen er hier nou in uw ogen tienduizend moslims rond, zolang u voor u vindt dat uw weg de juiste is en dat u deze gaat, dan moet u heus geen angst hebben. Maar op het moment dat u denkt dat de andere iets aan u kan doen of een meerwaarde vertegenwoordigt, dan zit u op het verkeerde spoor en dan hebt u een illusie dat u degene bent die er last van gaat hebben.

En wanneer ik de situatie bekijk zoals ze hier nu is, dan moet u het volgende eens overdenken. De primitieve mens die op het ogenblik zich manifesteert in agressie, zich manifesteert in onderdrukking van anderen, doet dit omdat hij en zij doodsbang zijn. Dat is eigenlijk het ganse punt. Iemand die angst heeft van de ander, gaat zich in deze tijd op een zeer agressieve manier manifesteren. En als ik het zo bekijk, dan zie ik dat zij zich op een zeer dwaze en agressieve manier manifesteren. Maar dat is mijn idee daarover.

U kunt nu eenmaal de evolutie in de kosmos en de gang die de aarde gaat niet tegenhouden of niet wijzigen. Dat is ook uw doel niet. De aarde is voor u een planeet waar u uw eigen geestelijke ontwikkeling en geestelijke lering via uw gevoel kan opdoen en die u toch binnen enkele jaren verlaat. Dus laat u alstublieft niet door een illusie die gecreëerd wordt, dat u hier niet meer kan leven en zo verder of dat u verstikt wordt door wat rondom u gebeurt, u het leven zuur maken. Leef gewoon uw leven. En wanneer u af en toe met zulke zaken geconfronteerd wordt, ga er van uit: ik sta hier voor een angstig mens, ik sta hier voor een geest die niet weet waar hij heen wilt. Dus, in plaats van er zelf angst voor te hebben, kunt u misschien een klein beetje Licht doorgeven. En dan kan je misschien zien dat het niet allemaal niet zo is zoals u denkt dat het is.

Mag ik er u op attent maken, het is misschien heel raar om dit te horen, maar het feit dat u als volk hier bestaat, is op dezelfde wijze ontstaan als hetgeen waar u nu schrik van hebt. En u hebt een ganse evolutie doorgemaakt, als volk. Ik zeg niet als persoon hé, als volk. U bent gekomen tot op een punt, zoals in de geschiedenis steeds weer, dat u zich als volk bent gaan koesteren in uw eigen grootheidswaan, in uw eigen idee als volk dat u beter bent dan al de rest. En wat is het logische gevolg? Dat de geschiedenis zich herhaalt. U bent in de tijd hier terecht gekomen via plunderende en moordende barbaarse groepen, zo goed vanuit het oosten als vanuit het noorden. Oh, subiet krijg ik  hier last met het medium. Maar dat heeft zich hier gevormd. En dan, kijk uw eigen geschiedenis na. Zie hoe steeds weer hier andere volkeren zich hebben genesteld op dezelfde wijze. Nu zit u weer op een punt dat u denkt van, als volk, ik spreek hier niet persoonlijk, neem het mij niet kwalijk maar ik wil de nadruk er op leggen dat u denkt hier in het Westen als volk: wij zijn het. Zie eens onze cultuur en zo voort. Wel, de geschiedenis herhaalt zich. Alleen zit je met een klein ander facet: Aquarius. En het gaat niet meer zijn zoals het 2000 jaar lang is geweest. Het gaat nu zichzelf in een redelijk tempo opheffen, mooi woord om niet te zeggen: vernietigen. En dan gaat u zien, dan ontstaat er weer een nieuw gegeven waar de mens zich heel goed kan in voelen. Het is te zeggen: waar u heel bewuste incarnaties gaat krijgen die dus verder gaan evolueren. Maar in tussentijd zal er dan wel grote opruiming geweest zijn.

Ik heb deze vraag zo beantwoord omdat ik het wel belangrijk vind dat u beseft dat u: eerstens voor niets angst moet hebben en tweedes dat verdraagzaamheid niet inhoudt dat u moet toelaten dat men op uw hoofd slaagt. Maar u moet niet terug gaan slagen. U gaat gewoon opzij staan en u laat het aan u voorbij gaan. Het heeft geen zin in de evolutie die nu plaats grijpt, van u in verweer te gaan stellen. Het heeft veel meer zin van alles langs u heen te laten gaan. En dan kunt u misschien boven jullie bed de slogan hangen: U mag van mij doen wat u wil, maar ik doe wat ik wil en niemand heeft het recht van te zeggen hoe ik het moet doen. En dan denk ik dat u rustig door deze tijd heen kunt laveren.

Zo, sorry dat het een beetje uitgebreid was, maar nu hebt u een beetje een beeld en is ook het beeld of de illusie dat jullie beter bent en verder staat als al de rest teruggenomen. Want dat is eigenlijk de ondergang van uw westerse beschaving: de illusie dat u meer of beter bent dan die primitievelingen die mekaar nu aan het uitmoorden zijn. In wezen leeft juist hetzelfde in deze westerse maatschappij. Maar het is met een illusieverfje bekleed.

Wat is het verschil wanneer u door uw banken alles ontstolen wordt of wanneer iemand in naam van God u alles afneemt? Of je nu zegt: de grootfinancier is God. Of u zegt: Allah is God. Het komt beiden op hetzelfde neer, men pakt u alles af en als je niet braaf bent, snijdt men nog uw keel af. Zo simpel is het in deze wereld.

  • Werk betekent een inkomen waardoor iemand in zijn onderhoud kan voorzien. Andere mogelijkheden worden daardoor echter geblokkeerd. Onze maatschappij is echter zodanig georganiseerd dat het onleefbaar is zonder inkomen. Tenzij je overweegt op straat te gaan leven en te bedelen, wat ook weer betekent: zorgen voor een inkomen.
    Kan u verduidelijken welke mogelijkheden geblokkeerd worden door te gaan werken?
    Is het wel mogelijk om als enkeling zich aan onze maatschappij te ontworstelen?

Natuurlijk is dat mogelijk. Alleen zijn jullie zo opgevoed dat je het niet aandurft. Zo simpel is het. En denkt u nu werkelijk, ik hoor hier een bedelaar, dat een bedelaar minder is of een grotere sukkelaar is als u? Hij kan dikwijls juist door het feit dat hij bedelt een enorme geestelijke meerwaarde doormaken en een enorme geestelijke verrijking meemaken, die degene die dagdagelijks gaat werken nooit zal doormaken in zijn leven. Mispakt er u niet aan. Het is niet omdat u meneer de professor bent of dat u dokter of ingenieur bent dat u in dit leven meer waard bent. Het kan best zijn dat u juist daardoor zo geblokkeerd bent, maar u hebt de illusie dat u iets bent, dat u wanneer u aan onze zijde komt, staat te klagen dat het toch godgeklaagd is dat die bedelaar zoveel verder staat en dat u nog steeds moet vechten om maar het Licht een beetje te kunnen aanschouwen.

Kijk eens hier. Wanneer u voor uzelf zegt: ik moet werken om in deze maatschappij te kunnen leven, dan creëert u voor uzelf de illusie dat dit zo is en dan zult u gans uw leven moeten werken.

En nu ga ik iets venijnig zeggen. Weet u, degene die in deze maatschappij de hoogste honoraria hebben, de hoogste inkomens hebben, dat die helemaal niet werken. Maar dat die jullie de illusie geven dat jullie moet werken, waardoor dat zij heel veel naar binnen kunnen rijven.

Kijk alles in uw maatschappij na. Degene die werkelijk, maar werkelijk, de grootste inkomens hebben, doen geen slag, maar creëren de illusie dat de anderen moeten werken. Het is hard om dat te horen hé? Maar dat is de harde waarheid.

Of denkt u nu werkelijk, lieve mensen, dat al uw leiders zo met jullie begaan zijn? Denkt u nu werkelijk dat de top van Europa iets inzit met jullie? Zij creëren de illusie dat zij voor jullie iets doen. In tussentijd genieten zij van het leven, ‘hoereboeren’ zij op alle wijzen. Maar voor uw camera en voor de mens: wij zijn het, wij zijn de helden die u leiden. Vergeet het, vergeet het. Het is een idee. Het is dezelfde idee die eerst in Parijs, toen ik leefde enkele honderden jaren terug. Ik heb nooit gewerkt in mijn leven. Nooit. Ik heb altijd illusies gecreëerd. En overal waar ik kwam, werd ik geacht en geëerd als zijnde degene die het kon en wist. Maar werken heb ik nooit gedaan. Gelukkig had ik al mijn bediendes die mij trouw waren. Gek hé.

En nu hebt u de idee van: je moet werken om te leven. Ja. Hebt u al eens bekeken, ik doe dat nogal eens, ik vind het eigenlijk, uw maatschappij, fenomenaal. Als in mijn tijd er een kleine belasting werd geheven, taksen, dan was er direct een burgerrevolutie. Als in de tijd bijvoorbeeld de Engelsen de theetaks invoerden, zo is uw fameuze Amerikaanse staat kunnen ontstaan, een kleine taks op thee was voldoende om de vlam in het kruitvat te slagen.

Nu, jullie, zo gezegde geëerde burgers, werkt hoeveel tijd voor uw leiders? 80 % van uw tijd gaat eerst naar de staat. Of hoe moet ik het zeggen? U werkt tot augustus/september alleen voor de staat en dan mag u de rest tussen oktober, november wat u verdient december voor u houden. Maar al de rest is voor de staat. Nee, is niet voor de staat, is voor de degene die pretenderen dat zij de staat zijn. Neem mij niet kwalijk, maar jullie zijn de dwazen dat jullie daar in meespelen. Op het moment dat jullie dit zouden weigeren, dan valt gans het systeem in elkaar. En dan zul je zien dat uw leiders zelfs nog niet de capaciteit hebben om een stuk kaas op hun boterham te verdienen. Maar doordat u ze allemaal zo aanbidt, geeft u de illusie en de mogelijkheid dat ze u verder uitzuigen en uitbuiten.

Och, en troost u, ik heb zo een beetje aan het rondschouwen geweest, ik vind het altijd boeiend. U hebt hier in deze streken binnenkort zo een beetje een lotto van wie de macht krijgt. Wel, het grote lot gaat niet getrokken worden door jullie, maar wel door degene die jullie zo gezegd aan het bewind willen brengen. Nu, als u moest weten wat er in de pijplijn bij al die mensen zit, dan denk ik dat geen van u nog enige stem zou uitbrengen. Maar ja, dan zouden ze zeggen: “we zijn baas en we doen verder”. Want u hebt ook hier de grote illusie dat het van u afhangt wie u bestuurt en op welke wijze. Vergeet het! Het is ook een illusie. Een illusie die hier in dit landje zo ver is getrokken dat u verplicht bent deze illusie te bevestigen. Maar goed.

Dus, om uw vraag te antwoorden: ja, u kunt besluiten nemen, u kunt u daarbuiten zetten. Of denkt u dat in uw wereld de grote kunstenaars ooit rekening hebben gehouden met de maatschappij? Of denkt u dat de echte denkers en wetenschappers ooit met de maatschappij hebben rekening gehouden? Neen. Zij hebben zich gewoon erbuiten gezet en zijn gegaan voor wat ze aanvoelden. En zij hebben resultaten behaald. Maar zolang u braaf allemaal zoals het slachtvee ‘ja’ knikt en op de wagen stapt en meegaat, ja, dan moet u niet anders verwachten dan dat u van kop tot teen beroofd wordt. Zo simpel is het. En dan hebt u de illusie dat u mag werken en dat u in een verzorgingsstaat leeft. Alleen de illusie, want de rest is eigenlijk niet aanwezig.

  • Ja broeder maar bij mij komt dan toch op dat, als je zo iets doet, dat je toch ook de consequenties moet dragen. Want je kunt vandaag uw hebben en houden verkopen en dan zeg je: ik ga morgen in een holle boom leven.

Nee. Waarom, waarom? Zolang u blijft redeneren dat u morgen en overmorgen ook nog dezelfde luxe moet hebben als nu, dan zorgt u er alleen maar voor dat u morgen en overmorgen minder hebt dan nu.

Op het moment dat u uw eigen materieel denken kan loslaten en leven in de dag dat je bent, dan zul je opmerken dat er steeds alles zal zijn wat nodig is, om u het leven te laten leven dat nodig is om uw geest de mogelijkheid te geven van de evolutie door te gaan waarvoor hij dit leven gekozen heeft. Maar jullie hebben allemaal de gedachte van: als ik afstand doe van dit of dat, dan ben ik morgen de kluns. En zolang dat u dat zelf gelooft, zolang dat u die illusie recht houdt, zult u er nooit in slagen u te bevrijden van hetgeen wat u nu bindt. De weinige materie die eigenlijk niets inhoudt, maar waarvan u het idee hebt dat u ze nodig hebt. En neem gerust van mij aan, in wezen heeft een mens dit niet nodig. Maar de illusie is er en ge houdt er u aan vast. Dus, de dag dat u zich kunt vrij maken van deze illusie, gaat u een ganse stap verder. Maar wat zien we? U bindt zich nog vele sterker in de illusie. En nu kunt u zeggen vandaag: “ja maar, die materie die dit en dat”. Troost u, u zult zien, binnen de kortste tijd zal die materie een grotere ballast zijn dan dat u ooit had kunnen dromen. Dat geldt voor ieder. Maar goed. Ik ga hier geen prognoses geven. Het is niet aan mij. Je zult het zelf moeten ervaren, zelf moeten leren. Kijk, je wilt met spiritualiteit bezig zijn, wel, ik zou jullie een raad willen geven: probeer steeds opnieuw. Je moet niet het groots aanpakken. Maar probeer het gewoon met kleine eenvoudige zaken. En dan zal je zien dat dat werkt. En zo kun je iets opbouwen en voor je het weet heb je al die rompslomp waar je nu mee bezig bent achter u gelaten.

  • Ik doe heel regelmatig de oefening: snelle hulp bij overgang. Soms is dit heel emotioneel en lijkt het ook alsof mijn lichaam onder stroom staat. Andere keren is het veel rustiger, maar voel ik toch nog zinderingen. Het kan ook gebeuren dat ik helemaal niets voel. Kan het zijn, als het heel emotioneel en heftig is, dat er dan effectief hulp is bij overgang van iemand?

Ik zou juist het omgekeerde zeggen. Kijk, wanneer het heel heftig en emotioneel is, wil het zeggen dat u gebonden bent. Het is niet goed. Hulp bij overgang moet vrijblijvend zijn.

Wanneer u als mens een medemens die stervende is wilt helpen in deze procedure, dan moet u vertrekken vanuit een totale neutraliteit.

Wanneer u uw eigen emotie daarin bindt, dan gaat het niet gaan om te beginnen, want dan gaat u, en dat is eigen aan een menselijk voertuig, proberen de overgang op een wijze te doen verlopen of tegen te houden naar gelang uw relatie naar het slachtoffer toe. Het is niet juist.

Wanneer u iemand bij overgang helpt, doe het neutraal. Dat het beste geschiede.

U mag niet vergeten dat wij vanuit onze zijde bij overgang steeds aanwezig zijn. Er is niemand die het leven in de stof verlaat zonder hulp. Ieder die naar onze zijde komt, wordt begeleid. En je kan vanuit de stof een mens helpen deze overgang gemakkelijker te laten verlopen, door gewoon heel neutraal naar de persoon toe, ten opzichte van het leven dat hij of zij gehad heeft, te stellen dat het goed was, dat er heel veel positieve zaken gebeurd zijn en gewoon voor de rest te zeggen van: ga rustig, ga maar mee.

Emotie, neem mij niet kwalijk dat ik het zeg, is op zo’n ogenblik een hinder. Want emotie creëert een binding. Je bent beter dat je gewoonweg denkt aan positieve zaken. En heb je het daar heel moeilijk mee, neutraliseer het dan gewoon door u Licht voor te stellen. En voor de rest, wees er zeker van dat degene die overgaat, opgenomen wordt door wat je zo mooi in de stof omschrijft als de ‘afhalingsdienst van de geest’.

  • Volgens ik begrijp, zijn tijd en energie in de geest een geheel, hetzelfde. In de stof is er schijnbaar een ander verband, alsof de materie door de tijd wordt bepaald. Is dit juist?

Kijk, je kunt het als volgt bezien. Ieder van u kent een lopende band. En op een lopende band zijn vele zaken aanwezig. Maar de lopende band bepaalt niet hoe het resultaat van de zaken die erop aanwezig zijn, zal zijn. Want de zaken die op de lopende band aanwezig zijn, zijn eigenlijk onafhankelijk van de band. Maar de band blijft altijd doordraaien. Ik denk dat dit het meest duidelijke is wat ik u ten opzichte van tijd en materie kan naar voor schuiven.

En effectief, tijd bestaat in de geest als dusdanig niet. Want tijd zou je kunnen zeggen is een vorm van trilling, een vorm van energie, die al naar gelang anders is dan dat deze in de stof voor de mens, zo gezegd, allemaal gelijk is.

Maar mijn eigen persoonlijke stoffelijke ervaring van tijd is dat dit ook een totale illusie is. Ik heb in mijn leven met tijd gespeeld. Ik heb vele zaken laten ervaren in de tijd die helemaal er niet geweest zijn. En toch zullen zij er een eed op doen dat zij het doorleefd hebben en dat het plaats heeft gevonden. Ik heb illusies gecreëerd in tijd dat hetgeen wat u als tijd afmeet door de getijden te gebruiken zij zomer, winter, herfst, lente, dat ik deze in mijn handelingen verplaatste. Gewoon door gebruik te maken van de mogelijkheden die ik had. Ik zou zeggen, ik heb de stukken die op de lopende band lagen anders gesorteerd en voor degenen die dit ervoeren, was dit of de tijd veranderde.

Dus ook voor u als mens is het mogelijk de tijd te versnellen, te vertragen, op te heffen en zo verder. Alleen, ook weer hier moet u van uzelf overtuigd zijn dat u beschikt over deze mogelijkheden. En zolang dat u voor uzelf dit blijft ontkennen, zal het voor u een mooi verhaaltje blijven. Het moment dat u gaat geconfronteerd worden, op een of andere wijze, met tijd kan het best zijn dat de tijd voor u op dat ogenblik of wel één seconde is of wel een eeuwigheid. Maar dan zult u de ervaring doormaken.

Zo, en ik denk dat we nu al genoeg tijd aan tijd besteed hebben om tijd te maken voor iets anders. Iedereen tevreden?

Goed. Ik heb vanavond een kleine opdracht meegekregen van onze afhaaldienst, om het zo te zeggen. U weet dat een van jullie zusters op het ogenblik naar onze zijde aan het komen is, om het in tijd uit te drukken. Maar hier ook is de tijd weer een fictie.

En gezien jullie als groep meer en meer met deze zaken gaat geconfronteerd worden, hebben wij vanuit de geest het opportuun geacht om vanavond een begeleidingsmeditatie op te bouwen. Een meditatie die u dan voor uzelf en in de groep zult kunnen gebruiken, meerdere malen in de toekomst. Het is nu eenmaal zo dat de wisselwerkingen tussen stof en geest niet stilstaan en dat we in de tijd, in de toekomende tijd, ik blijf bij het onderwerp van de avond, dit meer en meer zullen kunnen gaan gebruiken. Daarom zou ik u het volgende willen vragen.

Meditatie: Begeleiding bij overgang

Vergeet even uw stoffelijk zijn en stel u open voor de kosmos. Stel u open voor het Licht, voor de Harmonie en voor de Kracht van het bestaan.

En dan, haal in uw gedachte uw zuster, die u kent onder de naam xxxx, naar voren. Hier zijn er enkelen die er niet direct een beeld kunnen op plakken, maakt niet uit. Concentreer u gezamenlijk en u voelt gewoon aan de wisselwerking tussen degene die wel degelijk een affiniteit hebben of kennis hebben van de betrokkene en de betrokkene zelf.

Ik vraag u nu gewoon het beeld in het Licht te brengen. Gewoon in goudgeel Licht omkleed, omkaderd door wit. Meer moet je niet doen.

Bezie gewoon uw zuster in het centrum van dit Licht en zie hoe zij omgeven is door onze broeders. Zie gewoon hoe zij opgenomen wordt in dit Licht, omkaderd, omcirkeld door onze broeders en hoe ze rustig mee kan deinen in het Licht naar de rustplaats van de geest die zich losmaakt van de stof.

Voor degenen die xxxx in de stof kennen, zie hoe het lichaam tot rust komt, hoe het lichaam geen verzet kent, hoe het lichaam aanvaardt dat de taak volbracht is en dat de geest zich vrij maakt van de stof. Vrij als een vogel. Vrij en beschermd door de lichtende krachten die altijd aanwezig zijn geweest en die nu meegaand, begeleidend naar de nieuwe wereld. Zie gewoon hoe de gouden koord zich oplost. Zie gewoon hoe alle verbindingen verbroken zijn. En zie hoe de nieuwe verbindingen in het Licht zich manifesteren, hoe de opname van het Licht in deze hergeboorte plaats grijpt. Zie hoe de geest de energie die ze nu is, zich met behulp van de gelijkgestemden tracht te oriënteren. En zie ook hoe men deze energie nu de rust schenkt om langzaam maar zeker daarna de weg in het Licht op een harmonische, evenwichtige wijze verder te kunnen gaan.

Dit alles gebeurt in een evenwicht. Dit alles voltrekt zich in een volstrekte harmonie. Want de geest die het lichaam verlaat, is lichtend. De geest die het lichaam verlaat, heeft zijn ervaringen doorgemaakt. De geest die het lichaam verlaten heeft, kan nu zijn weg verder gaan in de kosmos, aan onze zijde omringd door de liefde van de Schepper. En zo kunnen we hier voor de stof bevestigen dat het wonder van hergeboorte is geschied. Zo kunnen we loslaten wat is geweest en met het nieuwe verder gaan de weg van bewustzijn, de weg naar de Bron. Met dank aan alles wat er is gebeurd. Met dank voor hetgeen zij heeft mogelijk gemaakt dat wij van haar konden leren. Met dank voor alle liefde en harmonie die hierbij heeft plaats gevonden, die hier zijn uitwisseling heeft gekend.

Dat de wil van de Vader, de Moeder, de Geest zich hier in eenheid heeft voltrokken zodat, dankzij de barende kracht, het nieuwe leven, als het ware, vol energie zijn weg kan gaan.

En dan kunnen we gezamenlijk hier het beeld, het stoffelijke beeld loslaten, in die zin dat we zoals we een boek dichtslagen wanneer we het gelezen hebben, dit beeld voor ons dichtvouwen en in onszelf opnemen als zijnde een waardevolle herinnering aan hetgeen wat geweest is, beseffende dat via de lering van het boek dat we hebben dichtgedaan, voor ons er een meerwaarde in aanwezig is waarvoor we de doorgaande geest dankbaar kunnen zijn. Dankbaar door ons één te voelen in het Licht. Dankbaar door harmonisch te zijn binnen de krachten van het Licht.

En dan kunnen we zeggen: onze stoffelijke taak op aarde is afgerond, maar geestelijk gaan we samen verder het pad van bewustwording.

Dan zou ik nu vragen van de kring voor uzelf op te heffen. Terug tot uzelf te komen. Gewoon uzelf dankbaar te voelen naar de kosmos toe, naar de Bron toe, dat u dit hebt mogen mee begeleiden.

En als u zo u instelt, dan gaat u deze avond kunnen ervaren als zijnde voor u een enorme meerwaarde en een prachtige leerschool voor de komende tijd.

En ik zeg er u dadelijk bij, ik heb hier met de tijd gespeeld. Dat wil zeggen: begint niet in tijd na te kijken. Dit is zinloos en waardeloos. Aanvaardt nu gewoon, hetgeen wat we hier voltrokken hebben als zijnde buiten de tijd staande, maar volledig afgerond zijn werking volvoerend. En denk niet dat het een illusie is. Dit is puur Licht.

En hiermee wil ik de avond rustig besluiten.

Lieve vrienden, het was mij een genoegen met jullie nog eens te onderhandelen en te praten. U hebt prachtig meegewerkt. U hebt hier gezamenlijk een krachtig signaal gegeven. Een signaal dat uw eenheid versterkt en het Licht in uw ziel doet schijnen.