29 januari 1982
Wij zijn niet alwetend of onfeilbaar, denk dus zelf na.
Wat is in deze tijd de betekenis van de vrijmetselarij voor de geestelijke bewustwording?
Dit is sterk afhankelijk van de loge waartoe men behoort. In vele gevallen is de geestelijke bedoeling in feite wat teruggevallen in betekenis achter het onderlinge zakelijke contact. Er zijn echter enkele loges die zeer veel doen aan eigen bewustwording en de bewustwording van de mens. Daardoor zijn eigen houding zowel als die van andere mensen te wijzigen, terwijl de maçon zijn eigen inzicht in de denkwijzen van anderen aanmerkelijk kan vergroten. Juist dan krijgen wij te maken met mensen die verdraagzaam zijn ten aanzien van de medemens, die bereid zijn voor die medemens ook het een en ander te doen en zich toch niet mee laten slepen door allerhande modebegrippen. Dit ach ik voor de bewustwording van de gehele wereld ook in deze tijd van het hoogste belang.
Hoe komt het dat er geen vrouwelijk Rembrandts zijn of vrouwelijke Bachs? Of grote uitvinders? Maar dat dit altijd mannen zijn?
Dit komt doordat de vrouw zeer lange tijd al haar tijd heeft besteed aan methoden waardoor het haar mogelijk was de mannen te bewegen iets nuttigs te doen of uit te vinden. Wat betreft het niet bestaan van een vrouwelijke Rembrandt e.d. zou ik willen zeggen dat er, ook in het verleden, vele zeer goede schilderessen zijn geweest, mensen die wel degelijk grootse prestaties hebben geleverd. Maar zij leefden in hun eigen milieu zodat hun werk vaak niet au serieux werd genomen. Dit terwijl de mannen dit beroep wel in de wereld uitoefenden, in staat waren als leerling de fijne knepen van het vak te leren e.d. Van belang voor hun roem is bovendien het feit dat zij vaak een bepaalde sociale rang, betekenis of bekendheid bezaten. Denk hierbij eens aan Rubens die in feite een politicus was, aan mensen zoals El Greco, die sterke relaties met het hof hadden. Er zijn vele voorbeelden te geven. Juist van deze mensen werden de werken op waarde geschat en bewaard.
Juist de plaats van de vrouw in de maatschappij heeft bij haar uitingen zowel op artistiek gebied als haar vindingrijkheid een zekere druk gelegd. Wist u bv. dat meer dan de helft van de zgn. volksliederen door vrouwen gemaakt, maar later door mannen genoteerd zijn? Zij had ook minder mogelijkheden iets binnen de gemeenschap te bereiken als zelfstandige persoon. Daardoor heeft menige mannelijke uitvinder iets voor octrooi aangemeld of geëxploiteerd dat in feite door zijn vrouw was uitgevonden, maar door hem gemeenlijk wel was verbeterd. Dit geldt natuurlijk niet voor allen, ook bv. niet voor Edison.
Is kernfusie ook tot stand te brengen met lasers? Kunt u iets hierover vertellen, eventueel het verschil tussen koude en warme fusiemethode?
In de praktijk is een zgn. koude fusie van langere duur en werking niet denkbaar. Zij kan alleen plaatsvinden binnen het materiaal zelf en kent geen kritieke massa die noodzakelijk is om een grote hoeveelheid energie bruikbaar vrij te maken. Voor explosieven en grote krachtwinningen is deze methode dan ook met de huidige stand der techniek volgens mij niet bruikbaar.
Wat betreft het praktisch gebruik van de warme fusie: hierbij kan men inderdaad het proces ook op gang brengen door het gebruik van een aantal lasers. Op het punt van de kruising van deze stralen kan dan een zeer hoge temperatuur ontstaan in een massa – die gebonden is aan bepaalde dichtheids- en omgangsnormen, dus een soort kritieke massa – dat hierdoor in feite een begin van splijting ontstaat, waarbij de afgave van vrije elektronen zodanig toeneemt, dat ontleding in andere atomen mogelijk wordt. Algehele omzetting vindt dan plaats en energie komt voornamelijk als warmte en straling vrij, zoals ook bij splijting. Wel is de aard van de straling een andere.
Wat denkt u van het denkbeeld kernafval naar de zon te schieten in een raket? Of is dit schadelijk door de zonneactiviteit die dan optreedt door het absorberen van radioactieve straling?
Het denkbeeld op zich lijkt nuttig en aardig. Alleen is de procedure dermate kostbaar dat het niet economisch haalbaar lijkt. En dat is zoals u weet in deze dagen een eerste vereiste. Vandaar trouwens dat men ook steeds meer van u probeert te halen, ook in economisch opzicht.
Of er inwerking is op de straling van de zon? Praktisch gezien is het antwoord neen. Dit omdat de versnelling van een dergelijke raket weliswaar zo is dat in de zonneatmosfeer enige gaten zouden kunnen worden geboord, maar die zijn dan in verhouding en omvang zeer klein. Vergeet niet dat een zon zelf bestaat uit een zeer dichte massa die omzettingsprocessen kent en in stand houdt. Er is zelfs tussen de verdichte kern en het iets ijlere oppervlak een voortdurende uitwisseling van materie en omzetting van materie waardoor zowel hitte als andere stralingen ontstaan. Van invloed zullen enkele raketten dus wel niet zijn. Zeker, wanneer je tienduizenden raketten van grote inhoud gelijktijdig gaat afvuren, zouden er hierdoor zonnevlekken – wervelstomen in de zonneatmosfeer kunnen ontstaan – en zou de straling van de zon iets voor korte tijd kunnen veranderen. Maar iets dergelijks is dan al zo kostbaar, dat lang voor het kritieke moment bereikt wordt, de staten op aarde en zeker ook de exploitanten van atoomcentrales failliet en naar de maan zijn. Wat mogelijk wel goed zou zijn, omdat vanaf de maan de zon eenvoudiger is te bereiken dankzij de geringere zwaartekracht en spin.
Terugkomende op kernfusie. Is het mogelijk dat elders in het Al kernfusie voor eenvoudige winning van energie gebruikt wordt in de plaats van kernsplitsing?
Voor enkele beschavingen in de ruimte geldt dat men inderdaad zo ver is. De aarde zal dit voorlopig volgens mij nog niet, zeker niet door lichtere installaties, kunnen bereiken. Hiervoor is ook een heel eenvoudige verklaring: Om nl. warme kernfusie op een beperkte plaats in een beperkte massa plaats te doen vinden, heb je een isolement nodig van de fusiemassa en haar zeer hoge temperaturen. Dit kan nu het beste bereikt worden door sterke en vooral ook stabiele magnetische velden. Bij een gemiddelde fusiereactor zoals die elders dus reeds bestaat betekent dit, dat na de aanloop, waarin alle energie van buiten geleverd moet worden, rond 16 tot 18% van de geproduceerde energie hierdoor wordt opgeëist. Wanneer je echter magnetische krachten nog niet zuiver genoeg beheerst om velden zeer gelijkmatig en zuiver te richten en bovendien te concentreren met een gelijkblijvende en tevoren bepaalde velddichtheid is het gevaarlijk. Het is dan niet mogelijk onbeperkt de actieve massa als het ware drijvende te houden in het niet en gelijktijdig een groot deel van de warmte tot de fusieruimte te beperken. Zoals u zult begrijpen zou bij beroering van vaste materie door het plasma een soort kernbrandje kunnen ontstaan dat op zijn beurt in bepaalde materialen zelfs weer splijting zou kunnen veroorzaken met alle gevolgen van dien. Zelfs waar dit laatste niet voorkomt, zal het heel erg moeilijk zijn een dergelijk brandje te doven wanneer voldoende massa tot fusie aan het komen is.
Men heeft reeds fusie op aarde tot stand weten te brengen, maar zat met de extreem hoge temperaturen.
Dit zou men met voldoende sterke magneetvelden wel kunnen beheersen. Maar zolang je de wetten van het magnetisme niet voldoende kent en de opwekking en richting hiervan niet voldoende beheerst, zal je volgens mij een grotere kernfusie evenmin kunnen beheersen. Zonder dit zal men alleen zeer kleine massa’s tot fusie kunnen brengen en zal je gemeenlijk het proces alweer moeten onderbreken nadat het eerst even gestart is. En wanneer je dit proces maar een uur lang in bedrijf kunt houden, heb je er niet veel aan.
Overigens: elders werkt men niet met werkelijke magneten, maar door gegenereerde magnetische velden waarvan een “pool” onderdrukt wordt. In feite gaat het om in verhouding niet grote, maar wel bijzonder sterk hoogfrequente wisselstromen. De “bron” is dan een soort antenne waaromheen een verdringing wordt veroorzaakt die resulteert in een verdicht magnetisch veld waarvan men als het ware de polariteit weet te bepalen. Dit alles binnen een magnetische afscherming waardoor dit veld alleen op een enkel punt actief kan worden naar buiten toe. En vooral dit veroorzaken van een eenzijdigheid van polariteit en het eenvoudig opwekken van dergelijke verdringingsvelden is iets wat men tot op heden op aarde nog niet beheerst.
Wanneer dit in de toekomst wel mogelijk zou worden, zal men nog moeite hebben om die warmte weg te werken.
Dat zal betrekkelijk eenvoudig zijn omdat je die warmte voor een groot deel tot meer dan 90 % zelfs, zou kunnen leren omzetten in een andere vorm van energie, die wel hanteerbaar en zelfs op te slaan is. Wanneer je trouwens eenmaal in staat bent om de zgn. micro-fusiecellen en motoren te vervaardigen die men zo hier en daar in het Al heeft, zal je evenals zij een reeks van verschillende aaneengelaste metalen gebruiken die zo weer zelfs stroom voortbrengen en het mogelijk maken een zelfstandige afscherming te maken die eventuele gevolgen bij een wegvallen van demagnetisohe velden aanmerkelijk vertraagt en zo het tot stilstand komen van het fusieproces zonder schade mogelijk maken. Bovendien weerkaatst hierdoor alle hitte geheel naar het punt van fusie – in deze gevallen een massa van rond 5 gram – waardoor een beheersing van het fusieproces zowel als beheersing van de energie die men daaraan onttrekt zeer fijn te regelen is. Maar details zouden ons in dit verband toch wel te ver voeren.
De aardigheid bij dit alles is wel dat, wanneer men grovere methoden gebruikt, de overvloedige hitte meestal zal worden afgevoerd door spreiding. Indien men voor alle energiegebruik in de wereld van dit procedé gebruik zou maken, betekent dit een gemiddelde temperatuursverhoging van gemiddeld 5 à 60 C. En dit wordt dan een progressief proces zoals u weet en is dus niet aan te bevelen.
Hoe komt het dat sauriërs in tamelijk korte tijd zijn uitgestorven?
In feite door onvruchtbaarheid. In feite is een zeer lang antwoord noodzakelijk, maar ik zal trachten mij tot essentiële hoofdzaken beperken. Sauriërs zijn zeer grote, zeer zware, maar zeer lenige dieren geweest. Opvallend is dat de meesten onder hen een gesplitste hersenmassa hebben. Het denkproces is geheel gescheiden van de automatismen die, zoals u weet, bij u in de kleine hersenen zetelen. Deze dieren leefden onder een bepaalde zwaartekracht die mede van invloed was op hun vermogen zich te bewegen en hadden een zekere temperatuur nodig om werkelijk actief te kunnen zijn. In de laatste eeuwen van de sauriërs vindt nu een verplaatsing van de polen plaats – een verschuiving van rond 32°. Wanneer u dit op de wereldbol beziet, zult u ontdekken dat dit een enorme schok geweest moet zijn, die alles op aarde beïnvloedde. De oorzaak was, zover wij weten, het neerstorten van een nogal grote satelliet op aarde. Er kwam in deze tijd zeer veel harde straling vrij, een dichte laag van stof verduisterde de zon. Afkoeling door weerkaatsing plus dankzij die afkoeling condensatie van water in de atmosfeer. Verder een verandering van 0,1 normaal in de aardzwaartekracht door verandering van wentelingsmomentum. Onder deze omstandigheden konden de dieren zich moeilijker voortplanten. Het bevruchten van de eieren vond in geringere mate plaats, terwijl uit bevruchte eieren vele mutaties kropen die vaak niet levensvatbaar waren. Wel blijkt dat sommige aanpassingen geslaagd zijn, zodat een deel van deze sauriërs in dwergvormen – in verhouding – kon blijven voortbestaan. Denk hier aan leguanen, varanen e.d., maar ook aan de vele varianten van de krokodil.
In deze tijd leven reeds warmbloedige dieren die bv. vliegen. Vleermuisvormen zijn in feite afwijkingen van de oorspronkelijke fladderaars als de perodactyl. De nieuwe omstandigheden waren kennelijk gunstiger voor de warmbloedigen. Vergeet niet dat dezen reeds in vele variaties, maar meestal in zeer kleine vorm, aanwezig waren. De voorvader van het paard bv. was niet veel groter dan een herdershond. Nu echter namen zij in omvang en daarmede in mogelijkheden toe. Zij werden vooral ook sneller. Voor vleeseters als bv. de tyrannosaurus betekende dit meer moeilijkheden om voedsel te verkrijgen bij afname van eigen mogelijkheden. Het klimaat veranderde eveneens, zodat planteneters, als bv. de brontosaurus in mindere mate dan voorheen hun geliefde voedsel konden vinden.
Vergeet niet dat sauriërs koudbloedigen waren, zodat de val van de gemiddelde temperatuur voor hen een ernstige handicap betekende, terwijl zij bovendien door de stralingstoename voortplantingsmoeilijkheden ondervonden. Het gevolg was, dat deze grote landdieren praktisch uitstierven in 5 à 6 eeuwen. Enkelingen bleven nog wel over, maar alleen in de zee kunt u nog steeds resten uit de prehistorie aantreffen. Zij zijn echter sterk in de minderheid omdat zij onder de nieuwe condities zich minder gemakkelijk aanpassen als de latere, wel aangepaste vormen. Dezen passen zich gemakkelijker aan, aan afwijkende omstandigheden, zullen eerder hun omvang aanpassen aan noodzaken en mogelijkheden van hun voedingsgronden en bovendien over een beter ontwikkeld groepsleven en/of reeks van strijdmiddelen beschikken.
Laatst las ik, dat Jeanne d’Arc een man zou zijn geweest. Was dit zo?
Zover ik weet niet. Ook al was zij niet bepaald het type vrouw om innig mee in contact te komen. Wij moeten aannemen dat zij kennelijk meer mannelijke hormonen heeft gehad dan de doorsnee vrouw. Hierdoor was zij tegen zichzelf verdeeld, iets wat uit haar gehele wijze van optreden en handelen kan blijken, maar toch wel in het bijzonder uit de wijze waarop zij zich reeds in haar vroege jeugdjaren na de puberteitsaanvang gedragen schijnt te hebben. Ik ben dan ook geneigd te stellen: zover mij bekend was Jeanne d’Arc wel degelijk een vrouw, niet geneigd om zich met mannen af te geven, sterk gericht op geestelijke waarden, vermoedelijk als een compensatie voor haar contactarmoede in haar oorspronkelijke omgeving. Zij heeft haar gevoelens omgezet in een doelillusie die zij deels dankzij het overbluffen van anderen, uiteindelijk heeft kunnen doorzetten.
Wat de brandstapel betreft: volgens onze gegevens is zij zelf daarop niet ter dood gebracht. Zij schijnt door de Engelsen te zijn weggevoerd en er zijn zelfs enkelen die beweren dat zij uiteindelijk in Amerika terecht gekomen zou zijn, maar persoonlijk beschik ik daaromtrent niet over doorslaggevende gegevens.
Welke omstandigheden maken het voor een entiteit mogelijk vervroegd te incarneren? Welke entiteiten komen hiertoe?
Bepalend voor de lust dit te doen, is een sterke betrokkenheid bij de wereld die men verliet, een sterke wil en een hoeveelheid geestelijke energie. Ten laatste heeft men daarbij veelal de medewerking van node van andere entiteiten die eveneens over voldoende kracht en de nodige inzichten beschikken. Indien aan al deze voorwaarden voldaan is, is een incarnatie op korte termijn inderdaad denkbaar, maar de redenen voor een dergelijke vervroegde incarnatie kunnen zeer uiteenlopend zijn. Er zijn ons gevallen bekend van versnelde incarnatie door mensen, een jaar of enkele jaren na hun dood, alleen omdat zij gewelddadig aan hun einde waren gekomen en zeer beslist bepaalde dingen op aarde alsnog wensten te doen of te beleven. Wel is duidelijk dat de eigen instelling van die personen en hun karmische voorgeschiedenis hierbij van grote invloed waren.
Dan zijn er vele gevallen bekend van mensen die snel incarneren omdat zij een bepaalde taak of verantwoordelijkheid op zich hebben genomen die nog niet afgehandeld is. Dit zijn vaak leraren en dergelijke personen. Zij zijn aan een eenmaal opgenomen taak zodanig sterk gebonden dat zij vaak versneld incarneren, ofschoon in dit geval de incarnatie plaats pleegt te vinden tussen 1 jaar en 30 jaren na hun overlijden.
Ik gaf u alleen de meest voorkomende oorzaken. Ik hoop echter dat uw vraag hiermee beantwoord is.
Kunt u aanduiden wat de geestelijke yoga inhoudt? Komt deze na de lichamelijke yoga?
Geestelijke yoga is een controle over je eigen geestelijke vermogens verwerven plus het scheppen van een zodanig inzicht dat je de mogelijkheid vindt op eigen kracht verschillende werelden te betreden. Geestelijke yoga is dus in feite een middel om de geestelijke werelden te betrekken bij je stoffelijke leven. Maar de lichamelijke yoga dient hieraan inderdaad vooraf te gaan. Middels asana’s, oefeningen, leefwijze krijg je daarmee de mogelijkheid je lichaam aan je onderdanig te maken. Juist in perioden waarin je vaak naar andere werelden zult gaan met je bewustzijn is deze beheersing en controle onmisbaar. Je moet immers het lichaam in een toestand kunnen brengen waarin het zichzelf goed in stand houdt met een minimum aan krachtsverbruik en gelijktijdig toch een voortdurende ankerplaats blijft waarheen je zonder schade vanuit een geestelijke wereld of actie terug zult kunnen keren, zelfs indien dit zeer plotseling zou geschieden.
De geestelijke yoga omvat niet, zoals sommige mensen wel denken, een absolute bevrijding. Wel kan zij een beter inzicht geven in de wetten en werkingen van karma, zodat men zich meer bewust wordt van de betekenis van hetgeen men is en doet.
Ook bepaalde wijsheden kan men, zij het uit andere werelden, zij het door het opvangen van waarden vanuit die andere werelden, vaak zo voor zich verwerven en ten laatste kan men door de geestelijke yoga op de duur leren geestelijke krachten te transformeren in stoffelijk werkzame krachten. Dit laatste echter is het minst belangrijk in dit alles en wordt als hoofddoel in feite alleen nagestreefd door diegenen die niet precies kunnen begrijpen wat de geestelijke yoga in feite betekent.
Geestelijke yoga is dus geen directe weg naar geestelijke verlichting?
Geestelijke verlichting bestaat feite alleen uit het verkrijgen van inzicht. Er zijn mensen die de gehele wereld rondreizen en aan het einde van hun reis de wereld niet kennen, laat staan dat zij enig inzicht gekregen hebben in de wereld of zichzelf. Ook met geestelijke yoga is dit mogelijk. Er zijn heus wel mensen die alleen een uitstapje maken ergers over de grens en daar iets leren begrijpen van de aard van een ander volk, van een andere wijze van denken, reageren, leven. Dezen hebben dan veel meer bereikt en komen wel tot een soort “verlichting”. Daarom stel ik dat de bereikingen van de geestelijke yoga niet zonder meer een verlichting inhouden.
Wat zijn de inwijdingsleringen die Jezus aan zijn naaste leerlingen gaf? Kunnen zij ook voor ons betekenis hebben? Noem enkele elementen hieruit en geef enkele principes.
De leer die Jezus heeft gegeven aan de groepen van de 40 en de 12 – de intieme lering zoals u het omschrijft – houdt zich voornamelijk bezig met de wetten van de natuurlijke harmonieën en de formules, waarmede die harmonieën eventueel kunnen worden gerealiseerd, plus de doelstelling van dergelijke harmonieën en de wijze waarop men zonder schade voor zichzelf of anderen in staat kan zijn, dergelijke krachten te gebruiken ten gunste van anderen.
Vanuit uw huidig standpunt was het dus een magische leer. Wat wil zeggen dat zeer veel mensen binnen het kader van de huidige christelijke leer dit als demonisch en verwerpelijk zullen beschouwen. Ik ben dan ook van mening dat juist een vrome christen van uw dagen zeer veel moeite zal hebben met deze zgn. geheime leer van Jezus. De werkelijkheid is zo, dat wij leven in een wereld waarin alles bestaat uit contrasten. Wanneer de contrasten juist op elkaar worden afgestemd, ontstaat een verschijnsel dat wij harmonisch of vredig zullen noemen. Indien men zelf deze harmonie tot stand brengt, binnen het kader van de contrasten, is het mogelijk de energie van beide kanten te verenigen op een willekeurig, zelfgekozen punt op die lijn. Bevind je jezelf in dit punt, dan beschik je dus over de kracht van een gehele reeks van verschijnselen, omdat deze ten aanzien van jou in een volledig evenwicht zijn. Theoretisch zou men daaraan in deze dagen zeer veel kunnen hebben. Ik vraag mij echter af of de mentaliteit van de moderne mens en ook de mogelijkheden tot het in praktijk brengen hiervan – riten, eenzaamheid, bepaalde vormen van meditatie – voor hen aanwezig zijn. Ik kan mij niet voorstellen dat mensen steeds weer naar bv. de Sahara trekken om daar in alle eenzaamheid dit alles te bereiken om dan toch nog gestoord te worden door het overvliegen van een straaljager.
Is Sai Baba’s visie juist dat Jezus naast Egypte en Perzië ook in India, Zuid-Rusland en Armenië is geweest? Is hij de enige van de toenmalige mystici die Aramees sprak? Is zijn aura essentieel verschillend van die van Mozes, Johannes de Doper en zijn betere leerlingen?
U maakt het wel wat moeilijk. In de eerste plaats: vele mystici in Jezus dagen waren Joden en spraken Aramees. Ten tweede: zover ons bekend, is Jezus inderdaad wel in Perzië geweest en wel ongeveer tot aan de grens van het huidige Pakistan. In zijn jeugdjaren is hij inderdaad ook Egypte geweest. Wij hebben geen kennis of gegevens die wijzen op een mogelijk verblijf Armenië, Zuid-Rusland of elders. Ik kan u op dit punt alleen antwoorden dat ons hiervan niets bekend is en dat wij het onwaarschijnlijk achten dat dit ons onbekend zou zijn gebleven indien het in het leven en werken van Jezus erg belangrijk geweest zou zijn. Wat betreft de aura is het moeilijker. Kent u het verschil tussen een goedkope en een eerste klasse praline? Dat is een kwalitatief verschil. In kwaliteit verschilt de uitstraling van Jezus heel sterk van bv. die van Johannes de Doper of zelfs Mozes, Abraham en al die andere halfgoden. Zijn uitstraling is harmonischer, meer omvattend en bovenal minder gebonden aan zichzelf, eigen belang en eigen stellingen. Het is dit kwaliteitsverschil, eerder dan een grote afwijking in kleur en vorm dat voor mij dan toch wel kentekenend is voor het bijna uniek zijn van Jezus.
In het verleden hebben vele geheimleren bestaan. Wat waren hun wegen en inzichten?
Hebben wij de tijd tot morgenavond? Dan moet u mij maar vergeven wanneer ik zeer kort antwoord. Er bestonden in de oudheid binnen de geheimleren hoofdzakelijk 3 verschillende wegen.
De eerste weg was die van de invoeling, van het harmonisch absorberen. Denk aan de methode die door bepaalde leraren in bv. India nog wel in deze dagen wordt gebruikt: de gezamenlijke meditatie en niet een overdracht van kennis en feiten is het, die voornamelijk betekenis geeft aan hun werken met leerlingen. Hier wordt iets van de inhoud van een andere geest als het ware geabsorbeerd. In dergelijke scholen zal een leerling altijd de directe uitverkorene zijn van en gekozen zijn door een ingewijde. Er komt dus nooit meer dan één leerling gelijktijdig per ingewijde voor.
De tweede weg zou je de rituele groepen kunnen noemen. Hier bestaat een veelal zelfs zeer uitvoerige mythologie. De leerling wordt ingevoerd in deze mythologie en krijgt op de duur bepaalde rollen van personen uit die mythologie ook zelf uit te beelden. Hij leert zich op deze wijze steeds meer te vereenzelvigen met bepaalde krachten en goden tot hij in zich een gevoel krijgt dat men het erkennen van onsterfelijkheid noemt. Is deze toestand bereikt, dan volgen de zgn. geestelijke beproevingen, al dan niet voorafgegaan door een “begraven” worden. In deze periode wordt men, gemeenlijk door suggestieve processen, geconfronteerd met de 4 elementen, soms ook met bepaalde zaken uit de mythologie van waar men is uitgegaan. Men zal deze als hindernissen moeten overwinnen, zal zich als het ware meerwaardig moeten tonen. Men verkrijgt hierdoor vaak inzichten, mogelijkheden en ook wel krachten waardoor men in de ogen van anderen toch een soort kleine godheid kan worden.
De derde hoofdweg is die van kennis en gevoel. In deze derde soort scholen worden allereerst leringen verstrekt. U moet u realiseren dat de tijd waarin deze groepen de grootste invloed hadden, de meeste mensen niet eens wisten wat lezen en schrijven was, laat staan dat zij dit konden. In de scholen werd dan ook de leerlingen bijgebracht hoe te lezen, te schrijven, een eenvoudige boekhouding te voeren. Verder werd hen enige kennis bijgebracht omtrent de werking van kruiden en bepaalde stoffen. Wie slaagde, leerde ook welke reacties stoffen onder bepaalde omstandigheden ten aanzien van elkander vertonen, een soort primitieve chemie. Wie niet slaagde was altijd nog geschikt voor dorpspriester of majordomus. Men leerde daarna gebruik maken van een aantal nogal eenvoudige trucs, o.m. op gebied van suggestie en hypnose. Ook bracht men in deze fase de leerlingen enig psychologisch inzicht bij, ofschoon de huidige psychologen van die leringen een lichte beroerte zouden krijgen. Deze mensen verwierven dus allereerst een mate van kennis. Op grond van deze kennis werden zij daarna gewijd aan een bepaalde macht of godheid. Zij krijgen nu de mogelijkheid zich met die ene macht of god te identificeren. Bij een geslaagde identificatie worden de leerlingen zo tot deel of beeld van hem. Zij gelden voortaan als ingewijden en men neemt aan, dat zij op hun verdere levensweg door die god of macht zullen worden gestuurd. Zeker is dat degenen die slaagden na korte tijd vaak een verbluffend inzicht in samenhangen toonden, leerden dingen te doen die voor anderen onmogelijk schijnen en kwamen in een toestand waarbij hun leven en leren niet alleen meer door de zuiver stoffelijke wereld en toestand bepaald werd.
Ik gaf u hiermee slechts een grove indeling. U zult begrijpen dat er vele tussenscholen en afwijkende inwijdingen geweest zijn. In de geheimscholen die wat later opereren, gebruikt men trouwens combinaties van voorgaande disciplines. Een goed voorbeeld is de ontwikkeling van de alchemie, waarbij men enerzijds probeert de kennis die men bezit en de mogelijkheden die men meent te bezitten in het laboratorium uit te werken en daadwerkelijk te beproeven, terwijl daarnaast de kluis of overdenkingsruimte even belangrijk is, daar men hierin zichzelf soortgelijke processen tracht te doen plaatsvinden om zowel naar buiten toe als in zichzelf het aurum vitae e.d. tot stand te brengen.
Door een zekere Lilly is een isolatietank ontwikkeld waarin men tot buitenzintuigelijke waarnemingen en uittredingen kan komen. Wat gebeurt er tijdens het verblijf in een dergelijke tank? Hoe zijn zulke ervaringen mogelijk? Heeft dit relatie met bepaalde meditatie of inwijdingssystemen?
Ik moet tot mijn spijt bekennen dat de structuur van een dergelijke tank mij volledig onbekend is. Gezien de stelling van de vraag kan ik echter wel enige vermoedens uiten.
Wanneer je iemand van alle zintuigelijke indrukken isoleert, zal zijn eigen geestelijk en voorstellingsleven bijzonder intens werken. Op de duur kan dit tot een soort vervanging worden voor de indrukken die een mens normalerwijze krijgt. Dat betekent dat je dus tot een soort “trip” komt. Hierdoor kun je jezelf inderdaad soms beter leren kennen, maar je kunt ook op een vernietigende wijze geconfronteerd worden met je innerlijke strijdigheden en demonie. Ik kan dus niet stellen dat – indien het systeem berust op het beschrevene – de toepassing daarvan altijd alleen maar goede of geen resultaten op zal leveren.
Wat inwijding betreft dit: eenieder die leert de werkelijkheid omtrent zichzelf te beseffen, zal in staat zijn ook meer van de werkelijkheid rond zich duidelijker te herkennen door alle schijn heen. Zo iemand wordt dan niet alleen meer bewust, maar zal ook bewuster kunnen handelen en zou dus ten aanzien van de normmens inderdaad wel als een soort ingewijde kunnen gelden. Door gebrek aan gegevens kan ik u verder hieromtrent niets zeggen.
Is het heelal eindig of oneindig? Volgens moderne natuurkundigen is het eerste het geval. Waar blijven of zijn de grenzen dan?
Een vraagstuk waarvoor geen werkelijke en redelijke oplossing bestaat. Ik zal proberen duidelijk te maken waarom.
Vanuit uw standpunt is het Al inderdaad eindig, al is het alleen maar omdat ook licht zich niet geheel rechtlijnig, maar met een zekere kromming beweegt. Daar u in verhouding een enkel en vast standpunt inneemt, volgt hieruit dat het voor u kenbare Al inderdaad een eindig Al is. Vergelijk uw eigen zien naar de wereld, die voor u niet kenbaar is als een bol, maar als een vlak, waarbij de grens de horizon is. Dit zou ook kunnen gelden voor de bewuste natuurkundigen. Neemt men een werkelijke eindigheid zonder meer aan, dan wordt het moeilijker: indien wij materieel denken, zou er dan buiten uw Al nog iets moeten zijn waarin uw Al bestaat en begrensd is. Wijst men deze oplossing af, dan blijft alleen nog maar de stelling van de illusie over, die echter weer een denker vereist, die dan ook weer ergens of op een bepaalde wijze moet bestaan en begrensd zijn.
Kortom, met de huidige menselijke kennis is de vraag niet redelijk op te lossen. Ik kan u alleen een mystieke oplossing bieden die bij ons wel opgang maakt. Men zegt: er is een werkelijkheid die niet voor ons denken of weten begrensd is. Deze bestaat uit energie. Waar het evenwicht in deze energie verstoord wordt, ontstaat werveling. Waar werveling plaatsvindt, ontstaat een heelal op een lager vlak van energetisch vermogen. Volgens de mystici is de “kracht” het huis van de zgn. stille zon, die oorzaak en mogelijk reden is van alle verstoringen van evenwicht. Rond deze stille zon zouden zich 63 verschillende heelallen bewegen. Volgens mij wijst echter het getal 63 erop dat het hier gaat om een symbool en niet om een werkelijk getal, dat ofwel niet bekend, dan wel niet uit te drukken is.
Vraagt u mij alleen of het heelal eindig is, zo luidt mijn antwoord: voor de mens wel, voor de geest misschien,, daar zijn wij niet zeker van. Voor ons is er in ieder geval sprake van een voortdurende verschuiving van wereldwaarden die je zou kunnen omschrijven als een soort gaan van dimensie tot dimensie.
Nogmaals: indien men zuiver materieel denkt en spreekt, lijkt mij de stelling dat het Al eindig is, de juiste. Wil men ook verder nog realistisch zijn, dan moet men bovendien nog stellen dat het Al niet deinend of krimpend is, maar als ademend kan worden omschreven daar – tot eventueel een periode van absolute stasis optreedt – uitzetting steeds weer wordt gevolgd door krimpen en omgekeerd. Dus als het kloppen van een soort onmetelijk groot hart, waarbij verder zij opgemerkt dat de bewegingen zo traag in elkander overgaan, dat elk daarvan miljoenen jaren vergt.
Er wordt wel gezegd dat alle omstandigheden die je overkomen direct door jezelf veroorzaakt zijn, bv. het scheppen van resonantiepatronen door eigen daden of instelling. Hoe kan er invloed van de toekomst uitgaan?
Toekomst is dat deel van uw eigen werkelijkheid dat u zich nog niet gerealiseerd hebt. De mens zal zich niet kunnen onttrekken aan zijn verleden of toekomst, omdat het in feite steeds het brandpunt vormt van de waarden van het bestaan, die u nu als heden of toekomst zult omschrijven. Dit betekent dan, dat uw weg in het heden, althans grotendeels is vastgelegd en wordt bepaald door het geheel van de waarden die behoren tot uw werkelijke en niet tijdgebonden persoonlijkheid. De wijze waarop u zult reageren op zaken die onverbrekelijk deel uitmaken van dit ‘ik’ zal echter bepaald worden door de wijze waarop u nu uw wereld beschouwt. Om een voorbeeld te geven: mensen kunnen leven in een paradijselijke toestand en zich toch voortdurend ergeren over kleine tekortkomingen en zo hun leven en de wereld als onaangenaam ervaren, terwijl anderen die leven in een wereld vol verschrikkingen steeds nog weer lichtpunten en redenen tot tevredenheid kunnen vinden en zo leven in een voor hen toch positieve en blije wereld. Je kunt dan desnoods stellen dat beide werelden voor beiden ergens een fase betekenen die vroeger of later in hun bestaan een rol speelt. Dit neemt dan niet weg dat hun levensbeschouwing en beleving van het bestaan afhankelijk blijft van hun eigen huidige innerlijke toestand en de wijze waarop zij daardoor reageren op de buitenwereld. Is deze uitleg, filosofisch – mystiek, u voldoende?
Heeft Krishna als geestelijke figuur ooit bestaan? Heeft de vorst Krishna na zijn vele incarnaties nogmaals op aarde geleefd? Staat Ramakrishna los zowel van de een als van de ander?
Krishna is een begrip, ongeveer zoals Christus dit is. Krishna is de naam voor iets in de oerwereld, wordt godheid genoemd, maar is in feite een aspect van de werkelijkheid. Op het ogenblik dat wij overgaan naar de vorst Krishna, hebben wij te maken met een vorst die zich identificeert met deze kracht. Laat ons hierbij echter niet vergeten dat bv. de farao’s zich identificeerden met de zon. Door dit identificatieproces kan inderdaad in degenen die dit doen, een deel van die kracht tot uiting komen en beleefbaar worden, mits zij oprecht zijn in hun geloof, stellingen en uitingen.
Het is duidelijk dat Ramakrishna eerder een duidelijk maken van deze kracht Krishna betekent en dat de leer over Krishna in feite deze leer onder deze naam mogelijk maakt. Dan kun je ook niet zeggen dat Ramakrishna volledig los staat van beiden en toch niet gebonden kan zijn aan de waarden van beiden of een van beiden zonder meer. Het is een zelfstandigheid, zeker als leer en werking die zich beroept op de oerkracht die eens als Krishna bekend werd en stemt overeen in bepaalde opzichten met de denkbeelden en leringen van althans enkelen van de vorsten die zich Krishna noemden.
Heeft Baghwan naast omstreden punten, naast zijn streven naar vrede, ook de staat van volledige verlichting bereikt? Heeft hij helderziendheid en of andere vermogens of is hij allereerst een grote massa hypnotiseur?
Hij biologeert de massa inderdaad wel buitengewoon sterk. Maar om dit te kunnen doen, moet hij kunnen beschikken over een zeer sterke persoonlijkheid. Deze persoonlijkheid op zich kan zonder meer al deze effecten niet teweegbrengen wanneer de uitstraling niet bovendien een redelijk harmonische en sterke is. Dit zult u met mij eens zijn. De conclusie lijkt gewettigd dat de Bhagwan in ieder geval op een bepaald punt of bepaalde punten een hoger bewustzijn moet bezitten. De vraag blijft alleen of hij dit hogere bewustzijn volledig waarmaakt dan wel in feite slechts een zeer klein deel daarvan, omdat hij wordt afgeleid door al het andere.
Of hij werkelijk bovennatuurlijke gaven bezit en helderziend is? Laat mij het volgende stellen: de werkelijk bewuste zal zelfs de stank van de hel kunnen verdragen zonder dat hij hierdoor ook maar iets wordt afgeleid van zijn doel of gehinderd in zijn afstemming. De Baghwan heeft echter kennelijk al veel hinder van mensen die bepaalde geuren uitstralen. De man heeft inderdaad een verscherpt waarnemingsvermogen en weet bv. uitermate kundig in te spelen op de uitstraling van degenen waarmee hij in contact komt. Hij weet zelf bepaalde personen uit te kiezen op grond van hun uitstraling. Wat betekent dat hij althans een mate van helderziendheid moet bezitten.
Daar staat tegenover dat bepaalde toch wel voorspellende uitspraken – vooral uit zijn vroege periode – tot op heden niet zijn uitgekomen, ofschoon dit volgens hem al lang het geval had moeten zijn. Verder heeft de man een charisma. Ik geloof niet dat hij daarmee al vele zieken heeft genezen. Wel is duidelijk dat hij een sterke invloed op de psyche van mensen kan uitoefenen en inderdaad mensen die innerlijk zeer verstoord zijn, rust kan geven die zij dan echter zelf verder in stand moeten leren houden. Op grond van het voorgaande zou ik willen concluderen: de Baghwan is zekere geen grote en bijzondere ingewijde, maar hij is ook zeker meer dan een gewone massahypnotiseur.
Waarom kan de exacte tijd niet berekend worden, maar steeds op decimalen? Is klok tijd een werkelijke tijd of een rekeneenheid?
De klok tijd is, zelfs wanneer men gebruik maakt van zgn. astronomische uurwerken, of die welke op verval van radioactieve elementen gebaseerd wordt, altijd nog een aangenomen rekeneenheid. De werkelijke tijd wordt bepaald door het ervaren. De ervaring – kortste mogelijkheid tot waarneming, erkenning – is in feite de beste tijdseenheid van de persoonlijke tijd.
Door een kunstmatige indeling, die eenieder als feit aanvaard, verander je daaraan niets. De klok tijd is dus in feite een cijferspelletje, zoals elke kalender in feite een wat willekeurige indeling van het jaar is. De zich steeds wijzigende verhoudingen op deze breedte tussen dag en nacht betekenen echter een ervaren van een natuurlijk tijdsfenomeen. Dit zonder dat dit identiek is met een persoonlijk dan wel een algemeen gesteld tijdsbeeld. Ik meen dat de persoonlijke tijd geheel of deels onafhankelijk kan zijn van dit natuurlijk tijdsfenomeen, terwijl ingrepen veranderingen in beleving teweeg kunnen brengen ten aanzien van het natuurlijke tijdservaren en verloop: u zit hier heerlijk in het licht, buiten is het donker. Dit beïnvloedt uw ervaren zo goed als licht in de kassen de groei van planten bevordert. Hiermee wil ik duidelijk maken dat externe omstandigheden het natuurlijke ritme van een lichaam deels – zelden volledig — kunnen beïnvloeden, maar dat u los van de invloed terugkeert tot een aan uw persoon eigen ritme, dat gelijktijdig uw eigen tijdservaren is.
Ook de psyche werkt in “tijd”. Zij kan het tijd-beleven van de mens eveneens vertragen of versnellen. De tijd die volgens de klok aanwezig is, kan men dus voor zich soms zien uitrekken, soms zien krimpen. Dan kan volgens mij tijd nimmer als een vaste eenheid worden beschouwd en is elke poging een vaste tijdseenheid te scheppen, mogelijk voor de gemeenschap noodzakelijk – al is het maar om afspraken te kunnen maken – maar toch is en blijft het kunstmatig, zodat die berekeningen met hun vele decimalen voor de werkelijke tijd in feite onbelangrijk zijn, tenzij het gaat om bv. het vinden van de juiste omlooptijd rond de zon die elke paar eeuwen, al is het maar enkele honderdsten van seconden, zal verschillen.
Ik hoop dat u het mij niet euvel zult duiden dat ik hiermee mijn aandeel aan deze avond ga beëindigen. Ik heb geprobeerd uw vragen goed te beantwoorden. Er waren er twee waarop ik geen antwoord kon geven, bij een daarvan heb ik dit veronderstellende wijze alsnog enigszins gedaan. Ik hoop dat u daarmee genoegen zult nemen.
En neemt u het mij kwalijk, dan spijt mij dit. Maar het lijkt mij altijd nog beter te zeggen: ik weet het niet, dan u iets te vertellen waarvan u zou menen dat het waar is, terwijl ikzelf geen redenen heb om in de waarheid daarvan te geloven.
Tweede deel
In het verleden bestonden er vele duidelijke wegen voor de mens die zocht naar inwijding. Nu lijkt het erop of de mens het op grond van losse informatie moet proberen. Trial en error. Hoe moet de mens zijn standpunt bepalen op zijn geestelijk pad, welke criteria moet hij gebruiken, enz.
Ik kan het natuurlijk alleen vanuit mijn standpunt zeggen, maar ik zal het proberen. Kijk, vroeger liep je je te barsten voor je iemand vond die je wilde inweiden. Dat bleek dan weer niet de juiste te zijn en dus hobbelde je weer naar een volgende meester. Kortom, ook met al die meesters, paden, wegen was het een zoeken van jewelste.
Maar daarvoor heeft de mens van heden zelden enige mogelijkheid. Daar staat tegenover dat zeer veel kennis die je vroeger op maar een enkele plaats op de wereld kon vinden, nu overal wel te krijgen is. Inwijding is dus nu niet meer zo elitair, met maar enkele moeilijk te bereiken paden, maar is eerder een samenstel geworden van een grote reeks voor eenieder wel toegankelijke wegen. Eén compleet wegennet. Dat schept minder gezag, maar meer mogelijkheden. Criteria? Vraag je allereerst af of je iets innerlijk wel als waar kunt beleven. Wanneer je iets alleen maar aanneemt of doet omdat een ander het zegt, dan kun je beter meteen naar huis gaan.
Ten tweede de vraag: wat kan ik van dit alles waarmaken? Want het is wel mooi wanneer je in jezelf lichtende kathedralen hebt, maar als je dan toch nog geen lucifersvlammetje naar buiten kunt brengen, moet je toch wel naar iets anders zoeken, meen ik. Stel gewoon de verworven kennis op de proef, steeds weer.
In de derde plaats: vraag je niet af, of het systeem wel juist is. Want elk systeem is beperkt. Vraag je af, wat nu voor jou en volgens jou de meest juiste ontwikkeling is. Je zult ontdekken dat je dan vaak door allerhande systemen heen loopt te dwalen en je in feite zeer bijbels gedraagt, daar je alle dingen beproeft en het goede behoudt. U gedraagt zich dus ongeveer als een controleur van de belastingen, maar dan op geestelijk terrein natuurlijk.
Is onderricht in een Japans zen klooster te vergelijken met een inwijding en wat ondergaat iemand die dit volgt?
Tja, het kan een soort inwijding zijn, natuurlijk. Het kan echter ook een enorme scholing tot zelfdiscipline zijn die tot zelfverheerlijking voert. En dat is dan weer het tegenovergestelde van een inwijding. Je zult je vaak afvragen waaraan je begonnen bent en soms je afvragen of de meester nu gek is of jijzelf. Ik meen echter dat werkelijke zelfdiscipline voort moet komen uit een innerlijke waarheid, een begrip dat je verkregen hebt. En mij lijkt althans dit niet iets wat erin geslagen kan worden. Wel kan je door die slagen leren op twee vlakken gelijktijdig bewust te zijn.
En voor de rest denk ik maar dat iemand die in zo een zen klooster zit, kennelijk voor doorslaande argumenten houdt.
Zijn er tijdens de vernietiging van de bibliotheek te Alexandrië gegevens vernietigd waardoor onze beschaving nu van belangrijke kermis verstoken is. Kunt u zeggen welke?
Er is inderdaad bij de plundering en later de brand heel veel verloren gegaan. In deze bibliotheek waren o.m. allerhande inwijdingswerken en filosofische werken aanwezig, waaronder ook…, ja, je zou het nu misschien grimoires noemen, magische receptenboeken. Er zat daaronder allerhande kennis o.a. omtrent de materie, waaronder dingen die men nu eindelijk begint te ontdekken. Zoals de stelling dat je materie steeds verder kunt blijven delen in oneindig kleine deeltjes tot je uiteindelijk alleen nog kracht overhoudt. Dat wisten denkers toen ook al. Denkbeelden omtrent de aarde, haar vorm, de ruimte zijn eveneens daar verloren gegaan of grotendeels teloor gegaan, gegevens omtrent de ruimte in een beschouwing die daar verbrande, bevat gegevens die men in feite nu eerst de laatste 50 jaren deels heeft herontdekt.
Op het eerste gezicht is de menselijke kennis daardoor dus wel een stapje achteruitgegaan. Maar aan de andere kant moet u maar zo denken: wanneer de heidenen toen die boeken niet hadden verbrand, hadden de christenen het later wel gedaan.
Er wordt beweerd dat de Maitreya een incarnatie is van Jezus. Is dit zo? Zo niet, wie is hij dan wel?
Alweer zo ’n mooie vraag. Jullie hebben wel lekkere uitgezocht. Nu moet je eens luisteren: wanneer er één kracht is, kun je zeggen wanneer die kracht zich manifesteert middels een Jezus of een boeddha, dat dezen een manifestatie van die kracht zijn.
Maar die kracht blijft altijd dezelfde. Dus kun je het volgens mij moeilijk een incarnatie noemen. Maitreya is niets anders dan het begrip dat een functie van een eeuwige kracht omschrijft. Ik zou dus niet over incarnatie durven spreken. Denk ook niet, dat Maitreya een incarnatie is van Jezus of mogelijk, dat hij met een christendom komt. De hemel behoede ons trouwens in dat geval. Neem mij de opmerking niet kwalijk, maar het huidige christendom is de perversie van Jezus leer. Met alle verontschuldigingen aan alle aanwezigen christenen, want jullie weten niet beter.
Alles nogmaals beziende, meen ik te mogen zeggen: Neen, Maitreya is gewoon een naam die wij geven aan een van de zgn. meesters van de paden. U kent nog wel anderen ook, Koothumi bijvoorbeeld. Dat is wel een heel mooie. Danes, wanneer u die zou tegenkomen, zouden velen onder u nog de neiging kunnen voelen om even echt ouderwets te bezwijmen. Dit zijn echter figuren, gestalten. Het zijn wel wezens, maar datgene wat zij feitelijk zijn en doen, is anders en vooral hetgeen zij vertegenwoordigen is veel meer dan zijzelf ooit zouden kunnen zijn. Wanneer u alleen warmloopt voor de naam Maitreya dan handelt u als iemand die warmloopt voor een pak waarop Dash staat zonder te willen kijken wat er dan wel in zit. En al zou het erin zitten: with a little dash of Dash doe je ook niet veel, vooral niet op je dashboard. Ik probeer u duidelijk te maken dat al die figuren waarover men veel spreekt wel ergens echt existerende wezens zijn. Jezus bv. was een echte mens. Maar zij vertegenwoordigen iets geheel anders. De christus bv. was in Jezus toch iets van een geheel andere klasse en geaardheid.
Zeker, op een bepaald ogenblik van hun optreden vormt de mens en het aspect een twee-eenheid. Je kunt hen tijdelijk niet van elkander meer scheiden. Maar dat houdt dan nog niet in, dat je kunt zeggen: Wanneer die kracht weer op aarde werkt, is dus Jezus geïncarneerd. Wanneer Jezus ooit weer zou incarneren, dan doet hij dit als Jezus en niet als Jezus Christus. Wanneer de mensen spreken over de terugkeer, gezeten op de wolken enz., u weet wel, die tijd dat de schapen geschoren en de bokken weggejaagd worden volgens de kerk – die zelf ook een meester is in het scheren van de schapen – dan is dit de Christus, een aspect van het goddelijke, van het totaal. Dit wordt dan kenbaar. Je kunt dus niet zeggen: dit is nu Jezus, want het is veel en veel meer. Op dezelfde wijze kun je niet zeggen: dit is Maitreya. Mogelijk is hij een voertuig dat voorbereid en gebruikt wordt. Goed, best. Maar wat in dat voertuig komt, is hetgeen waarlijk belangrijk is. Een goede chauffeur rijdt altijd nog beter met een lelijke eend dan een beginner met een Hispano-Suiza. O, die kennen jullie niet meer. Nu, dat was vroeger een ideale wagen, dat kan ik u nog wel vertellen. Nogmaals, het gaat er om wat erin zit. En dat is iets anders dan een Jezus of een Maitreya. Dezen zijn op een bepaald ogenblik dragers van een van de aspecten van de totale scheppende kracht. Kan ik het nog duidelijker zeggen? Nu ja, mogelijk nog wel, maar ik meen dat dit toch werkelijk duidelijk genoeg was.
Een Christusdrager?
Zo zou je het misschien kunnen noemen, ja. Maar persoonlijk vind ik dit geen bijzonder goede term. Want wanneer men het over Christusdragers heeft, denk ik altijd aan Christophorus die eeuwenlang op vele medailles het kindje Jezus onmetelijk zwaar over de stroom heeft gedragen en nu men eenmaal voldoende ponten en bruggen meent te hebben, als heilige is afgekeurd. Dus hij is nu opeens niet heilig meer, trouwens, Sint Christoffel maakte een grote val, want van heilige tot naam van een in betalingsmoeilijkheden verkerend reisbureau, lijkt mij een ferme smak.
Voor de pauze werd gesproken over een groep mensen die voortijdig incarneerden. Ik dacht dat mensen die heel sterk aan aardse goederen gebonden waren ook zo snel mogelijk zouden trachten te incarneren. Dus elke gelegenheid te baat nemen om terug te komen en juist daardoor vaak verkeerde incarnaties kiezen.
De kans is klein, kleiner dan u denkt. Omdat je, zodra je beseft dat je dood bent – en dit moet je eerst beseffen voor je kunt incarneren – je ook begrijpt dat als je al terugkomt, je de centen toch kwijt zult zijn. Dergelijke mensen vluchten daarom eerder in een soort illusiewereldje waar zij lange tijd geld zitten te tellen dat steeds verdwijnt. Zij bevinden zich dan in een toestand die doet denken aan u, wanneer u uw loonzakje krijgt: het geld verdwijnt steeds weer voor je het goed geteld hebt. Deze mensen leven in een illusiewereldje omdat zij denken dat bezit, aanzien betekent, zij geen afstand willen doen van bezit en aanzien en wel degelijk gaan beseffen dat zij door naar de mensenwereld terug te keren dit alles toch niet meer kunnen krijgen. Dergelijke entiteiten denken: ik heb het toch nog? Dan zien zij het en denken: ik kan nog niet dood zijn, want ik heb nog alles. En zolang zij naar hun bezit kijken, is het er voor hen inderdaad nog. Maar zodra zij ook maar even wegkijken is het er opeens niet meer en moeten zij het opnieuw scheppen, dat is ellendig.
Weet u, wat de hel is? Leven met jezelf, zonder te weten dat je eerst wanneer je jezelf althans voor een deel prijsgeeft aan de werkelijkheid, gelukkig kunt leven zonder lichaam. Dat is werkelijk de hel. Wat wel een teleurstelling zal zijn voor de mensen die dachten dat de hel de grootste rotisserie was die er ooit te vinden is, omgeven door een uitstalling van alle mogelijke kwellingen. Nu ja, een enkele sadist of masochist zal er misschien in gelukken daar terecht te komen, maar die denken dan weer dat dit de hemel is…
Welke dimensie denkt u dat er nog meer zijn dan lengte, breedte, hoogte en tijd?
Wanneer u de tijd verdeelt in de bestanddelen die haar tot stand brengen, valt ook zij weer uiteen in 3 dimensies die vergelijkbaar zijn voor het kenvermogen met lengte, hoogte en breedte. Voegt men het besef van diepte daaraan toe, dan kan deze wederom in een aantal “richtingen” onderverdeeld worden.
Ik meen dus dat je, wanneer je het aantal stoffelijk mogelijke dimensies, dus zonder de geestelijke werelden beziet, je toch wel in de buurt van een 48 zult komen. Juiste aanduidingen kan ik u niet geven. Hoe omschrijf je bv. een dimensionaal stelsel waarbij binnen- en buitenkant der dingen identiek zijn en duur een hanteerbare variabele is?
Overigens meen ik dat u al met het hanteren van uw drie dimensies plus de tijd zoveel moeilijkheden ondervindt dat het mij weinig zinrijk lijkt je op deze andere dimensies te gaan richten. Want elke dimensie meer die u leert beseffen en hanteren, geeft u wel meer mogelijkheden, maar veroorzaakt ook weer meer moeilijkheden. En de meeste mensen hebben in hun drie dimensies al zoveel moeilijkheden dat zij als verweer daartegen tweedimensionaal gaan denken.
U meent dat er een eindig aantal dimensies is?
Ik meen dat er voor dit vlak van bestaan waar u op het ogenblik leeft, inderdaad een eindig aantal dimensies is – beleefbaar dus of tenminste besefbaar.
Ik durf echter niet te zeggen of je alle andere werelden ook als dimensies of samenstellen van dimensies moet beschouwen. Er zijn mensen die dit doen. Dan kan je zeggen dat het aantal in principe volgens ons besefsvermogen oneindig is. Maar wat je niet weet, kun je niet zeggen. En vanuit mijn huidige wereld weet ik niet of er talloze of telbare dimensies zijn. Maar zover ik het kan overzien is het aantal stoffelijk denkbare en hanteerbare dimensies wel degelijk begrensd. Het ziet er bv. voor ons zo uit dat een mens die de tijdsgrens zou kunnen doorbreken, niet terug zou gaan in de tijd, maar terecht zou komen in een voor hem andere ruimte waar andere wetten heersen.
Hoe moet ik antimaterie zien in verband hiermee?
Niet, omdat antimaterie in feite tot uw eigen Al en dus dimensioneel bestel behoort. Zij is opgebouwd uit atomen waarbij de omloop van de omliggende delen en vooral van de elektronen een aan de bij u gangbare tegengestelde richting heeft.
Dat wil zeggen dat wanneer uw materie in contact komt met deze antimaterie de atomen elkander zullen ontbinden omdat de tegengerichtheid van de omlopen elkanders momentum opheffen en zo de samenhangen verbreken, waardoor dan ook de kernen in de vele samenstellende deeltjes uiteenvallen. Maar het behoort wel degelijk tot uw eigen universum. Er is daarin voldoende antimaterie te vinden. Er zijn zelfs sterren uit antimaterie en ook planeten. Alleen zal men op dergelijke planeten nooit normaal kunnen landen, want anders is een deel van de planeet opeens weg en blijft van uzelf alleen nog maar een wolkje energie.