Buitenaards leven

21 februari 2003

Aan het begin van de bijeenkomst willen wij sprekers van deze groep u erop wijzen dat wij niet onfeilbaar noch alwetend zijn en dat u over het gebrachte zelf dient na te denken. Mag ik vragen welk onderwerp u voor vanavond voorzien hebt?

Het onderwerp voor vanavond is: Buitenaards leven.

Wanneer we gaan spreken over leven dat niet gelieerd is aan de aarde, moet je er rekening mee houden dat we hier moeten gaan praten over zaken die jullie zich heel moeilijk kunnen voorstellen. Op aarde is er een voorstelling, dat als er in de ruimte ander leven is, dat dat eventueel vergelijkbaar zou zijn met de mens. Dat dat leven zou denken en reageren en doen zoals de mens en zo verder. Niets is minder waar. Er bestaat wel degelijk in het ganse kosmische stelsel vele verschillende levensvormen, levensmogelijkheden. De aarde zelf is een planeet die zich, bij wijze van spreken, aan de buitenzijde van een bepaald deel van de kosmos bevindt en is als het ware een thuisbasis voor de geest die stoffelijke ervaringen wilt opdoen. En neem mij niet kwalijk de uitdrukking dat ik het zo stel, maar in primitieve omstandigheden. Ik mag gerust stellen dat de mens op de aarde, qua kennis en zo verder, eigenlijk maar in een beginstadium staat. We zouden kunnen een vergelijk maken dat we zeggen, in verstaanbare taal voor jullie, de meest vergevorderde denkende wezens op aarde, dat die ongeveer in de kleuterschool staan of zitten, ten opzichte van zeer veel leven en levensvormen die voorkomen in de kosmos. Daar is niets negatief mee gesteld. Dit wil niet zeggen dat de geest het menselijk voertuig als minderwaardig zou beschouwen. Verre van dat. Integendeel. Waarom doen wij zoveel moeite om de mens trachten te inspireren, te helpen en zo verder? Juist omdat we het menselijk lichaam vanuit de geest een zeer belangrijke mogelijkheid vinden om voor onszelf lering op te doen, als het ware verder te geraken. Natuurlijk als mens zelf heb je daar weinig oren naar, omdat je nu leeft, nu alles doormaakt en omdat je gebonden in de stof en gebonden in de tijd of aan de tijd, je niet kunt overzien eigenlijk wat je al hebt geleerd en waarom je deze tak hebt gekozen en wat het volgende gaat zijn. Ik kan je gerust zeggen dat op het ogenblik op deze aarde incarnaties zijn van entiteiten die bijvoorbeeld in vorige levens, om het zo uit te drukken en om jullie taal te blijven gebruiken, op andere planeten hebben gewoond, gewerkt, geleefd, contact gehad hebben met totaal andere denkbeelden en denkwerelden. En het is best mogelijk dat wanneer u naar onze zijde komt en u wenst verder te evolueren, dat u niet meer naar deze aarde terugkomt, maar dat u gaat zoeken naar een sfeer of een mogelijkheid die voor u weer de juiste mogelijkheden biedt om uw bewustzijn, om u, laat mij toe te zeggen, eenwording met de bron sneller en beter te volvoeren.

Zo heb ik een beetje geschetst hoe de zaken in mekaar zitten. Dat er buitenaards leven is, zou ik zeggen, is evident. Dat het buitenaards leven weinig interesse heeft voor uw planeet is ook evident. Waarom – om in vergelijking van leergradaties te blijven – zou een universitair interesse hebben voor een kleuter? Behalve misschien wanneer hij een doctoraatsthesis over de ontwikkeling van een kleuter gaat schrijven. Voor de rest zal hij zich er weinig van aantrekken.

En dat is ook zo in de kosmos. Wat wel gebeurt en dat van op afstand, is dat bepaalde groepen in de ruimte, om het zo uit te drukken, de aarde als het ware observeren, een beetje in het oog houden dat de aarde als planeet als dusdanig kan blijven functioneren. Niet direct om daar zelf iets mee te doen, maar wel in onderling overleg om de incarnatiemogelijkheden op deze planeet in stand te houden.

Wanneer we de golfbewegingen zien die de aarde doormaakt, dan kan ik u zeggen dat je nu op een redelijk punt zit van ontwikkeling, dat we de komende, honderden jaren, laat ons zeggen 2 à 300 jaar, naar weer een zeer hoog toppunt van ontwikkeling gaan. Dat dat ongeveer nog zal standhouden, gedurende enkele duizenden jaren, en dat we dan terug, voor wat de aarde betreft, de golf naar beneden zien. Zo kunnen we stellen, en dat klinkt misschien vreemd in jullie oren dat we ongeveer in tijd bekeken – en alstublieft, kleef daar nu niet een datum op – maar dat we kunnen zeggen dat we rond de 100.000 à 120000 jaar na vandaag, deze aarde terug in een toestand zich zal bevinden van laat ons zeggen, het stenen tijdperk, zoals het toen is geweest. Dat we kunnen stellen dat dan ook de mens terug in zijn volle primitiviteit aan ontwikkeling zal beginnen.

U kunt dit misschien raar vinden dat ik dit zo stel. Doch, dit is niet raar, omdat tegen die periode, als het ware, je kunt voorzien dat er een totaal nieuwe golf van entiteiten is, die de ganse leerschool van het mens-zijn wil doorlopen. En die leerschool begint vanuit het heel primitieve tot het maximum, dat ongeveer met een menselijk lichaam met een stel goede hersenen, om het zo te zeggen, te behalen is. Dit is ook niets nieuws voor de aarde. Jullie denken misschien dat je uw eigen geschiedenis van uw planeet volledig kent en weet, omdat jullie misschien ontdekt hebben dat er ooit een rijk is geweest dat verdwenen is, en dat daarvoor misschien nog aanwijzingen zijn voor een keizerrijk en zo verder. Dit klopt allemaal, alleen weet de mens niet, of kan hij niet meer achterhalen dat de aarde zelf nog veel ouder is. En dat voor al die gekende beschavingen waar nu over gesproken wordt in de term van, het zou eens kunnen geweest zijn, dat daarvoor totaal andere beschavingen ook bestaan hebben die volledig, maar ook volledig weer, van de planeet verdwenen zijn, in de golfbeweging die steeds door de kosmos gaat.

Daardoor wil ik u, of daarmee wil ik u enkel maar duidelijk maken dat de aarde op zich, niet in het totaal van al wat leeft in de kosmos, zo uiterst belangrijk is, zoals de mens hem zo graag ziet. Want neem mij toch niet kwalijk, lieve mensen, de mens denkt nog steeds van zichzelf, of de meesten toch – aanwezigen uitgezonderd natuurlijk – dat hij of zij het summum is van de schepping, dat hij of zij de uitverkorenen van God zijn, en dat zij, als het ware, dus, ja, de diamant zijn aan de top van de schepping. Spijtig genoeg, moet ik die illusie de grond inboren. Je bent een radertje, je bent een mogelijkheid in het geheel, maar een belangrijke mogelijkheid, maar niet het summum in de schepping, verre van.

Langs de andere kant is het ook zo dat wanneer ik zou moeten praten over buitenaardse beschavingen, ik u eigenlijk zeer veel kan vertellen, maar u kunt het niet nagaan, u kunt het niet controleren. Ik kan het doen zoals vele sciencefiction schrijvers er van alles op verzinnen, en dan gaat u denken, hé, dat is misschien interessant. Of ik kan het doen zoals ik het vanavond wens te doen, en zeggen, lieve mensen, het leven buiten de aarde bestaat uit totaal andere fysische wetten dan die u kent. Het is in wezen onmogelijk juist te omschrijven voor een mens hoe die mensen leven, hoe die mensen denken, welke filosofieën ze erop nahouden. Alleen, met één grote uitzondering, dat kan ik wel zeggen, in de ganse kosmos heerst de wet van evenwicht, en dat telt voor alle leven. De kosmische wetten tellen overal. En dan kan ik zeggen, kijk, de andere levensvormen zoeken ook hetzij naar het licht of zij bewegen zich in het duister. Op dat terrein is alles gelijk als het ware. Alleen moet erbij gezegd worden dat ook hier weer de definitie van licht en duister wel enigszins kan verschillen met de definitie die de stofmens zich kan voorstellen van licht en duister.

Het is zo dat vanuit de kosmos deze aarde effectief in het oog gehouden wordt. Dat er bepaalde levensvormen de aarde in een lang verleden tijd soms gebruikt hebben als een soort tussenstation in hun reizen. Je zou het een beetje kunnen vergelijken zoals u in de moderne tijd met de auto op reis gaat en u vertrekt hier vanuit Brussel en u wilt naar Madrid rijden. Ik zeg maar zoiets, en u rijdt op de autostrade. Af en toe zult u dan eens stoppen op een rustplaats, eventueel om te tanken, om iets te eten en zo verder.

Er is een tijd geweest dat dit een deel was of een taak was van de aarde in de ontwikkeling van bepaalde, ik zal maar zeggen volkeren om het voor u duidelijk te houden, die aan ruimtereizen deden. Die ruimtereizen waren toen in die tijd redelijk primitief te noemen. Men had toen nog, als het ware, een soort voertuig nodig.

Wanneer we nu zien, zien we dat er leefgemeenschappen in de kosmos zijn die zich volledig kunnen verplaatsen – bijna zoals de entiteit het doet – via gedachtekracht en zo verder. Er rekening mee houdende natuurlijk dat dit een uitleg is die beperkt is, omdat ik u niet – of dat ik niet in de mogelijkheid ben – u de wetten te omschrijven waaraan deze levensvormen als het ware onderworpen zijn en waarmee zij zich kunnen verplaatsen en zo verder.

Er bestaan ideeën hier op aarde dat mensen zich via een soort bio magnetisme, zoals genoemd, zouden kunnen verplaatsen in bepaalde schotelvormen en zo verder. Dit vindt zijn oude oorsprong eigenlijk nog in het Atlantische Rijk, waar men deze zaken op een bepaald ogenblik, het zij dan wel voor kortere trajecten op aarde, eigenlijk heeft kunnen toepassen. Deze technologie en deze kennis is bijna volledig met de ondergang van het Rijk mee verdwenen. Daaruit zijn veel parabels ontstaan van zogezegd ruimtevaarders en zo verder. In de oudheid zelf, uw oude tijd om het zo te zeggen, zijn er nog een paar contacten geweest, maar daar stopt het dan. En dan hebben we als het ware – en dit zal ongeveer in de jaren vijftig geweest zijn, een laatste verkenning gehad op de aarde van buitenaardse wezens en de oorzaak daarvan was het atoomgeweld dat op de aarde toen bezig was. Mag ik u herinneren dat het de periode is geweest van de atmosferische kernproeven?

En dan heeft men – en dat is in het striktste geheim gehouden, maar het is door de grote regeringen gekend – heeft men bepaalde sondes op deze aarde achtergelaten. Deze zijn nog steeds in functie en worden nog steeds gecontroleerd, ondanks het feit dat zij veilig opgeborgen zitten en zo goed de Russische regering van toen als de Amerikaanse regering van toen nooit hebben beseft of geweten voor wat het eigenlijk diende. Alleen is bij de analyse van deze sondes gebleken dat zij bestonden uit stoffen die op aarde niet voorkwamen. Om alle moeilijkheden te vermijden en omdat men in die tijd eigenlijk dacht dat het een geheim was van de ander – want men bekeek mekaar bij wijze van spreken als verdacht steeds – is er ook geen verder onderzoek naar gedaan en zijn beide zaken veilig opgeborgen. Er is nog een derde sonde aanwezig, maar daar kan ik weinig over zeggen, omdat ik de bezitters daarvan zeker niet in gevaar wil brengen.

Kort gezegd, dat is eigenlijk alles wat uw aarde de laatste tijd heeft meegemaakt van bezoekers uit ruimte. Dit wil niet zeggen dat bij toevalligheden en bij gevoelige mensen het soms niet is voorgekomen dat men een waarneming heeft gedaan. De meeste waarnemingen echter die men gedaan heeft, kunnen geplaatst worden op het terrein van emotiegevoeligheid en in vele gevallen pure helderziendheid, waardoor er effectief, wanneer er in de nabijheid een soort energieverplaatsing is geweest, dat deze door de mensen werd omgezet als zijnde – omdat zij er anders geen verklaring voor konden geven – een soort lichtschotel of eender wat. In het merendeel van de gevallen kan ik echter zeggen dat al deze ervaringen zeker individuele ervaringen zijn, die door sommige konden waargenomen worden en door anderen helemaal niet, waardoor dat natuurlijk de wetenschappelijke wereld deze onmiddellijk naar het rijk der fabels verwijst, zonder zich af te vragen hoe het eigenlijk komt dat op verschillende plaatsen verschillende mensen onafhankelijk van elkaar een soort zelfde verschijnsel waarnemen.

Voor de rest kunnen we zeggen dat we, zeker naar wat de toekomst betreft, u zich niet moet verwachten dat er nu of morgen een heel groot galactisch toestel op aarde zou nederdalen en dat daar een profeet zou uitkomen die dan even vrede op aarde zou komen brengen en zou zeggen, meneer Bush, je moet braaf zijn en meneer Saddam, jij ook. Dat mag je vergeten, lieve mensen. Zo ver gaat de inmenging zeker niet van buitenaards leven. Integendeel, men zal eerder zeggen: laat hen zelf de rotzooi maar opkuisen.

Vragen

Ik heb een vraag omtrent graancirkels. Is dat een teken van buitenaards leven en wat moeten wij daar dan uit leren?

Ik zou graancirkels zeker niet bekijken als een teken van buitenaards leven. Wat je daar moet uit leren, daar zou ik van zeggen dat sommige mensen heel handig zijn. Meer kan ik daar eigenlijk niet op zeggen. Het is niet dat ik hier over graancirkels vanavond moet gaan praten om te zeggen dat het van de marsmannetjes komt. Het heeft niets te maken met de marsmannetjes, om het zo te zeggen. Dus ook niet, wat velen veronderstellen dat het telkens een ufo is of de voeten van een ufo of hoe je het wilt noemen. Er zijn andere oorzaken. Wat ik wel kan zeggen is dat elke graancirkel niet berust of bedrog. Dat is iets anders. Maar niets met buitenaards leven te maken.

Verloopt buitenaards leven ook volgens bepaalde cycli? Als ik het goed begrijp, u spreekt daar over, binnen ongeveer zoveel jaar, ik laat het in het midden, dat we teruggaan naar een soort stenen tijdperk. Dus is er eigenlijk van het moment dat je als mens incarneert een bepaalde cyclus die je door moet of die je altijd doorgaat. Is dat dan ook zo als buitenaards wezen?

Alle leven in de kosmos is ontstaan vanuit de bron en keert terug naar de bron. Dat wil zeggen dat ook het buitenaards leven, maar ook de entiteit, de geest, deze weg gaat. En de aarde is een mogelijkheid om zeer veel ervaring op te doen, maar je kunt dat ook op andere planeten, in andere sferen. Want u denkt als mens: leven, stoffelijk leven, dat dat steeds zal gebonden zijn aan een planeet, aan een ster, enzovoort. Nee, er zijn ook nog veel andere vormen, buiten alleen de geestelijke vorm – maar voor de mens moeilijk voorstelbaar – die dus ontwikkelingsmogelijkheden inhouden. En al die vormen, al die ontwikkelingsmogelijkheden, leiden terug tot de bron, als het ware.

Je zou kunnen zeggen, om het u gemakkelijk te maken, dat wat de mens omschrijft als een engel, dat dat ook een soort levensvorm is, en misschien voor u best voorstelbaar, niet afhankelijk van een planeet. Want de mens plaatst de engel in de hemel. Maar wees nu eens eerlijk, wat is de hemel? Wie van jullie kan mij zeggen wat die hemel is? Zijn dat de wolken, waar een grote stoel staat, waar God op zit en waar de engeltjes naast zitten? Zo werd het aan de kindertjes verteld. Maar niemand van de aanwezigen hier zal dat aanvaarden als zijnde de waarheid of de mogelijkheid. Nochtans bestaan er wezens, die niet gebonden zijn aan een planeet, die ook geen geest zijn zoals wij hier, die doorkomen en die toch ook een weg gaan in het licht of in het duister. En ze gaan terug naar de bron.

Voor de geest zelf is de stofmens een ideale leerschool, een ideale mogelijkheid. Maar op een bepaald moment ga je ook als geest zo ver, dat je al die leringen die je kunt opdoen, die ervaringen als het ware, die belevingen – dat is een juister woord, beleving – dat je dat hebt gehad. Je hebt misschien honderd keren op aarde rondgelopen. De ene misschien duizend keren, nogal hardleers, moet nog eens meer terugkomen. Maar goed. Maar op een bepaald moment heb je het gehad en dan ga je verder. Dan zit je misschien een redelijk lange tijd aan onze zijde, maar ook dat op een bepaald punt voldoet niet meer. Je zoekt naar licht, je zoekt steeds verder en je gaat steeds verder. En dan kan het zijn dat je weer in contact komt met andere mogelijkheden die u weer een stap dichter bij de bron of bij God of hoe u het wilt omschrijven, kunt brengen. Maar verwacht niet van mij als entiteit – en ik durf gerust zeggen: wij houden ons bezig met de aarde. Waarom? Omdat wij daar nog zeer sterk mee ons verbonden voelen en dat wij eigenlijk ook in die totaliteit onszelf nog aan een beginpunt bevinden. Het is niet omdat wij niet meer stof gebonden zijn, dat wij, sprekers van de Orde bijvoorbeeld, allemaal heel hoog en heel ver in het licht zouden zijn. Nee, wij proberen, wij trachten. Maar ook aan onze zijde moeten wij leerscholen doormaken, moeten wij steeds opnieuw leren, beleven, verder geraken. En het is juist omdat wij nog zo dicht bij de mens staan, dat wij het ons als een taak beschouwen om, waar we kunnen, de mens te helpen, als het ware. Verder te helpen, zodat het leven dat hij of zij leeft, steeds waardevoller kan worden en dat hij of zij niet in één klein vakje gevangen blijft. Want wees eerlijk, het is misschien wel eens aangenaam als mens te leven, maar als je de geschiedenis door kijkt, veel levens waren heel beperkt en hebben zeer veel in feite gevraagd om in de totaliteit maar één klein stapje verder te komen. Hoeveel mensen hebben er niet geleefd zonder te beseffen waarvoor zij hier op aarde rondliepen, buiten dat zij joegen achter hun eigen begeerte aan en daardoor zich als het ware in een gevangenis hebben gezet, geestelijk, waardoor sommigen zelfs er nog niet uit vrij zijn gekomen wanneer zij overgingen. Het is een minderheid, spijtig genoeg, die zijn eigen ketens aflegt. En dat trachten we vanuit onze zijde, met de ervaringen die wij ook gehad hebben toen wij op deze aarde waren, met deze ervaringen de mensen nu als het ware te helpen. Dat is belangrijk.

Kunt u eventueel iets vertellen over de connectie tussen buitenaards leven en de Dogon stammen in Mali of de oude Egyptenaren?

De mens heeft voor veel zaken de neiging, wanneer hij voor feiten komt die hij niet kan verklaren, van heel gemakkelijk daar buitenaards leven bij te brengen. Alle zaken die u hier aanhaalt, zijn gebaseerd op kennis van de mens zelf. Kennis die voor een groot deel, althans de laatste paar duizend jaar verloren is gegaan doordat de denkwereld van de mens in het Vissentijdperk te sterk aards gebonden was.

Wanneer we kijken naar wat Egypte betekend heeft, wat men kon in Egypte, laat ons zeggen tussen de 4.000 jaar terug en ik mag zelfs verder gaan, ik kan zeggen 6.000 jaar terug, dat men daar als het ware – om een voorbeeld te geven – medisch gezien verder stond, grotere mogelijkheden had dan de mogelijkheden die u nu hebt. En u denkt van uzelf hier, met alle techniek en alle mogelijke zaken die de medische wereld heeft, staan we ver. Je staat zo ver dat je binnenkort een kliniek binnenkomt en een gratis ticket krijgt naar onze zijde. Ja het is toch zo, voor ons wordt het gemakkelijk voor de afhaaldienst. Men gaat naar het ziekenhuis, men doet een infectie op en men komt bij ons en men heeft geen problemen meer, ook geen duur antibiotica meer nodig, niks meer. Maar goed, alle gekheid op een stokje. Wanneer we bekijken, bij Egypte bijvoorbeeld, dan zien we dat daar een medische wetenschap ontwikkeld was, gebaseerd op een samenwerking. Niet alleen van wat je zou kunnen noemen in huidige termen een dokter, dat bestond zo niet, maar goed, een mens die dus een medische kennis had, werd gekoppeld met magische kennis, werd gekoppeld met, laat ons zeggen, een divinatie, helderziendheid, gevoeligheid enzoverder. Dat waren teams. Klinieken bestonden als dusdanig niet, maar wanneer iemand ziek werd, dan ging men kijken: wie kan hier wat vaststellen en hoe kunnen we eventueel gezamenlijk resultaat bereiken. Wanneer ik dan tegen u zeg, nu gaat men er erg prat op, dat men bijvoorbeeld, nierstenen kan verbrijzelen zonder opereren. In de tijd van Egypte haalde men nierstenen uit het lichaam van de mens, door de persoon in kwestie een touw te laten slikken, men haalde dat touw er terug uit en daaraan waren de stenen gebonden. Nu kunt u zeggen: dat kan niet, dat is quatsch, dat is kolder. In uw wetenschappelijk denken heel juist, maar niet in het denken van die mensen van toen, omdat zij van hun kunnen ook overtuigd waren. En zij realiseerden zo ingrepen, zonder dat zij u moesten openen, of zonder dat zij van alle technieken moesten gebruiken om iets kwijt te geraken. Op een gewone wijze haalden zij zo uw stenen weg. En, als u mij niet gelooft, kan ik u volgende tip geven. Tot ongeveer in de jaren zestig is deze techniek nog toegepast geweest bij bepaalde Berber volken in de Sahara. Deze techniek is nog gezien en vastgelegd door wetenschappers van Engeland, Frankrijk enzovoort. Maar men heeft dit nooit, als het ware, durven bevestigen, omdat zij allen schrik hadden dat hun collega’s hen voor gek zouden verklaren.

Om u een idee te geven. Dus, wanneer je nu gaat spreken over bepaalde monumenten, over bepaalde bouwwerken, moet je er goed bij stilstaan dat deze kennis, deze mogelijkheid, die die volkeren hadden, daar werden gebruikt. En dat verklaart waarom dat je monumenten krijgt in Egypte, maar dezelfde technieken toegepast in Zuid-Amerika, in Midden-Amerika. Dat verklaart waarom er beelden staan op de Paaseilanden. Dat verklaart waarom dat u fenomenen in Azië vindt. Dat verklaart ook waarom verdwenen steden bijvoorbeeld nog op het ogenblik in Zuidoost-Azië zijn. Benader het niet met uw wetenschappelijk denken van vandaag. Want uw wetenschappelijk denken is een zeer primitief denken, dat zichzelf beperkt door te denken dat zij alles moeten kunnen verklaren. Daar ligt de grote fout. Er zijn nu eenmaal veel zaken die je, met de regels die de mens gesteld heeft, waarvan hij denkt, daarmee heb ik wetenschap en daarmee kan ik mijn eigen meester zijn, bewijzen, want daar gaat het om. Waardoor hij vergeet dat hij zichzelf beperkt en dat hij zich opsluit als het ware op een klein eilandje van kennis in een oceaan van zaken die hij niet kent, maar waarvan hij niet bereid is deze in ogenschouw te nemen, omdat hij anders van zijn eigen eilandje af moet komen. En dat wil hij of zij zich niet permitteren.

De emoties die wij hebben, verdriet, blijdschap, teleurstelling, woede, zijn die bij het leven buiten de aarde ook bekend? Zijn die emoties, ja, zo te zeggen universeel?

Je zou kunnen zeggen dat die emoties onder sommige condities voorkomen, ja. Dat ze universeel zijn? Nee, omdat bepaalde levensvormen andere uitingen kennen, maar het is heel moeilijk om dit te omschrijven. Kijk, wanneer je als Eskimo geboren bent, dan weet je wat koude is, dan weet je wat sneeuw is, wat ijs is, dan weet je hoe je een vis uit het ijs moet kunnen halen door open te kappen en zo verder. Stel nu dat je als Eskimo moet gaan begrijpen wat het is voor een pygmee te leven onder de zon en daar te zorgen dat je bijvoorbeeld voedsel vindt. Wanneer je nooit, als het ware, er iets van gezien hebt, meegemaakt hebt, dan is het heel moeilijk om dat duidelijk te maken welke emotie die pygmee doormaakt wanneer hij in de brandende zon aan het zoeken is naar bijvoorbeeld een wortel in de bodem, of voor de pygmee duidelijk te maken wat het is, min 20-30 graden in het ijs te kappen om aan een vis te geraken. Het zijn beide enorme emoties, maar ze zijn beide anders. En ik weet, mijn voorbeeld is zeer beperkt, want je zou kunnen zeggen, ja, de gelijklopendheid in voedsel, dat weet ik wel, maar ik tracht het u zo duidelijk mogelijk naar voor te brengen. Maar het is wel zo dat bij buitenaards leven, dat je zou kunnen vergelijken met een stoffelijk leven of met een gedeeltelijk stoffelijk leven, dat daar ook emoties in voorkomen, dat daar ook angst kan voorkomen en dat daar ook geluk kan voorkomen. Maar, en daar komt weer de grote maar, uw maatschappij, u leeft binnen een maatschappij waar je gebonden bent, van kleins af aan in u opgekweekt aan regeltjes, aan wetjes, waar emoties aan verbonden zijn. Je moet u goed voorstellen dat dat buitenaards leven ook bepaalde wetmatigheden kent, bepaalde regeltjes kent, maar die misschien totaal omgekeerd zijn dan de uwe. Zo moet u zich kunnen voorstellen dat in bepaalde beschavingen, laat het mij zo zeggen, men er helemaal niet om treurt wanneer een leven beëindigd is. Integendeel, waar je dat als mens u bijna niet kunt voorstellen, want wanneer iemand die u graag hebt naar onze zijde komt, voelt u zich triestig, ondanks het feit dat u aanneemt dat er leven is na de dood enzoverder, u voelt zich triestig, u verliest iets. Je moet nu even uw gedachten omdraaien en zeggen van: kijk, in plaats van mij triestig te voelen, ga ik mij nu eens uiterst gelukkig voelen. Probeer dat maar eens, als mens, dat is een heel moeilijke ommezwaai. Zo goed dat het voor die andere levensvormen zich niet of bijna niet voorstelbaar is, van zich triestig te voelen, wanneer iemand van hen bijvoorbeeld de levensvorm verlaten heeft. Het probleem dat hier vanavond aan de orde is, is dat je een onderwerp vraagt, dat je ofwel heel spectaculair kunt behandelen, of dat je het gaat behandelen met een waarde waar je iets aan hebt. En dan zitten we met het probleem dat er veel zaken zijn die niet kunnen uitgelegd worden gezien de beperktheid die we als mens hebben. Dus zelf een eenvoudig antwoord op uw simpele vraag, om het zo te zeggen, met een ja of nee beantwoorden, is in deze context niet mogelijk. Wanneer ik zou zeggen, kijk, we gaan spreken over buitenaards leven, zich bevindend op 100.000 of 200.000 lichtjaren van deze wereld, met een soort levensvorm gelijkend aan de mens, dan kun je zeggen, oké, ja, maar dat is het niet. Er bestaat veel meer, en veel anders. En dan moet je zien, hoe kun je hier best een antwoord op geven.

Wat moeten we denken van al die verhalen over grijze buitenaardsen die mensen ontvoeren en dieren verminken?

Tot hiertoe, voor zover wij kunnen nagaan, zijn er nooit mensen ontvoerd zover we kunnen nagaan. Als je spreekt over buitenaardse wezens die dat eventueel zouden doen; dieren verminken ook niet. De gevallen die je in je hoofd hebt van dierenverminking en ontvoerde mensen, daar zou je best op aarde even met de maffia gaan praten. Ik denk dat je dan zuiverder antwoorden en waarheden zult te weten komen dan dat je alles maar aan de buitenaardsen wilt wijten. Kijk, waarom zou een buitenaards wezen, wanneer je ervan uitgaat dat het toch een zekere technische ontwikkeling heeft die hoger moet zijn als de menselijke, want anders kan dat buitenaards wezen zich niet naar uw planeet verplaatsen. Waarom zou zo iemand of zo’n wezen dat veel verder dan u staat zich gaan amuseren met hier mensen te komen weghalen? Of met dieren te komen verminken? Nee. En zoals ik al gezegd heb, neem gerust van ons aan, er is de laatste tijd, om het zo uit te drukken, geen werkelijk stoffelijk contact geweest tussen andere beschavingen en de aarde. Tot spijt van de sciencefiction schrijvers, tot spijt van de filmmakers enzovoort. Tussen wat de media u dikwijls tracht wijs te maken, of wat een schrijver tracht naar voren te brengen om zijn boeken te verkopen, of een filmmaker zijn film, en de realiteit, zit dikwijls vele lichtjaren als het ware verschil.

Ik heb nog een vraag over schotelvormige tuigen die sommige mensen zien. En u zei dus dat het een verplaatsing van energie was. Is het dan aardse energie?

Kijk, wanneer bepaalde mensen bepaalde zaken zien, gebeurt dit meestal op een ogenblik dat werelden door mekaar schuiven. Zoals we hier aanwezig zijn, hier zitten stoffelijke mensen in de zaal, maar degene die een beetje helderziend is van de aanwezigen, zal ook opmerken dat buiten mezelf, die hier het medium manipuleert, het medium laat praten, er nog verschillende tientallen andere entiteiten in dit kleine zaaltje aanwezig zijn. Alleen, de meesten onder jullie, onder de gewone conditie, zullen dit niet opmerken. Nochtans zijn we hier met zovelen aanwezig. Dit zijn twee werelden die als het ware door mekaar schuiven. Wanneer mensen een ruimtevaartuig opmerken, is dit in de meeste gevallen ook zo’n gebeuren. Een als het ware door elkaar schuiven van werelden. Hetgeen wat ze zien, of wat ze denken te zien – want daar moet ik ook nog het accent op leggen – zij, hun hersenen vertalen iets in een vorm dat voor hen aanvaardbaar is. Maar zij nemen effectief iets waar. Zij vertalen dat dan naar een soort ruimteschip, omdat dit voor hen acceptabel is. Het zijn deze werelden die door mekaar gaan, waardoor dat je dan deze belevenis krijgt. En dit kan zeer ver gaan. Want hier zijn mensen aan het denken, hoe verklaar je dan de technische mankementen, enzovoort. Het uitvallen van elektriciteit. Wel, heel simpel, het is omdat je op een bepaald moment zelf, als het ware, een soort fractie van seconden in werkelijkheid, deel wordt van die andere werkelijkheid. Dat de fysische wetten die gelden hier op aarde voor u even, voor u in die werkelijkheid niet bestaande zijn. Maar gezien je de wetmatigheden niet kent van de andere werkelijkheid waar je in passeert, of die je doormaakt, krijg je dus die fenomenen op een andere wijze. En ga je ze ook anders vertalen. En daardoor maak je de ervaring mee, zoals sommige mensen dan, van wij zien licht, of de lichten vielen uit, of de radio viel uit, of er was gekraak, of er gebeurde dit of dat. En dat kan zelfs zo ver gaan, dat op een bepaald moment, er een ganse groep mensen zulk fenomeen doormaakt.

Is dat dan de zogenaamde schemerzone of zoiets?

Het is geen schemerzone, het is gewoon werelden die door elkaar wervelen. Er kunnen andere zaken ook zijn, dat gebeurt ook. Dat bepaalde – en dan ga ik naar wat u hier opmerkt schemerzones – bepaalde velden door gedachtebeelden door mensen worden gecreëerd. Deze gedachtebeelden nemen een astrale vorm aan en zijn dan weer zichtbaar voor anderen. Maar dan spreken we niet meer van buitenaards leven, dan spreken we van gewoon gecreëerde astrale figuraties, astrale schillen door de gedachtebeelden van de mens zelf. En dat kan zeer ver gaan. Wanneer je bijvoorbeeld een aantal mensen die heilig overtuigd zijn dat er een vliegende schotel gaat landen, en je hebt iemand die die gedachte en die begeerte naar dat verwezenlijken van dat beeld een beetje kan manipuleren, dan kun je een schil zo opbouwen dat die groep mensen dat werkelijk gaat ervaren, gaat zien. Dat die werkelijk, bij wijze van spreken, achteraf onder ede zullen verklaren dat de marsmannetjes in hun veld geland zijn en dat ze zelfs eventueel er nog mee gesproken hebben. Nochtans, dat ganse gegeven is een gewoon astraal beeld dat opgebouwd is. Kijk, ik zal het heel duidelijk zeggen. Wanneer Bernadette Soubirous in Lourdes onze Lieve Vrouw zag, is dit juist hetzelfde verschijnsel. Het meisje was in zulke vorm van denken gekomen, een mystieke vorm eigenlijk, heeft zo een uitstraling opgebouwd, niet alleen van haar, want de mede herderinnetjes en de broertjes en al wat daar rond was, hebben daar mede een rol gespeeld, plus meneer pastoor van daar, plus de ouders. Want de ganse katholieke entourage heeft gemaakt dat dat kind die verschijning heeft gezien. En voor haar was die verschijning reëel. Zij was er. En daardoor krijg je dat anderen dan ook op een bepaald moment de verschijning konden gaan waarnemen. Alhoewel de kerk dan weer liefst daar geen ruchtbaarheid rond maakte, want het ging dan weer te ver. Zo moet je oppassen met die fenomenen. Er is een groot verschil tussen hetgeen wat de mens zelf creëert, astraal, of wat dat te maken heeft met buitenaards leven en buitenaardse wezens.

U sprak daarnet over niet-fysische wezens die hier ook aanwezig zouden zijn. Kunnen wij op hulp van hen rekenen en op welke manier moeten we dat dan vragen?

U kunt steeds aan gene zijde voor u, dus onze zijde, hulp vragen. En hoe moet u dat vragen, wanneer u gewoon aan ons denkt en gewoon vraagt wat u wilt vragen. Dan zal er altijd wel iemand aan onze zijde zijn die uw vraag opmerkt en eventueel daar kan op ingaan. Maar let wel op, wanneer je dus u instelt op onze zijde en u stelt zich in op licht, dan kunt u verwachten dat het antwoord dat u krijgt, of de hulp die u krijgt, ook voor u positief gaat zijn. Wat niet altijd betekent dat u het positief ervaart. Misschien zijn er hier aanwezig die het verhaal zich herinneren van onze vriend Henri en de dame die haar breinaalden te kwijt was. Het is een verhaal dat echt is gebeurd. Het ging over een dame die heel graag breide. Op een bepaald moment is haar breinaalden kwijt en toevallig was het ook nogal een fan van de orde. En had ze een boontje voor Henri. Henri was in die tijd de grappenmaker. En ze riep Henri aan. Henri, waar zijn mijn breinaalden, waar zijn mijn breinaalden? Henri trachtte de dame het duidelijk te maken waar de breinaalden waren, maar de dame luisterde niet. Ze was zo op haar vraag gefixeerd, dat onze vriend niet beter heeft gevonden van, in plaats van te zeggen waar de breinaalden waren, want daar luisterde ze toch niet naar, van: “mens, zet u alsjeblieft in uw zetel”. Sindsdien was de liefde met Henri bekoeld, want de dame zette zich in de zetel en wist direct waar de breinaalden waren. Ergens in het achterkwartier, waar ze niet hoorden. Nu wil ik u maar duidelijk maken dat wanneer u met de geest in contact wenst te komen, dat dit geen enkel probleem is. U bent steeds door deze werelden omgeven, hoe dan ook. En wanneer u werkelijk iets van ons verlangt, dan zou je bijna kunnen zeggen, gaat er een lichtje branden. En is er altijd wel iemand aan onze zijde die u zal willen helpen. U moet heus niet, lieve dame, een of ander ingewikkeld ritueel doen. Gewoon de gedachte is sterk genoeg. Want vergeet niet, elk gedachtebeeld dat u uitzendt is een energieveld dat waargenomen kan worden. En gezien dat we aan onze zijde met meer dan genoeg zijn, is er altijd wel iemand ter beschikking.

Er wordt weleens beweerd dat er ooit op aarde inmenging is geweest vanuit beschavingen, komende uit Sirius en Orion. Zijn dat ook van die verzinsels of is daar iets van aan?

De legenden die daaruit ontstaan zijn, zijn ergens gebaseerd geweest – dat is heel lang voor uw tijdsrekening – op gebeurtenissen. Er is effectief een bepaalde inmenging geweest die veroorzaakt heeft dat, en dan moet ik opletten hoe ik het u vertaal, want anders gaat u heel rap zeggen van: ik heb iets ontdekt, iets nieuws. Het is het niet, maar we kunnen zeggen dat om menselijk leven op aarde, en dan spreek ik van ver, ver voor alles wat u kent, mogelijk te maken, er op bepaalde momenten effectief een ingrijpen is geweest van bepaalde buitenaardse levensvormen met de toen primitieve menselijke vorm, dat nog eigenlijk niet kon omschreven worden direct als een menselijke vorm die in staat was een bewustzijn, een individueel bewustzijn te dragen, dat daar bepaalde contacten geweest zijn. Dat klopt.

En dat dankzij het samenvloeien van dus die buitenaardse wezens en de op aarde in ontwikkeling zijnde wezens, dat daar genetisch materiaal als het ware dus overgeleverd is, waardoor men uiteindelijk is kunnen komen tot de menselijke vorm die een individueel bewustzijn in zich kon dragen. Ik zeg het nogmaals, dit behoort tot het heel verre verleden en vanuit dat gegeven en vanuit die, ik zou bijna zeggen ontwikkeling, zijn dan ook de legenden gevolgd. Meer kan ik u daar echter niet over zeggen.

Ik wil er nog een klein zaak aan toevoegen, dat is wel belangrijk, want anders gaat u waarschijnlijk ook in de verkeerde richting denken. De sterren die u opnoemt hebben er weinig of niets mee te maken. Zijn er nog mensen voor buitenaardse reizen die bepaalde vragen hebben?

Misschien nog heel even iets over wat u daarnet vertelde, wezens die zich in de duisternis begeven. Waarom de duisternis?

Kijk, daar zou ik natuurlijk, als ik daar een antwoord op zou moeten geven dat u voldoet, een ganse avond ook mee kunnen vullen. Laat mij zo zeggen, de ganse kosmos bestaat uit evenwicht. Het evenwicht is licht en duister. Licht en duisters tezamen vormen als het ware de bron. Wij zitten, om het zo te zeggen, op deze moment voor ons denken, voor ons aanvoelen, aan de lichtzijde. Anderen zitten aan de duistere zijde, voor ons aanvoelen. Het kan voor diegenen die in ons aanvoelen in het duister zitten, voor hen licht zijn en omgekeerd. Maar ik zou zeggen, stelt u aan uw heer voorzitter hier even een avond voor om daarover te praten, en dan kunnen we trachten deze problematiek die heel ingewikkeld is, uit de doeken te doen en u een duidelijker beeld te geven dan dat ik u nu eigenlijk maar kan geven op deze korte tijd. Maar de basis van de ganse kosmos is het evenwicht. Waar licht is, moet duister zijn. Want je kunt geen licht erkennen als je geen duister kent. En je kunt geen duister kennen als je geen licht kent. Dat is nu eenmaal zo. En dan kunnen we eventueel daar even verder over ingaan, om te zien wat dat betekent voor de mens, enzovoort. Neem mij niet kwalijk dat ik hier vanavond niet verder op inwijd, maar ik wens niet met het bestuur het aan de stok te krijgen.

Als er gevaar zal zijn voor een kernoorlog, zullen de vergevorderde buitenaardsen dan tussen beiden komen?

Kijk, ik zal het zo stellen, vergeet even uw buitenaardsen. Op het ogenblik werken vanuit de geest zeer veel entiteiten hier op aarde om te voorkomen dat de aarde vernietigd wordt. Niet alleen de Orde der Verdraagzamen, zoals in de geest bestaat, of de Witte Broederschap en zo verder, zij allen houden deze zaken in het oog en trachten op bepaalde punten in te grijpen. Iedere groep entiteiten of geesten of hoe het u wilt omschrijven, doet dat op zijn eigen wijze, volgens zijn eigen beste denken en kunnen, als het ware. Dat houdt niet in – en houd daar wel rekening mee – dat men vanuit de geest zal proberen de noodzakelijke evolutie van de aarde die nu bezig is, van die tegen te houden. Het enige wat men zal doen, is voorkomen dat de aarde zich zo zou vernietigen dat de incarnatiemogelijkheden zouden wegvallen. Maar wanneer je zou denken dat wij vanuit onze zijde zouden willen voorkomen of voorkomen dat er bepaalde zaken tot ontwikkeling komen, conflicten en zo verder, dan moet ik u teleurstellen. Daar gaan wij in zoverre niet tussen komen. Wel zullen we proberen – en dat is iets anders – van de mens die daardoor schade leidt, op te vangen en zo goed mogelijk te helpen, maar aan onze zijde. Wij hebben niet het recht van in de vrije wil van de mens in te grijpen. Dat is toch een belangrijk punt. Maar ik denk niet dat u angst moet hebben dat de wereld vernietigd wordt. Maar waar u wel mee rekening kunt houden, dat is dat er misschien in de komende periodes het één en ander in het leven van de mens drastisch kan wijzigen. Maar sta mij toe dat ik hier niet verder op inga, nog datums op plak. En de raad die ik jullie zou willen geven is: lieve mensen, leef vandaag. Doe vandaag wat je goed kunt doen, doe het. Stel het niet uit tot morgen. Erken dat degene die naast u leeft, uw naaste is. En tracht met al degenen waar je mee samen bent, als het ware een harmonie te vormen. Tracht elkaar te aanvaarden zoals je bent, zoals je zijt. Kijk naar wat jullie samenbindt en vergeet even de verschillen. En wanneer dat je dat kunt, wanneer dat je die vorm van harmonie en liefde voor elkaar kunt opbrengen, dan mag er in de komende periode gebeuren wat wilt, dan zal je u steeds gesterkt voelen, en dan zal je bij wijze van spreken overal door kunnen komen, zonder te veel schade te lijden. Maar wanneer je, zoals bij de meeste mensen op het ogenblik, alleen de gedachte eerst, van hoe bescherm ik mezelf, mijn eigendom, mijn bezit, mijn aandelen, mijn huis, mijn tuin, mijn auto, mijn inkomen? Wel, dan moet ik tot mijn grote spijt tegen deze mensen zeggen, het gaat niet. Deze gedachte is niet te houden. Laat die los en zie wat je kunt betekenen voor uw medemens. Hoe weinig het misschien ook is, maar probeer dat eerst te doen.

Meditatie: Reis door tijd en ruimte

En zoals gewoonlijk, gaan we dan de avond afsluiten met een meditatie. Mag ik u vragen van even gewoon uw dagelijkse beslommeringen te vergeten. En laat ons dan even een reis maken door de tijd en de ruimte heen. Zodat je even ook kunt behoren tot het buitenaardse. Stel u even voor: we staan voor een trap en we gaan allen samen deze treden op. Treden na treden stijgen we boven de aarde uit. En wanneer we kijken naar het eindpunt van de trap, dan zien we eigenlijk enkel en alleen een licht. En we gaan steeds verder en steeds verder, hoger en hoger. Het is alsof onze voeten gewoon vleugels zijn. Het is niet vermoeiend, we stijgen en stijgen. En wanneer we even achteromkijken, dan zien we dat de aarde nog maar een heel klein lichtend sterretje is, in een enorm grote lichtende vlek. En als we dan naar boven kijken, dan zien we diezelfde lichtende vlek. En dan vragen we ons eigenlijk af: maar waar bevinden we ons? Wat gebeurt er? Laat ons verder gaan, laat ons doordringen in deze kosmos. En dan stijgen we nog verder en verder en verder, totdat we eigenlijk volledig omsloten zijn als het ware in een tunnel van licht, allemaal sterren, volledig rond de trap. En kijken we naar beneden, dan zien we hetzelfde fenomeen. Eén groot lichtspel. Kijken we naar boven, hetzelfde. Eén groot licht. En hier staan we dan, midden in dit prachtige schouwspel. Kracht voelen we rondom ons. Het is als het ware of we zijn gedragen door de kosmos. Het is als het ware of wij behoren zelf tot dat licht. Want wanneer we nu naar elkaar kijken, dan zien we niet meer de persoon, maar we zien één licht. Iedereen is één, is één licht, één kracht, één harmonie. Er is geen verschil meer. Er zijn geen mannen, geen vrouwen meer. Het is één kracht, één energie. En we voelen ons daarin zo krachtig lichtend. We voelen als het ware nu dat we deel zijn van dat licht, dat wij dat licht zijn. En kijk, vanuit ons eigen licht, ontstaat er licht. Het straalt uit, het maakt nieuwe werelden, nieuwe kosmossen. Alles rondom ons straalt. Het vernieuwt zich. We voelen ons volledig één met de ganse schepping. We voelen als het ware aan wat onze weg is. De trap die we bestegen hebben en zo het resultaat bereikt dat we, vergetende wie we zijn, komende tot de eenheid, de Godheid, de Vader, de bron van waaruit we ooit vertrokken waren en waardoor dat we nu met deze kleine buitenaardse uitstap even terug hebben kunnen toetsen aan deze kracht, aan dit licht, aan deze harmonie. En dan, verzadigd zoals we nu zijn, harmonisch zoals we nu zijn, dalen we langzaam maar zeker terug af naar onze oude vertrouwde moeder aarde. In ons het gevoel van harmonie, in ons het gevoel van kracht en licht. En wanneer we dan de trap terug afstappen als het ware, terug hier in dit zaaltje ons neerzetten, dan voelen we de mogelijkheden, de kracht van de Vader, de energie van de bron in ons. Beseffen we dat de Schepper in alle dingen is, dat we dat in ons dragen, dat we een harmonie kunnen bereiken die groter is dan de voor ons gekende kosmos. En het is juist die kracht die we nu in onze ziel als het ware hebben opgeslagen, die we in de komende tijd kunnen uitstralen, uitdragen naar ieder die zoekende is, naar een beetje rust, een beetje geluk, een beetje evenwicht in deze woelige tijden. En lieve mensen, gebruik hetgeen wat je nu deze avond gekregen hebt. Besef dat in deze tijd liefde voor elkaar, harmonie, de wapens zijn waarmee je de strijd van het licht kunt winnen. Liefde en harmonie, alles delen met elkaar, elkaar steunen, er voor elkaar zijn, dat is wat op het huidige ogenblik het belangrijkste is op deze aarde. En wanneer je dat uitstraalt, wanneer je dat tracht te bereiken, wanneer je dat wilt geven, dan kun je er vanop aan dat moeder aarde een echte moeder voor u zal zijn, en u ten alle tijden zal behoeden en beschermen.

Zo, beste mensen, dit was dan mijn deeltje voor deze avond. Ik hoop dat je over het gebrachte nog zult nadenken, dat je uw eigen mening erover vormt, maar vooral hoop ik dat je ertoe kunt komen van u met uw medemens op deze mooie planeet in harmonie te kunnen voelen.