26 juni 1990
Kunt u ons iets vertellen over wat wij hier gnosis noemen? En de Hermetische gedachte daarin en misschien daarbij wat wij daarmee in deze tijd kunnen doen.
Misschien herhaal ik oude waarheden, maar dat moet dan maar voor een keer. Er is één levende kracht. Wij allen zijn deel van die levenskracht. Het bewustzijn van het ik dat wij opbouwen begrenst ons in onze contacten met de totaliteit waar we bij horen. Wanneer we dit willen zien als gnosis, dan kunnen we zeggen ja, het geheim is eigenlijk de eeuwigheid. De voortdurende terugkeer, totdat je één wordt met alles. Zoals de slang die het symbool van de tijd ligt en de strijd in de pet heeft, maar als het ware zichzelf opvreet totdat er niets meer over is. En pas dan is hij volledig vervuld.
Het geheim? Van de Abraxas ja, misschien. Maar ook het geheim van de schepping zelf.
Wanneer je de Hermetische leer bekijkt dan kom je al heel snel tot de conclusie die geldt: Wanneer mijn bewustzijn sterker en geconcentreerder is dan andere delen van dezelfde kracht op kunnen brengen, ben ik Meester. Ik kan scheppen uit de dode materie, ik kan leven nemen en geven, ik ben meester van alle geesten, zoals op het zogenaamde eerste blad van Hermes staat.
Alle krachten en alle waarden zijn gebonden aan het denkbeeld dat zichzelf vergetende, alleen zichzelf manifesteert. En dat is het raadsel waarmee we geconfronteerd worden. Altijd weer is er een situatie waarin we denken ja, we verliezen. Maar we kunnen niet verliezen. Uitkomen uit een situatie, denken we dat we gewonnen hebben, maar we kunnen nooit winnen. We kunnen alleen Zijn. En wanneer dit Zijn onszelf kan ontdoen van al datgene waaraan we ons willen binden of waartegen we ons willen verzetten en wij er één mee kunnen worden, dan staan we ineens veel dichter bij de totale kracht.
En uit die kracht komt dan ook het bewustzijn dat we nodig hebben om het juiste te doen. We zijn misschien de handen en de voeten van een Eeuwige. Een beetje een raar voorbeeld misschien, maar wij zijn het werk dat hij heeft voortgebracht en we zijn de taak die hij erin heeft gelegd, de terugkeer tot de eenheid. En daar waar deze dingen in ons wezen altijd samen werken en samen vloeien, zijn we als mens en vaak ook als geest nog een tijdlang een eigenaardige bundel van strijdigheden.
Maar zijn we wel strijdig met ons zelf of zijn we strijdig met de denkbeelden die ons beheersen? De werkelijkheid kan niet worden gedefinieerd, ze kan alleen worden beleefd. De werkelijkheid omvat alle dingen, niet slechts onszelf maar al datgene wat wij kennen en al datgene zelfs dat voor ons mogelijk zou zijn. Wij denken dat we voortdurend worstelen om ons evenwicht te behouden, maar we zijn deel van een veel groter evenwicht. Het wordt altijd weer tot stand gebracht. Wij denken misschien dat we meer of minder kracht hebben dan anderen, maar eigenlijk zijn alle krachten altijd in evenwicht. Want daar waar de werkelijke rust ontstaat en de werkelijkheid begint zichzelf waar te maken, daar is evenwicht. Daar is geen ontlading, geen ontspanning en geen verandering meer. Daar is alleen evenwicht.
Het is voor een mens misschien moeilijk zich dat allemaal voor te stellen. Dan zegt men waarschijnlijk ja, waarom zijn jullie met de Orde en later voortdurend bezig geweest om ons van alles bij te brengen. Dat is heel eenvoudig. Door u te leraren, leren wij. Want de grenzen die we bij u proberen te verruimen, zijn gelijktijdig de grenzen waarvan we de waardeloosheid beginnen te beseffen in ons eigen bestaan. Het is voor de geest niet zo dat hij zegt: “O, ik zal die mensen even vrij maken”, want vrijheid bestaat niet. Er kan ook geen gebondenheid bestaan. Er bestaat alleen werkelijkheid. Maar wij proberen de mensen te bevrijden van een deel van zichzelf. En de waanvoorstellingen, zeker, zijn gevoel van meer- of minderwaardigheid. De mens is het wezen waaruit de geest uiteindelijk weer ontstaat, zoals uit elke rups ooit weer een vlinder geboren wordt.
Wij zijn het product van het gaan door de stoffelijke mensheid. En wanneer u beseft dat u meer bent dan mens. Dat de rups, al knagende aan de bladeren soms kan dromen van het zweven op zilveren vleugels door de lucht, dat is een doel dat het nastreven waard is. Want de dingen op aarde lijken zo belangrijk. Ze zijn dat, maar in zeer beperkte zin. Ze zijn de verschijnselen van de voortdurende verandering die onophoudelijk voortgaat tot de perfectie is bereikt. En dan is verandering onmogelijk geworden.
Ik weet het vanuit mijn eigen leven en van velen anderen ook, of je het wilt of niet, je zoekt ergens ook jezelf. Maar kun je jezelf vinden? Het is als het jagen op een fata morgana. Het is een reeks denkbeelden die je hebt samengesteld, zeggende: Dat ben ik. En het zijn een aantal emoties die zeggen: Daardoor is dit ik gerechtvaardigd. Maar eigenlijk bestaan die dingen die we ons voorstellen in het echt. Onze gevoelens zijn deel van het geheel, hoe moet je dat zeggen. Laat ik het heel eenvoudig zeggen, er is een deel van de hersenen dat zou je redelijk kunnen noemen of rationeel en een deel dat je hoofdzakelijk emotioneel zou kunnen noemen.
Vloeien die twee samen, dan benader je iets van de werkelijkheid. Omdat de emotie en de rede samen een omschrijving geven die in je eigen wereld bruikbaar is, maar gelijktijdig waarden van andere werelden injecteren in het geheel van je ervaring en je gedrag.
Op het ogenblik dat alleen de gevoelens overheersen, ontstaat het conflict op aarde. Op het ogenblik dat alleen de rede overheerst ontstaat de leegheid, de holheid die de irrationele bouwsels in elkaar doet storten. Het geheim is eenvoudig: In u wordt een groot gedeelte van uw kracht uitgedrukt als gevoelens. Om vorm te krijgen in een wereld die u kunt begrijpen, is de rede nodig voor de vormgeving. Maar nooit als beperking of leidsnoer. De emotie op zichzelf omvat namelijk al uw geestelijke voertuigen en niet alleen maar de stoffelijke. Het is duidelijk: Uw werkelijke ik kan daardoor zich beter manifesteren en het maakt een hele boel dingen duidelijk, maar onomschrijfbaar. En dan hebben we de rationalisatie nodig, de reeks woordverklaringen om voor onszelf het innerlijk proces nog een beetje te kunnen omschrijven, en gelijktijdig nog in staat zijn om er iets mee te doen. Goethe schreef al, het zal u ook bekend zijn hé, in de woorden van Mephisto dan. Ze zeggen: “In den beginne was het woord”, maar, “In den beginne was de daad”. Wat is het verschil tussen woord en daad? Voor een mens onnoemelijk veel. Want voor de totaliteit is de daad de gedachte. En de uiting van de gedachte is het woord, zoals de daad de uiting is van de gedachte. Het is een andere omschrijving voor hetzelfde.
Wie leeft moet natuurlijk aan zichzelf werken, dat weten we allemaal, maar wat heb je eigenlijk nodig. Er zijn mensen die zeggen dat zij mediteren. Maar wat is die meditatie eigenlijk anders dan een poging om te denken met je gevoelens? Dan zou je hele leven een meditatie kunnen zijn omdat die werkelijkheid toch altijd superieur blijft. En sterker is dan al het andere. Er zijn mensen die zeggen dat zij hun grote leiders hebben en dan komen ze aandragen met Jezus, met Mohammed, de Boeddha, de Zenmeesters, noem ze maar op! Heb je die leiders nodig? Misschien dat je een instrument nodig hebt om er mee naar toe te kunnen spelen. Waar blijft jouw melodie? Niet die van het instrument. Misschien wordt de toonsoort er door bepaald, maar verder gaat het eigenlijk niet.
Een leider is iemand die ons helpt om onder woorden te brengen wat we innerlijk ervaren. Een geloof dat in artikelen is vastgelegd, is geen geloof meer, dat is een bijgeloof. Maar geloof dat in jezelf ontstaat, moet in jouw eigen wereld kristalliseren in bepaalde vormen en die vorm kan dan een belevenis zijn. Niet omdat de woorden van de belijdenis de waarheid zijn, maar omdat je een waarheid beleeft die je niet anders kunt verwoorden.
Misschien is het allemaal een beetje duister, maar u kunt trouwens zeggen dat u er genoeg van heeft en nu graag wat anders. Maar denk goed na: Je bent dus nooit alleen, je bent altijd deel van het geheel. Je kunt niet scheiden van iets, je blijft altijd verbonden. Wat je gemeenschappelijk hebt is een gezamenlijke omschrijving van een deel van de waarheid. De werkelijkheid heeft eigenlijk nooit bestaan. Alles wat we uitdrukken in termen van goden, van macht en van engelen en aartsengelen of mijnentwege van Dewi’s en andere lagere goden is niets anders dan onze poging om iets wat we voelen concreet te maken. Maar laten we dan niet proberen om de verpakking te zien als iets belangrijker dan het product. Ik weet dat in uw modern handelsgebruik het helaas voorkomt dat een slecht artikel goed verkocht wordt omdat het mooi verpakt is. En het doet me denken aan bepaalde filosofieën en godsdiensten om eerlijk te zijn. Het gaat erom wat wij zijn, wat in ons leeft.
En wij kunnen vanuit onszelf ontzettend veel doen, maar wij kunnen niet de kosmos veranderen. Als we dat zouden doen zouden we de kosmos vernietigen en onszelf er bij. Althans deze bestaanswaarde. Niet de kracht zelf. Maar wat we wel kunnen doen is ons de kracht in onszelf realiseren. Met die kracht leven zoals ze zich door gevoelens ook in onszelf uit. Nimmer denkende aan een overwinning, nooit vrezende voor een nederlaag. Gewoon zijn. En vanuit dat zijn kunnen wij dan wat wij zijn, delen met al wat er om ons heen bestaat omdat alles deel is van datgene waarvan ook wij deel zijn. Je kunt niet zeggen de wereld is deel van mij. Je kunt beperkt zeggen: Ik ben deel van de wereld.
Maar je kunt eigenlijk alleen zeggen: Alles is in, uit en door God. Ook ik en daardoor ben ik deel van al het andere, is al het andere deel van mij in God. Laat mij realiseren hoe dit bestaat en in de praktijk uitdrukken. Ook in mijn eigen bestaan, in mijn eigen gewoonten, denken en in mijn eigen handelen. Ik ben een deel van een geheel, natuurlijk. Ik ben een deel van een baksteen van een muur. Als misschien een stukje metaal van een sieraad. Ik ben een deel van een geheel en ik moet op mijn plaats functioneren opdat het geheel kan bestaan. En het geheel kan zonder mij bestaan omdat het reservedelen heeft. Ik kan nooit zeggen dat de wereld van mij afhankelijk is. Ik kan zeggen mijn bestaan, al wat ik ben, kan zijn, en wat ik word is afhankelijk van het deel-zijn van het geheel.
Geen beslissende factor, een mens of een geest. Daarvoor zijn beide te beperkt, te zeer gebonden aan eigen voorstellingswerelden, te zeer eigenlijk gedompeld in omschrijvingen die zinloos zijn. Omdat ze altijd niet meer omschrijven dan één klein stippeltje verf op het futuristisch geheel dat we de kosmos noemen. Ja, dan ben je natuurlijk niet veel hé. Maar als je er niet zou zijn, zou het geheel niet zo zijn. En alles wat we doen en alles wat we zijn is altijd weer een “ondanks” onszelf. Vervulling van hetgeen wij moeten zijn.
Daarbij zijn de belevingen misschien variabel. Daarbij kunnen we bepaalde feiten misschien een beetje veranderen. Komt voor. En wat wezenlijk onze taak is in het geheel, kunnen we eenvoudig niet wegnemen. Ook wij behoren bij het geheel. En als we dit kunnen aanvaarden dan ontstaat langzaam maar zeker een aanvoer van een groter iets. De aanvoer kun je niet omschrijven. Mensen die gevoelens uit willen drukken zien dat voor de helft niet en voor de andere helft is hij onbegrijpelijk. Maar wat wij zijn, wat wij leven, wat wij doen en wat wij vervullen, is het onvermijdelijk waar maken van wat wij in het geheel betekenen en wat wij zijn. Onderdeel daarvan en uiting tegelijkertijd. Wie dit aanvaardt zal ontdekken dat er harmonische verbanden bestaan. Een harmonisch verband is niet alleen maar iets wat tussen mens en mens maar ook tussen mens en de schepping kan bestaan. Een harmonische band kan zelfs worden uitgedrukt in termen van de astrologie.
Dit kan worden uitgedrukt in de termen van godsdienst. Daar waar de invloeden bestaan, moet ik aan de invloeden gehoorzamen, al wil ik niet. Maar ik mag denken dat ik mijn eigen keuze maak en ik kan altijd weer zoeken het geheel dichter bij mij zelf te voelen, dan de invloed die mij raakte. Blijft mijn betekenis dezelfde, maar mijn gevoel van eenheid maakt mij sterker ten aanzien van het geheel waarin ik op dit moment denk te leven. Is dat voldoende?
Ja, u ziet, ergens zitten we heel dicht bij de gnosis. Ergens zitten we dicht bij de verborgenheden die in Hermes Toth tot uiting zijn gebracht. De besloten hermetische wetenschappen, wat zijn het eigenlijk anders dan erkenningen die voor de meeste mensen niet aanvaardbaar zijn. Die daarom versluierd en verhuld worden en misschien zelfs tot heiligdom verklaard.
Opdat niemand aan de waarheid ten onder zou gaan. Er was eens een mens, die wou God zien. Voor één kort ogenblik zag hij iets en hij kon het niet omschrijven. Hij was altijd blind. Zo gaat het wanneer wij onvoorbereid met de waarheid worden geconfronteerd. Daarvoor is die beslotenheid noodzakelijk. Daarvoor is de symboliek onvermijdelijk. Want de symbolen, het stenogram van een hogere werkelijkheid betekenen voor ons niet meer dan een verzinking in beelden die wij niet zelf weer kunnen geven.
Wanneer je probeert iets uit te leggen gaat het dood. U zegt dat we weten hoe een bloem in elkaar zit, zoveel kroonbladen, zoveel bloemblaadjes, o ja en zo de indeling van het zaadkussen. Je kunt haar deel voor deel uit elkaar halen. Als u klaar bent, leeft de bloem niet meer. Onthoud één ding. De logica is een communicatiemiddel, maar wie de logica wil toepassen om de waarheid te ontleden, ontdekt dat de waarheid in hem sterft en hij zelf met die waarheid ten onder gaat.
De macht van het leven die in iedereen en alles aanwezig is, is een macht die we kunnen leren gebruiken, zeker. Maar op het ogenblik dat we haar gebruiken om onze denkbeelden waar te maken, fopt ze ons. Pas wanneer die krachten van ons uitgaan om een antwoord te vinden in de eeuwige kracht met zijn vele vormen die hij bezielt, om ons heen. Dan leeft de kracht in ons en wordt hij sterker. Maar dan ook werkt de kracht om ons heen. Zeg nooit: Ik zal genezen, zegenen, vervloeken. Het is zinloos. Zeg: Ik deel mijn waarheid met u en wanneer iemand die waarheid niet kan verdragen dan is hij vervloekt, kan hij ze aanvaarden, dan is hij gezegend. En wanneer hij de harmonie erin beseft, dan is hij gered. Hetzij je geest bent, hetzij stoffelijk, dan ben je genezen. Denk niet dat je de kosmos naar je hand kunt zetten, denk niet dat je haar kunt veroveren. Maar je kunt er deel van zijn.
Alle werelden en alle sferen die je zult doorlopen en betreden, zijn niets anders dan segmenten van de imaginatie, die in de totaliteit niet bestaan voor al degenen die haar nog niet zouden kunnen beleven. De mens is niet veel meer dan een denkbeeld. Een denkbeeld dat door zijn eigen gevoelens van echtheid zijn eigen waarde voortdurend beproeft. Maar achter het woord, achter het leven, staat de kracht waardoor zij mogelijk zijn. Wees deel van de kracht en al het andere komt vanzelf. Deel de kracht in u met alle anderen en het antwoord van de kracht en niet van het andere zal u bereiken. Wat u hebt gegeven, zult u ontvangen. Maar gelijktijdig gelden die oude woorden: Klopt en u zal worden opengedaan. Vraagt en u zal gegeven worden. Maar dan moet u niet vragen aan iets of iemand, maar noodzaak beseffen. Dan moet u niet kloppen om een deur open te krijgen, de poort van inwijding of zo iets. Dan moet u beseffen dat tussen u en de waarheid een grens is. En vragen aan die grens: Verdwijn, ik kan je niet aanvaarden.
Dan treedt u binnen in de grote werkelijkheid. Het is misschien een beetje diepzinnig allemaal, een beetje cryptisch ook, maar voor deze laatste avond zou je eigenlijk zo veel willen zeggen dat je probeert de sequoia terug te brengen tot de pit waaruit ze is voortgekomen. Zo zijn de duizenden waarheden van de mensen allemaal terug te brengen tot één punt. Zo is de kern van alle gnosis, kern van alle hermetica. Kern ook van alle magie en wat er bij hoort en van de vele eerlijk beleden en beleefde godsdiensten. Eén en hetzelfde. Uit de chaos is de mens mede ontstaan. Met haar werelden, met haar heelal en kosmos. En uit de chaos groeit ze tot haar vorm en vergaat. Want nieuwe vormen kunnen groeien, maar zelf blijft ze met alle vormen die uit haar groeien verbonden, met de aarde waarop zij groeien. Wij zijn deel van de kracht waaruit alles voortkomt en dat wat van ons voortleeft, waar en hoe dan ook, is weer deel van het nieuwe, hoger besef tot ontstaan. Waardoor de verdeeldheid en de wisselwerking van de chaos uiteindelijk wordt opgeheven. Door de eenheid te erkennen, waarin niets meer zichzelf anders noemen wil dan de werkelijkheid.
U hebt het woord niet genoemd, maar wat is de eeuwigheid?
De eeuwigheid is de illusie dat tijd nooit ophoudt. Terwijl de werkelijkheid is: Het niet bestaan van de tijd. En eeuwigheid is een begrip dat aan tijd gebonden is. U zegt de grenzeloosheid of begrensdheid. Geen van beiden is doeltreffend. Wanneer wij spreken van een eeuwigheid, dan spreken wij vanuit een menselijk denken en bewustzijn. Maar er komt een tijd dat we leren dat verleden en toekomst één geheel zijn. Dat het ons mogelijk is om terug te gaan, zelfs naar de verste voorvaderen van de mens. Of vooruit te gaan tot de laatste dag dat er een mens is op deze aarde. En het is allemaal één beeld, één bestemming. Terwijl bij de eeuwigheid ik alleen die punten realiseer waarop ik mij richt. Eeuwigheid is de gelijktijdigheid van alle dingen. Die echter door de schepselen die zich als ik zien achtereenvolgens doorlicht worden.
Is het eigenlijk niet een zegen dat we hier op deze wereld met tijd te maken hebben? Ik geloof dat we stapelgek werden als we dat allemaal tegelijk zouden moeten realiseren. Laat staan allemaal tegelijk moeten beleven.
Als u geen besef van tijd zou bezitten, dus van opeenvolging van delen van dezelfde werkelijkheid dan zou u nooit een mens kunnen zijn. Het mens-zijn is dus inherent aan een bepaalde bewustzijnstoestand. En het is de bewustzijnstoestand die het mens-zijn bepaalt en niet het mens-zijn waardoor het bewustzijn bepaald wordt. En als je dan even doordenkt besef je ook dat het niet belangrijk is. Ik bedoel dat zijn vragen waarop je zelf het antwoord wel weet Zo langzamerhand weten we wel dat het ei er eerst was, maar toch hé …… Het gaat er niet om wat nu eigenlijk belangrijk is of niet. Het gaat erom dat het bewustzijn zich ontplooit. Het bewustzijn ontplooit zichzelf daar waar men delen van zijn begrensdheid gewaar wordt. Dat is de grote werkelijkheid. Ja, en wanneer we met elkaar spreken op zo’n ogenblik dan leef ik in een andere wereld als u. Maar dan probeer ik wat in mij leeft, eigenlijk het gevoel dus, ook een beetje zo dicht bij uw eigen begripsvermogen te brengen dat ik hoop dat u kunt gevoelen en delen wat ik gevoel. En uit dat gevoel een kracht en een zekerheid kunt verwerven voor datgene wat u als mens bent en kunt verklaren en denken, totdat u eindelijk beseft dat zolang u geen beeld bent geworden van die totaliteit er voor u wel iets zal zijn dat tot het einde blijft en zal er voor u een wereld zijn, zal er voor mij een tegenstelling zijn. Mijn wezen en mijn werkelijk onbegrensd begripsvermogen om de eenheid van alle dingen waarlijk te beseffen.
En laten we dan heel rustig blij zijn met wat we zijn. Blijft u blij dat u mens op aarde bent, weest u blij wanneer de dagen wat zonniger zijn, weest u blij wanneer de bliksemschichten een hemels vuurwerk geven dat geen enkele vuurwerkmaker kan overtreffen. Wees gewoon blij dat u bestaat. De vreugdige aanvaarding van uw bestaan, ondanks alles, dus niet zeggen ja maar, maar: Ik ben blij dat ik besta, ik ben blij dat ik leef. Dan komt u als vanzelf dichter bij de waarheid en dan wordt uw vreugde ondanks alles, het aanvoelen van een waarheid die niet begrensd is, maar die in het begin eerder lijkt op een lijn die je kunt volgen, een spoor dat voor je is gelegd. Totdat je ontdekt dat het smalle spoor een weg wordt en van een weg een oceaan, van een oceaan een hele kosmos, en dan in het tover van de sterren, daarin wordt het een werkelijkheid waarin meer bestaat dan op alle sterren en planeten gelijktijdig.
Diepzinnig, ja….
Uw logica is niets anders dan een constatering van voor u vastliggende verhoudingen, op grond waarvan u een wereldbeeld maakt waarin alles aan dezelfde regels wordt onderworpen. En wij hebben een andere wereld en uw logica is voor u niet logisch. Maar voor onszelf is het weer een poging om ons uit te drukken in de termen van de wereld waarin gij bestaat. Ik dacht dat ik u eigenlijk genoeg tot overdenking en overweging heb gegeven. Als u er werkelijk mee bezig wilt blijven dan kunt u het een paar jaar uithouden zonder medium, dus… laten we het hier bij laten. Deze manier van communicatie is uiteindelijk ook maar onbeholpen. Hoe meer u zich één gaat gevoelen met Al, hoe meer delen van Al in u gaan spreken. En u dus als het ware termen geven om een innerlijke beweging toch meer als een structuur van uw eigen leven terug te vinden ook in uw eigen beperking.
Vrienden, mij was het een genoegen en als ik u zo zie zitten dan denk ik: we spreken elkaar vast en zeker nog een keer maar daarvoor hebt u nog wel een kleine verandering te ondergaan. En u, mocht er dood gaan, maar nou ja, dat is net als een feuilleton hé. Doodgaan dat is: Dit blad is vol, wordt vervolgd in onze volgende aflevering. Voor ons geen volgende aflevering. Voor ons geen volgende aflevering, maar stop, maar in de geest een oneindig aantal afleveringen totdat de eenheid is beseft.
Herkent u ons dan?
Ik denk het niet, want ik ben ook een veranderlijk wezen.
Ja, maar herkenning is innerlijk.
Wat u herkent en dat is niet noodzakelijkerwijze mijn persoonlijkheid zoals die nu geprojecteerd is, daar is het beleven dat in mij bestaat en dat ik voor een ogenblik met u heb willen delen. En dat is het enige belangrijke. Ja, ik kan u herkennen als u dat wil en dat is dan het belangrijkste dacht ik.
Vrienden, hoe het ook zij, welke paden u ook gaat, moge de innerlijke waarden altijd voor u de kracht zijn waarin u uw uiterlijke wereld kunt aanvaarden en zo nodig veranderen. Vaart wel!
Vragen
Hoe kan men zelf bijdragen tot verdere bewustwording?
Ja kijk, dat is voor u moeilijk te verifiëren. Er zijn enkele tekenen die op een bewustwording wijzen. Wanneer iemand zijn kwaal als het ware overwint en dan bedoel ik niet: Beter wordt, maar gewoon zich door de kwaal niet helemaal mee laat sleuren, dan is dat een bewijs dat het bewustwordingsproces aan de gang is. Of dat dan toeval is of dat het gewenst is, is weer iets anders. Je kunt er nooit zeker van zijn omdat je daarvoor alle vorige incarnaties zou moeten kennen en de samenhang en het is vaak heel moeilijk om daar achter te komen.
En een tweede punt waar u op kunt letten is dit: Naarmate men rustiger, vrijmoediger en gelaten de kwaal ondergaat, niet dat je niet probeert beter te worden of zo, maar dat je zegt nou ja, het is nu eenmaal zo en ik leef er zo goed mogelijk mee. Dan is dat het bewijs van een zeker bewustzijn en de aanduiding dat het geheel van een verdere bewustwording in een zekere richting bruikbaar is. En in dat laatste geval nemen we dan maar aan dat het ik bij dit proces zeer sterk betrokken is. Wensen is natuurlijk weer wat anders, en dat kun je nooit zeggen eigenlijk. Het is een aanvaarding van gedeeltelijk onaangename processen om daardoor innerlijk een grotere vrijheid te vinden, laat ik het zo zeggen.
Maar als je nu ontzettend tegenstribbelt? Dan zul je of in dit leven of in een volgend leven dezelfde ellende krijgen. Waarom?
Nou, dat is heel eenvoudig. Wanneer je het nodig hebt voor je bewustwording en je negativeert de ervaring eigenlijk, dan zit je dus met een hiaat in je bewustwording en dan een volgende keer herhaalt zich iets soortgelijks, nooit identiek natuurlijk, maar vergelijkbaar, de reeks ervaringen en dan zul je daar wel mee klaar moeten komen om er van af te zijn.
Kies je dat zelf?
Als je incarneert kies je voor het vinden van een evenwichtigheid van bewustzijn, waardoor je een groter gedeelte van wat u dan onbevoegd noemt kunt beleven.
En dat impliceert heel vaak dat je bepaalde dingen moet overwinnen of van bepaalde voorstellingen af moet stappen. En dat zijn dan menselijk gezien onaangename processen, maar onvermijdelijk en daar kies je dan wel voor. Niet binnen een bepaalde vorm maar als een tendens.
Dus bij wijze van spreken iemand die zo’n ziekteproces niet mee wil maken en zelfmoord pleegt.
Ja, die kans zit er in. Het ligt eraan wat die zelfmoord inhoudt, want vergeet niet dat ze op het ogenblik de neiging hebben om iemand in leven te houden die normalerwijze al lang gestorven zou zijn. En dat is vaak de verlenging van het leven, op zichzelf vaak de verlenging van een lijdensweg en iemand die dat afkapt pleegt eigenlijk geen zelfmoord, die keert naar de normale conditie terug en daar zit dan geen schuld aan vast. Maar als iemand zegt: O God, nu heb ik die ziekte en ik wil er niet van weten, dan ga ik maar meteen het hoekje om, ja die kan later nog een keer komen kijken hè. Zo ligt dat wel.
Maar dat leven heb je toch zelf gekozen?
Nee, je kiest de mogelijkheid. Maar je moet wel onthouden dat het stoffelijke leven een bewustzijnsproces is en dat het onderbreken van dat proces betekent dat een herhaling van dezelfde kost nodig is.
Ja, ik vind het wel angstig.
Dat is niet angstig. Wanneer je leeft in de geest en zelden incarneert valt het allemaal een hoop mee. En als je incarneert nou, als je pech hebt leef je 100 jaar.
Misschien als je het plezierig hebt, dat we het nog wel leuk vinden.
Ja, 100 jaar lijkt nu een eeuwigheid, vroeger werden de mensen niet ouder dan 40, 50 jaar. Met 50 jaar was je al oud. En in jullie tijd is het toch wel zo dat met 80 à 90, dan begin je toch wel oud te worden, maar 60, dan ben je nog een jong broekje! Zo gaat dat, de wereld verandert. En daarmee dus ook de levensduur en alles, maar daar staat tegenover dat vroeger in een leven van dertig jaar veel meer zat dan nu vaak in een leven van 100! Doodgewoon omdat men vroeger geconfronteerd werd met noodzaken, met feiten met tekorten.
Het lijden en alles. Tegenwoordig heeft men als het ware vangmatten onder, je wordt opgevangen als het te erg wordt. Vroeger moest je er zelf doorheen. Ja, in de derde wereld niet, maar dat is dan ook alles. En de derde wereld, dat zijn uiteindelijk de mensen die neger worden omdat de westelijke wereld te vet wordt. Het zou natuurlijk erg leuk zijn als dat zo nog even blijft bestaan, dan kunnen degenen die te veel geconsumeerd hebben nu weten wat het is om in een minimum maatschappij te leven. Het zou een goede bewustwording kunnen zijn door mijzelf beperkt.
Komt het gauw, die minimummaatschappij?
Dat weet ik niet. Kijk, de wereld is op het ogenblik in een toestand van verandering.
Dat Aquariustijdperk is in aanloop en het is zo dat de maatschappij en de hele menselijke samenleving gebaseerd is op bepaalde dogma’s die niets met de werkelijkheid van doen hebben.
Bij voorbeeld het dogma van de groeiende noodzakelijkheid van de economie waarbij de economie dus als productie moet worden gezien, niet als product. Ik denk dat men binnenkort zal moeten overgaan tot een wijze van produceren waarbij men zolang mogelijk aan het materiaal genoeg kan hebben en gebruik kan maken en dus niet meer de wegwerp maatschappij van heden. En vandaar zal ook veel meer aandacht komen voor de niet genormde uitdrukking, laten we zeggen meubelen die gemaakt worden naar de smaak van de koper en niet meer volgens een rendabel productieproces en masse en dat soort dingen.
Dan krijg je weer een hoop werkelozen.
Och, de mensen in deze tijd zijn werkeloos omdat het werk dat door hen gedaan moet worden voor hen niet aanvaardbaar is.
Wat betekent dat precies: “De ander liefhebben.” ?
De ander liefhebben betekent eenvoudig: De ander liefhebben zoals hij is en probeer de ander te helpen om beter zichzelf te zijn, zelfs wanneer dat terughouding of offertjes van uw kant zou vergen. Dat is liefhebben.
Er is op vorige bijeenkomstengezegd dat het verschil tussen mens en alles wat verder leeft, is de mogelijkheid tot synthese. Kunt u ons iets duidelijker uitleggen wat hiermee bedoeld wordt?
De schepselen hebben de neiging ook al tot specialisatie. In het dierenrijk ook al zie je bepaalde jachtgewoonten, markeergewoonten voor het jachtgebied, gedragswijzen die ook in de samenleving met anderen eventueel tot uiting komen, en dat zijn vaststaande regels. De mens daarentegen overziet de mogelijkheden en van eigen brein en gewoonten en die van anderen. En is in staat er een samenvoeging van te maken waardoor hij het gehele gebied kan bestrijken zonder in strijd te komen met de rechten en de gewoonten van andere bewoners.
Synthese wil zeggen dat je kennis op de meest verschillende gebieden kunt samenvoegen en daaruit tot een voor alle gebieden gelijk geldende conclusie kunt konden. Dat is synthese.
Dus het is eigenlijk platweg wat we tegenwoordig fusie noemen?
Nee, want wat men tegenwoordig fusie noemt is de samenvoeging waarbij het karakter van de sterkste factor blijft domineren. Terwijl synthese is een erkennen van alle waarden en het vinden van een optimaal samengaan waarbij ieder zijn eigen waarde blijft behouden, maar gelijktijdig kan profiteren van alle waarden die op andere gebieden bestaan en eventueel bruikbaar zijn. Laat ik het zo zeggen: Er is een psycholoog. Die heeft het over wat de mensen nodig hebben. Nu is er ergens anders een bouwkundige. Die weet hoe je de beste bouwwerken kunt maken. Maar wanneer hij nu zijn behoefte element hier, verwerkt in zijn bouwwerk daar, dan ontstaat daarmee een heel nieuw beeld met nieuwe mogelijkheden voor de bewoners. Dat is nu maar heel simpel gezegd.
Dus u moet eigenlijk dit bedenken: Er bestaan heel veel regels bij voorbeeld in de mechanica en in de kwantummechanica en in de chemie die in de verschillende gebieden als wet gehanteerd kunnen worden in samenhang met hun eigen proces en hun eigen ontwikkeling. Maar wanneer ze zeggen nee, want dat is chemie dus dat hoort niet bij kwantummechanica en ze zeggen ja dat is kwantummechanica, maar daar kunnen wij zuiver mechanisch niets mee doen, en daar komt een bioloog en die zegt ja, dat is allemaal mooi technisch en bepaalde dingen komen ook wel in het lichaam voor, maar dat is helemaal anders. Dan leer je van elkaar. De mens heeft het vermogen de meest verschillende gegevens samen te voegen en daardoor te komen tot een denk- of handelwijze die vanuit het geheel van de waarde juist is en niet alleen maar op grond van enkele feiten of stellingen. Ik dacht dat het duidelijk was.
We moeten afscheid nemen en waarschijnlijk voor een aanzienlijke tijd.
Het is ons een genoegen geweest met u te komen praten, en van sommige van u, weer wat geleerd, misschien enkele van u ook een richting gegeven.
Blijf jezelf totdat u beseft, dat jezelf zijn alleen maar is uitdrukking geven aan iets dat meer is.