februari 1979
Het witte Licht en het fanatisme
Als wij ons bezighouden met alle invloeden die op de wereld optreden, dan is het zo gemakkelijk te zeggen: Er komt een periode van wit Licht en dat betekent tegenstellingen. De meeste mensen zien echter over het hoofd dat die tegenstellingen vaak iets in beweging zetten. Als u de laatste tijd de ontwikkelingen, in Perzië heeft gevolgd, dan zult u wel gemerkt hebben hoe verbeten enerzijds en hoe onzeker anderzijds de houding van alle betrokkenen is, of u nu spreekt over de ayatollah, de sjah of over alle anderen inclusief de generaals en de huidige minister president.
Hier wordt u geconfronteerd met de gevolgen van wit licht in een periode waarin ook veel rood Licht voorkomt. Dergelijke perioden zijn er al eerder geweest. Als wij denken aan bv. de tijd van de sociale revolutie in 1870, dan zien wij hoe daar een enorm aantal onzekerheden ontstaan en hoe daardoor tevens de standpunten verharden, hoe de mensen op een gegeven ogenblik alleen nog maar denkbeelden nastreven en praktische mogelijkheden buiten beschouwing laten.
In de huidige periode zien wij die ontwikkeling evenzeer overal optreden. U zult er misschien nog niet zoveel van gemerkt hebben in uw eigen omgeving. Ik kan u garanderen dat soortgelijke ontwikkelingen hebben plaatsgevonden en nog plaatsvinden in EEG verband, in de relatie tussen Rusland en een deel van zijn satellietstaten. Ook elders in Azië zien wij dit aspect een grote rol spelen.
Wit Licht betekent het zuiver zien. De mogelijkheid tot scherp erkennen van alles wat er bestaat en wat er niet bestaat. Maar een mens leeft niet alleen bij de stoffelijke feiten. Hij heeft wel degelijk in zich droombeelden, misschien angstbeelden, verwachtingsbeelden en deze bouwt hij voor zichzelf uit tot een absolute zekerheid.
Als wij zien hoe een ayatollah in feite terug wil naar een theocratische dictatuur, dan lijkt dat in de ogen van een modern mens een beetje belachelijk. Maar voor hem is er maar een waarheid de waarheid van zijn godsdienst waaraan hij alles ondergeschikt wil maken. Wat dat betreft heeft hij vele medestanders. Denk bv. aan de overigens verstandiger opererende Paus.
Denk aan personen in uw eigen omgeving als Van Agt, Gijzen. Deze mensen hebben een denkbeeld dat zo heilig is, dat ze het in de plaats van de feiten zetten. Nu zien zij de feiten scherp, helder en duidelijk. Het enige wat ze echter niet kunnen doen, is hun eigen visie aanpassen aan de feiten. Toch moet er een eenheid zijn. Daarom probeert men de feiten aan te passen aan de theorie. Dit ontwikkelt in de mens een steeds voortgaande frustratie, want men kan de werkelijkheid niet zonder meer aanpassen aan menselijke denkbeelden. Men kan mensen niet veranderen zodat ze opeens allen even solidair en even edel zijn en daardoor dus een ideaal socialisme creëren. Men kan gelovigen niet zozeer terugwijzen naar een hemelse verwachting dat ze hun aardse ellende vergeten. Men kan de ontwikkeling van een moderne staat niet tegenhouden in de naam van Allah. Maar als we zo beginnen, dan kunnen we niet anders meer dan kiezen. De keuze die wij maken zou normaal zijn wij kiezen voor de feiten. Laten wij ons eerst bij de feiten neerleggen en dan zien hoe we verder kunnen komen. Maar dat is op dit moment voor vele belangrijke personen niet goed mogelijk.
Als de Paus op dit ogenblik toegeeft dat zijn kerk heeft gefaald hoe dan ook of in een andere richting probeert zijn kerk weer tot een wereldgezag te verheffen, dan verloochent hij de totale ontwikkeling ervan die eeuwen heeft geduurd en waarin een onfeilbare kerk met een onfeilbare paus uitspraken heeft gedaan. Je kunt die niet wegpraten. Hij zou zijn eigen geloof verloochenen, indien hij zich zou aanpassen aan de feiten.
De ayatollah heeft precies hetzelfde gedaan. Ook hij leeft in een droomwereld. In een wereld die terug gaat naar de tijd van de heilige oorlogen, het omverwerpen van alle afgoden. Hij wil een nieuwe heilige oorlog waarin de roem en de eer van Allah en zijn profeet wederom worden bevestigd en dat kan niet. Want dit is geen tijd meer om met kamelen op te trekken. Het is een tijd van oliebelangen. Dit is geen tijd meer waarin je de massa’s onbeperkt kunt blijven beheersen, ook als je ze zover kunt krijgen dat ze je toejuichen en volgen.
Het fanatisme dat deze mensen drijft is enerzijds een zelfbevestiging, een kracht van geloof. Anderzijds is het ook een wanhopig verzet tegen de werkelijkheid waarmee ze niet kunnen leven zonder gelijktijdig toe te geven dat wat ze hun hele leven hebben gedaan en gepredikt niet geheel juist was. Zo gezien is het begrijpelijk, dat deze mensen hun denk en droombeelden gaan uitstralen als een werkelijkheid dat men probeert de mensen als het ware om te kopen door eigen optreden, maar ook door de belofte die men geeft dat men spreekt over de nieuwe mogelijkheden, die er in een islamitische republiek voor het gewone volk zullen zijn door een grotere sociale rechtvaardigheid.
Of men spreekt over de hemelse krachten die door gebed en het trouw volgen van de wetten van de kerk ongetwijfeld zullen ingrijpen in alle onrecht zo als het op de wereld bestaat. Dit fanatisme grijpt die mensen. Vergeet niet, dat de mensen die een dergelijk beeld aanvaarden ook op de vlucht zijn voor de feiten.
Die feiten zijn niet altijd even smakelijk. Het zijn de feiten van bv. een Savak (de geheime politie van de Sjah) die martelt. Het zijn de feiten van een dictatuur die in bijna geheel Zuid Amerika geheime gevangenissen en moordcommando’s heeft. Een wereld van armoede waaraan men zich niet kan ontworstelen en waar eigenlijk alleen nog maar de hoop op een eeuwige zaligheid overblijft. Zo ontstaat het fanatisme.
Wat zal er gebeuren, als fanaten het lot van de mensheid in handen krijgen? In het begin zullen zij in staat zijn om ook anderen, zelfs in het witte Licht van de werkelijkheid, hun droombeeld te laten najagen. De discrepanties worden daardoor steeds groter. Je kunt in het begin de hartstochten die worden opgewekt (zeker wanneer invloeden van het rode Licht onmiddellijk op het witte Licht volgen zoals in deze periode vaak zal gebeuren) zodanig richten dat ze je helpen het bestaande aan te tasten, maar zonder dat je droombeeld daardoor dichterbij komt.
Het is misschien een beetje moeilijk om dit als mens te overzien. Daarom wil ik proberen u in dit onderwerp duidelijk te maken wat er zich in feite afspeelt. Stel u een ogenblik voor dat we te maken hebben met hemel en hel niet als werkelijkheden maar gepersonifieerd door invloeden. De hel zegt: Als je maar eerlijk en oprecht dient, zul je gered worden. De zaligheid die ik je bied is even groot als die van de hemel. De hemel is onzeker. Ik toon je de weg om je ideaal te bereiken. En ze goochelt misschien de mensen zelfs een soort hemel voor, die echter onmiddellijk weer in een grot van verschrikking verandert op het ogenblik, dat je haar betreedt.
Als je verdergaat dan zie je ook de hemel. De hemel echter kan weinig bieden. Het licht namelijk kan alleen de werkelijkheid bieden. Die werkelijkheid omvat alles geestelijke waarden, stoffelijke waarden, het scheppend proces en de voortdurende gang van invloeden van geestelijke en materiële aard door de gehele kosmos. De hemel kan niet zeggen: Ik zal je geven. De hel belooft. De hemel is. En dit is de tegenstelling waarin je je op het ogenblik bevindt.
Er is eens gezegd: Als God de hemel en de hel heeft voortgebracht, dan is Hij voor beide aansprakelijk. Ze zijn beide gebonden aan zijn wet en zijn wezen. Dat is ongetwijfeld waar. Dan kun je ook zeggen. Wanneer in de mensheid de tegenstellingen groeien door kosmische invloeden, dan komt dat omdat zij deel zijn van de mensheid als zodanig. Niet omdat twee belangen tegen elkaar strijden, maar omdat een en dezelfde mens in een gespletenheid probeert zichzelf te rechtvaardigen ten aanzien van zichzelf zonder te beseffen hoe hij wordt gemanipuleerd. Dit beeld zal u nog duidelijker zijn, als ik u vertel dat er invloeden uit de geest zijn die in de mens besef wakker maken. Maar een besef, let wel dat geen rekening houdt met zijn persoonlijkheid, dat ook geen rekening houdt met zijn geloof, zijn fantasie, zijn leerstelligheden. Een invloed die eenvoudig is.
Het witte Licht is in dit geval scherp helder, verterend. Wanneer het witte Licht je treft en je zoudt het kunnen aanvaarden zoals het is, dan breekt het tal van idealen in je af. Dan verbrandt het een hoop illusies die je omtrent jezelf en je wereld koestert en het laat je achter met de kille zekerheid zo is het. En in die zekerheid ook met de kracht om te leven met het bestaan. Maar welke mens aanvaardt dit?
Deze geestelijke werkelijkheid van het witte licht is niet te verteren, als het betekent dat alles wat je stoffelijk bent zinloos wordt. Het heeft geen waarde voor je op het ogenblik, dat de hele structuur van de wereld rond je zinloos blijkt. Een waanzinnig spel van denkbeelden. Wanneer er een mystiek (paars of violet) Licht geestelijke invloed uit de ruimte komt, dan zijn alle mensen plotseling geneigd tot innerlijke verdieping dan dromen ze. Maar ze dromen weer in de termen van hun eigen werkelijkheid. Ze dromen in de termen van hun verheffing of van de genade Gods. Ze dromen in termen van inwijding het doorschrijden van de poorten. Maar ze dromen niet over het feit van die invloed. een besef dat in het Al bestaat en waarvan je deel bent.
Een rode invloed is vitaliteit, ook strijdlust. Maar de mens kan het zo niet aan. Datgene wat zou betekenen dat je fel en duidelijk alles wat je bent moet gaan uitbeelden, zodat je niet meer kunt terugschrikken voor je eigen beperkingen, wordt omgezet in hartstocht, in verwijt tegen de ander in strijdlust waarbij je jezelf als factor buiten beschouwing laat en slechts anderen wilt aanpassen aan wat jij wenst of wat jij bent.
Dit is een werkelijkheid, die zeker ook de toekomst blijft beheersen, want we zitten in een periode van grote omwentelingen waarin de mensheid zelf niet meer weet wat ze is en wat ze doet. Zou het daarbij blijven, dan zouden we kunnen aannemen dat dit alles zich alleen op geestelijk niveau afspeelt. We zouden verschijnselen zoals die in Perzië, het optreden van staatslieden en pausen kunnen zien als een nevenverschijnsel. Maar helaas zijn er ook nog stoffelijke invloeden.
Vanuit de gloeiende ovens in het midden van de Melkweg branden stralingen zich een weg naar buiten. Ze veranderen voor een deel de aard en de structuur van de ruimte. Voor een deel stuwen ze stofwolken voor zich uit en al wat daardoor wordt getroffen verandert. Het zijn maar korte veranderingen. Je merkt het haast niet op. Bijvoorbeeld: Wanneer uw lichaamstemperatuur graden daalt en de algemene temperatuur daalt ook 5 graden, dan blijft het voor u even warm. De verandering is er echter wel. Als die verandering dan ook betekent dat daardoor de aarde anders gaat reageren, dan sta je voor een onbegrepen situatie. Voor jou is het hetzelfde gebleven, maar het gaat anders. Het is alsof alles je tegenstanden wordt.
Nu zijn erin dezelfde orden van grootte waarin we de geestelijke invloeden plegen aan te duiden ook stoffelijke invloeden, zoals u bekend zal zijn. Deze invloeden veranderen bijna onmerkbaar, maar praktisch voor de gehele planeet tevens een aan tal werkelijkheden. Het zijn reactiemogelijkheden, het zijn levensmogelijkheden, het zijn vitaliteitskwesties. Er zijn tijden dat iedereen uitroept o wat ben ik moe. Er zijn ook tijden dat iedereen uitroept. Ik voel het in mijn bloed, de lente komt. Dan verklaren wij dat alleen door verandering van zonneschijnverhoudingen, luchtelektriciteit, de hoeveelheid ultraviolette straling en dergelijke.
Dat is natuurlijk niet waar. We weten dat dergelijke perioden van vitaliteit ook voorkomen in hartje winter, wanneer er heel weinig licht is en zeker niet de zwoele warmte, die men dan pleegt te associëren met die lentegevoelens.
De kosmische impulsen van stoffelijke aard zijn nu in aantal aan het toenemen, niet zozeer, in intensiteit. Op het ogenblik betekent dat wankelmoedigheid, onzekerheid. Al datgene waarop je stoffelijk meent te kunnen rekenen wordt niet echt waar. De uitdaging, die je doet aan het lot, wordt niet aanvaard, maar gelijktijdig speelt liet noodlot op een andere manier een eigenaardige rol. Laten we zeggen: Een ayatollah verwacht te worden vermoord, maar na twee dagen krijgt hij last van enorme, buikklachten. Die zijn voor hem schadelijker dan de dood, want dat maakt het hem onmogelijk zo vitaal op te treden als noodzakelijk zou zijn om zijn doeleinden te bevorderen. Dit is maar een voorbeeld.
Indien dit tempo van wisselingen toeneemt en daarbij de materiële vitaliteit en zwakte elkaar steeds meer gaan afwisselen (bovendien zijn er nog die vreemde invloeden uit de geest), dan moet hierdoor het lot van de wereld in de komende tijd sterk worden beïnvloed.
Stel u nu het volgende beeld voor: Het geestelijke witte Licht herhaalt zich met betrekkelijk snelle frequentie, in de komende 15 jaar dat wil zeggen, dat het witte Licht dan de menen steeds weer confronteert met de werkelijkheid. In ongeveer 70% van de belangrijke opvlammende witte invloeden zien wij bovendien dat daarna een iets langer durende invloed van rood Licht van geestelijke aard volgt. Dit betekent, dat de verwerking van gegevens en erkenningen die het witte Licht heeft voortgebracht ongetwijfeld wel heel sterk emotioneel om niet te zeggen hartstochtelijk zal zijn. In de stoffelijke ritmen zien wij dus dit stottereffect, deze golven die in steeds sneller tempo en vaak wisselend van aard de aarde treffen. Wanneer eens een dergelijke invloed ongeveer 12 dagen nodig had om de hele wereld actief te treffen (dit wil zeggen gevolgen te wekken), zo blijkt nu dat dit ongeveer in 36 uur een feit is. Dus na 36 uur zijn er kenbare gevolgen.
Gelijktijdig zien wij dat als de gevolgen van een gemiddelde duur hadden van ongeveer 17 á 18 dagen, de uitwerking van die stoffelijke invloeden nu beperkt blijft tot ongeveer 6 á 7 dagen. Deze wisseling zal zeer waarschijnlijk aanhouden tot ongeveer het jaar 2000. Dit houdt in dat wij in de komende tijd worden geconfronteerd met een vergelijkbare situatie van dit ogenblik. Dat betekent dat denkbeelden in steeds sterkere mate zullen worden gesteld tegenover feiten. Dit wil zeggen dat de mensen steeds meer vanuit emotionaliteit zullen reageren en steeds minder uit erkenning van feiten en waarheden. Dat betekent dat de mens in die komende periode voortdurend bezig is om een zelfbevestiging te zoeken en niet weet hoe hij dit tot stand moet brengen.
Wat kunnen we dan verwachten? Allereerst natuurlijk voor zeer velen het zoeken van voormannen. Mensen die ze volgen. Mensen die gezag hebben. Zoals een zekere dominee met zijn kerkje (in Guyana) die zichzelf als een soort God de Vader beschouwde en die zijn laatste volgelingen (bijna duizend in getal) meesleepte in een algemene zelfmoord. Dergelijke dwaasheden, zoals men dat op aarde beschouwt, zullen meer en meer voorkomen. Een soort Kamikaze-mentaliteit. De stormwind van de emoties waardoor het “ik” zichzelf opoffert om een ideaal te kunnen behouden dat in feite al is verstoord.
Daarnaast is daar natuurlijk de mogelijkheid van samenwerking. Juist als mensen niet zo gebonden zijn aan leiding en een klein beetje zelfstandiger blijven, ze zullen ze nolens volens zich moeten gaan aansluiten bij anderen zonder daarbij te letten op precies gelijke instelling of wet. Het is een samenwerking die door de feiten wordt gedicteerd en waarin het eigen ideale beeld nog wel behouden blijft, maar wordt onderworpen aan de feitelijke mogelijkheden.
In de eerste periode zullen de leiders ongetwijfeld de hoofdrol spelen. Laten we aannemen, dat dat van heden af nog een 7 of 8 jaar duurt. In die tijd moeten we dus ook rekening houden met de mogelijkheid dat grote massa’s, opgezweept door idealen die in strijd zijn met alle mogelijkheden en werkelijkheid, zullen proberen die werkelijkheid naar hun hand te zetten, ook met het meest krankzinnige zelfbedrog, ook met het meest brute geweld. In sommige gevallen zelfs door bewuste zelfmoord.
Degenen, die niet zo sterk gebonden zijn, zullen daarentegen juist in die samenwerking een hechte eenheid gaan vormen die op de feiten is gebaseerd. Nu kunnen dromen nooit onbeperkt tegen de feiten op. Dat wil zeggen, dat de machtsstructuren van de heersers die nog ongeveer 6 á 7 jaar kan aanhouden, zo hier en daar eigenlijk reeds is verstoord en steeds sterker zal worden verstoord door een soort nuchterheid. Een nuchterheid waarbij de dromen, de idealen en het geloof wel een rol spelen, maar de feiten wel voorop staan. Dat impliceert dat deze samenwerking (broederschappen) tijdens conflicten vaak besmettelijk zal werken. Het betekent, dat mensen van verschillende partijen ineens ontdekken dat ze meer gemeen hebben dan hen scheidt en dat wat hen scheidt alleen maar een gedachte is, terwijl de feiten hen nopen samen te werken. Dit zal volgens mij het geval zijn totdat deze periode eindigt. Scherpe fluctuaties daarin zijn denkbaar en het z.g. stotterritme van de materiële krachten uit de kosmos zal ongetwijfeld hierbij betrokken zijn.
Ik verwacht korte golven van intense samenwerking, gevolgd door eveneens niet lange perioden van lusteloosheid. Dit betekent wel, dat de gehele geestelijke ontwikkeling van de mensheid in een nieuw daglicht komt te staan. De onzekerheid en het fanatisme tezamen dwingen langzaam maar zeker tot het erkennen van al datgene wat eigenlijk niet past in de denkbeelden van de moderne samenleving. Dit betekent, dat visies op menselijke waardigheid en menselijke rechten anders gaan worden Dit betekent, dat inzichten over geoorloofde en ongeoorloofde praktijken anders gaan worden. Dit betekent vooral, dat de mens vanuit een geestelijk standpunt gaat proberen zijn wereld met anderen samen op te bouwen.
Vanaf 1990 neem ik aan, dat deze broederschap het gehele uiterlijk van de aarde steeds sterker gaat beheersen. Geen 3e en 4e wereldoorlog. Een 3e is misschien nog mogelijk, maar geen 4e meer. Eerder een samensmelting van menselijke begrippen en belangen waarbij men in een eerlijke erkenning van de feiten samen probeert iets tot stand te brengen. Het begin van de broederschap der mensen.
Zolang die invloed van wit Licht blijft duren, moeten wij rekening ermee houden dat zelfs bij dit samenwerken en. bij deze op feiten gebaseerde broederschap enig fanatisme niet kan uitblijven door de daarop steeds volgende rode invloed. Veel zal voornamelijk emotioneel moeten worden verwerkt.
Als ik tracht om voor de gehele wereld een beeld te vormen van de ontwikkelingen tot het jaar 2000 dan denk ik natuurlijk in termen van opstanden, revoluties. Ik denk in termen van fascisme en andere. vormen van dictatuur. Maar vooral denk ik in termen van mensen die zich ontworstelen aan de uiterlijke druk. Daarom geloof ik dat we kunnen zeggen In Europa zullen de grenzen vallen binnen 12 jaar. Dit betekent niet alleen de grenzen tussen de westelijke landen, maar ook de grenzen met de z.g. Oostblok staten. Ik geloof, dat samenwerking en vrije uitwisseling in dit gebied zonder meer mogelijk zal worden. Ik meen, dat gelijktijdig in Azië een soortgelijk proces zich afspeelt waarvan de eerste samenwerkingen en eenheden waarschijnlijk al binnen 3 jaar kenbaar worden, maar het totale proces van langzame versmelting en het wegvallen van grenzen ongeveer wel 20 jaar zal vergen dus tot kort voor het jaar 2000.
In de Ver. Staten zie ik grote veranderingen die aanvankelijk zeer chaotisch aandoen. Ik zie een, zich terugtrekken van de meeste mensen in een sfeer van mogelijkheden en eigenbelangen. Gelijktijdig zie ik daaruit ontstaan een vorm van verbondenheid, die op basis van erkende noodzaken en belangen een samenwerking met steeds meer mensen elders tot stand brengt. Ik geloof, dat de grenzen tussen Mexico, USA en Canada zullen wegvallen in ongeveer 14 jaar.
In Zuid Amerika is het wat moeilijker om de zaak te overzien. Ik neem aan, dat daar een lange tijd kleine, bijna, feodale groepen blijven bestaan, die gedwongen tot samenwerking op den duur zich vooral zullen richten op andere eenheden. Dat kan. zijn Europa, dat kan zijn Azië en zelfs Noord Amerika. De samensmelting van deze volkeren, gezien de enorme achterstand, in bepaalde ontwikkelingen en daarnaast de vele grote en magische overtuigingen die in Zuid Amerika een rol spelen is volgens mij niet te verwachten voor het jaar 2025. Dan rest ons alleen nog Afrika, Afrika zal beginnen met ten strijd voor zelfstandigheid. Voor de blanke belangen daar zal dat zeker in de eerste 10 á 12 jaar zeer nadelig zijn. De onafhankelijkheid van het zwarte continent. Een voortdurende uitbreiding van de macht van de zwarte, maar gelijktijdig het besef, van alen dat steeds duidelijker zal worden. Ik geloof dat zich in deze periode wel een strijd zal ontwikkelen en er een aantal oorlogen zal zijn die in feite moeten worden gezien als stammen oorlogen. Daarna zal men echter beseffen dat, wil men in leven blijven en verdergaan een samenwerking noodzakelijk is vooral omdat in die tijd veel van de westerse gulheid verdwenen zal zijn. Ik denk, dat. er in Afrika na ongeveer 20 jaar een centrale bond wordt opgericht waardoor weer vele grenzen zullen wegvallen, niet alleen er een sterke samenwerking komt waarin de samenwerking tussen de noordelijke landen (olielanden) en de zuidelijke landen, (dus de zeer vruchtbare landbouwgebieden) vooral een grote rol gaat spelen. Afrika zal in die periode, denk ik, nog niet van zo grote betekenis zijn.
Australië blijft daar een beetje buiten. Dit land zal in die periode zeer waarschijnlijk een groot aantal immigranten opnemen en daardoor komen tot een verdere ontwikkeling van eigen mogelijkheden, vooral in het binnenland. Daardoor zullen de Australiërs zich ook gemakkelijker verwant kunnen voelen zowel met de ontwikkelingen. Europa als met de ontwikkelingen in Azië. Dit gevoel van verbondenheid zal mijns inziens ertoe bijdragen dat ze een lange tijd een soort uitwisselingspunt vormen, voor de belangen van Europa, de VS, Azië en zelfs waarschijnlijk, maar zeer beperkt, de Zuid-Amerikaanse.
Wie dit alles ziet moet wel, beseffen dat deze ontwikkelingen alleen mogelijk zijn door het optreden van fanatici. Langs de weg van redelijkheid alleen kun je dat allemaal niet bereiken. Maar als het fanatisme een uiting moet zoeken in een wereld, waarin inzicht in de werkelijkheid een grote rol speelt, dan zal het zich moeten aanpassen in zijn drijfveren en middelen, aan datgene wat anderen bewegen. We zouden kunnen zeggen, dat het fanatisme dankzij de ontwikkelingen in het witte licht van de laatste tijd langzaam maar zeker een motor wordt, een stuwkracht, waardoor het vaak tegen eigen hoop, verwachting en wens in een steeds grotere aanpassingsmogelijkheid schept ten aanzien van anderen.
Wit Licht is niet altijd prettig. Wit Licht laat alle, dingen zo onverhuld zien. Met wit Licht kun je niet meer smokkelen met de edelheid van je bedoelingen, met je leeftijd of met de waarde van hetgeen je anderen wilt aanbieden Het onthult alles. Daarom is wit Licht voor deze wereld op dit moment in vele gevallen eerder een gevaar dan een zegen, want wit Licht ontmaskert.
Aan de andere kant het carnaval van de ideologen moet langzamerhand plaatsmaken voor de opmars van de realisten. Dat klinkt dan niet aangenaam, maar het is onvermijdelijk. Wie leert zien wat werkelijk mogelijk is, wat werkelijk belangrijk is, die zal zeker de ontwikkeling anders inschatten den de meesten doen. Zo iemand zal beseffen dat bij alle geestelijke nood en geestelijk lijden, bij alle emotionele verstoordheid die zeker in de komende periode overal weer zal optreden ook een geestelijke bewustwordingsmogelijkheid ontstaat.
Het gaat er niet om met de hemel de duivel uit te drijven of met de duivel de duivel. Men handelt wel alsof dat zo zou zijn. Het gaat erom met het licht van de hemel de duivel te omarmen, opdat hij wederom de engel kan worden die hij in wezen is. Het gaat erom al deze ontaardingen van het maatschappelijk zijn, maar ook van het geloof, van het filosofisch en esoterisch denken te herleiden tot, iets wat bruikbaar is. Iets waardoor de mens kan leven in een werkelijkheid die verder gaat dan zijn materiële wereld, zonder de materie uit het oog te verliezen door wat hij geestelijk bereikt en zonder het geestelijk bereikte altijd weer in een keurslijf te persen, opdat het zal beantwoorden aan hetgeen hij stoffelijk mogelijk acht.
Wit Licht is het kenmerk van de komende periode. Wit Licht betekent misschien de ondergang van veel wat u nu waardevol noemt. Maar wit Licht betekent ook, dat het fanatisme, dat ook zonder wit Licht altijd wel de kop opsteekt, langzaam maar zeker wordt geconfronteerd met een onontkoombare werkelijkheid.
De kosmische werkingen zelf van geestelijke onstoffelijke aard zijn bezig de mensheid te veranderen. De geestelijke bewustwording van de mensheid als het ware te dwingen in de richting van een werkelijkheid, die in alle werelden gelijk bestaat de werkelijkheid van de wetmatigheden die wij zien als de eigenschappen van de Schepper.
U zegt, dat de kosmische invloeden de mens dwingen, maar dat kan toch niet echt waar zijn.
Mag ik een eenvoudig voorbeeld geven? Als het hier heel, erg warm wordt en u transpireert overmatig, dan wordt u gedwongen meer te drinken, als het mogelijk is. Dat is een natuurlijke reactie. Als u komt te leven in een wereld waarin de gemiddelde tijdsindeling een andere is dan die welke u gewend bent, dan zult u zich daaraan moeten aanpassen wilt u kunnen leven in die gemeenschap. Dan wordt u niet gedwongen, maar u heeft praktisch geen alternatief. In deze zin dwingen de kosmische krachten. Het witte Licht kan voor u een inwijding betekenen, maar dan zoudt u uzelf en al uw illusies omtrent uzelf, uw wereld en zelfs uw geloof moeten prijsgeven. Dat zult u niet doen, want voor u is dat zoiets als zelfvernietiging. U heeft de mogelijkheid, u bent vrij. Maar ik denk, dat u gedwongen zult worden in de richting van een kiezen. En dan zult u kiezen voor een leider of voor uw eigen besef van noodzakelijkheden.
Hoe u die keuze doet, dat ligt weer aan uw eigen structuur. Bent u te zeer ingesteld op bv. een bepaalde godsdienst, een bepaald sociaal systeem, een indeling van de gemeenschap, dan zult u ongetwijfeld dank zij dit witte Licht fanaat worden. U zult dan proberen juist de waarheid te bemantelen door de werkelijkheid die u ziet aan te passen aan uw droombeeld. Daaraan kunt u niet ontkomen het is ingebouwd. Zeker, het is natuur. Maar het is niet zo natuurlijk dat we misschien de kans hebben om daaruit iets goeds voort te brengen. Als een vernietiging algemeen is, dan betekent ze een einde. Maar een selectieve vernietiging betekent vaak een sterker begin voor een volgende ontwikkeling. Dat houdt in, dat er inderdaad een dwang is
Wanneer in de savannen het aantal leeuwen te groot wordt, aan vinden de dieren steeds minder prooi. De leeuwen verhongeren. Maar die overblijven zijn genetisch sterker. Dat betekent, dat ze meer kunnen doorstaan en dat ze minder in aantal toch, meer voedsel kunnen vinden Het is alsof een natuurlijke regel een rol speelt. Je kunt je eraan onttrekken, maar de mogelijkheid daartoe is gezien de feiten betrekkelijk gering. Daarom meen ik dat dwang en dwingen wel degelijk terecht gebruikt te hebben.
Einde
Kan er een einde zijn? Als er een einde is, dan houdt alles op. Of is een einde slechts een woord waarmee ik aanduid een nieuw begin, een verdergaan op andere wijze. Het treden in een andere wereld. Het leven in een andere waan. Een nieuw bestaan ontdekken. Heeft een cirkel ooit een einde? Daar waar je vertrekt, daar keer je terug en je herkent soms die plek niet eens. En je zegt elke keer wanneer je rusten moet: Dit is het einde.
Wanneer een mens gaat slapen en zijn ogen sluit, dan blust hij ook zijn wereld uit en leeft een ogenblik in een ander zijn, in een andere droom, in andere werkelijkheid. Maar als hij weer ontwaakt, beseft hij toch ik leef weer voort. Gisteren is voorgoed vertrokken, is overleden, weggevaagd. En al wat je nog van gisteren in je draagt, heeft alleen vandaag, in de krachten van vandaag zijn eigen waarde.
Een eind komt elk ogenblik aan het ogenblik dat het wat betekend heeft, maar gelijktijdig is het een besef dat altijd verder leeft en zonder einde verdergaat, de cirkel van bestaan dat heel de kosmos omvaamt, en eindeloos het erkennen mogelijk maakt, terwijl het ik steeds weer zegt, al zuchten slakend Dit is het einde.
← vorige tekst | overzicht | volgende tekst → |