Synchroniciteit en toeval

18 april 2003

Aan het begin van deze bijeenkomst moet ik u erop attent maken dat wij, sprekers van de Orde, niet alwetend noch onfeilbaar zijn en dat wij het op prijs stellen dat u over het gebrachte zelfstandig nadenkt.

Mag ik u vragen welk onderwerp u vanavond voorzien hebt?

Broeder het onderwerp voor vanavond is: “Synchroniciteit en toeval”.

In een mensenleven kunnen we zeggen, bestaat er zeer veel synchroniciteit, bestaat er zeer veel toeval; althans dat denkt de mens. In werkelijkheid is toeval een samenkomen van acties die door u zijn uitgevoerd en waarvan het gewoon vervolg is dat er een actie ontstaat, die u dan beziet als toeval. Omdat de mens in veel gevallen niet bij machte is om het geheel te overzien. Maar wanneer dat u, wanneer er iets gebeurt in uw leven en u denkt dat het toeval is, wanneer u dit eens gaat ontleden, dan zult u opmerken dat zeer veel handelingen die u gedaan hebt tot dit toeval hebben geleid. Nu kan dit toeval voor u iets zijn dat positief is, dat u graag hebt, en dan gaat u zeggen: De Here zij dank dat dit gebeurd is. Maar voor hetzelfde geld krijg je dat het toeval voor u negatief uitdraait en dat het toeval u veel moeilijkheden of miserie bijbrengt.

Wij kunnen dit in allerlei voorbeelden gaan gieten om duidelijk te stellen. Iemand bijvoorbeeld wilt een zaak gaan doen en bereidt langs alle kanten voor hoe dat hij denkt van hoe kan ik nu deze zaak optimaal laten lopen, en volgens alle informatie en alle gegevens loopt die zaak optimaal. En dan door een toeval gebeurt er iets dat al dat opgebouwde in eensklaps van de kaart is geveegd. Stel u voor: de zaak heeft een winkel, er gebeurt een zwaar accident in die straat, een vrachtwagen rijdt, bij wijze van spreken, de winkel binnen en alles is vernietigd. Toevallig blijkt dat de vrachtwagenchauffeur niet verzekerd is, toevallig is juist de verzekering van de winkel verlopen enz., dus alles komt ineens tezamen. Dan gaat de mens nogal gemakkelijk zeggen: Ja, het noodlot heeft mij getroffen, het kan niet toevallig zijn dat dit allemaal samenkomt. Maar wanneer we dan gaan bekijken wat er aan de hand is, kan het zijn dat die zaak – die de persoon wou doen – voor hem eigenlijk niet geschikt was, maar dat de man in kwestie dit niet doorzag. Want hij had het idee van: ik ga dat doen, ik ga dat verkopen. Pak nu dat het een bloemenzaak was en dat die man dus perse met bloemen wou bezig zijn, en bloemen wou verkopen. Maar wat blijkt nu wanneer we verder kijken, dat de geest van de man wel geïnteresseerd is aan alles wat met de natuur te maken heeft, maar in zijn zuiverste vorm, en niet in de vorm van snijbloemen in een winkel of planten die in een pot staan in een winkel. Op dat ogenblik voor de geest, dit gebeuren, een remming betekent. Op dat ogenblik is het mogelijk dat de eigen geest, de eigen bevoertuiging van deze winkelier, ervoor gezorgd heeft dat er bepaalde fouten konden gebeuren, waardoor dat dit ongeluk plaats heeft. Nu kunt u denken: ja, maar wanneer zo een vrachtwagen daar binnen rijdt, daar kan de geest toch weinig mee te maken hebben. In zekere zin zou je kunnen zeggen: Je hebt gelijk. Maar als we dan toch over toevalontleding praten, dan moeten we even verder kijken.

De man die met de vrachtwagen reed, was op dat ogenblik ook in disharmonie. Ten eerste misschien omdat hij dat niet graag deed, maar ook omdat hij goed besefte dat hij geen verzekering had, dat hij met niets in orde was.
Doordat hij daar als het ware in een vorm van disharmonie was, heeft hij rond zich een sfeer gecreëerd die de mogelijkheid bracht tot het accident. Op dat ogenblik, wanneer hij ter hoogte komt van de winkel, onze bloemenwinkel, waar ook een sfeer hangt van: hier moet verandering komen, kunnen we zien dat die zaken gewoon samenvloeien en tot uiting komen binnen het accident, waardoor enerzijds degene die met de vrachtwagen rijdt een correctie kan hebben (en dan kan u denken dat is voor die man ook toeval) en anderzijds voor degene die de bloemenwinkel had, kon ook een correctie maken. En dan kun je nog verder gaan uitrafelen.

Waar wil ik met dit voorbeeld naar toe? Wel het is heel simpel. Toeval in een mensenleven bestaat voor de stofmens in zijn gedachtewereld. Maar wanneer we het kosmisch bekijken, bestaat er geen toeval, bestaat er alleen een perfect samenlopen van handelingen, van wetten van evenwicht, enz. En het is misschien raar dat iemand iets tegenkomt en zegt: Dit is toeval, de bron daarvan kan jaren ervoor liggen, want het is niet zo dat actie en reactie in de kosmos, of in het tijdsgebeuren zoals u het ervaart, steeds elkaar opvolgen. Gezien dat voor de kosmos als dusdanig tijd niet relevant is, eigenlijk niet bestaat. Voor de mens wel. De mens bouwt gans zijn leven daarop. Maar juist door die verschillen kan er al een gebeurtenis plaats hebben die in wezen, kosmisch gezien, in de verre toekomst gelegen is. Waardoor de mens ook weer denkt van: hé, wat een toeval dat dit juist gebeurt. Maar ook weer wanneer wij gaan kijken, wanneer we gaan trachten te begrijpen wat er gebeurt, zul je de draden van het net van de gebeurtenissen zien en kun je langzaam maar zeker de verwevenheid van alle gebeurtenissen, om en rondom u, als het ware ontdekken.

Het is belangrijk dat u als stofmens zich realiseert dat al wat in uw leven plaatsvindt ergens door uzelf is veroorzaakt. Dat u zelf de bron bent van alle toevalligheden, van alle synchroniciteit, in uw stoffelijk bestaan. En wanneer je als mens gaat beseffen dat er meer is dan alleen maar dat stoffelijke voertuig, dat je rondhuppelt op deze planeet, dat daar nog een geest en een zielenkern aanwezig is, die beide mede bepalen in welke richting uw leven gaat, of althans toch trachten, hoe meer men bewust is hoe sterker de invloed van de geest en de ziel op het stoffelijk voertuig zal wezen.

Dus kun je ervan op aan dat veel zaken die u tegenkomt, zelfs ziekten, geen toevalligheid is. Wanneer iemand plots besmet geraakt door een ziekte, dan kun je denken: ja, maar dat is nu toch toeval dat hij daar juist was. Of nemen we in het voorbeeld een dame – om het evenwicht hier in de zaal te bewaren – dat de dame daar juist was. Zie met je fameuze nieuwe ziekte, zoals Sars is. Ja, ik wandelde juist naast iemand en die had toevallig die ziekte en nu heb ik ze ook. Die persoon had nooit in mijn geburen moeten komen, dat kan toch niet zijn.

Vergeet het even, wanneer jij een ziekte opdoet, wil het eerst en vooral al zeggen dat er in uw lichaam een harmonie aanwezig is met die ziekte. Punt nummer twee: de toevalligheid dat u naast een persoon hebt gestaan, of in contact gekomen met een persoon, die die ziekte in zich draagt, heeft alleen te maken, omdat – wanneer we ietsjes verder kijken dan alleen maar uw stoffelijke mens – daar samenlopen zijn. Dat geestelijk misschien jullie als het ware op dezelfde trein zitten en dat voor beiden – de besmetter en de besmette – het een ontwikkeling is die de geest wenst door te maken. Want de fout die nogal eens gedaan wordt in het stoffelijk denken is: dat de mens ervan uitgaat dat zijn lichaam altijd gezond, perfect, evenwichtig moet zijn.

Lieve, lieve mensen, niets is voor de geest minder waar. Voor een geest kan het heel belangrijk zijn dat op een bepaald moment het lichaam een ziekte doormaakt. Ach, niet aangenaam voor die mens natuurlijk, wanneer je u niet goed voelt, wanneer je niet meer kunt eten, wanneer je problemen hebt met weet ik veel wat. Niet aangenaam, dat is juist, maar het kan juist dat feit zijn dat u er toe brengt om even de zaken in uw leven anders te bekijken, anders te benaderen, waardoor zelfs stoffelijk gezien grotere catastrofes aan u voorbijgaan. Ook hier weer is dit dikwijls moeilijk aanvaardbaar, maar toch gebeurt het zeer dikwijls dat doordat de mens in zijn eigen wezen disharmonie draagt, daardoor als het ware de mogelijkheid creëert van een of andere infectieziekte op te doen en van daaruit als het ware na een ziekteperiode er sterker en beter, vooral geestelijk, uit te komen.

Voor de geest is het van belang dat hij zijn leerscholen kan doormaken waarvoor hij op aarde is geïncarneerd. En meestal liggen die leerscholen wel enigszins anders dan wat de stofmens als het ware als ideaal voor zichzelf ziet. En zo zie je maar dat er vele zaken zijn die ertoe kunnen leiden dat toeval toch eigenlijk niet zomaar een toeval is.

Wanneer ik jullie zeg bijvoorbeeld dat wanneer iemand gaat sterven, de geest van die mens ongeveer 30 dagen vóór het sterven, het lichaam zich begint voor te bereiden op de overgang. Dan kunt u zich misschien afvragen: maar dat is toch niet mogelijk, wanneer iemand in een vliegtuig zit en dat vliegtuig stort neer, dat kon die persoon toch niet weten. Of wanneer in een oorlogsgebeuren er plots een bom op uw hoofd komt, dat kon je toch ook niet weten.

Ik ben volledig met jullie akkoord wanneer je stelt dat de stofmens met zijn stoffelijk denken dit niet kon weten. Maar de geest die u bevoertuigt, die eigenlijk de bron van energie is, waardoor het stoffelijk leven, dan wel in combinatie met de goddelijke kern of de ziel, maar het is door de bron dat je leeft, deze bron bereidt het wel voor, voelt het wel komen. En of je u nu met uw auto te pletter rijdt en morsdood bent, kijk, lieve mensen, morsdood bestaat niet, dood voor de mens betekent enkel en alleen een geboren worden in de geest, je leeft gewoon verder, alleen de vorm is anders, de verpakking is anders.

Maar het is die geest die wel degelijk op voorhand weet van: dat het lichaam heeft zijn tijd gehad en gaat meemaken dat het in een vliegtuig stapt en het vliegtuig neerstort, en dan kunnen daar misschien 100/200 mensen aanwezig zijn, voor al degenen die het neerstorten van het vliegtuig niet overleven, is die geestelijke voorbereiding als het ware reeds gedurende een maand bezig, zonder dat men het zelf beseft, dat is zo.

Want degenen die niet behoort tot dat toevallige accident, wat meestal een vliegtuigongeluk is, want toevallig valt er iets uit, toevallig botst het ergens op, toevallig gebeurt er iets dat niet voorzien is, want dat vliegtuig vliegt al jaren altijd hetzelfde, hetzelfde onderhoud, zelfde manipulatie, nooit een probleem, en dan plots, met die groep mensen in het vliegtuig, is er wel een probleem.

Wanneer je dit vanuit onze zijde beschouwt, dan zul je zien dat dat probleem geen toeval is. Het is een langzaam maar zekere opbouw van situaties, kleine foutjes hier en daar, waardoor het mogelijk wordt dat juist op dat moment al deze personen, die tezamen als het ware een overgang voorbereiden, daar aanwezig zijn en dus het accident mee kunnen maken en hun weg ongestoord verder kunnen zetten. Waar het voor de achterblijvers natuurlijk op aarde een drama is, omdat zij niet begrijpen dat de aanwezigen van de ramp, eigenlijk door de synchroniciteit of het toeval, gekozen hebben om dit door te maken, om dit mee te maken.

O, ik versta dat dit voor jullie redelijk zwaar is om dit te aanvaarden, maar maak jullie geen zorgen, hetgeen wat hier vanavond verteld wordt, zal ieder van de aanwezigen hier te gelegener tijd ervaren. Want niemand in de stof blijft leven, iedereen gaat op zijn tijd naar de andere zijde. En wees gerust, wanneer u bij ons komt, hebt u ook alle hulp die van node is om u te heroriënteren en om uw bestaan als het ware verder te zetten.

Een mens gaat over, een mens sterft niet, een mens wordt geboren in de geest. Het is alleen de verpakking die achterblijft. En nu het zomer aan het worden is, het is warm, hebben jullie waarschijnlijk allemaal jullie winterjassen in de kast gehangen, en loop je nu licht gekleed, want het is goed weer. Is er nu iemand van jullie die zich zorgen maakt om die winterjas die daar zo eenzaam en alleen in de kast hangt? Neen. En misschien zijn er onder jullie bij die al gezegd hebben: Ach, die jas is uit de mode, ik geef hem mee aan een of andere ophaaldienst, misschien zijn er nog arme kindjes mee gelukkig, of hoe gaat dat tegenwoordig, en zit je dan te denken: nou die jas is weg, wat zou daarmee gebeuren, zou die dat doen of zou die naar daar gaan, of zouden ze die misschien in stukken snijden, of maken ze er misschien vodden van? Geen van de aanwezigen hier zal zijn/haar hoofd daarover breken, want het is verledentijd. En zeker in deze periode, in de periode dat de wereld zeer sterk aan het wijzigen is, dat alles, maar ook alles aan het veranderen is, is het van belang dat je beseft dat uw bestaan eeuwig is.

En als er toevallig vandaag iets gebeurt, dan kun je, wanneer het tot uw mogelijkheden behoort, helpen. Maar wanneer mensen rondom u plots verdwijnen, besef dan dat het alleen de verpakking is die is verdwenen, maar dat de persoon die u kende gewoon verder leeft.

In woelige tijden zoals ze nu zijn, onrustige tijden, is dit misschien de gouden raad die ik u kan meegeven: Leef vandaag en laat het toeval maar zijn werk doen, maar besef dat het toeval er alleen maar is, omdat jij de bron bent van de samenloop van omstandigheden, omdat ieder voor zich dit toeval heeft gecreëerd. Of is het nu dat je zoals het tegenwoordig heet ‘de lotto wint’; ik heb nog de tijd meegemaakt dat men sprak over de ‘koloniale loterij’, maar ik denk dat die niet meer bestaat. Of dat u bij wijze van spreken in een ongeval betrokken geraakt – en dit is niet meer met paard en koets, maar met vierwielige brommende motoren – het is steeds een samenloop van handelingen, van denkpatronen, die u gemaakt hebt.

Besef, het kan van zeer ver komen, het kan zijn dat u bijvoorbeeld veertig jaar bent en iets tegenkomt omdat u, wanneer u twintig jaar was, een bepaalde handeling hebt volvoerd. Dikwijls zul je dan niet meer voor uzelf de lijnen kunnen onderscheiden, maar besef dat niets zomaar gebeurt. Maar dan wordt het belangrijk, wanneer een toeval gebeurt dat u daaruit voor uzelf de nodige lessen kunt trekken. Dat u, wanneer er iets gebeurt, zelfs als het niet aangenaam is, dat u niet gaat zitten kniezen, dat u niet gaat vervallen in zelfbeklag, maar dat u zich gaat afvragen: hoe kan ik daar het beste de lessen uittrekken die daarin aanwezig zijn?

Als ik dan terug mag komen op mijn eerste voorbeeld van onze bloemenwinkel, wanneer de man die dat uitbaat op dat moment beseft van: kijk, dit is toch eigenlijk niet iets voor mij, want blijkbaar, ondanks alle goede voorbereidingen, loopt het fout. En hij kan daaruit voor zichzelf besluiten van: ik ga iets anders doen, ik ga bijvoorbeeld tuinen aanleggen, dan zou het wel eens best kunnen zijn, dat die toevallige catastrofe die hij doorgemaakt heeft, wordt tot een voor hem eigenlijk hetzelfde als de Lotto winnen. Misschien niet direct in geldelijke waarde, om het zo uit te drukken, maar wel in een gevoel van harmonie, in gevoel van geluk, in een gevoel van: kijk, met dit nieuwe ben ik in harmonie. En doordat hij zich in harmonie voelt, ga je krijgen dat de wereld rondom hem ook weer zich anders gaat gedragen en dat er weer andere toevalligheden zich zeer synchroon gaan uiten, waardoor dat de man in kwestie, zoveel succes krijgt dat hij zich binnen het nieuwe dat is ontwikkeld, heel evenwichtig, harmonisch en gelukkig voelt. En dat hij als het ware van de schade die het eerste toeval hem heeft toegebracht, waar dat hij misschien alles is kwijt geraakt, dat dat eigenlijk na zeer korte tijd tot het definitieve verleden behoort.

Zo zie je maar dat je, als je de moeite wilt doen tijdens uw stoffelijk leven van af en toe uzelf eens onder de loep te nemen, in uw gedachten even naar binnen te keren en trachten te vinden of te ervaren wat eigenlijk in dit stoffelijk bestaan uw hoofdlijnen zijn, dan ga je zien dat je een leven kunt doormaken dat een zeer mooie bewustwordingsweg inhoudt, dat je in dit leven gespaard kunt blijven van niet al te aangename gebeurtenissen, omdat je beseft dat elke handeling die je doet, of die je gedaan hebt, in de kosmos steeds weer evenwichten creëert. Beseffende dat je vanuit een harmonie het meeste kunt bereiken, ga je dan naar de buitenwereld toe u misschien wel een beetje vreemd gedragen, maar ook daar stoort u zich niet aan. Want u weet dat juist door die paden te bewandelen je een synchroniciteit veroorzaakt, dat de kosmos rondom u, met alles wat mogelijk is, u in een positieve bewustwordingsgang verder zal helpen.

En zo zie je maar, een stoffelijk bestaan, wanneer je dat gaat uiteen rafelen, blijkt dan plots iets totaal anders te zijn, dan hetgeen wat dat de doorsnee mens hier op aarde ervan denkt.

Als ik het vanuit onze zijde bekijk, en ik zie hoe jullie wetenschappers alles trachten te analyseren en te verklaren en trachten alles vast te leggen in wetjes, dan is het soms wel grappig. Want die mens die zo overtuigd is van zijn eigen kunnen, beseft dikwijls niet hoe hij de speelbal is van zeer vele krachten. En wanneer men gaat doceren van: de wereld zit zo in elkaar, want het is zo opgebouwd en men begint over de atomen en men gaat zo verder. Alleen vergeet men dat op het ogenblik de meeste kennis in de wetenschap gebaseerd is op axioma’s die eigenlijk onjuist zijn. Maar die de wetenschap op het ogenblik nog halsstarrig volhoudt, omdat het toch moeilijk is te aanvaarden dat al uw belangrijkheid in duigen kan vallen wanneer je de vertrekbasis van uw wetenschap, die u zo heilig is, onderuithaalt.

En zo zien we nogal eens dikwijls dat geleerde heren of dames aan onze zijde komen en proberen ons duidelijk te maken dat wij niet bestaan, proberen met alle mogelijke theorieën van op aarde te zeggen: Ik ben niet dood, ik ben niet aan gene zijde. En soms is het dan wel heel triest om te zien hoe een geleerde professor zijn eigen lichaam bijvoorbeeld in de verbrandingsoven ziet gaan, hoe men dan soms dit weigert te aanvaarden en in alle staten van paniek is, omdat het wetenschappelijk onmogelijk is dat er leven is na de dood, want de wetenschap verklaart een geest of een ziel bestaat niet.

Dan moeten deze mensen zeer veel doormaken om los te komen van hun eigen eigengereide beeld dat zij angstvallig in hun mensenleven hebben opgebouwd, om toch maar niet tijdens dat leven te moeten toegeven dat hun stellingen of hun theorieën niet altijd kloppen. En dan toeval of niet: ofwel aanvaart men het en kan men zijn zoektocht in de geest verderzetten, ofwel sluit men zich af, kapselt men zich als het ware in en ben je in vele gevallen voor lange tijd vertrokken om u in uw eigen duister vast te zetten, tot het ogenblik dat je beseft dat je om verder te kunnen, moet toelaten dat een ander kan zien wie jij in werkelijkheid bent. Dat kan dan soms gebeuren door een toeval, een toeval dat iemand in de geest een beetje theater kan spelen, waardoor degene die zich afsluit denkt van: ha, daar heb ik een medegedachte. Wanneer men zich dan toch maar een klein beetje kan bevrijden van zijn eigenheid waar men zich in opgesloten heeft, dan kan men langzaam maar zeker hier of daar een straaltje licht ervaren en kan zich zo uit de cocon van duister bevrijden en een nieuwe weg gaan, een nieuwe zoektocht beginnen, maar weer moet men de zaken vanuit zichzelf bezien.

Alles vertrekt vanuit uzelf, zo goed in dit stoffelijk bestaan hier als wanneer u aan onze zijde komt, het vertrekt vanuit uzelf. Alles wat eruit voortvloeit, of dat u zich hier op aarde ergens vastzet, of u komt aan onze zijde en u spint daar een cocon van duister rondom u, waar u ook bent u zult het moeten oplossen. Men kan proberen op aarde u de hand te reiken, en in de geest kan men dat ook proberen. U kunt misschien denken: ja, een geestelijk hand, wat is dat? U kan dat het beste omschrijven gewoon als het licht. Maar wanneer je de hand die men u reikt niet wil aanvaarden, omdat uw trots daardoor gekrenkt is, of wanneer je de geestelijke hand die men u reikt ook niet durft beroeren, omdat je schrik hebt dat de anderen u zullen kennen zoals je werkelijk bent, ja, dan blijf je waar je bent, dan staat in wezen uw evolutie stil, tot het ogenblik dat je voor uzelf kunt toegeven: ik ben door al wat dat ik uitgespookt heb, in de stof of in de geest, in deze situatie geraakt, niet toevallig maar door hetgeen wat ik zelf heb opgebouwd, wat ik zelf heb gedaan. Als je dat kunt beseffen kun je verder.

Zo, dit is hetgeen wat ik u vanavond wou vertellen. Misschien is het een beetje anders dan u verwacht had, misschien had u verwacht dat ik over karma ging spreken, een vastgelegd karma en zo verder. Want velen onder u denken dat de mens gevangen zit in zijn karma, ook dat is niet waar, uw karma voltrekt zich maar naar gelang dat u dat zelf creëert en zelf aanvaart. Niets in de kosmos ligt vast, alleen hetgeen wat dat jij voor uzelf doet. Daarmee, maak u niet te druk om uw karma, maak u niet te druk dat u toevallig een karma hebt dat u hier als mens in de westerse maatschappij afziet van het feit dat je niet alles kunt kopen wat uw hartje lust. Want misschien was uw vorig karma dat je een prins was in India en dat je daar in het kastenstelsel u hoegenaamd niet gestoord hebt aan hetgeen wat daar aan armoede was, dus dan ben je er nog goed vanaf gekomen. Met dit voorbeeld wil ik alleen maar zeggen, dat je aan die theorieën en zaken niet te veel aandacht moet schenken, maar dat je ook het best in uzelf kijkt, in uzelf gaat zoeken en zo kunt u van uw stoffelijk bestaan, hoe kort dit ook is, een enorm leerrijk bestaan maken.

Ik hoop dat ik jullie niet te veel verveeld heb vanavond, als er mensen zijn die hier iets aan toe willen voegen of een vraag willen stellen, dan wil ik dat graag nog aanhoren.

Vragen

U sprak daarnet over het verbranden van het stoffelijk lichaam. Maakt het voor de geest dan een verschil uit of het lichaam begraven wordt of verbrand, of in een katholieke kerk een eucharistieviering meemaakt of niet?

Maakt het een verschil uit of dat men uw oude winterjas verbrand, in stukken snijdt, in de grond stopt? Ik denk het niet.

Voor de geest maakt het helemaal geen verschil uit, wanneer hij kan aanvaarden dat hij gewoon verder leeft. Wanneer je iemand hebt die in zijn leven een bepaalde fanatieke opvoedingsrichting heeft gekend en die bijvoorbeeld, laat ons zeggen, in deze contreien, zeer katholiek, zelfs misschien volgens bepaalde christelijke sekten is grootgebracht en geleefd heeft, dan kan dat bij overgang een probleem vormen, dat men zijn jas niet wil loslaten, dan kan het zijn dat mensen tot op het laatste moment er blijven aan vastankeren. Als ik dan – en sta mij toe dat ik het zeg – vanuit mijn zijde gezien en mijn interpretatie, is het beter dat een lichaam verbrand wordt, omdat dan deze personen verplicht zijn het lichaam los te laten. Het kan voor die personen een zeer pijnlijke gebeurtenis zijn, omdat zij hun eigen lichaam zien verbranden, niet beseffende, of niet willen aanvaarden dat zij dood zijn, en proberen alles te doen om dit te voorkomen. Maar eens dat het lichaam totaal verbrand is, verdwenen is, moeten zij zich als het ware heroriënteren, of ze willen of niet. Daarentegen, wanneer je zo iemand begraaft, dan krijg je dat sommige lieden tot het moment dat het lichaam volledig, maar ook volledig, is vergaan bij dit lichaam blijven, met alle gevolgen van dien. En ik kan u garanderen dat dit geen aangenaam zicht is, wanneer je uw eigen lichaam in de grond langzaam ziet veranderen als feesttafel voor alle mogelijk gedierte.

Dus als u het mij vraagt, als je er niets tegen hebt, of dat je graag die dieren ziet, dan kun je zeggen: Ja, we geven ze een lekker diner. Maar als dat niet zo is, sorry dat ik het zo uitdruk, dan zou ik zeggen: Vanuit de geest gezien is crematie in vele gevallen, voor vele mensen hier in het Westen, de beste wijze om afscheid te kunnen nemen van hun oude winterfrak.

Wanneer, en daar wil ik dan mee afsluiten, je iemand hebt die gelovig is geweest, dan kan het zijn dat een rouwdienst loutering brengt, maar niet altijd. Bij sommige mensen zien we dat zij wanneer de rouwdienst gedaan is, wel aanvaarden dat zij gestorven zijn, maar zij aanvaarden niet de situatie waar zij in komen. Wanneer zij dan waarnemen dat, om het bij het katholicisme te houden, daar geen hemel is met alle mogelijke engelen en heiligen, en dat zij niet direct zijn uitgenodigd om voor Gods troon te verschijnen, dan kan het wel eens zijn dat deze mensen, of ik moet zeggen “deze geesten”, dan op dat ogenblik zich zo sterk afzetten tegen hetgeen zij waarnemen, dat zij zich dikwijls voor een langere tijd in het duister hullen, en zo voor zichzelf bij wijze van spreken (om in de termen te blijven) hun eigen vagevuur of hun eigen hel creëren.

Deze zaken bestaan niet alleen in uw eigen wereld, en ook hier hangt het er weer vanaf hoe u zich kunt opstellen, of u open kunt staan voor de harmonie die u geboden wordt, of u open kunt staan voor het licht dat men u tracht te geven.

Ik hoop dat ik uw vraag hiermede voldoende beantwoord heb.

Mag ik nog even aanzetten op de vraag? Als je nu panisch bent voor vuur en je gaat dan je lichaam laten verbranden, op het moment dat je dat niet kan loslaten, ga je dan eigenlijk de ervaring van het vuur doormaken? Is dat wat u bedoelt met een pijnlijke zaken?

Het voordeel is dat de geest geen vuur kan voelen, wij hebben geen stoflichaam, maar de geest kan wel de ellende ondergaan van het verbranden wanneer de geest tegen deze methode is. Of beter gezegd: Wanneer de geest niet aanvaardt dat hij niet meer gebonden is aan het lichaam. Zelfs wanneer we zouden zeggen dat dit voor deze geest een pijnlijke gebeurtenis is, is het nog altijd beter deze korte pijnlijke gebeurtenis, die maar in wezen een fractie duurt, dan dat die zelfde geest als feestmaal dient voor alle dieren, want dat is veel pijnlijker. Je mag niet vergeten dat wanneer een stofmens angst heeft voor het vuur, dat dit niet vergelijkbaar is met de geest die niet zich kan vrijmaken van het stoflichaam.

Dus als u denkt van: in het leven heb ik schrik van vuur en verbranding, dat kan, maar wanneer u over bent en u bent niet meer geïnteresseerd in dat oude voertuig, omdat het voor u toch niet meer functioneel is, kan het best zijn dat u zich allang u aan het heroriënteren bent en dat je er niet eens meer naar kijkt wat men met die stoffelijke resten doet. Het hangt gewoon van uw eigen ingesteldheid af, of u kunt aanvaarden dat u aan onze zijde bent, dat u uw nieuwe situatie kunt aanvaarden en doorleven, en dan heb je heus geen last of het nu verbrand wordt of het als feestdis dient, of iets anders.

U zei dat alle geesten hulp krijgen aan jullie zijde, geldt dat ook voor geesten die zelf hun stoffelijk lichaam hier niet meer zien zitten en die bewust zelfmoord plegen?

Kijk, aan onze zijde kun je zeggen, bestaat zoiets als een afhaaldienst. De groepering waartoe ik behoor is daar redelijk sterk in gespecialiseerd, al vele jaren. Ook degenen die zelfmoord plegen, worden in zoverre mogelijk is, als zij het toelaten, geholpen. Een levensbeëindiging kan zinnig zijn op het ogenblik dat het stoffelijk voertuig voor de geest, voor de mens als je het zo wilt bekijken, niet meer bruikbaar is. Een levensbeëindiging kan zinvol zijn wanneer je uw leven opoffert om iemand anders te helpen. Maar wanneer je een einde stelt aan uw leven omdat u bijvoorbeeld geen nieuwe auto kunt kopen, dan zitten we in een andere situatie, dan ontvlucht u iets. En wat zien we dan, dat degene die aan onze zijde komt, die zo een einde aan zijn leven heeft gemaakt, om welke reden ook die hij niet aankon, dat deze in vele gevallen zich direct afsluiten van onze zijde. Zij komen aan onze zijde, zij beseffen dat zij hun leven gestopt hebben, en zij gaan zich meestal volledig in het duister inkapselen. Er wordt steeds geprobeerd hen te helpen en op te vangen, bij sommige lukt dat en bij anderen niet.

Wat krijg je dan meestal als gevolg? Dat degenen die gevlucht zijn op aarde voor een situatie die ze niet aankonden, aan onze zijde er nog erger aan toe zijn en dan zien we meestal dat zij zo snel mogelijk terug naar een stoffelijk voertuig vluchten. Meestal zijn dat dan geesten die, zoals onze vriend vroeger het uitdrukte, op de eerste de beste tram springen, niet beseffende naar waar die tram rijdt. Terug geboren worden en zich dan achteraf dikwijls beklagen dat ze nog in een erger milieu zitten dan in hetgeen ze ontvlucht hebben.

Want je kunt niet zeggen in de kosmos: Ik stel hier een eind aan deze leerschool, ik ga die niet door, ik ga iets anders doen. Het evenwicht in de kosmos houdt in dat de leerscholen die je moet doormaken, die zul je doormaken, dat is uw keuze. En hoe dikwijls je ze ook wilt ontvluchten, steeds zullen zij terug op uw weg komen, hetzij misschien in een andere verpakking, hetzij misschien in andere omstandigheden, maar de kern blijft gelijk. En het punt waar de zelfmoordenaar voor gevlucht is, zal hij in het nieuwe leven terug tegenkomen, dat punt zal hij terug voorbij moeten om verder te kunnen.

Is het mogelijk om door rituelen of door bepaalde kunstuitingen synchronische toeval op te wekken?

Wanneer het in u leeft, zou het een mogelijkheid zijn. Wanneer het niet in u leeft, mag u dat proberen, maar dan zal dat niet gebeuren. Ook hier weer zeg ik u: Ga naar uw eigen kern. Wanneer u voelt dat u een bepaalde uiting moet doen en u voelt zich daarmee in harmonie, dan doet u dat. En dan kan die uiting er een gevolg aan geven dat u uw weg naar bewustzijn beter en sneller doorloopt.

Wat rituelen aangaat, ook hier weer, wanneer je rituelen doet, doe enkel rituelen waar je voor 100% achter kunt staan, die u een goed gevoel geven. Op het ogenblik dat u rituelen voltrekt waar je niet 100 % achter staat, of die een wrange nasmaak geven, dan mag u ervan overtuigd zijn dat dit voor u meer negatieve dan positieve gevolgen zal hebben.

Daarom, wat u ook probeert, rituelen, kunstuitingen of met klanken, zorg er steeds voor dat u zich er goed bij voelt, dat is belangrijk. En zorg ervoor dat het vanuit jou gaat, want op het ogenblik dat je bijvoorbeeld met een ritueel bezig bent en je geeft de leiding als het ware aan een ander, dan kun je in botsing komen. Want wanneer je niet op hetzelfde spoor zit, dan kan dat ritueel voor u wel eens een totaal andere uitwerking hebben, ook geestelijk, dan dat je verwacht.

Dit zelfde geldt met het werken met klanken, dit zelfde geldt voor het werken met energieën, je moet steeds wanneer zoiets gebeurt, een harmonisch of een evenwicht kunnen hebben, want anders krijg je automatisch oorzaak en gevolg. En dan kan het zijn dat je ogenschijnlijk op een moment dat je bezig bent met uw ritueel, met energie geven, met uw klanken bespelen, dat je u goed voelt en dat je binnen de kortste keren een terugslag krijgt die voor u onbegrijpelijk is.

Dus wat ik hier vanavond gezegd heb, blijft van belang, steeds vanuit uzelf vertrekken en trachten vanuit uzelf de harmonie uit de stralen en daarmee te werken.

Veronderstel dat iemand erg tegen zijn zin in gaat werken en plotseling heel toevallig krijgt hij de kans om ergens anders te gaan werken, maar hij weet niet of het daar beter zal gaan, of hij zich daar gelukkiger zal voelen. Is het dan het best om die kans te grijpen of zich te houden aan wat men kent?

Als u het aan mij vraagt, wanneer u in uw leven iets doet tegen uw zin, neem mij niet kwalijk de uitdrukking, dan is dit dwaasheid. In uw leven moet u niets doen tegen uw zin, en wanneer u een kans wordt geboden om iets anders te doen, waarvan je denkt dit ligt mij wel, dan is het zeer verstandig om die kans te grijpen.

Maar wat is het probleem in deze? Je leeft hier in een maatschappij die vergeten is waarom de mens op aarde is, die vergeten is dat het voor de mens belangrijk is in harmonie te zijn met alles wat rondom hem is. Maar, aanwezigen uitgezonderd natuurlijk, iedereen leeft hier in een maatschappij om steeds meer, meer, meer te consumeren, meer te verdienen, meer te kopen, meer te verkopen en te doen. Dat is de drijfveer van het grootste deel van uw maatschappij. Daardoor kom je dikwijls dat je in een situatie belandt waar je zaken moet doen die je niet meer graag doet. Maar je moet het doen, want ja, ik moet toch een auto hebben om mij te verplaatsen, wat zouden de buren wel niet zeggen als ik met een tweewieler ga rijden, en ik moet toch jaarlijks op vakantie kunnen gaan, 14 dagen naar weet ik welke Costa, om daar duur te betalen voor de zon die je gratis kunt krijgenoveral. Begrijp je wat ik bedoel?

U leeft in een maatschappij die zo gestructureerd is dat praktisch iedereen gedreven wordt naar meer. En ook hier weer, lieve dame, zeg ik: Keer in uzelf, zie wat het werkelijk voor u waard is, wat de betekenis is, en dan zul je opmerken dat je met veel minder kunt, dat die gedrevenheid die de maatschappij op uw schouders heeft gelegd, dat je die eigenlijk wel van u kunt afzetten. En dan is het misschien dat nieuwe werk dat plots op uw weg komt, waar je misschien een stuk minder verdient, maar denk even aan het voorbeeld van de bloemenwinkel waar je, wanneer je het nieuwe werk doet, u zich harmonisch kunt voelen, u gelukkig kunt voelen. En dan zul je opmerken dat zelfs wanneer volgens de maatschappelijke norm je veel minder verdient, je in wezen door het nieuwe wat je doet en wat je graag zal doen, veel meer zult hebben.

Want de mens op het ogenblik is gefascineerd door rekeningnummers, of getallen die op hun rekening staan, maar als je goed kijkt, het zijn meestal allemaal nullen. Want uiteindelijk, heb je er al ooit bij stil gestaan dat al hetgeen wat u bezit, wat u op een rekening zet, in wezen gewoon maar cijfers zijn die in werkelijkheid geen betekenis meer hebben. Want als morgen hier een catastrofe plaatsvindt, dan mag u op een rekening zoveel hebben als u wilt, wanneer de catastrofe oorzaak is dat uw ganse leefgebied weg is, dan heb je daar niets aan. Maar wanneer je in harmonie bent met anderen, wanneer je samen aan één zeel kunt trekken, zonder te kijken van wat levert mij dit op, maar alleen door het beseffen van samen doen we dit, dan zal je overleven, en dan zul je steeds verder kunnen. Waar degene die enkel maar rekening heeft gehouden met de nulletjes op zijn bankrekening, dan eigenlijk in een heel moeilijk parket komt.

Dus ik zou zeggen zoals u de vraag stelt: Het is veel beter steeds opnieuw te proberen, steeds nieuwe zaken te proberen, dan te blijven zitten tegen jouw zin, in een werk dat je misschien wel iets meer biedt, maar in wezen ervoor zorgt dat je langzaam maar zeker geestelijk, en soms ook lichamelijk, ten onder gaat. Dit is mijn idee en ik ben maar een geest, ik weet het, ik heb niet de behoefte of de noodzaak om rekeningen te betalen zoals jullie hier steeds zo graag doen.

Ik heb horen zeggen dat de meeste mensen tegenwoordig een halfjaar werken voor een, ja, in onze tijd zouden ze gezegd hebben voor een bende struikrovers, in onze tijd bestond dat ook.

Als je dan net als handelaren bijvoorbeeld uw verplaatste van de ene stad naar de andere, dan had je zo wel hier en daar wat Taks te betalen. Ik hoor dat jullie soms ook op de wegen mogen betalen om te rijden. In onze tijd was het simpeler, dan sprongen er zo een paar voor u, die hadden een dolk en die zeiden: Het is zoveel voor u door moogt. Als je dan weigerde te betalen, dan was je direct aan onze zijde.

Maar goed, ik begrijp goed dat het allemaal eigenlijk weinig zin heeft dat je u daar druk om maakt. En ik vind het nogal grappig als ik de mensen tegenwoordig bezig zie van: ja, maar het is toch een slechte tijd nietwaar, en zie nu eens wij moeten betalen voor een huis, wij moeten betalen voor ons water, voor elektriciteit, voor onze auto, voor dit en voor dat.

Ja, als ik mij herinner in mijn tijd dan moesten we ook voor alles betalen, maar wij hadden geen water, wij hadden geen elektriciteit en zo verder. Wij waren blij dat we, wanneer het dag werd, de zekerheid hadden dat we iets te eten hadden, dan was de dag al heel goed. En als het dan meeviel, dat we dan nog eens een handeltje konden drijven en misschien voor ’s anderendaags nog een boterhand hadden, dan was het al veel.

Maar ik kan u een zaak zeggen, wij waren in vele gevallen veel gelukkiger dan wat we nu zien in uw maatschappij. Want wanneer wij een boterham hadden en we kwamen iemand tegen die honger had, dan konden we delen, dan zetten we ons dikwijls langs de kant van de weg en dan braken we het gewoon in tweeën. Want het was altijd gezelliger om met tweeën te kunnen eten dan alleen, nu is het meestal het omgekeerde. Versta mij goed, ik wil niet zeggen dat u het allemaal slecht hebt, verre van, of dat u allemaal een slechte ingesteldheid hebt, verre van.

Maar mensen, besef dat u in een maatschappij leeft, die eigenlijk zichzelf op dit ogenblik reeds aan het vernietigen is. Kijk rondom u en je zult zien dat de mens zo niet kan leven. Of waarom denk je dat in het Westen zoveel mensen verslaafd zijn aan alle mogelijke drugs? Al dan niet legaal of niet legaal, want wat is het verschil tussen iemand die legaal vier/vijf pillen per dag moet nemen om door de dag te kunnen, of iemand die illegaal zijn portie heroïne of cocaïne nodig heeft. Wezenlijk is er geen verschil. Zie uw maatschappij en zie hoe velen in deze maatschappij de zo harde werkelijkheid rondom hen trachten te ontvluchten. O, ik vind het mooi als ik zie hoe uw maatschappij ervoor gezorgd heeft, zeker op medisch terrein, dat de mensen oud kunnen worden. In onze tijd was je met dertig jaar al oud, en als je wat meeval had kon je misschien nog 50 worden, als je niet al te dikwijls tegen een struikrover liep.

Nu heb je dat ook, mensen sterven op 50 jaar door een hartinfarct, omdat ze een belastingaanslag hebben gekregen, of aanslag of hoe je het ook noemt. Maar besef, lieve mensen, besef dat wanneer je in deze tijd gaat ontdekken dat het belangrijker is er voor elkaar te zijn, dat het belangrijker is van een beetje vreugde te betekenen voor uw medemens, een beetje harmonie, en misschien een zieke een beetje licht te geven, dat dat veel belangrijker is dan alle mogelijke financiële beloningen die langs alle kanten zo rijkelijk uitgedeeld worden, en die de maatschappij gewoon ten onder brengen.

En om terug te komen, je wordt ouder, maar als ik zie hoe de mens ouder wordt, dan ben ik blij dat ik op het ogenblik alleen maar in dit geleende lichaam zit en dat ik niet die lijdensweg die velen onder jullie doormaken omdat men perse in leven willen blijven. Nee, dan is het beter dat het toeval een rol speelt en dat je zelfs nog wanneer uw lichaam krachtig is het kunt loslaten en aan onze zijde gewoon verder gaat.

Ik hoop dat ik jullie niet te veel gechoqueerd heb, maar gezien de situatie en de tijden die op dit ogenblik aan het veranderen zijn, is het toch wel interessant dat u daar eens over nadenkt en dat u beseft dat een vriendelijk woord meer waard is dan een vol loonzakje.

Hoe kan een persoon weten wat de ziel wil of dat wat goed is voor de ziel?

Kijk, wanneer je u naar binnen toekeert en u zoekt de stilte van uw wezen op, dan zult u kunnen ervaren wat voor u het juiste is. Er bestaan geen voorschriften, geen regeltjes, geen theorieën die u tot de kern van uw wezen kunnen brengen, dat kun je alleen zelf doen. Je kunt alleen zelf, door de moed te hebben om naar binnen kijken, trachten aan te voelen wat erin u leeft.

En wees ervan overtuigd dat wanneer je dat probeert, dat eerstes en voornamelijk uw eigen geest zal proberen u te laten voelen, en dit zal zich afspelen op emotioneel vlak, wat hij met u eigenlijk wil.

En als je dan beseft dat uw ziel de kern is, en dat we kunnen stellen dat de ziel, de geest en het lichaam samen het goddelijke gegeven is. Dan zul je vanuit die gedachten en die ervaring, het licht in jouzelf kunnen ontdekken en dat ook weer naar buiten toe uitstralen. Maar neem gerust van mij aan, dit kun je niet vinden via een boekje, dit kun je niet vinden via een cursus, dit kun je alleen vinden in uzelf, houd daar rekening mee.

En hiermee wil ik dan deze avond besluiten, neem mij niet kwalijk dat ik hier stop met het beantwoorden van de vragen, maar het geleende lichaam wordt een beetje moe en ik ben verplicht deze avond rustig af te sluiten. En zoals naar oude gewoonte zal ik dit ook doen met een meditatie. Een meditatie die ik misschien zo zal richten dat u kunt proberen even naar binnen te gaan, even uw eigen kern als het ware te raken.

Vergeet even … (per ongeluk wordt een klankschaal aangetikt) … nee er zullen geen kerkklokken luiden (gelach). Het spijt me, maar zelfs in mijn leven was ik met dat geluid niet akkoord, omdat dat geluid mij steeds deed denken aan vervolging, aan geweld, aan dictatuur. En ik heb moeten ervaren, zo goed in de stof als aan de zijde waar ik mij nu bevind, dat het goddelijke bestaat voor de mens en dat hetgeen wat dat men de mens tracht aan te praten, dat er boven hem een straffend wezen bestaat, dat dat in de hele kosmos onvindbaar is en dat alleen maar je het zelf bent die u straft.

Meditatie: Kracht van het licht

Vergeet even, lieve broeders en zusters, wie u bent, vergeet even dat je een man bent of een vrouw, denk gewoon dat je er bent, er zijt, je bent een individu, een persoonlijkheid, een entiteit, deel van dat grote kosmische geheel, deel van wat de mens zo graag God noemt, niet die mannelijke figuur, of voor sommigen ù==ù:= die vrouwelijke figuur.

Nee, God is de kracht in de kosmos, de kracht die zo groot is dat het voor ons onmogelijk is dit met woorden te omschrijven. Maar de kracht die we wel kunnen voelen, de kracht die hier aanwezig is, die het mogelijk maakt dat het licht in jou gaat schijnen, de kracht die het mogelijk maakt dat je als mens hier op aarde een ontwikkeling kunt doormaken, een bewustwordingsgang, een vrije keuze, om te ontdekken wat voor jou in de evolutie van uw bestaan belangrijk is.

En dan spreek ik in naam van de krachten die ik heb mogen ervaren, in naam van het licht, dat ervoor zorgt dat ik rond mij zaken kan zien in een volle glorie, in een mooie kleurenpracht. Dat licht, mijn beminde broeders en zusters, dat licht, schenk ik jullie. Laat het in jullie harten openbloeien.

Aanvaard deze gift, zodat je het licht in u dragende de komende uren, dagen en weken voor deze aarde, voor deze mensen rondom u, als het ware een bron van loutering, een bron van harmonie, een bron van vrede, kunt zijn. Dat ieder op zich volgens zijn eigen eigenheid, volgens zijn eigen vertrouwen, zijn eigen geloof, enzovoort, dit licht kan gebruiken. Want, beminde broeders en zusters, de goddelijke kracht kent geen wetten, de goddelijke kracht kent geen wegen, de goddelijke kracht “is” gewoon, is in u, en is bruikbaar op het ogenblik dat je ze aanvaardt, dat je voor uzelf zegt: De kracht van de kosmos leeft in mij, en ik gebruik haar om in de wereld rondom mij te helpen waar ik kan, in de wereld rondom mij de harmonie te verspreiden, de vreugde te geven, het licht te doen stralen. En dan zal je zien als je dat gevoel volgt, dat je, wat er ook in de komende tijd gebeurt, als het ware een baken van licht en kracht bent, dat je betekenis hebt voor uw medemens en dat je in uzelf steeds het ware geluk, het ware evenwicht, het ware licht, zult ervaren.

Mijn beminde broeders en zusters, het was mij een waar genoegen deze avond even met dit geleende lichaam tot u te mogen spreken. Ik hoop dat voor ieder van de aanwezigen hier toch ergens iets van de sfeer van deze avond, van wat gebracht is, mag blijven hangen, dat het u aanzet om er zelfstandig over te denken.

En dan is het aan mij om u te danken, omdat u zo bereidwillig bent geweest te luisteren, omdat u zo bereidwillig bent geweest om hier deze avond een sfeer van harmonie en rust op te bouwen.