30 april 1982
Zoals bekend weten wij ook niet alles en zouden wij bovendien fouten kunnen maken, zodat u zelf dient na te denken.
Vragenavond
Hoe kan men zich beschermen tegen gevoelens van anderen? Deze gaan gepaard met hoofdpijn etc.
Dat is een kwestie van jezelf conditioneren en oriënteren: Indien u lichamelijk de gevoelens van anderen schijnt op te nemen, wijst dit op een niet in staat zijn voldoende afstand te nemen van die anderen of van de situatie. U staat hierdoor zelf te zeer onder spanning met het u bekende gevolg. Leer uzelf kalm te houden. Neem afstand van alle dingen, ook van uw eigen mogelijkheden en andere mensen. Kijk zo objectief mogelijk naar alle dingen, ook naar uzelf. Wat de rest betreft: Wanneer u toch het gevoel krijgt dat het u te erg wordt, ga zo mogelijk even in de frisse lucht of, indien het op uw werk gebeurt en dit niet mogelijk is, wandel even heen en weer. Haal daarbij enkele malen kalm, maar zo diep mogelijk adem. U zult zien dat u ontspant en genoemde gevolgen afnemen en op de duur geheel uitblijven.
Is de doop en het daarbij ontvangen van de H. Geest plus het daarbij spreken van vreemde talen werkelijkheid?
Maar voor een heel klein beetje. De doop is een gebruik en heeft dus niets te maken met een nederdaling van de H. Geest, mogelijk met als enige uitzondering de doop van Jezus in de Jordaan, indien wij althans hetgeen de evangelisten daarover zeggen als waar mogen aannemen.
Het spreken van vreemde talen is een verschijnsel dat niet pleegt samen te hangen met de doop alleen. Er zijn vele gevallen waarin dit verschijnsel optreedt bij mensen die in een soort toestand van verrukking zijn. Men noemt het glossalie en schijnt vaak een verschijnsel te zijn van exaltatie en hysterie.
Er zijn nogal wat sekten waarin dit ook buiten de doop voorkomt. Een van de meest beruchte is die van de holy rollers, waarin ook nog stuiptrekkingen voorkwamen en geduid werden als inwerking van diezelfde H. Geest.
U kunt het dus kort als volgt omschrijven: a) De doop in zichzelf is het symbool van een innerlijk proces, niet een feitelijk en op zich staand gebeuren. b) De werking van een doop, mits bewust ondergaan, houdt een aanvaarden in van een geheel nieuw bestaan en alle daaruit voortvloeiende veranderingen in eigen geest. c) De zgn. nederdalingen van de H. Geest zijn over het algemeen verschijnselen die uit de eigen psyché van de mens voortkomen. Er zijn wel enkele uitzonderingen op dit laatste punt bekend. Maar wanneer men een directe relatie wil stellen, zou dit verschijnsel bij elke doop, zeker bij elke volwassen doop, moeten optreden. Dit nu blijkt nadrukkelijk niet het geval te zijn.
Onverstaanbare vraag
Ik probeer uw vraag te begrijpen en zou het volgende willen stellen: wanneer een mens in toestand van ontruktheid verkeert, beschikt hij over een aantal gegevens uit het eigen onderbewustzijn en soms zelfs uit een soort gemeenschappelijk bovenbewustzijn, waardoor zonder meer ook een redelijk uitkomende voorspelling, profetie, denkbaar wordt. Deze berust op onbewuste kennis van het ik en de aanwezigen. Ook is het denkbaar dat in een dergelijke toestand een mens waarheden en wijsheden uitspreekt of termen en woorden gebruikt, die normalerwijs niet tot zijn taalgebruik behoren. Soms kan hierbij inderdaad wel sprake zijn van een beïnvloeding van buitenaf. Deze kan dan echter even goed uit bv. de werelden van de geest stammen als direct uit de allerhoogste macht. Het is dus aan de hand van dergelijke uitingen zonder meer niet mogelijk te stellen, dat dit God is die spreekt door een mens. Wel kan men stellen dat voor het ik dit een bevestiging is of schijnt van een innerlijk contact met het eigen beeld van God. Maar ook dan heeft men het in feite op iets anders. Men speelt terug op de eigen innerlijke harmonische toestand van een bepaald moment en een relatie met de kosmos – God – die in het eigen denken wordt verondersteld.
Over de gave en talenten die gecontroleerd worden als bv. de gave der liefde… (onverstaanbaar)
Ik weet wat u daarmee bedoelt. Bezien wij deze zgn. gaven en talenten, dan blijkt dat in 99 van de 100 gevallen – let wel, ik maak dus een beperking – deze kwaliteiten in beginsel in de mens reeds voordien aanwezig waren. Het is duidelijk dat een mens door het ontstaan van een geheel nieuwe spanning in de persoonlijkheid dan wel een ontspanning daarvan, deze tot nu toe in hem/haar niet ontdekte kwaliteiten opeens naar buiten kan brengen.
Daarnaast komt het voor dat een mens – oorzaak kan een geestelijke beleving, een bekering of een gewone psychische schok bv. als gevolg van een ongeluk – loskomt van zijn eigen tot op dat ogenblik als onwrikbaar bestaand wereldbeeld. Op dat moment is er inderdaad een mogelijkheid dat een contact wordt gemaakt met de gemeenlijk als hoger omschreven delen van het ego. Hierdoor blijken inderdaad soms paranormale krachten tot ontwikkeling te komen, inclusief genezing, helderziendheid e.d.
Je kunt ook nu dus niet stellen dat dit een blijk van een direct en goddelijk ingrijpen is. Je kunt ten hoogste veronderstellen dat dit een deel vormt van een goddelijke wetmatigheid die stelt dat elk wezen dat de strikte omschrijving en begrenzing van de eigen persoonlijkheid vermindert, hierdoor een veelvuldiger en meeromvattend contact krijgt met een geheel, desnoods de kosmos, waarin de godheid uiteindelijk een alomvattende factor kan zijn, maar waarbij nog steeds de ontwikkelingen en mogelijkheden bepaald worden door de inhoud van de persoon zelf, wanneer deze zijn omgrenzing door welke omstandigheid dan ook tijdelijk of blijvend verandert of zelfs ten dele verliest.
Wat is het nut van vitamine E?
Dat ligt er aan wat voor plannen je hebt. Het kan, mits in juiste dosering genomen, bijdragen tot grotere vitaliteit op meerdere terreinen, kan ook goed zijn voor haargroei, invloed hebben op de toestand en kwaliteit van de huid.
Hoe wordt in de nabije toekomst de verdeling van de arbeid geregeld? Komt er voor eenieder een basisinkomen? Houdt dit in dat er maar een paar uren per dag gewerkt zal moeten worden?
Een dergelijke regeling voorzie ik wel, maar dan alleen in een zeer verre toekomst. Redenen hiervoor: op het ogenblik is arbeid gekoppeld aan inkomen, productie en winst. Zolang deze principes een verdeling van volksproductiviteit bepalen, is het niet mogelijk zonder meer tot een arbeidsloos inkomen te komen.
Arbeid wordt beloond naar bekwaamheid en niet op een tellen van de persoonlijke inspanningen. Zelfs bij gelijke taken en lonen is het dus vaak mogelijk dat mensen te veel of te weinig presteren, indien wij uitgaan van hun vermogens en mogelijkheden. Eerst wanneer je in staat bent alle mensen in te delen volgens hun werkelijke capaciteiten, kun je van die mensen inderdaad ook voor een beloning vergen, dat zij geheel voldoen aan de eisen die men hen in verband met de arbeid wil stellen. Eerst dan ook zal men er ook rekening mee kunnen gaan houden dat er vele mensen zijn die niet staat zijn tot een langere tijd van geconcentreerde arbeid en kan men dus met de persoonlijke mogelijkheden en noodzaken bij het bepalen van de arbeidsduur rekening gaan houden. Eerst in dit geval kan ik mij voorstellen dat dergelijke personen toch een basisloon verkrijgen op basis van een geringe arbeidsprestatie en dus in staat zullen zijn op grond van hun inspanningen zonder meer redelijk te leven.
Het voert mij te ver om alle factoren die hierbij een rol spelen en de samenhangen in uw maatschappij van het ogenblik hier geheel uiteen te zetten. Maar zolang er een op consumptie gebaseerde gemeenschap bestaat – u leeft daarin – is de consumptie noodzakelijk voor het ontstaan van voldoende arbeidsgelegenheid. Arbeid en consumptie hangen dan direct samen, inclusief consumptiemogelijkheid, ontwikkelingsmogelijkheid e.d. Men zal dan ook in uw gemeenschap vaak proberen de consumptie op peil te houden door een loon te geven ook aan degenen die niet productief werken en zelfs vele niet productieve taken creëren. Dit ten koste van het werkelijk inkomen van de productief werkenden en met de bedoeling zo een toenamen van afzet en omzet te scheppen. Het gevolg is, dat steeds minder werkelijk productieve arbeidsplaatsen winstgevend geschapen en in standgehouden kunnen worden, zodat als gevolg hiervan het vrij besteedbaar inkomen van eenieder steeds verder af zal nemen en zo de gemeenschap tot de consument wordt. De praktische productieve werkers zullen bovendien afnemen door een te hoog loonpeil, waardoor men meer en meer zal overgaan tot automatisering. Dit is de enige reële benadering zolang winst de basis vormt van alle productieproces.
Kunnen vrouwen in de oudkatholieke kerk dienen in alle functies, ook aan het altaar. Is de vrouw daartoe in staat?
Om het heel kort te zeggen: in dit opzicht geldt “zij kunnen wel, maar mogen meestal niet”. Want ook in de oudkatholieke kerk bestaan beperkingen voor de vrouw. Men maakt dit verschil omdat men volgens mij verkeerdelijk van mening is dat uiterlijke verschillen gelijkkomen aan kwaliteitsverschillen. Dit is onjuist. In de mens leeft de ziel, is de geest. Deze beiden alleen en de ontwikkeling daarvan bepalen de kwaliteiten waardoor je eventueel kunt optreden als middelaar tussen anderen die minder ontwikkeld zijn en de hogere krachten. Of de middelaar dan uiterlijk man of vrouw is maakt verder geen verschil.
Wat betreft het psychische vermogen en het fysieke vermogen: wanneer wij nagaan hoeveel mannen met beperkte psychische en fysieke kwaliteiten hogere ambten bekleden, ook in kerken, ook in de oudkatholieke kerk, zo meen ik te mogen aannemen dat vele vrouwen hen in deze opzichten te sterk zouden zijn en dus tenminste in een dergelijke functie hun mannetje zouden kunnen staan.
Zijn er wezens, mensen van andere planeten, hier op aarde en wat is dan eventueel hun taal. Men beweert dat zij zelfs in de regering zouden zitten.
Eerst een opmerking: wanneer buitenaardse wezens in de regeringen op aarde zouden zitten zoals deze op het ogenblik plegen te functioneren, zo vraag ik mij toch wel af hoe het ras waartoe zij zouden behoren, de ruimtevaart ooit onder de knie heeft gekregen. Dit lijkt mij dus wel uitermate onwaarschijnlijk.
Zover het de stelling betreft dat er soms op aarde buitenaardse wezens in mensengedaante rondlopen: geheel ontkennen kan ik dit niet, want dit komt inderdaad wel eens voor. Zij gedragen zich dan echter als waarnemers en grijpen dus niet feitelijk in in de menselijke ontwikkelingen of de maatschappelijke structuur.
Dus er zijn op aarde geen vermomde vreemdelingen die proberen de macht over de aarde in handen te krijgen. Je zou ten hoogste kunnen zeggen dat er onder de mensen zelf personen bestaan die zover van alle menselijkheid vervreemd zijn en toch hogere ambten weten te verkrijgen, dat je soms de indruk krijgt dat je in feite een soort onmens moet zijn om een hoger ambt te bekleden. Gelukkig zie je steeds ook weer bewijzen voor het tegendeel.
Was dr. Barnard op de goede weg met zijn harttransplantaties of is er een betere methode dan wel is zijn methode voor verbetering vatbaar?
Dit laatste in ieder geval, zelfs wanneer wij uitgaan van het standpunt dat dergelijke wisselharten noodzakelijk zullen blijven. Er zijn echter nu reeds methoden denkbaar waarbij het eigen hart betrekkelijk eenvoudig hersteld kan worden zonder dat van vreemde weefsels gebruik wordt gemaakt. Ook blijkt het nu mogelijk in steeds toenemende mate de regulatie en circulatie van bloed over te laten aan kunstmiddelen die in het lichaam worden gebracht en als een soort tweede hart kunnen functioneren. Hun ritme en werktempo wordt bepaald van buitenaf middels een soort pacemaker die, compleet met stroombron, op toegankelijke wijze in het lichaam kan worden aangebracht. Vergelijk de ingeplante pacemakers die de laatste tijd op de markt kwamen.
Ten laatste. Barnard heeft ongetwijfeld veel spectaculair werk gedaan. Maar wanneer wij de open hart operaties kritisch bezien, moet toch wel worden toegegeven dat de gehanteerde technieken grotendeels nog in de kinderschoenen staan. De technieken en mogelijkheden tot orgaanvervanging hebben zich in feite steeds verder ontwikkeld, ook nadat Barnard zijn feitelijk en baanbrekend werd had afgesloten. Verder is gebleken dat men vele kwalen van organen, ook van het hart, te lijf kan gaan met andere voedingsmethoden en simpeler medicaties. Volgens mij kan rond 5/6 van de gebreken waarvoor nu door middel van open hart operaties wordt ingegrepen in feite zelfs beter en met minder gevaar op een andere wijze behandeld worden, ook al betekent dit, dat de behandelingsduur aanmerkelijk toeneemt. Dit laatste punt wordt wel, maar niet algemeen, door deskundigen ontkend. Deze vormen van therapie bevinden zich echter, zover het een algemeen aanvaard worden betreft, eerst in de eerste stadia van ontwikkeling.
In een verhandeling over sprekende geesten werd elektrostatische ontvangst genoemd met behulp vaneen condensator. Is dit veld laagfrequent beïnvloedbaar of dient ook hier een modulatie van een hoogfrequente draaggolf plaats te vinden? Welke frequentiegebieden zijn het meest aangewezen?
In bedoelde lezing werd gesproken over een condensator die in feite een luchtcondensator is en wordt opgesteld in een kooi van Faraday. Hierdoor kan signaal beïnvloeding van buitenaf niet optreden of wordt sterk afgezwakt. Op de platen van de condensator is een gelijkspanning aangebracht. Het diëlektricum bevat daardoor een verdringingsveld dat zich langzaam opbouwt, maar zo gelijkmatig is, dat het beïnvloed kan worden op vele verschillende frequenties. Door invloeden uit de geest ontstaat in feite een kleine, maar wel te moduleren lek. Deze lekstroom wordt dan naar de aarde gevoerd via een versterker, tenminste met een versterkingsfactor van 10.000 maar om een verstaanbaar signaal te krijgen, liever met een factor van 100.000 of meer, de modulaties overbrengt in een eigen, gesloten stroomkring. Het signaal is ook dan nog betrekkelijk zwak, zodat de ruis een zeer storende factor vormt. Kan men deze laatste echter terugdringen dan krijgt men een verstaanbaar signaal.
Er is dus geen behoefte aan een zeer hoogfrequente draaggolf, maar alleen aan een voldoende sterk veld waarin een beïnvloeding van doorlaatbaarheid – lek – mogelijk wordt.
Het gaat hier dus om twee platen van geleidend materiaal waarop een gelijkspanning is aangesloten van rond 100 volt. De platen worden gescheiden door een laagje lucht. Een deel van de lading van deze platen komt in de lucht terecht en verandert de kwaliteiten daarvan enigszins De kooi van Faraday is een netwerk van geleidend materiaal, meestal metaal, dat met de aarde verbonden is en zo alle stroompjes die van buitenaf komen, opvangt en naar de aarde begeleidt. Het resultaat komt dus voort uit kleine veranderingen in de geleidbaarheid van de lucht tussen de platen en zo een min of meer overvloeien van de in wezen statische lading van het diëlektricum.
Waarom bracht men al die grote figuren aan op de grond van uilen, mensen dieren e.d.?
De geliefde verklaring is natuurlijk, dat men deze beelden ten behoeve van lucht- of ruimtevaarders heeft gemaakt. Zelfs bij de moderne vliegvelden vindt men soms reclames die bewust zo zijn ontworpen, dat zij alleen bij beschouwing van een zekere hoogte goed leesbaar worden. Toch meen ik dat deze verklaring niet de juiste is. Wij weten nl. dat het de gewoonte was bepaalde gebieden die gewijd waren aan een vorst – en dus ook aan diens goddelijke bescherming – te voorzien van zeer grote lijntekeningen, die soms zelfs kilometers omvatten en van bovenaf eerst als voorstelling zichtbaar worden. Een van de meest gebruikte methoden daarbij was het inploegen van een dergelijke figuur of het graven van grachten in de vorm van de figuur, die dan gemeenlijk werden opgevuld met gesteente en soms bovendien werden gekleurd middels bv. krijt. In de Andes, en vooral in Peru, kent men een groot aantal van dergelijke “tekeningen”. Maar ook in Engeland kent men dergelijke voorstellingen zoals het legendarische “witte paard van Hengist”. Dergelijke grote voorstellingen heeft men de laatste tijd teruggevonden o.m. in Wales en Devon.
Ik meen dat dergelijke tekeningen uit magische cult overwegingen tot stand werden gebracht. Zeker is dat rond het begin van de huidige jaartelling verschillende van dergelijke figuren ook in Europa bestonden of werden gemaakt. In Engeland zijn er nog enkele van bewaard gebleven, andere, zoals in Frankrijk en Duitsland zijn teloorgegaan, deels door bebouwing van het betreffende terrein, deels door natuurlijke oorzaken.
Het is begrijpelijk dat men, vliegende boven een woest gebied, dergelijke voorstellingen eerder opmerkt dan de enkele resten van soortgelijke voorstellingen in beschaafde gebieden. Maar al zijn zij van bovenaf waar te nemen en anders niet, zo betekent dit nog niet dat zij speciaal werden gemaakt ten behoeve van de piloten van vliegende schotels. Volgens mij schiep men met een dergelijke voorstelling in feite een beeld van of symbool van een bepaalde godheid, zodat deze, die naar men aannam in de hemel woonde kon zien waar men behoefte had aan zijn kracht en die daar dan ook heen kon doen vloeien.
Wat zijn mineur en wat majeur krachten? Hoe neem je deze in je op, hoe kun je ze gebruiken?
Vergelijkend gezegd: vanuit menselijk standpunt is een mineur kracht subsonisch, een majeur kracht eerder supersonisch. De eerste heeft een trillingsgetal van 20 of minder, de tweede komt tot rond 22.000 trillingen per ruimte-eenheid of meer. Je hanteert die benamingen in feite om duidelijk te maken dat dergelijke krachten onder of boven de grens liggen waarbinnen het menselijk besef bewust kan registreren en reageren.
Een mineurkracht is over het algemeen een kracht welke vooral inspeelt op emotionaliteit van het menselijke lichaam en de hiermee verbonden harmonische waarden in de lagere geestelijke voertuigen. Een majeurkracht werkt in op de hogere centra en brengt daardoor over het algemeen een toevloed van energie, levensvreugde en kan het onbewuste stimuleren.
Een mineurkracht kan door de emoties die worden gewekt zonder kenbare redenen vaak ook een verlies aan energie ten gevolge hebben. Gebruiken is dus gemeenlijk minder goed mogelijk.
Heeft iedereen zijn persoonlijk symbool? Hoe moet het gebruikt worden en waarvoor?
Niet iedereen heeft een persoonlijk symbool. Het symbool moet eerst gevonden worden voor het voor de persoon zelf en mogelijk ook voor anderen bestaat. Vaak gebruikt men meer algemene symbolen, zoals de wel behouwen steen, die men over het algemeen tekent als een perfect vierkant of een kubusje. De vorm is in dit geval voornamelijk een symbool van het eigen streven om ergens in te passen. Het symbool geeft dus aan wat je als ideale kwaliteit in jezelf veronderstelt en geeft je de mogelijkheid, je werkelijkheid steeds weer af te meten tegen dit ideaal.
Andere meer persoonlijke symbolen vinden wij vaak in gesloten genootschappen, zoals bv. de druïdische cultuur. Tekens als staf, slang, zon e.d. of zelfs schijngestalten van de maan worden hier als omschrijving van eigen wezen en bereiking gebruikt. Men hanteerde dergelijke symbolen vaak om alle kennis – men was geschoold – plus alle magische krachten en intuïties waarover men beschikte, voor zich op korte termijn toegankelijk te maken. Trouwens de gouden sikkel van de druïde was eveneens een maansymbool.
Heeft men een persoonlijk symbool gevonden, dan kan men alles waarvoor in eigen besef dit symbool staat, voor zich snel toegankelijk maken door dit beeld zeer duidelijk in zich op te roepen of het contemplerende te beschouwen.
Vaak hanteren ook kleine groepen met geestelijke inslag of magische banden dergelijke symbolen, al dan niet aangevuld met een meer persoonlijk symbool om zo contact met en/of toegang te verkrijgen tot alles, wat eveneens tot het symbool behoort.
Men kan dergelijke symbolen dus beschouwen als een soort geestelijk steno dat gebruik kan worden om toestanden in het ik te wijzigen dan wel te beheersen of zich scherp voor ogen te stellen.
Hoe krijgt men contact met de sferen en hoe kan men nagaan of men inderdaad dit contact heeft?
Contact met de sferen heeft eenieder altijd, alleen beseft men dit gemeenlijk niet. Een groot deel van uw eigen wereld is een illusiewereld: u beleeft wel een werkelijkheid, maar leeft in feite in uw eigen interpretatie van die werkelijkheid. Een werkelijkheid die dus wel zeer persoonlijk is.
Binnen dit eigen wereldbeeld komen nu steeds weer allerhande emoties, maar soms ook kennis en gevoelens naar voren, die kennelijk niet aan die eigen werkelijkheid te wijten zijn. Zij zijn de uitwerking van sferen waarmee u bewust of onbewust, tijdelijk of ook wel voor langere tijd, contact hebt opgenomen.
Mensen die spreken over het contact met de sferen doelen hiermede vaak op uittredingen. Dezen bestaan, zijn mogelijk, maar daaraan zijn allerhande beperkingen verbonden, waarop ik nu niet verder in zal gaan.
Anderen denken eerder aan de mogelijkheid, zich in te stellen op een bepaalde sfeer. Om dit te bereiken, kiest men over het algemeen symbolen als punt voor concentratie en meditatie. U kunt dus daarvoor bv. een roos nemen, maar even goed een kruis, een ster, een combinatie daarvan of welke andere voorstelling dan ook, die volgens uw gevoel strookt met de sfeer die u wilt aanspreken. Wanneer u eenmaal bezig bent hiermee te werken, stemt u zichzelf af. U hebt dan de kans dat in u allerhande factoren wakker worden die niet tot uw normale weten of kunnen schijnen te behoren, zoals u ook gevoelens kunt ervaren die niet redelijk verklaarbaar zijn.
Wanneer u nu beseft dat al datgene wat u zo opwekt ook een weerslag dient te hebben in uw eigen wereld, kunt u alle kennis, mogelijkheden en gevoelens die zo ontstaan in u naar voren kwamen, gebruiken om u een beeld te maken van hetgeen u in uw eigen wereld kunt verwachten en gemeenlijk binnen niet al te lange tijd.
Schrijf daarom alles zo goed mogelijk op en controleer het. U zult ontdekken dat een dergelijke emotionaliteit e.d. ook onder andere omstandigheden kunnen ontstaan, maar dat de verwachtingen dan niet uit zullen komen.
Het verschil lijkt vooral in het begin gering, maar je kunt toch wel leren aanvoelen wat met de sferen te maken kan hebben, ook al is het een kwestie van aanvoelen, die je nooit redelijk geheel zult kunnen verklaren – zoiets als twee zaken tegen elkaar afwegen op de hand. Dit is voorlopig de enige wijze om tot een meer bewust onderscheid te komen, zeker zolang je nog niet behoort tot de ingewijden van bepaalde scholen of zelfs tot degenen die de magische wetten geheel onder de knie hebben en beheersen.
Wat wordt bedoeld met het oude en het nieuwe teken met elkaar leren verbinden?
Dat ligt eraan wie daarover spreekt. Zonder meer is hier geen antwoord te geven. Enig voorbeeld kan ik echter wel geven: Denk aan het kruis dat Mozes opricht in de woestijn en dan aan het kruis, zoals het christendom dit kent en beschouwt. Beide kruisen verschillen wel iets. Het kruis van Mozes was T- vormig, het christelijke kruis kent u. Het ene genas naar men zegt zieken, het andere zou zielen genezen. Samengevoegd betekenen zij, dat de lichamelijke bewustwording verbonden met bewustzijnsvermogen van andere aard, moet voeren tot verhoging van geestelijk besef. Zodat het geheel van de persoonlijkheid nu bewust geconfronteerd zal worden met eigen onvolmaaktheden – de lijdensfactor – om zo de uiteindelijke ontwikkeling te vinden.
Het beeld dat ontstaat, is vergelijkbaar met de gehangene in de tarot: hij hangt aan zijn voet aan de galg omdat, wanneer je eenmaal de waarheid begint te beseffen, alles ondersteboven komt te staan voor je en je dus in de menselijke samenleving niet geheel meer past.
Ziet u verschil tussen gezag – priester, staat e.d. – ontkennen zoals bv. Jezus deed en een de zin van alle gezag ontkennen, zoals provocerende bewegingen bv. doen?
Wanneer je de zin van het gezag ontkent en niet gezag op zich, dan bestrijd je het bestaande gezag in de hoop zo het gezag aan je eigen zijde te brengen, plus de macht natuurlijk. Dit is alleen maar een vervangen van het ene euvel door het andere. Wie zo de wereld probeert te genezen, probeert in feite kiespijn te genezen door de patiënt te onthoofden.
Ga je uit van de ontkenning van macht en gezag zoals deze priesterlijk en anderszins bestaan, zonder de waarden die daarmede voor anderen verbonden zijn, te verwerpen waar dit niet noodzakelijk voor je wordt, kom je tot het stellen van innerlijke waarden, zeg maar goddelijke waarden, boven uiterlijk gezag. In dergelijke gevallen zal men niet het gezag uitdagen, maar zich zo goed mogelijk voegen naar gebruiken en gezag zoals die voor andere mensen bestaan tot het ogenblik waarop je, beseffende dat dit voor jou op een bepaald punt niet aanvaardbaar is, je eigen wegen zult gaan, ongeacht de gevolgen – die je persoonlijk aanvaardt en dragen wilt – omdat je niet wilt erkennen dat er priesterlijk of anderszins geen macht en gezag kan bestaan die groot genoeg zijn om je te dwingen je innerlijke waarheid te verloochenen. Je zult dan echter niet anderen oproepen om zich tegen macht en gezag te verzetten, ja, nodigt niemand dwingend uit je weg met jou te volgen, maar gaat die weg zelf.
Ik meen dat dit het grote verschil is. Degenen die de zin van macht en gezag ontkennen, zijn degenen die in feite voor zich een andere soort van macht en gezag proberen te scheppen. Degenen die de betekenis van macht en gezag echter beschouwen als niet bestaand, zijn degenen die zich niet daartegen verzetten en zich aan alle gebruiken zullen voegen tot het ogenblik waarop dit voor hen persoonlijk niet meer aanvaardbaar is. Voor deze laatsten zijn macht en gezag illusies, die je anderen wel wilt laten, terwijl de enige voor jou geldende waarheid in jezelf berust.
Het valt ons op dat u en andere intelligenties onze vele vragen steeds weer uitvoerig en ook met uitgebreide kennis van zaken beantwoorden. Put u uit kennis die tijdens uw laatste bestaan werd opgedaan? Is het mogelijk onze gebrekkige kennis in de sferen te verdiepen?
Het is mogelijk uw kennis, gebrekkig of niet, te verdiepen in de sferen, wanneer u daarvoor op welke wijze dan ook belangstelling hebt. Daarnaast bestaat voor mij en anderen de mogelijkheid een telepathisch contact te onderhouden, een rapport dat een groter aantal personen kan omvatten.
Wij werken op het ogenblik samen met rond 20 personen, die zo nodig gegevens kunnen aandragen. Gezien het verschil in reactietijd tussen geest en mens is het dan mogelijk de inkomende gegevens zonder meer te rangschikken en te projecteren als een schijnbaar aaneensluitend antwoord.
Waaruit u duidelijk zal worden dat de kennis die vooral bij het beantwoorden van vragen naar voren pleegt te komen, niet de kennis is van één persoon, weliswaar stamt uit de sferen, maar voor een deel ongetwijfeld ontleend zal zijn aan de vroegere ervaringen van entiteiten die nu in de sferen leven, terwijl een ander deel zal stammen uit kennis en ervaringen die eerst na de dood in de sferen door één of meerderen van ons zijn opgedaan.
Wie als lidmaat van een kerk de macht en invloed daarvan vergroot, is ook verantwoordelijk voor alle ellende waarvan zijn kerk in heden en verleden de oorzaak was. Acht u dit juist? Zo niet, wie is dan wel geheel verantwoordelijk?
Niemand. Klinkt dit vreemd? Maar wij, vanuit onze kennis en inzichten, kunnen niemand verantwoordelijk stellen, omdat volgens mij het behoren tot een kerkgenootschap betekent dat je een geloof hebt. Is dit niet het geval, dan acht ik dit verachtelijk en veroordelingswaardig. Sommigen zijn lidmaat van een kerk uit bepaalde belangenoverwegingen. Dit wijst zelfs op oneerlijkheid en is te verwerpen. Ik hoop overigens dat niemand waarop dit van toepassing zou kunnen zijn hierdoor onnodig gekwetst wordt: niemand weet het immers?
Een belangrijker vraag is, of je iemand aansprakelijk kunt stellen voor het verleden waarop hij geen directe invloed had. Ik meen dat je niemand voor dit verleden toch aansprakelijk moogt stellen.
Of vindt u het leuk te zeggen tegen Simonis of liever nog tegen Gijsen – u weet wel, de man die steeds een pijp beetheeft, terwijl eenieder hoopt dat hij er snel uitgaat – U bent schuldig aan alle orgiën en moorden van bv. de Borgias? De man kan daarvoor niet aansprakelijk zijn of verantwoordelijk worden geacht, want hij heeft althans daarmee niets te maken. Hij wil er ook niets van weten. En dat is dan natuurlijk een fout, want kennis omtrent het verleden geeft vaak een juistere blik op het heden. De man in kwestie wenst een algemene aanvaarding van het onfeilbare gezag van zijn kerk, maar beschouwt zichzelf als de juiste representant daarvan. M.i. een grote fout.
Iemand die hem volgt uit innerlijke overtuiging kun je echter – zelfs wanneer de man een grote fout maakt – daaraan niet zonder meer schuldig achten. Want die mens doet het beste wat hij volgens eigen innerlijk en met zijn uiterlijke vermogens tot stand kan brengen. Je kunt dan ook niet zeggen: U, gelovige, bent aansprakelijk voor alles wat die kerk deze dagen tot stand brengt. Want zo iemand is zich van de fouten die worden gemaakt gemeenlijk niet of ternauwernood bewust en kan daarop geen invloed uitoefenen.
Het is een vorm van fascistisch denken wanneer je stelt dat een gehele groep aansprakelijk is en blijft voor elke fout die door een enkel lid van die gemeenschap buiten hun weten gemaakt werd. Zoals het: alle Duitsers zijn schuldig aan hetgeen Hitler heeft gedaan en hetgeen er in de concentratiekampen gebeurde. Ook dat is een vorm van fascistisch denken.
Wij moeten ons realiseren dat heel veel mensen zonder meer geloofd hebben in het goede van de leiders van Duitsland of andere landen, in het goede van de communistische revolutie. Zij hebben niet of veel te laat beseft, welke fouten er gemaakt werden en waren op het ogenblik dat die gemaakt werden niet in staat die fouten te constateren. Dan zijn zij ook niet aansprakelijk voor die fouten die in het verleden gemaakt werden, maar slechts voor een zich niet daar tegen keren op het ogenblik dat zij tot het besef daarvan kwamen. Aansprakelijk voor hetgeen er in het verleden gebeurde, zijn dus alleen degenen die wel in staat waren hieromtrent te weten en de betekenis daarvan zich te realiseren,
Daarom kan je nooit zonder meer stellen, dat iemand die lidmaat is van een kerk en haar gezag daardoor versterkt, ook zonder meer aansprakelijk is voor alle fouten van die kerk in het verleden en in het heden, zo min als men iemand aansprakelijk kan stellen voor de fouten die zijn systeem of kerk zal gaan maken in de toekomst. Hij kan alleen aansprakelijk zijn voor zijn eigen bewuste aandeel aan alles wat er in die kerk of dat systeem misgaat en wel op het ogenblik dat, deze dingen eenmaal beseffende, men zijn bezwaren niet verwoordt en eventueel zichzelf buiten de gemeenschap plaatst die de fouten maakt, dit zonder eigen geloof daarom noodzakelijk prijs te geven.
Amerikaanse artsen hebben ontdekt dat artritis zeer gunstig reageert op het weglaten uit het eten van alles wat behoort tot de familie der nachtschaden zoals aardappelen, pepers, tabak e.d. met hun giftige karakter. Hebben zij gelijk?
Ten dele: overdaad schaadt altijd. Maar zoals gemeenlijk komen deze ontdekkingen voornamelijk voort uit laboratoriumproeven en is er bij publicatie geen voldoende en gevarieerde veldervaring meer opgedaan. Daarbij ziet men over het hoofd dat die proeven gericht waren op een bepaald aspect en dat de beperkte veldproeven geheel op de bevestiging van het gestelde gericht waren. Waardoor het aspect dat men onder de loep neemt in feite onredelijk versterkt wordt in belangrijkheid.
Wanneer men stelt dat de teer van tabak schadelijk is, heeft men daarmee volkomen gelijk. Anders wordt het, wanneer men als bewijs daarvoor aanvoert dat muizen, behandeld met die teer, kanker ontwikkelden op die huiddelen, die er mee bestreken werden. Want men vergeet dan, dat die teer zeer geconcentreerd en in verhouding een korte tijd werd aangebracht. Wat impliceert dat het gestelde niet noodzakelijk en altijd geldig zal moeten zijn voor andere vormen van besmetting door die teer, waarbij deze in veel geringere mate, soms met tussenpozen en in zeer geringe hoeveelheden, neerslaat.
Zo ook bij artritis: een matige, gezonde en regelmatige voeding kan veel bijdragen tot een genezen hiervan. Maar dat betekent nog niet dat men vooral alle producten uit de familie der nachtschaden bij voorkeur aansprakelijk kan stellen.
Met hetzelfde recht kan ik stellen dat een weglaten van alle voorbewerkte en gedenatureerde bestanddelen in de voeding, inclusief chemische smaakmakers, verduurzamers e.d. bij kan dragen tot een sneller gezond worden. En ook dit is onder omstandigheden zeker waar. Maar dan moet je natuurlijk wel genoeg voedsel hebben dat aan de eisen beantwoordt.
Voor longkanker aantoonbaar wordt, is een voorstadium waargenomen, gekenmerkt door een typische gedrags- en karakterverandering bij de patiënt.
Het oorzakelijk verband kan ik u betrekkelijk eenvoudig wel duidelijk maken. Een groot gedeelte van uw reacties naar buiten toe wordt mede bepaald door een evenwicht tussen een groot aantal afscheidingen in uw lichaam. Op het ogenblik dat er in een van uw organen of zelfs in bepaalde weefsels een afwijking ontstaat, zal het evenwicht van deze interne secreties veranderen om zich aan de storing aan te passen. Hebben wij te maken met een aankomende kanker bv. dan zullen wij zien dat inderdaad hier de aard en werklust eveneens veranderen als gevolg van deze veranderingen in het interne evenwicht plus de energie die door de kwaal wordt gebruikt.
Maar ook bij simpele infectieziekten als rodehond, roodvonk e.d. kan men iets dergelijks constateren. Alleen is het van kortere duur ten aanzien van het kenbaar worden van de kwaal zelf tijdens de incubatieperiode – dus voor het werkelijk uitbreken van de ziekte, zien wij dat de patiënten ongeduriger en gelijk lustelozer worden, zodat een afwijking van het normgedrag wel degelijk ontstaat. Denk ook eens aan de veranderingen in gedrag die voortkomen uit bepaalde lever- en nieraandoeningen, bij galkwalen e.d. Je kunt dus algemeen stellen dat alle ziekten en kwalen reeds voor het kenbaar uitbreken reeds een gedragsafwijking tot stand plegen te brengen.
De wereldbeleving van een mens wordt natuurlijk ook hierdoor beïnvloed. Dit wordt wel als een verandering van karakter uitgelegd. In feite is het alleen een door interne oorzaken veroorzaakte wijziging ten aanzien van de normale gedragskarakteristiek.
Velen achten het sterven van zeer jonge kinderen een zinloos gebeuren. Hebben zij gelijk? Zoekt het ego bewust een dergelijke korte incarnatie?
Stel dat u naar de tandarts moet om even tandsteen weg te laten halen. U moogt voorgaan. Wijst u dit dan af en blijft u toch eerst de gehele tijd in de wachtkamer zitten, al is het alleen maar omdat u uiteindelijk ook daarvoor mee betaalt?
U glimlacht en denkt: “liever geen van beiden, maar als het dan al moet, dan maar liever zo snel mogelijk”. Wel, er zijn entiteiten die op aarde slechts een of twee bepaalde belevingen of gevoelsbelevingen van node hebben en de rest dan wel voor gezien kunnen houden. Er zijn gevallen waarin de prenatale periode plus het geboortetrauma reeds voldoende zijn om geestelijk weer verder te kunnen gaan. Wat heeft het voor een dergelijke geest dan nog voor zin aan enkele noodzakelijke belevingen nog een geheel leven vast te knopen?
Velen achten het jarenlang niet sterven van demente bejaarden een zinloos gebeuren. Hebben zij gelijk? Wat kan het ego daarbij nog leren?
Een gevaarlijke vraag omdat het geestelijk nut lang niet altijd aantoonbaar is. Ik meen dat, wanneer een demente bejaarde zelf wenst te sterven men, alle omstandigheden zorgvuldig overziende, moet beseffen: Deze persoon kan niet meer redelijk gelukkig bestaan. Zijn leven vormt bovendien voor anderen ook nog eens een zware belasting. Als zodanig moet men de persoon de mogelijkheid geven zijn stoffelijk bestaan op een redelijke wijze te beëindigen, maar zonder enige drang of dwang daartoe. Dit stel ik dus voorop. Aan de andere kant: hoe vaak is het u overkomen dat u meer geleerd hebt door een boekje te lezen, door alleen maar te kijken of iets te lezen dan ooit in een klas?
Er zijn geestelijk nogal wat zaken belangrijk die weinig of niets te maken hebben met rationaliteit. Het zijn absorptiekwesties, waarbij gevoelens ontstaan die vaak medebepalend zijn voor het eindresultaat dat een stoffelijke periode oplevert. In deze zin kan de demente bejaarde nog lange tijd geestelijk vruchtbaar functioneren, ook wanneer de geheugenfuncties bijna zijn weggevallen en ook lichamelijke functies steeds meer gebreken beginnen te tonen. Zolang het leven begeerd wordt en deze gevoelservaring nog mogelijk is, heeft het geen enkele zin dit leven op welke wijze dan ook te bekorten of te beëindigen.
Werd Mozart door een rivaal vergiftigd?
Neen, het was een voedselvergiftiging. En ik meen niet dat de slager, die daarvoor indirect verantwoordelijk was, een rivaal van de musicus was.
Wat is de waarheid omtrent de moord van 4 journalisten in San Salvador? In welke richting moet gezocht worden.
Men heeft bewust een vergissing veroorzaakt waarbij de soldaten die schoten niet zonder meer aansprakelijk kunnen worden gesteld voor hetgeen zij deden.
Aan de andere kant is het wel duidelijk dat het voor bepaalde hooggeplaatste personen niet erg prettig zou zijn wanneer zou uitkomen dat deze troepen de avond tevoren juist naar deze bepaalde plaats gezonden zouden zijn en wel nadat zowel de gids van de 4 journalisten als ook vier zelf, bij verhoor door politie, allerhande gegevens hadden verstrekt, waardoor bijna zeker was dat de journalisten op deze plaats en zelfs op een bepaald uur, aan te treffen zouden zijn. Dat hier opstandelingen bij betrokken zouden zijn was niet geheel zeker, maar hoogstwaarschijnlijk. De journalisten waren “in aanwijzingen aan de troep” omschreven als buitenlandse terroristen.
Dan wil ik hieraan nog een vaak verwaarloosd punt toevoegen: Dictators zijn mensen die niet bereid zijn enige kritiek of andere beschouwing omtrent zich en hun beleid toe te laten dan datgene wat zijzelf wenselijk achten. Het zijn mensen die niet naar anderen willen luisteren, maar alleen hun eigen gelijk blijven prediken en bovendien bereid zijn eenieder ten gronde te richten die dreigt dit gelijk in de ogen van anderen te ondermijnen. Wie dit toch probeert kan weten, wat hem of haar uiteindelijk te wachten staat.
Wat is de invloed op overgeganen bij crematie, ter beschikking stellen van het lichaam aan het ziekenhuis of afstand doen van bepaalde lichaamsdelen ten gunste van anderen?
Dit is sterk afhankelijk van de bewustzijnstoestand van de overgegane. Weet men dat dood in feite alleen een andere vorm van leven betekent, dan meen ik niet dat een van de genoemde zaken voor het geluk en beleven van de betroffen geest enig bezwaar betekent. Zelfs het feit dat een lichaam in de snijkamer terechtkomt, geeft dan mogelijk nog enig geluksgevoel, omdat je ook zo nog ergens nuttig voor bent en dit zal zeker het geval zijn wanneer men ontdekt dat de organen van het lichaam, dat men zelf niet meer nodig heeft, nog kunnen dienen om anderen het leven te redden of te veraangenamen.
Anders is het wanneer je meent dat dood, dood is. Dan is de toestand daarna een grote verrassing. Crematie is dan gemeenlijk een zeer pijnlijke ervaring, maar wel een die je dwingt te beseffen dat je bestaan niet gebonden is aan het in stand blijven van het lichaam. Het is een pijnlijk en versneld proces van beseffen waaraan men zich op het ogenblik zelf graag zou onttrekken, maar het is en blijft van korte duur en uiteindelijk nuttig. Bij deze onbewusten zal ook een lichaam dat in de snijkamer terechtkomt zeer onaangename emoties wakker roepen, terwijl ook het ontnemen aan het lichaam van organen, bedoeld voor transplantatie, als zeer pijnlijk zal worden ervaren.
Kortom zolang men het lichaam nog beschouwt als werkelijk ‘ik en eigen woning’ zullen alle genoemde zaken uitermate onaangenaam zijn en kunnen zij zelfs voeren tot toestanden van verstarring en pogingen om zich toch nog naar de stof terug te dwingen die – al zijn zij zinloos – veel energie eisen en de mogelijkheid tot ontvangen van entiteiten en waarden uit de geest enige tijd beperken.
De volgens ons meest gunstige reacties zagen wij na crematies: hier wordt men gedwongen zijn toestand te beseffen en zal men dus ook eerder bereid zijn te luisteren naar anderen die zich in een dergelijke wereld of toestand bevinden. Contacten worden dus redelijk snel gelegd.
In andere gevallen is dit moeilijker. Bij een lichaam in de snijkamer bv. voelt men dit eerst als een nachtmerrie, probeert lange tijd wakker te worden of in de “droom” tenminste het lichaam nog te redden. Het gevolg is dat men wegvlucht in een vorm van zelfbedrog en eventueel nog doordringende contacten afwijst. Dit geldt ook bij gebruik van delen van het lichaam voor transplantatie.
Wat zijn de invloeden bij bloedtransfusie, bv. neger – blank?
Mogelijk vindt u de opmerking vervelend, maar volgens mij maakt neger of blank in dit geval geen verschil uit. Bij een bloedtransfusie wordt bloed, inclusief de eventueel in een ander bestaande prikkelstoffen en evenwichten, zover die in de bloedbaan werken, overgeheveld naar een ander.
Het zal u duidelijk zijn dat het lichaam dan enige tijd nodig zal hebben om die vreemde invloeden te overwinnen, te neutraliseren. Het maakt echter snel weer bloed van eigen type aan. Daarbij komt dat er een periode is, waarin dit lichaam alleen nog verder kan functioneren dankzij het geleende bloed. Naarmate de verhouding tussen eigen bloed en ingebracht bloed gunstiger is, zullen eventuele kleine effecten sneller verdwijnen.
Een algehele transfusie, bv. een geheel vervangen van het eigen bloed door het bloed van anderen, kan ertoe voeren dat tot rond 7 weken nadien nog een ongewoon evenwicht in het lichaam bestaat. Lichte verstoringen van het evenwicht van de interne secreties worden hierdoor min of meer blijvend. De effecten acht ik echter, gezien hetgeen men door de transfusie aan mogelijkheden kreeg, toch niet zo heel erg belangrijk.
Negerbloed is, wat dit betreft, zeker niet anders dan het bloed van blanken. Wanneer u dus meent door transfusie met negerbloed zwart te zullen worden, moet ik u teleurstellen. Om dit te bereiken, kunt u beter zilvernitraat gebruiken.
Hoe verwerkt iemand na de dood een schuldgevoel als het met bv. hypnose onderdrukt werd? Komt het dan terug? Moet men dit dan karmisch in een volgende incarnatie weer verwerken?
Wanneer iets werkelijk en geheel hypnotisch onderdrukt is, zal je daar na je dood wel even tegen aan staan te kijken. Maar de praktijk wijst uit dat de meeste schuldgevoelens die hypnotisch afdoende te onderdrukken zijn, in feite geen werkelijke schuldgevoelens betreffen, maar eerder zaken en gevoelens die men zichzelf of de omgeving bij herhaling heeft ingeprent.
Laat ons eerlijk zijn: op aarde zijn er heel wat zonden en schulden algemeen bekend, ofschoon die in de kosmos en dus ook in de meer bewuste sferen niet eens bestaan. De oorzaak daarvan is gemeenlijk dat de mensen de neiging hebben hun eigen fouten tot deugden te verklaren en vervolgens deze deugden zodanig aan anderen op te leggen dat dezen niet meer werkelijk zichzelf kunnen zijn.
Aangenomen dat alles zoals u het stelt werkelijk en geheel zou kloppen, dan blijft nog de vraag bestaan of je zelf in staat bent na de dood, de fout ook als zodanig te erkennen. Nadat door de dood beperkingen zijn weggevallen en zelfs een deel van hetgeen men op aarde als behorende tot de psyché beschouwt plus alle mogelijkheid tot manipulatie van die psyché, moet je eenvoudig nagaan of je nu werkelijk verkeerd hebt gedaan en zo ja waarom. Doe je dit dan werk je rest de gemeenlijk af in de sferen o.m. door te proberen voor hetgeen men verkeerd deed nu een compensatie te scheppen.
Zou je dit niet doen, dan blijft die ellende natuurlijk steeds aanwezig en zou het schuldbewustzijn ook bij de keuze van een volgende incarnatie van invloed kunnen zijn. Waardoor je je dus belevingen op de hals haalt die minder aangenaam zijn.
Maar nogmaals: karma betekent niet, dat je op aarde een uitgestelde lening aangaat die je dan in het volgende leven moet afbetalen. Karma betekent eenvoudig: in het leven heb je lessen gehad. Wat je daarvan niet hebt geleerd, betekent dat je soortgelijke ervaringen in een volgend leven weer zult moeten verwerken, tot je je lesje geleerd hebt.
Er is directe invloed van voedsel aan te tonen op het functioneren van de mens. Daarom is gezond voedsel zo belangrijk. Kunt u iets vertellen over gezonde voeding?
Moet ik dit doen vanuit een geestelijk deskundig standpunt? Zij bestaat eenvoudig niet. Ga ik af op aardse deskundigen, dan zou het kennelijk het gezondste zijn om geheel niet te eten, te drinken, te roken e.d. mits men natuurlijk dan toch zijn lichaam in redelijke staat zou kunnen houden. Alle voedsel dat overmatig aan het lichaam wordt toegevoegd is verkeerd voedsel, omdat het niet werkelijk noodzakelijk is voor het functioneren van het lichaam. Verkeerde voeding is gemeenlijk in deze dagen een voeding waarbij de natuurlijke elementen door verwerking beschadigd of zelfs geheel verwijderd zijn. Hierdoor zal een grote mate van eenzijdigheid in de voeding en als gevolg tekort aan bepaalde belangrijke sporen en stoffen ontstaan. Als verkeerde voeding beschouw ik verder alle voedsel waarin of waarop zich stoffen bevinden van chemische structuur die niet behoren tot de natuurlijke kringloop. In al deze gevallen kun je stellen dat hierdoor invloed op het lichaam van de mens en zo indirect ook op zijn gedrag wordt uitgeoefend.
Wat is de afloop tussen de heilige strijd tussen Palestina en Israël?
Niets is schadelijker dan een innerlijke verdeeldheid. En wat dit betreft, staan Israël en de Arabieren er hetzelfde voor. Een einde aan de strijd is eerst mogelijk wanneer men leert dat men elkander zonder te veel voorbehoud zal moeten aanvaarden. Aangezien Israël echter niet geneigd is dit andere deel van het volk, dat behoort tot dit gebied, tot dit land, te aanvaarden zoals het is, leeft en denkt, is het wel duidelijk, dat dit Israël nog heel wat klappen zal krijgen. Nu is het wel zo dat Begin bijna aan het einde is. Na hem wordt mogelijk een redelijker benadering van geschillen en problemen denkbaar. Israël heeft zijn wantrouwen tegen de wereld voortdurend opgevoerd tot het dit zelf als een deugd is gaan beschouwen. Ik geloof dat je met wat meer ridderlijkheid meer zou kunnen bereiken. Zoals ik meen dat het beter is in contacten met de Arabieren niet te veel te handelen en het onderste uit de kan te willen halen, maar gewoon vanuit zichzelf moet proberen tot een samenwerking te komen, onder welke voorwaarden en met welke beperkingen dan ook. Kortom: men moet niet de meerdere willen zijn, maar dient aan te tonen, ook ten aanzien van degenen die als islamieten nu leven in Israël, dat men broeders kan zijn met gelijke rechten, ook politiek en anderszins. Men zou moeten begrijpen dat men nooit een vriend of broeder voor anderen kan worden, zolang men meent militair gezag van node te hebben om zijn vriendschap en broederlijkheid de ander te bewijzen.
Israël zal eerst zijn dogmatisch religieuze benadering van regering, rechten e.d. moeten verliezen en zo tot een werkelijke dialoog met de Arabische wereld moeten komen om werkelijk inhoud te kunnen geven aan al het goede, dat deze staat in zich nog steeds bezit. Er is een kans dat Israël, wat dit betreft, meent zichzelf te moeten blijven en zich als uitverkoren volk te moeten gedragen. In dat geval zal het zichzelf ten gronde richten, daar het zijn bronnen in eigen land en elders steeds verder zal uitputten, terwijl het aan de andere kant zijn joodse bevolkingsaantal niet meer toe, maar steeds meer zal zien afnemen. Daarbij zal het bovendien steeds weer strijd uitlokken en zich agressief gedragen waar dit in feite overbodig is. De kans dat Israël nog vijftig jaar blijft bestaan, is in dit laatste geval bijna nihil. Maar luister even: Wat is de basis van fascisme? Weet u dat? Neen? De basis van fascisme is het gevoel dat je meerderwaardig bent ten aanzien van anderen op grond van ras, godsdienst of stelsel. Wanneer je op grond van die eigen overschatting anderen behandelt als wezens met mindere rechten dan je voor jezelf opeist, ben je in wezen als een fascist.
En wanneer je nu zo denkt… Het is natuurlijk een verschrikkelijk verwijt, zeker voor de Joden, maar is hun optreden of althans het optreden van bepaalde groepen binnen dit volk dan niet heel erg fascistisch? Wanneer je alleen maar uitroept: onze God is de enige, de beste en daaraan ontlenen wij het recht eenieder onze visies en de wetten die wij aan die god ontlenen, op te leggen, dan is volgens mij het verschil niet zo heel groot met de mensen die eens zeiden: heil unsere führer, der führer hat immer recht. En niet kunnen of willen begrijpen dat in deze wereld geen eenheid zonder meer mogelijk is tussen godsdienst en staat, zullen zij door hun godsdienst voortdurend in alle staten zijn en zal de staat, die zij met hun godsdienst hadden willen stichten, op de duur in een staat van vernietiging geraken. En dat gun ik hen niet. Want één ding moeten wij hen toch toegeven: het zijn niet de Arabieren die de woestijn hebben laten bloeien, maar de Joden. Wanneer de Joden verder zouden kunnen gaan met het uitbreiden van de vruchtbaarheid in alle onvruchtbare gebieden, zo zou er voor hen en voor alle Palestijnen tezamen een vruchtbaar vaderland kunnen bestaan en zou er een wederkerig respect kunnen bestaan tussen Israëliet en islamiet. Men heeft uiteindelijk godsdiensten die stammen uit dezelfde bronnen. Het resultaat dan zou een vernieuwing en verbetering zijn van zowel grote delen van Noord-Afrika als delen van het verre Oosten. En juist deze vernieuwing zou voor de gehele wereld van groot belang zijn.
Maar laat ons daar maar eens niet over praten. Wist u dat er een overeenkomst bestaat tussen een jid en een pastoor? Beiden lopen steeds weer met een kapje op het achterhoofd en in beide gevallen heb je vaak het gevoel dat zij dit alleen doen om te ontkomen dat een ander bemerkt dat zij er op gevallen zijn.
Maar hoe kun je dit hen wijsmaken?
Daarin kun je alleen slagen wanneer je hen duidelijk kunt maken dat ze jou op geen enkel gebied meer iets wijs kunnen maken. Een Jood wordt een realist op het ogenblik dat hij beseft dat zijn stellingen en eisen alleen op grond van praktische bewijzen zullen worden geaccepteerd. Zolang dit niet het geval is, is hij een idealist die zijn idealen aan anderen voorlegt als werkelijkheid, zonder deze persoonlijk en vanuit zichzelf tot werkelijkheid te kunnen maken. Dit is hun grootste fout bij alle gaven waarover zij gemeenlijk beschikken.
Roept nu niemand uit dat ik antisemitisch ben? Ik ben dit dan ook niet. Integendeel, ik probeer alleen de zaken reëel te zien. En de werkelijkheid is helaas dat er overal mensen zijn die menen dat zij het beter weten en zo heel mooie theorieën opbouwen terwijl zij bij het opbouwen van die theorieën steeds weer vergeten dat er ook nog iets gedaan moet worden. Dit soort mensen vindt je overal, zelfs zo hier en daar in een minsterraad.
Bestaan er entiteiten die zich in het bijzonder bezighouden met verslavingen, bv. een rook entiteit…
Mogelijk is dit wel het geval geweest, maar dan hebben die specialisten volgens mij sindsdien de geest gegeven. Ik kan zoiets althans niet ontdekken. Wel weet ik dat de basis van alle verslaving berust op een poging te ontkomen aan bepaalde aspecten van het leven. Zoals roken gemeenlijk voortkomt uit de behoefte een bepaalde zenuwachtigheid te onderdrukken, dat vooral dames ook gezelligheid en rust zoeken te vinden in koffie en thee – beide verslavende dranken – of vergetelheid in sherry e.d.
In regeringskringen wordt alcohol vaak gebruikt om de bestaande spanningen deels te vergeten en zo tegenstellingen dermate te doen vergeten dat men tot een overeenkomst komt waar men later niet meer van begrijpt hoe men er toe gekomen is.
Dan zijn er mensen die hasj gebruiken om een innerlijke pelgrimstocht naar het onbereikbaar ik-ideaal te volbrengen, omdat zij in de werkelijkheid niet in staat zijn ook maar een poot van de grond te krijgen.
Dan zijn er nog de snuivers, de spuiters en al die andere soorten, die in feite zich een gewoonte hebben laten aanmeten, omdat zij meenden zo meer te worden en in feite steeds minder worden, naarmate zij meer nodig hebben. Waarop zij meer stelen naarmate zij zich minder bewust worden van de grenzen die hen door hun deelzijn van de maatschappij worden gesteld. Daarvoor kunt u geen enkele geest op welke wijze ook aansprakelijk stellen. Mogelijk klinkt het gemeen, maar het zou toch eens gezegd moeten worden: Indien er werkelijk een duivel was zoals vele mensen die zich voorstellen, zou uiteindelijk blijken dat hij een overleden mens is. Want geen engel Gods is in staat de mensen datgene aan te doen wat zij elkaar aandoen. Denk daar maar eens over na.
De komst van de Maitreya
Ik weet dat vele mensen zich hiermee bezighouden. Onthoud echter dit: een werkelijke verlosser helpt je, jezelf te verlossen. Een verlosser die van buiten moet komen om te prediken en je de middelen te verschaffen waardoor je los moet komen van al wat je eerst zelf veroorzaakt hebt, is geen werkelijke verlosser. Wanneer een pseudo-verlosser zich manifesteert als een soort profetische priester, die bovendien veel geld nodig heeft om tempels te stichten en bepaalde bewegingen in stand te houden, zo kunt u voor uzelf wel uitrekenen, dat die verlosser allereerst een zakenman is. En een zakenman heeft nog zelden een verlossing gebracht waar een mens werkelijk en blijvend – langer dan de garantieduur – iets aan had.
In uw eigen omgeving hebt u al kunnen constateren dat zelfs de stoffelijke verloskunde tot een deel van een medisch zakelijk complex is geworden. Mogelijk beseft u dan, dat geen verloskunde zonder pecunia mogelijk zal zijn op aarde, tenzij je ook wat dit betreft mogelijk onder goede en gratis leiding een doe-het-zelver wordt.