Het bestaan

2 november 2001

Vooraleer ik hier mijn onderwerp wil behandelen, moet ik u er op attent maken, dat wij sprekers van deze groep, niet alwetend noch onfeilbaar zijn. Daarom vragen wij dat u zelf nadenkt over hetgeen gebracht wordt. Het is beter dat u uw eigen mening formuleert en zelf fouten maakt, dan dat u klakkeloos zou overnemen wat wij u brengen. En dan zou ik u graag onderhouden over “het bestaan”.

Het is misschien in deze periode (1 – 2 november) dat je hier in deze christelijke gebieden aan jullie overledenen denkt. Interessant om even dit wat van naderbij te beschouwen. De mens op aarde denkt in veel gevallen nogal heel rechtlijnig. Hij heeft het idee dat het menselijke lichaam eigenlijk bepalend is voor de hele kosmos. Maar niets is minder waar. Het menselijke lichaam kun je vergelijke als een druppel water die zich bevindt in de oceaan. En dan is direct mijn vraag aan jullie: “Die druppel water, gaat die bepalen wat de oceaan doet?” Neen. Het zijn het oneindig aantal druppels dat het geheel vormt. Zo ook is het voor de mens. De mens hier op aarde is eigenlijk het werktuig of de mantel van de geest. En de geest die beziet de stof in al zijn mogelijkheden om zelf in zijn bestaan verder te kunnen. Te evolueren. Ik zou bijna zeggen: Op te gaan in dat grotere geheel dat de kosmos is. En daarin is het leven als mens een klein onderdeel. Sommigen van ons herhalen dat vele malen, telkens in een andere vorm. De ene keer wordt men geboren en is men in een welvarende omgeving, de andere keer armoedig, de ene keer zal men weer een leven als krijger hebben, de andere keer misschien als filosoof.

Maar elk leven op zich is een stapje verder naar die grote Kosmische Eenheid. En daarom is het van groot belang dat u beseft dat zelfs op het ogenblik dat u uw doden eert en viert, eigenlijk de “dood” niet bestaat. De dood, is voor de geest geboren worden. Zoals “geboren worden” voor de stof het andere aspect is. De geest “sterft” dan, zogezegd, in zijn geestenwereld. Maar deze kringloop is langdurig in vele gevallen.

Tot het ogenblik dat de geest zich vrij kan maken van het stoffelijke denken, de materiële emotie of stoffelijke emotie, enz. Eens dat hij zich daarvan kan bevrijden, eens dat hij de stof niet meer nodig heeft, kan hij zich verder door de kosmos bewegen. Ik wil daar dadelijk aan toevoegen, want hier zijn mensen die denken: “Is dan de aarde alleen maar een planeet waarin de geest in de stof incarneert?” Nee, beste mensen, er zijn in dit heelal, deze kosmos, vele bewoonde planeten, met allerlei vormen, stoffelijke vormen, waar de geest kan incarneren, waar de geest lering kan opdoen. Er zijn er die primitiever zijn als het menselijke, maar er zijn er ook die veel hoger zijn en veel verder staan. Ook totaal andere, voor jullie niet voorstelbare samenlevingen bestaan in de kosmos. Totaal op andere waarden en wetten gebaseerd dan dat je, als mens, hier op aarde kent.

Daarom, wanneer een mens sterft, overgaat, zoals het in onze termen nogal eens gezegd wordt, is het enkel het stoffelijke lichaam dat achter blijft. Je moet dat beschouwen als zijnde een oude mantel, die niet meer bruikbaar is. Hoe bewuster je bent van uw lichaam en van de totaliteit van de kosmos, hoe gemakkelijker je ook die mantel kunt achterlaten. Hoe minder problemen je ermee hebt dat op een bepaald moment de mantel zo verouderd is dat hij voor jou niet meer bruikbaar is. Op het ogenblik kan de geest zeggen: “Ik laat deze mantel gewoon achter, en ik vervolg mijn weg gewoon door de sferen.

Het is van groot belang voor ieder die op aarde leeft te beseffen dat op aarde leven maar een tijdelijk moment is in het eeuwig bestaan. Het is telkens maar een doorgang, een doorgang waarin je nieuwe zaken leert, een doorgang die er voor zorgt dat je steeds verder en verder kunt gaan. Daarom is het ook van belang dat de mens hier op aarde langzaam maar zeker meer en meer het besef krijgt dat hij de doden als het ware het liefst hun gang laat gaan.

Het is totaal fout wanneer men over een dode blijft treuren. Wanneer men jaren aan een stuk zichzelf wentelt in beklag omdat een dierbare verdwenen is. Je helpt uw dierbare er niet mee, integendeel. Wanneer de dierbare die zo berouwd wordt niet in bewustzijn ver genoeg staat, kan dit een binding veroorzaken met de stoffelijke sferen, met als gevolg dat de overledene de weg die hij normaal zou moeten gaan zeer moeilijk kan verder zetten. Omdat hij steeds door de negatieve emotie aangetrokken en geblokkeerd wordt. Wanneer de geest in het bewustzijn ver genoeg is of het Licht kan aanvaarden als dusdanig, gaat dit niets uitmaken. Maar voor velen in de stof is dit niet zo, en kan dit grote problemen qua overgang, veroorzaken.

Het is daarom best dat u, wanneer u aan uw overledenen denkt, dit op een positieve manier doet. Dat u denkt aan de goede zaken die de persoon in kwestie in zijn leven gedaan heeft, of de goede momenten die je samen beleeft hebt. Het is ook van belang dat u niet blijft en blijft treuren, maar dat u voor uzelf op een ogenblik kunt zeggen: “Kijk, het leven is goed geweest, het is voorbij, ga nu.” Zo geeft u de overledene de kans om zich volledig te bevrijden van elke emotionele band die eventueel zou kunnen hebben bestaan. En voor uzelf is het ook beter. want door vrijheid te geven ga je ook veel gemakkelijker contact kunnen houden, hebben, met die je dierbaar waren. Dit klinkt misschien een beetje tegenstrijdig, doch dit is het niet. Doordat je de dierbaren vrij laat hun weg te vervolgen en een positieve, lichtende ingesteldheid op te bouwen, krijg je, dat vanuit onze zijde daar veel gemakkelijker kan op in gegaan worden, omdat als het ware een harmonisch veld gevolgd wordt. Daardoor kunnen, zeker in de beginstadia, gevoelens van voldaanheid, van tevredenheid overgedragen worden. Waardoor de rouwenden het rouwproces beter kunnen verwerken. Wat er ook gebeure, besef steeds dat degene die de aarde heeft verlaten, gewoon verder leeft, verder bestaat. Weliswaar in een andere vorm, maar het leven gaat gewoon verder.

Zo is het misschien nuttig van te beseffen dat de wereld van de geest niet zover af is als je denkt. Je zou het bijna kunnen voorstellen, wanneer je bv. in deze periode ochtendnevel hebt en je wandelt door de nevel, zo zou je het kunnen voorstellen dat de geestenwereld ook rondom u is. Niet als vochtige lucht, maar als energievelden. Er zijn andere dimensies in werking, enz., dat is juist. En voor ons bestaat geen tijd, noch ruimte, zoals u die wel in de beperktheid van de mens bestaat. Voor ons is het mogelijk elke voorstelling op te bouwen, is het mogelijk de ene moment hier aanwezig te zijn, en bijna het zelfde ogenblik duizend kilometer verder. Zo goed dat het voor de geest mogelijk is van wanneer het nodig is, gegevens over te nemen van zeer veel anderen. Zolang dit allemaal maar in positiviteit gebeurt kan er heel veel en zijn er heel veel mogelijkheden waar vanuit onze zijde. Ook voor de mens die in deze dagen misschien een beetje triest is en in sommige gevallen een beetje angstig, om deze met wat positieve invloed als het ware te helpen.

Dat u in deze dagen aan uw doden denkt, dat kan, dat mag, maar beter weze dat u er een gewoonte van zou maken van te beseffen dat diegenen die u dierbaar waren en niet meer tot de stof behoren nog steeds is uw nabijheid zijn. En daarmee bedoel ik niet letterlijk in uw nabijheid, daarmee bedoel ik dat wanneer u aan hen denkt, er eigenlijk een contact kan ontstaan. En daarom is het van belang dat u positief denkt. Daardoor kan de geest zich ook veel gemakkelijker in zijn nieuwe vorm, die hij aangenomen heeft nadat hij de stof verlaten heeft, heroriënteren en zijn nieuwe leven als het ware opbouwen. Want zoals ik reeds in het begin gezegd heb, voor de geest is, wanneer hij de mantel van de stof aflegt, het ook een terug geboren worden. Hij moet zich als het ware terug aanpassen in zijn nieuwe leefwereld. Zoals wanneer je in de stof geboren wordt, dat je als kind alles terug moet leren, dat je jaren nodig hebt in de stof om tot volwassenheid te komen en terug als mens, bevoertuigd met de geest, onafhankelijk te kunnen functioneren.

Nu, de andere zijde duurt dat in uw stoffelijke tijd geen jaren. Als we dat in de stof zouden moeten uitdrukken dan kunnen we zeggen dat dit voor de meeste enkel weken, sommigen enkele maanden, kan duren eer zij zich geheroriënteerd hebben, eer zij beseffen in welke nieuwe toestand zij zich bevinden, en hoe die nieuwe toestand in wezen kan functioneren.

Het grote verschil met de stof is wel dat in de wereld van de geest je geen lijn kunt trekken zoals bij de stof. Het kind dat geboren is kent een evolutie volgens bepaalde , op aarde geldende wetmatigheden. In de geest bestaat dat niet meer. De geest bepaalt zelf hoe zijn evolutie gaat. En dan is het misschien voor sommige aanwezigen hier spijtig, dat wanneer je aan onze zijde komt er geen grote man met witte baard staat, die gaat oordelen over goed en kwaad, die gaat zeggen: “Jij moogt naar boven, maar jij moet naar beneden,” of “jij moogt in het midden wat blijven hangen”, nee.

Wanneer je in de wereld van de geest komt is er maar één oordeel dat gesproken wordt, en dat bent jezelf. Je beoordeelt als het ware uzelf, om het in stoffelijke termen te zeggen. En naargelang je uzelf kunt aanvaarden, kunt accepteren zoals je bent, kun je ook verder. Wanneer je jezelf verwerpt, wanneer je je niet kunt aanvaarden zoals je bent, sluit je je af, en dat afsluiten noemen de mensen dan: Duister.

Maar in wezen bestaat er geen duister. Er bestaat in wezen ook geen Licht. Het is een bepaalde toestand waarin u uzelf brengt. Zo kan het misschien raar klinken, maar iemand die op aarde geleefd heeft volgens de normen van de mens, misschien een leven dat niet al te katholiek was, om zo te zeggen. Nemen we iemand die af en toe van wijntje en Trijntje genoot, daarvan zeggen de mensen: “kijk, dat kan geen goed mens zijn, want hij leefde niet volgens de regels, volgens de norm.” Wanneer dat die mens aan de andere kant komt, kan het best zijn dat die dadelijk verder gaat in het Licht. Omdat dat wat het eerst door de mens beschouwd wordt als zijnde fout, helemaal voor de kosmos geen fouten inhoudt, en dat de overgegane dit ten volle beseft en daardoor verder kan gaan. Terwijl dat iemand die geleefd heeft volgens de regeltjes, volgens de wetjes van zijn religie of zijn staat of cultuur, aan onze zijde komt en zich van alles afwendt, omdat de persoon in kwestie geconfronteerd wordt met eigenlijk het verwerpen van wat gebeurd is in dat leven, van alles wat die persoon gekregen had. En door dat besef zien we dikwijls dat de geest zich inkapselt en zich niet meer durft te tonen zoals hij werkelijk is.

Je ziet maar hoe normen kunnen verschillen. En, beste mensen, neem rustig van mij aan, in de kosmos gebeurt niets wat niet kan gebeuren. In de kosmos is alles, dat is misschien voor de mens moeilijk verstaanbaar. Maar zelfs de recente gebeurtenissen die uw wereld zo geschokt hebben, hebben gewoon een plaats in dat kosmische geheel. En ook hetgeen wat nog gebeuren gaat in de komende perioden, heeft zijn plaats in het kosmische geheel.

En nu kunt u denken dat bv. de daders van zulke gebeurtenissen aan onze zijde als zeer slechte geesten worden beschouwd. Ik kan u zeggen dat dat zeker niet met de waarheid strookt. Omdat de mensen die daar gehandeld hebben uit een totaal andere overtuiging en oogpunt, dat volgens hun ingesteldheid wel juist was. Zij hebben na overgang hun daden beschouwende, begrepen hoe de zaken eigenlijk in mekaar zaten, en hebben als dusdanig hun weg verder kunnen gaan.

O, ze zijn niet in die hemel terecht gekomen waar dat zij in religieus oogpunt van dachten dat die bestond. Dat hebben ze moeten aanvaarden, dat in de kosmos zulke aangename oorden alleen maar bestaan in uw eigen gedachte, maar ook niet verder. Maar op het ogenblik zij konden beseffen wat zij gedaan hadden, hebben zij zich ook ingezet om het leed dat zij gecreëerd hadden en de zaken die zij veroorzaakt hebben, zo goed mogelijk recht te trekken.

En daar zit weer het eigenaardige, waar de mens denkt van de ander: Hij is zo of zo, kan hij moeilijk in de stof de waarheid bereiken. Eens aan onze zijde, wanneer die beperkingen zijn weggevallen, krijgen we een totaal ander beeld en gaat de geest op zijn beurt weer trachten de positiviteit zo sterk mogelijk te uiten.

Daarom, lieve mensen hier aanwezig, vermijd dat je ook maar iemand veroordeelt om wat hij gedaan heeft. Als mens is het zeer moeilijk een oordeel over een gebeurtenis uit te spreken, omdat je nooit kunt doorgronden wat de echte drijfveren zijn.

Er zijn natuurlijk stoffelijke normen en regeltjes. Maar die zijn voor de geest van geen belang. En de echte kosmische, goddelijke wetten, als je wilt, zijn door de mens niet overtreedbaar. En daardoor kom je weer in die rare situatie dat de mens, die langzaam maar zeker tot besef komt, zich meer en meer zal bevrijden van elke regel, van elke norm, die de maatschappij zich oplegt, om volgens hetgeen hij of zij aanvoelt als juist, harmonisch en correct te leven. En heus, beste mensen, dit creëert niet de maatschappij waar alles in kan en alles in mag, of, zoals religieuze fanatici zeggen: Een maatschappij die verdorven is. Juist het tegendeel zal zich voordoen. Hoe meer de mens zich kan bevrijden van allerhande regeltjes en normpjes, hoe meer die mens langzaam maar zeker de harmonie in hemzelf met de kosmos kan opbouwen, en van daaruit levende, samen met de anderen, als het ware een draagvlak zijn voor de anderen, een voorbeeld, een steun, zodat langzaam maar zeker rond die persoon een sfeer wordt opgebouwd van harmonie. En hoe meer mensen in de komende jaren zo zullen handelen, hoe meer dat je zult zien dat het een alternatief gaat worden voor de chaotische toestand die nu aanwezig is en die in de komende tijd nog zeer sterk zal toenemen.

Het besef dat je als mens eeuwig bestaat, en ik heb het goed gezegd, als mens, en hier bedoel ik de totaliteit die in u leeft. Dat die totaliteit eeuwig is, want uiteindelijk, wanneer jij een mantel meegeeft aan “Spullenhulp”, dan zeg je toch ook niet dat je als mens niet meer bestaat? Nee, je gaat gewoon verder. Je koopt misschien dan een andere mantel, of het wordt dan misschien juist zomer, en je hebt het voorlopig niet nodig.

Daar wil ik het accent op leggen. Besef, dat uw bestaan eeuwig is. En dat ondanks de moeilijkheden die je meemaakt, ondanks misschien droeve momenten, ondanks misschien het verlies van wie je zegt: Die was me dierbaar. Besef, dat alleen al met een kleine grimlach je de wereld als het ware kunt veranderen.

Dat wanneer je in deze dagen even aan de doden denkt, in plaats van dit zwaarmoedig te doen, dat je dit even met een grimlach opneemt. Dat je even denkt: Ja mijn tante Fie, zij at toch zo graag gebakjes, eentje was niet genoeg, en liefst met zo veel mogelijk slagroom. En nonkel Jules, ach, wat kon die man toch genieten van een pint bier en nog liefst een Duvel, om het met menselijke termen te zeggen. Wel, zulke kleinigheden, futiliteiten, die even terug opgerakeld worden, waar even een grimlach bij ontstaat, die breken de volledige naargeestigheid die in deze dagen rond dit onderwerp hangt. En dan kun je denken: Maar ik, als mens alleen, wat doet dat? Wel, heel veel. Want die ene grimlach, dat ene moment van u even goed te voelen, dat wordt als het ware in de kosmos verveelvoudigd. Dat ene moment van u wordt als het ware samen gesmolten met de duizenden anderen die ook even die positiviteit naar voor kunnen brengen. En dank zij dat, zonder dat je het beseft, ben je terug deel van die oceaan, waarvan ik in het begin gesproken heb. Je bent da ene druppeltje, die ene grimlach in die totale oceaan. En de kracht van die totaliteit houdt dan weer in dat men hier op aarde langzaam maar zeker weer nieuwe paden en nieuwe inzichten kan betreden en krijgen.

En zo, beste mensen, denk ik dat hetgeen dat mij gevraagd is deze maal, om even te spreken over het bestaan, dat ik dit in zoverre het voor mij mogelijk is, zo duidelijk mogelijk heb naar voor gebracht. Ach ik kon natuurlijk het op een andere wijze gedaan hebben, ik kon met mystieke termen of esoterische termen van alles beginnen opbouwen zijn. Maar ik heb gekozen voor het meer praktische, hetgeen waar dat je eigenlijk direct iets aan hebt. Het besef dat bij het afscheid nemen de mens niet dood is, maar geboren is de geest, en dat het bestaan niet stopt bij de menselijke dood, maar dat het gewoon een vormverandering is, en dat alles gewoon verder gaat.

Ik kan misschien afsluiten met een voorbeeld: Er zijn mensen die bv. sterven in een ongeluk. Ik heb hier een prachtig beeld in feite voor mij. Er is overlaatst een koppel dat op een zondag met een moto aan het rijden was, ja, een koppel. Hij was vooraan in de twintig, en ik dacht, zij was negentien. Zij waren volop aan het genieten van het motorrijden. Tot plots, gebeurde er iets, en beiden bevonden zich door het accident bijna onmiddellijk aan onze zijde. Alleen hadden zij niet het besef dat zij een ongeluk hadden en hebben nog redelijk lange tijd aan onze zijde gewoon verder gereden. Langer dan voorzien was. Dagen aan een stuk. Zij waren gelukkig! Enorm gelukkig, zoals jonge mensen kunnen zijn wanneer ze verliefd zijn op elkaar en wanneer zij genieten van het leven. Van onze kant uit hebben we dat even gelaten, we hebben ze niet gestoord. Langzaam maar zeker, in mensentijd uitgedrukt na enkele dagen, en voor de stoffelijke lichamen begraven werden, hebben wij hen laten vaststellen dat zij aan onze zijde waren. Het aangename van dit voorbeeld was, dat zij er geen moment spijt van hadden, dat zij zich volledig in harmonie voelden en gelukkig waren. Op een minimum van tijd hebben ze zich kunnen heroriënteren, en dan kan ik zeggen dat die twee jonge mensen in hun bestaan ineens zeer ver zijn geëvolueerd en nu trachten vanuit de geest vele anderen te helpen.

Ik wil maar zeggen, dat hoe erg men het op aarde vond en heus, het heeft in de krant gestaan, en het leed dat er zogezegd was, van die twee jonge mensen, was voor die mensen zelf helemaal geen leed. In tegendeel, het was voor hen een enorme ervaring dat er tussen de wereld van de stof waarin zij leefden en de wereld van de geest waarin zij na een fractie van een seconde terecht waren gekomen, eigenlijk geen verschil bestond. Met dit positieve voorbeeld sluit ik mijn onderwerp af.

Alvorens ik afsluit wil ik u toch nog één kleine raad meegeven. Maak je niet druk over wat morgen komen gaat. Leef vandaag en doe vandaag wat volgens jou goed is. Laat de kosmos maar voor de rest zorgen. Wanneer je dat indachtig blijft dan zul je zien dat veel van wat op het ogenblik op de wereld gebeurt aan u voorbij zal gaan.