19 September 2003
Aan het begin van de bijeenkomst wensen wij, sprekers van deze groep, u erop attent te maken dat wij niet alwetend noch onfeilbaar zijn en dat u zelf dient na te denken over hetgeen gebracht wordt. Wij appreciëren dat u een eigen mening hebt en die mag zeker anders zijn dan de mening die wij hebben. Het is beter een eigen mening te hebben, dan gewoon alles na te apen omdat het van onze zijde zou komen.
Mag ik vragen welk onderwerp u vanavond voorzien hebt?
Het onderwerp voor vanavond is: Omgaan met geweld en agressie.
Omgaan met geweld en agressie
Wanneer je wilt leren omgaan met agressie en geweld, dan is het belangrijk dat we eerst even nagaan hoe het komt dat uw huidige maatschappij zó veel agressie, zó veel geweld, kent. Het idee is wel fout, denk ik, te veronderstellen dat de tijd waar je nu in leeft veel agressiever is dan bijvoorbeeld enkele honderden jaren terug, of zelfs een paar duizend jaar terug. Geweld en agressie is iets wat eigen is aan de mens.
Waarom is het eigen aan de mens? Heel simpel, een mens is in wezen maar een dier en wanneer we de natuurwetten bekijken, dan zien we dat een dier altijd gaat trachten een bepaald meesterschap te hebben boven de andere. Dit is logisch, dit is een wetmatigheid in de natuur, omdat dan zo de natuur in stand gehouden kan worden. Natuurlijk wanneer we te maken krijgen met het fenomeen ‘mens’ in zijn huidige vorm, een denkend wezen, dat kan overleggen wat het eigenlijk wil gaan doen, dan zouden we ertoe moeten kunnen komen dat dit wezen deze zaken zou moet kunnen beheersen; maar niets is minder waar.
Door de evolutie die het menselijk lichaam heeft meegemaakt, en zeker in zijn beginfase, waar de mens toen nog leefde in een stam, en hij om te overleven agressie nodig had, krijg je dat wanneer we dan springen naar de huidige mens, deze erfelijk belast is met eigenschappen die ertoe leiden dat hij gaat proberen zich altijd ten opzichte van zijn medemens even anders te definiëren en dat, als het enigszins kan, hij gaat proberen deze medemens te overheersen. Ik denk dat het voor iedereen duidelijk zal zijn, wanneer je de geschiedenis van de mensheid nagaat, dat dit overal en onder alle condities is voorgekomen.
Wanneer we nu kijken naar uw huidige maatschappij dan zien we dat, wat het Westen betreft, we in een maatschappij leven waar deze geweldmethoden en deze agressie, die eigen is aan dat menselijk lichaam, op een zeer geraffineerde wijze tot uiting kan komen.
Waar men vroeger met een knots rondliep, loopt men nu met een telefoon in de hand en zal men zijn medemens even met een telefoontje wel de duivel aandoen. Daar gaat het eigenlijk voor de huidige mens fout, waarom? Waar men vroeger geconfronteerd werd met agressie en geweld, dat was persoonlijk. Wanneer personen iets tegen elkaar hadden, dan vocht men dat uit, met het zwaard, met de lans, met de blote vuist. Maar men kende, of men zag, de andere. En dat had een voordeel voor de mens. De emotie die daarin zat daar kon men nog iets uit leren. Nu zijn we gekomen in een maatschappij waar dit niet meer zo is, waar je mensen hebt die gedreven worden door enerzijds angst, waardoor zij enorm agressief en gewelddadig worden, maar door hun mogelijkheden dit niet meer persoonlijk tegen iemand moeten uiten.
Wanneer je leiders van bepaalde landen ziet, dan zijn er duidelijke voorbeelden, ze hebben schrik om hun macht te verliezen en doordat ze die angst hebben, worden zij enorm agressief. Liefst tegen buitenlandse volkeren, verre van hun thuisbasis, en laten zij de zaken opknappen door anderen. Maar toch is het die agressiviteit, toch is het dat geweld. Het grote nadeel dat ik zou zeggen voor die personen zelf is: dat zij geweld creëren op de wereld, maar daar zelf weinig of geen voeling mee hebben. Op het ogenblik dat zij zelf met hun eigen beslissingen zouden aan de lijve geconfronteerd worden, zou waarschijnlijk het hele wereldtoneel er anders gaan uitzien.
Maar goed, al deze zaken zijn noodzakelijk om in deze wereld nieuwe mogelijkheden te creëren. Dat er heden een ogenschijnlijk, zeker hier in uw comfortabele maatschappij, want zo mag je dat wel zeggen (zo denken jullie toch), veel geweld en agressie komt, zit ook vervat enerzijds in het feit dat in de westerse wereld zeer veel primitieve incarnatievormen onder de mens voorkomen. Daarmee wil ik niets negatief naar die incarnaties zeggen. Daarmee wil ik alleen aanduiden dat velen maar pas het stadium van het dierenrijk, waartoe zij ooit behoord hebben, achter zich gelaten hebben en in een van de eerste incarnaties zijn onder een menselijke vorm, een denkend wezen. Daardoor krijg je dat heel velen zeer agressief kunnen optreden en dat niet enkel in het verkeer, maar ook in werk, in sport, enz. Omdat hun geest ook nog eens gestuurd is door de ervaring die meegekomen is na de vorige ontwikkelingswegen die zij doorlopen hebben.
Daarbij komt nog dat we, en dat zullen de meesten onder u wel weten, een nieuwe heerser hebben, Aquarius, waardoor al het oude langzaam maar zeker verdwijnt.
Maar het is zoals bij barensweeën, voor het nieuwe kind geboren wordt, voelt de moeder de weeën, deze duiden aan dat het kind de wereld gaat betreden. Die barensweeën en alles wat er rondhangt, zijn eigenlijk de laatste stuiptrekkingen van een afgesloten tijdperk. Maar juist de afsluiting van dat tijdperk heeft meegebracht, dat er zeer vele entiteiten zijn die aan het begin staan en die overspoeld worden door allerlei emoties die zij niet kunnen hanteren, omdat vele van die emoties en ook dwanggevoeligheden eigenlijk voor hen voor het eerst ervaren worden. Wanneer je dan ziet dat vanuit de kosmos, de aarde overspoeld wordt op dit ogenblik door vooral rood tendensen, zoals jullie dat zo graag noemen, of beter gezegd kosmische tendensen, die vooral de emoties van de mens prikkelen, dan kun je ervan op aan dat vele van die mensen daardoor in een onevenwichtige situatie komen, waardoor zij op het minste agressief en onbeheerst gaan reageren.
Wanneer ik dan, na deze korte inleiding kom naar eigenlijk uw gestelde onderwerp, dan kunnen wij ons in deze maatschappij het best opstellen tegen deze fenomenen. Dan is er eigenlijk maar één simpel antwoord: trek u terug, distantieer u ervan, ga er niet in mee, tracht in uzelf de rust te vinden. Want kijk, op het ogenblik dat iemand naar u toe agressie vertoont, hebt u spontaan de neiging van te reageren en eventueel nog harder te gaan roepen dan de persoon bijvoorbeeld die tegen u roept. Het gevolg daarvan is dat er een escalatie ontstaat, die uiteindelijk eindigt waarschijnlijk met – wat men zo graag in jullie maatschappij omschrijft – slagen en verwondingen.
Je mag niet vergeten dat in deze tijd, en let maar even op, waar mensen agressief worden meestal zeer snel ook anderen zich ermee gaan bemoeien, met als gevolg dat een kleine futiliteit oorzaak kan zijn tot bijna een kleine burgeroorlog. Iedereen heeft zijn mening en denkt dat zijn mening de juiste is, en dat de anderen dan maar moeten luisteren, zich moeten plooien naar zijn of haar wensen. Wanneer we nu even de zaken omkeren, dan is het beter wanneer iemand tegen u geweld wil plegen of agressief is, dat je in de mate van het mogelijke dit ontwijkt. Dat wanneer iemand u een bepaald verwijt naar uw hoofd gooit, dat je gewoonweg even uw mond houdt, tot 10 telt en gewoon negeert wat er gebeurt. Indien negeren onmogelijk is, ben je nog beter af van eventueel de persoon gelijk te geven. Door deze gelijk te geven, plaats je hem in een onmogelijke positie. Want dat is het laatste wat iemand die agressief is verwacht, dat hij op dat moment door de andere beaamt gaat worden.
Je kunt vele voorbeelden aanhalen, maar de kwestie is dat je als je voelt dat men u belaagt, zeker in deze tijden, dat je niet tracht mee te gaan. Ach, ik begrijp wel wanneer men geweld naar u wil plegen dat je u moet verdedigen, maar de verdediging moet ook stoppen bij het verdedigen, want als je zelf overgaat tot agressie begint de spiraal in omgekeerde zin en het is maar de vraag waar ze stopt.
Vraag dit maar eens aan automobilisten die op hun recht stonden, dat zij voorrang hadden waar de andere ook vond dat hij voorrang had en dat ze dan, in het beste geval, uiteindelijk in het hospitaal dit verder konden uitdiscussiëren. En in sommige gevallen zien we er dan wel een die heel verongelijkt aan onze zijde komt, en er nog niet van overtuigd is dat het niet de juiste wijze was om uw recht op voorrang te behalen. Maar goed, houd er ook rekening mee dat wanneer je bijvoorbeeld met veel mensen samen bent, in uw moderne maatschappij heb je nogal grote stadions waar mensen gaan in samenzitten, waar ze gaan zitten roepen en schreeuwen, meestal omdat een paar personen achter een balletje lopen. Maar goed. In mijn tijd heb ik nog geweten dat het was omdat ze elkaar van een paard staken. Elke tijd heeft zo zijn eigen kenmerken.
Maar wat ons wel opvalt is, dat die plaatsen, waarop het ogenblik zulke zaken gebeuren, meestal qua sfeer en uitstraling niet al te positief zijn. In zulke stadia zien we zeer dikwijls een samenkomen van zeer veel mensen met opgekropte agressie, met een haat tegen de maatschappij. Waardoor dan, wanneer je met enkele duizenden samen bent er zich op dat moment een enorm sterk astraal beeld gaat vormen. Maar ach, de mensen zien het niet, of je moet al helderziende zijn. Een helderziende zou het heel mooi op kunnen merken. Dat sterke astrale veld gaat zijn eigen leven leiden en sleurt al heel rap vele anderen mee die niet agressief naar de wedstrijd zijn gekomen, maar die gewoon door de emotie van het spel meegesleept worden in de astrale figuraties die opgebouwd zijn. En dan moet je er heus niet van versteld staan dat er na zo’n spel, of misschien zelfs nog tijdens het spel of wedstrijd, er uitbarstingen van geweld komen. Dan kun je je afvragen: hoe is het in godsnaam mogelijk? Want uiteindelijk, de meesten die daar aanwezig zijn, zijn toch mensen die in het dagdagelijkse leven zich normaal gedragen; dat is juist.
Maar eens dat je in zo’n negatieve sfeer zit, is het heel moeilijk wanneer je deze niet herkent, u daartegen te verzetten. Je kunt het vergelijken met iemand die bijvoorbeeld heroïne genomen heeft of andere drugs, dan kun je er niet meer van op aan dat zijn reactie en zijn beoordelingsvermogen normaal is, of toch wat jullie de noemer ‘normaal’ noemen. Deze personen gaan ook, wanneer er iets rondom hen gebeurt, reageren volgens een patroon dat buiten alle proporties is.
Wel hetzelfde kun je vergelijken met een astrale figuratie, deze gaat alles in het werk stellen om zichzelf te versterken en ook te blijven bestaan. Daar komt dan nog dikwijls bij dat op dat ogenblik, vanuit onze zijde, vanuit de geestelijke wereld, er maar al te graag figuren zijn die daarop inspelen. Figuren die het minder goed voorhebben met de mensheid, die er alle belang bij hebben dat er onenigheid is, dat er strijd is, dat er ellende is. En zo krijg je algauw, wanneer je in een grote menigte volk bent, dat er zaken kunnen gebeuren die je eigenlijk beter niet meemaakt. Nu wil ik hiermee niet gezegd hebben dat je niet meer naar een sportgebeurtenis mag gaan, of iets dergelijks. Neen.
Besef dat je in zo’n groep mensen u kunt afschermen en dat wanneer je aanvoelt van: het loopt hier mis, dat je voor uzelf een afscherming opbouwt die alle negativiteit, maar ook alle astrale krachten die op u zouden gericht zijn, terugkaatst. En een van de simpele truckjes is de volgende: gewoon u voorstellen dat je u afschermt door een stolp van licht.
Allen die hier aanwezig zijn, kennen wellicht wel iets van hun aura, of hebben toch al tenminste gehoord over een fijnstoffelijk lichaam, dat we de aura noemen. Op het ogenblik dat je in een situatie bent waar er bedreiging heerst, zeker wanneer het ook nog eens vanuit een astrale zijde of een geestelijke zijde wordt gestuurd. Stel u uw eigen aura voor als een glazen stolp, een lichtende glazen stolp, waar die krachten die op u afkomen niet door kunnen, die u beschermen. Alleen al door dat beeld te vormen, ga je voorkomen dat uw eigen gedachtepatroon en uw eigen gedachtewereld overspoeld wordt door allerlei onsamenhangende gedachten, allerlei angstbeelden, allerlei haatindrukken, allerlei geweldimpulsen, en zo kun je ertoe komen dat zelfs wanneer je in een grote massa bent toch uzelf blijft en dat je niet meegesleurd wordt. Je kunt zelfs daardoor bereiken dat, wanneer de massa met elkaar op de vuist zou gaan, dat je gewoon erbuiten blijft. Dat de massa, die in het negatieve in de agressie voortgedreven wordt, door het feit dat u zich ingekapseld hebt u niet meer ziet. In wezen zien zij u ook niet meer, want zij zijn zo verblind door alles wat die agressie aangaat, dat zij enkel nog reageren daarop. En zo kun je dan, zonder kleerscheuren of blauwe plekken, het stadium verlaten.
Ik hoop dat je de proef nooit moet doen. Maar wanneer het u zou overkomen, is het wel aan te raden u zo op te stellen. Het is de beste manier in deze tijd om te beseffen dat je als mens, wanneer je aangevallen wordt, wanneer er geweld op u gepleegd wordt, de mogelijkheid hebt om u af te schermen. Belangrijk dit te beseffen. Veel mensen die op het ogenblik dat zij aangevallen worden, verbaal of fysiek, zijn als het ware uit hun lood geslagen en reageren dan totaal verkeerd. Tracht gewoon uzelf te blijven, onmiddellijk u af te schermen, en u zal zien, de wereld en degene die geweld naar u toe pleegt, wijzigt ook. Het is zelfs zo dat op deze wijze, wanneer je toevallig betrokken zou raken in een manifestatie of een opstoot, je u als het ware onzichtbaar kunt maken. Ook dit klinkt misschien in uw oren een beetje ver gezocht, toch is het zo, en wees ervan overtuigd, meerderen hebben dit al gedaan en zijn zo ontsnapt, in sommige landen, aan moordpartijen.
Op het ogenblik dat u zich bewust bent van uw eigen mogelijkheid tot afscherming, van een harmonie op te bouwen met de kosmos rondom u, positief en lichtend, pas je niet meer in dat plaatje van demonie, van agressie, van geweld, en gaat men zeker (wanneer het in een massa is) aan u voorbij. Denk daar in de toekomst maar aan, want dat kan ik jullie wel mededelen: in de toekomst zal de tip die ik u gegeven heb heel bruikbaar zijn.
Je kunt ervan op aan dat de mens op vele terreinen gaat reageren op hetgeen er gebeurt. Tot hiertoe heb je vanuit jullie gemakkelijke, comfortabele zetels naar tv kunnen kijken en kunnen vaststellen hoe in Afrika de mensen elkaar uitroeiden, hoe ze in Zuid-Amerika elkaar de nek afsneden, hoe de Arabieren elkaar de duivel aandoen, enz. Ach, en in tussentijd nam je een borrelnootje, dronk je een pintje bier of een glas wijn, en keek je wat het volgende programma was. Niet beseffende dat al dat geweld en die agressie, dat die op uw eigen wereld gebeurde, dat al dat geweld, dat onzinnig geweld, een sfeer heeft opgebouwd die op het ogenblik de hele wereld omtrekt. En nu komen we, langzaam maar zeker, dat die sfeer ook hier in de wereld waar het zo goed is, stoffelijk althans, geestelijk hebben we daar wel een ander idee over, maar in deze stoffelijke zo goede wereld komt die sfeer en gaat die ook aanzetten op kleine misnoegdheden.
Want ja, lieve mensen, de problemen die jullie in wezen hebben, zijn problemen die voor de rest van de wereld eigenlijk geen waarde hebben. Maar wanneer dat je in de komende tijd gaat ondervinden dat uw leiders u gaan duidelijk maken dat ze lijders met een lange “ij” zijn voor de bevolking, dan zullen er wel veel zijn die dit niet zomaar nemen. En wanneer er andere leiders zijn die hun macht hebben zien slinken in de laatste tijd, die nu de kans mooi zien om terug een machtsgreep te doen, gaan natuurlijk proberen in deze situatie, deze agressie, dit geweld, misschien zonder dat ze het beseffen, ik verwijt het hen niet, maar zij gaan dit laten groeien, laten ontwikkelen en zo zul je zien dat voor wat uw super-maatschappij hier in Europa, Noord-Amerika, een winter tegemoet gaat die misschien wel nogal warm zal kunnen zijn.
Maar wat er ook gebeurt, houd u erbuiten, ga niet mee roepen: “Het is mijn recht”, distantieer u ervan. Want al degenen die zich laten meeslepen in deze ontwikkeling zullen opmerken dat het woord “recht” nogal heel rekbaar zal zijn. En dan heb je misschien nog wel achteraf het recht van u te laten verzorgen, maar waarschijnlijk zal het recht op terugbetaling het verzoek zijn. En zo kom je er dan toe dat je voor je eigen rechten zeer veel zult moeten opgeven.
Houd er rekening mee dat deze kleine hints, die ik u hier vanavond gegeven heb, de komende maanden en zelfs de komende jaren, voor ieder van jullie goud waard zijn. Goud waard in die zin dat wanneer je dit toepast, je veel zult besparen en bespaard worden, maar dat je ook de mogelijkheid zult hebben een harmonie te creëren met anderen rondom u en zo te voorkomen dat je meegesleept wordt in de golf van agressie, van geweld, die zeker nog de komende tijd zeer sterk over de wereld zal walsen. Daarom kan ik u nog één goede raad erbij geven: luister niet te veel naar nieuwsberichten, lees niet te veel de krant. Ach, ik wil hier de mensen van de pers helemaal hun brood niet roven. Maar op het ogenblik is het zo dat in gans de westerse wereld geen objectieve berichtgeving meer bestaat. Ach, ik zie de reporters al op hun achterste benen staan, maar het is de waarheid.
Alles wat je te horen krijgt, is gedraaid, gekeerd, ingepakt, volgens dat de huidige machtsstructuren, en hier bedoel ik heus niet mee alleen de politiekers, maar vooral de economische machten, want die zijn nog sterker, willen dat die maatschappij evolueert. Het is een zoeken om zeker de economisch financiële krachten in deze maatschappij, om zichzelf de macht toe te eigenen, om zichzelf te bevestigen dat zij degenen zijn die de macht hebben, zo goed over de politieke wereld, als gewoon over de arbeiderswereld, en gans dit systeem zal in elkaar slagen. Maar het zal enorm veel kosten, men zal u in de komende jaren met nog van alle mogelijke zaken rond de oren slaan, dat je op den duur, wanneer je dit dagdagelijks volgt, u zult afvragen of het nog wel gezond is te leven op deze wereld. Want de ene dag zal men tegen u zeggen: Je mag niet dit en je mag niet dat, en de volgende dag is het weer iets anders.
Telkens zal men u alternatieven en oplossingen aanreiken, die wanneer je ze nader gaat beschouwen, er allen toe leiden om bepaalde groepen in de maatschappij te verrijken, macht te geven enz. Dit – en dit hebben we hier vroeger al gezegd – zijn eigenlijk de stuiptrekkingen, de laatste reacties van het oude Vissentijdperk, maar er leven nog te veel mensen die gewoon onder die tendens zijn gevormd en dit niet kunnen lossen en trachten zo nog gedurende, en we kunnen stellen, een kleine 30 tot 50 jaar, dit fenomeen naar voor te schuiven. Binnen dit en een kleine 50 jaar zal dit fenomeen totaal verdwenen zijn, dan zal ook de wereld anders reageren op de mentaliteit van agressie en geweld die er nu heerst. Maar in de tussentijd moet je deze periode door, en zeker voor de jongeren onder u, die nog het geluk zullen hebben dit aantal jaren te overbruggen, is het een zeer leerrijke periode, als je weet hoe je u daarin kunt gedragen zonder telkens weer het deksel op uw hoofd te krijgen.
Zo, ik denk dat ik voor vanavond het onderwerp een beetje benaderd heb met de mogelijkheden die er voor jullie inzitten. Zijn er op het ogenblik mensen die over dit onderwerp vragen hebben, of over iets dat ik gezegd heb, dan kun je die nu rustig stellen.
Vragen
U zegt dat wij onszelf kunnen afschermen met een denkbeeldige stolp. Kan dat ook voor meerder mensen, bijvoorbeeld een moeder en haar kind?
Dat kan perfect, een moeder en haar kind zal wanneer zij in een moeilijke situatie komt automatisch haar kind binnen haar bescherming nemen, dit is bijna een instinctieve reactie. Maar je kan ook anderen die bij jou zijn, wanneer ze zich niet laten meeslepen, mee onder deze stolp plaatsen.
Maar op het ogenblik dat een personen, of meerdere personen, zich mee laten drijven in de emotie van de agressie, van het geweld, is het niet raadzaam te proberen deze zo af te schermen.
In eerste instantie is het zo dat je steeds vanuit jezelf vertrekt, jezelf eerst afschermt. Ben je afgeschermd dan kan je nog altijd proberen om degene die bij jou is, wanneer je kan zien dat hij of zij meegesleurd wordt, om deze trachten tot andere gedachten te brengen, maar dit is in vele gevallen zeer moeilijk.
Agressie tegen dieren. Is er een bepaalde manier waarop je een goede houding kunt aannemen als je agressie ziet naar dieren toe? Want die kunnen niet voor zichzelf opkomen.
De agressie tegen dieren door de mens, wordt door het dier anders ervaren dan door de mens. Een dier is nog altijd deel van een groep en gaat onder dat groepsgeheel reageren en aanvoelen. Een mens ziet dat anders, gaat het emotioneel benaderen, en dan ben je eigenlijk op een verkeerde basis bezig naar het dier toe.
Wanneer je bijvoorbeeld ziet dat een dier mishandeld wordt en je kunt er niets aan doen, omdat je denkt: als ik daar tussen kom krijg ik zelf een pak slaag, dan kun je proberen gewoon je gedachten op het dier te richten. Stel, je ziet dat een hond mishandeld wordt, dan kun je gewoon met uw gedachten het dier het beeld geven van: vlucht weg of als het echt niet anders kan: bijt bijvoorbeeld die man eens goed in zijn knoesels en vlucht dan weg. Het gedachtebeeld dat je uitstuurt naar dat dier, gaat dat dier overnemen en gaat zo reageren, maar het beste beeld is – en voor een dier is dat normaal – vlucht. Een dier erkent een vlucht niet als zijnde een nederlaag, voor een mens is vluchten in zijn redenering meestal een nederlaag of een daad van lafheid, bij een dier is vluchten een instincthandeling. Maar als het niet anders kan, wanneer bijvoorbeeld het dier tegengehouden wordt, zie wat het kan doen om eruit vrij te komen.
Je kan natuurlijk ook proberen om een gedachtebeeld naar de andere persoon te zenden, maar in vele gevallen zal u dat moeilijk lukken, omdat de persoon die agressief is tegen een dier, meestal zich zo op die agressie heeft gericht dat hij niet openstaat voor impulsen rondom hem, behalve wanneer deze impulsen ook impulsen zijn van agressie, maar dat raad ik u niet aan. Want dan zou u al heel goed uw eigen gedachtebeelden moeten kunnen manipuleren om een idee over te brengen van: nu ga jij dat doormaken, zonder dat je zelf erin betrokken bent.
Dus de raad die ik u geef is: straal naar het dier gewoon de gedachten uit van: vlucht, maak dat je wegkomt. Meestal zal dat wel lukken, en voor het dier is dat dan de beste oplossing.
U stelt ons daar een moeilijke periode voor. Hoe moeten wij ons die voorstellen? Is dat economisch heel zwaar, gaan we onze materiele welstand verliezen, of gaan we naar oorlogen, of aanslagen. Kunt u hier wat concreter over zijn?
Ik kan daar concreter over zijn, maar ik mag dat niet. Maar ik kan u zeggen: materiele welstand, wat is dat? Een bankrekening met vele nullen? Een nul is een nul. Je denkt vandaag ik moet een auto hebben, want ik moet mij verplaatsen. Wanneer ik het bekijk vanuit onze zijde dan denk ik, ja, de mensen hebben een auto nodig om in een file te staan, daar kunnen ze nog wat uitrusten.
Een mens heeft in deze maatschappij zeer vele eisen naar de materie toe. Maar heb je dat nodig? In wezen niet, wanneer je bijvoorbeeld – ik geef het als voorbeeld en niet als voorspelling – enkele maanden zonder elektriciteit zou moeten leven, zou u zich ook aanpassen en dan zou u opmerken hoe intelligent u bent in het bedenken van alle mogelijke alternatieven voor die elektriciteit die u kwijt bent.
En zo is het met alles, u leeft in een maatschappij die eigenlijk voor u meer nadelen dan voordelen heeft. U wordt gedreven door zeer vele zaken, maar wanneer u nu eens de moeite zou nemen om in plaats van u druk te maken over alles wat dat die maatschappij u toespeelt, en zou zeggen: Kijk, ik zet al die belangrijkheden eens 14 dagen of 1 maand aan de kant en daarna ga ik dat nog eens bekijken. Dan zul je opmerken dat veel van die zaken, die in eerste instantie toch zo belangrijk waren, een maand later eigenlijk van geen tel zijn.
U leeft in een schijnmaatschappij, een maatschappij waarin het belangrijker is om een grotere auto te hebben, een grotere woning, want hoe groter hoe meer macht en hoe meer ontzag je zogezegd hebt, niet beseffende dat je daar gewoon aan gebonden bent en dat degene die dit terzijde kan laten er zich niet aan stoort en zegt: Ik heb het allemaal niet nodig, eigenlijk degene is die vrij is, die kan doen wat hij wil.
Want wees nu eens eerlijk, wanneer wij vanuit onze zijde uw maatschappij bekijken, dan zien we daar een massa mensen die zich kapot werken voor steeds meer en meer. De staat is u daar zeer dankbaar voor. Maar wanneer die mensen dan bij ons terecht komen, dan is dat één klaagzang: Want wij hebben toch zo hard gewerkt en nu zijn we aan de andere kant en wat blijkt, ja, de familie, de neven, de nichtjes, de Staat, iedereen is gelukkig met al hetgeen waar ik mij door gecreveerd heb. En dan staan ze daar, worden ze nog boos omdat neef weet ik veel wie, een deel krijgt en die nietsnut die niets doet en de hele dag een schilderij maakt of een liedje zingt, die niet deugt, die krijgt nu mijn centen, stel u voor. Was het dan niet beter geweest om misschien ook iets meer een nietsnut te zijn, een beetje meer mens te zijn, in plaats van u kapot te werken voor schijn; want dat is het.
Een van mijn vrienden heeft hier ooit eens gezegd, op een van de avonden: “Een doodskleed heeft geen zakken”, en dat is waar, lieve mensen. Je mag multimiljonair zijn, je mag de baas zijn van weet ik wat, maar aan onze zijde kom je en heb je niets. Het is te zeggen: degene die in zijn leven geleefd heeft en van zijn leven iets goed heeft trachten te maken, door als mens betekenis te hebben voor zijn medemens, die getracht heeft de gave die hij van de Schepper heeft meegekregen om die te ontwikkelen en er iets zinnigs mee te doen, die komt wel bij ons met wat hij geleerd heeft en kan daarmee verder.
Maar zeer velen vergeten voor wat zij op aarde leven en denken dat het belangrijk is om materie zogezegd te bezitten. Maar wat bezit je werkelijk? In wezen bezit je alleen maar de zaken die je op het ogenblik gebruikt, en al het andere bezit je in wezen niet. Als ik een stuk zeep heb om mij te wassen, bezit ik dat stuk zeep zolang ik mij ermee was. Maar eens ik gewassen ben en mijn naaste heeft een stuk zeep nodig om zich te wassen, is het stuk zeep niet meer van mij maar van mijn naaste. Ik bezit enkel de kleding die ik aan heb, de 10 kostuums die misschien nog in mijn kast hangen, of voor de dames misschien de 50 kleedjes of tailleurtjes, die bezit je niet, die hangen daar, je hebt het idee dat je ze bezit. Maar ik heb nog geen enkele dame met 5 rokken en 30 pulls over elkaar zien lopen. Maar zeg eens eerlijk, hoe zou je je voelen als je die kleerkast niet zou hebben? Ja, de reclame zegt toch dat je voor elke moment van de dag iets anders nodig hebt. Je kunt ’s middags toch niet gaan lunchen in een blauwe trui en ’s avonds ook nog eens naar een restaurant gaan in diezelfde trui, dat gaat toch niet! De handige reclamejongens maken u toch wijs dat je er 10 maal beter en jonger uitziet, wanneer je dat truitje, gewassen in dat product, draagt. Want de kleuren zijn dan toch zo helder, en je bent er jong in. Ach, mensen vergeet het, vergeet het.
En daar wil ik zeggen: Al die zaken – en ik geef het misschien een beetje ludiek weer – gaan verdwijnen. En voor velen zal het effectief zijn dat in de kleerkast geen 30 tailleurs, of kostuums, of paar schoenen zullen staan of liggen, want het zal onmogelijk worden, de maatschappij zal andere behoeften hebben. Maar voor het zover is – en dan kom ik terug op hetgeen wat ik zojuist gezegd heb – voordat het zover is, zal er nog veel agressie zijn, zal er nog veel geweld zijn. En jullie hebben nu vanavond het grote voordeel dit op voorhand te kunnen weten, te beseffen. Je hebt het voordeel iets aangereikt te krijgen wat werkt, waar je iets mee kunt doen, en zo kun je voorkomen dat je het slachtoffer wordt van deze evolutie. Zo kun je maken dat je, als is het maar in een kleine omgeving, je daar niet alleen voor uzelf, maar voor diegenen die rondom u zijn, een rustpunt, een lichtpunt, een punt van harmonie kunt wezen.
Naar aanleiding van het ons afschermen voor geweld, er is ook geweld tussen kinderen. Hoe kun je kinderen aanleren om met geweld om te gaan? Ik neem aan dat die hints die u gegeven hebt dat dit niet altijd evident is om dat over te dragen naar kinderen toe.
Kijk, mijn vriend, er is ooit in de Amerikaanse maatschappij een kinderarts geweest – ik weet niet juist meer zeker hoe hij heet, ik dacht een zekere heer Spock, maar dat doet me denken aan ander zaken – en die Dr. Spock die schreef boeken over hoe je kinderen moest opvoeden. En één van de grote argumenten in zijn diklijvige boeken was dat geweld totaal uit de boze was. Tot op het ogenblik er op een zeker moment zo een klein pestjong die lieve man de duivel aandeed, dat hij onbeheerst werd en dat rotjoch een draai rond zijn oren verkocht, sindsdien is het kind braaf gebleven.
Kijk, wat ik wil zeggen is het volgende: Wat kinderen aangaat, ze hebben leiding nodig, ze hebben een consequentie nodig van de volwassenen. Wanneer een volwassene tegen het kind zegt: “Het is zo”, dan moet dat voor het kind zo zijn. Het kind is nog niet bij machte om zelf te onderscheiden wat hij eigenlijk mag, of wat hij eigenlijk niet mag, en de grote fout die in uw maatschappij gemaakt wordt is te denken dat door kinderen vrij te laten, door discipline af te schaffen dat je daardoor evenwichtige volwassenen krijgt; dit is de grootste flater die de maatschappij de laatste jaren gemaakt heeft.
Een kind in zijn ontwikkeling moet terug kunnen vallen op sterke figuren. Indien het de ouders niet zijn, eventueel grootouders, nonkels of tantes, het maakt niet uit. Maar een kind moet, wanneer het iets doet, beseffen dat wanneer het fout is dat er iets aan vastzit wat hij niet aangenaam vindt en dat dit ook gebeurt. Zo zal het kind zijn evenwichten kunnen ontwikkelen en zul je iemand krijgen die wanneer hij zijn pubertijd voorbij is, die als een evenwichtige persoonlijkheid in deze maatschappij staat. Een kind dat af en toe, wanneer het zaken doet die niet door de beugel kunnen, een tik op het achterste krijgt, zal daar zeker niet door misvormd worden in zijn geest. Hiermee wil ik niet zeggen dat ik predik voor geweld, verre van, maar het kind moet weten dat er een bepaalde grens is, wanneer die grens wordt overschreden dat er een straf is, en deze straf moet uitgevoerd worden, dat is belangrijk.
Het is ook belangrijk dat wanneer je als ouder een kind bijvoorbeeld een tik op de billen geeft of op zijn vingers, maakt niet uit, dat je op dat moment zelf niet razend bent, zelf niet enorm laat uitschijnen dat je uzelf niet in de hand hebt, want dan geef je een verkeerd signaal.
Het kind moet, als het enigszins kan, in de ouders personen zien waar het kan naar opkijken, waarvan het weet, als mijn vader of moeder zegt: Dat mag niet, dat het niet mag. Dat hij /zij het niet begrijpt waarom het niet mag, doet niet ter zake, dat is de fout die in de opvoeding nogal eens gemaakt wordt, men gaat willen uitleggen aan een kind waarom het niet mag. Het kind hoeft dat niet, vraagt dat zelfs niet, het kind vraagt zekerheid, vraagt bescherming, en wanneer de ouder zegt ‘dit mag niet’ omdat ik dit zeg als ouder, dat dit niet mag, is dit voor het opgroeiende kind meer dan voldoende.
Wanneer je op een bepaald ogenblik komt dat het kind verder vragen gaat stellen, kan er achteraf een gesprek volgen, maar dan zitten we meestal al in de volgende periode, in de pre-pubertijd of in de pubertijd, en dan kun je zeggen: Kijk, dit kan niet om die en die reden. Maar dan nog is het belangrijk dat wanneer er gesteld wordt: zo ga je u gedragen, dat ga je doen, dat dit stipt gebeurt. Want het kind zal steeds proberen de grens te verleggen, tot op een bepaald ogenblik dat het bij wijze van spreken in de afgrond duikelt, en dan moet het kind de zekerheid hebben dat het opgevangen kan worden. Het opvangen wil weer niet zeggen: Och arme, wat kom jij tegen; neen. Je plaatst hen voor een verantwoordelijkheid, wat zij ook gedaan hebben, en je stelt daar steeds tegenover iets dat de zaken terug moet herstellen.
Bijvoorbeeld wanneer je een puber hebt die in het verkeer iets doet wat niet mag, zoals tegenwoordig er nogal eens van alles uitgehaald wordt met tweewielers enz. Die kerel veroorzaakt een ongeluk, stel hem verantwoordelijk, laat hem de schade die hij, door zijn eigenzinnigheid, door het niet nakomen van hetgeen hij moest nakomen, heeft veroorzaakt, laat hem die volledig zelf herstellen. Al moet hij daarvoor gaan werken en heeft hij het daar moeilijk mee, dat maakt niet uit. Hij moet beseffen van: dit zijn de spelregels, dit is hoe ik mij te gedragen heb. En als je dat zo heel rigoureus volgt, dan zul je zien, krijg je evenwichtige kinderen. Krijg je kinderen die opgroeien in een evenwichtige gedachtewereld, die hun eigen grenzen kennen en die wanneer zij de volwassenheid gaan bereiken dan ook vanuit een evenwichtige zienswijze de wereld kunnen benaderen, hun eigen beeldvorming kunnen gaan maken, hun eigen ervaringen in de wereld gaan opdoen.
Agressie bij kinderen, het lijkt alsof dat serieus is toegenomen. Heeft dat te maken met de ontwikkeling van het kind zelf, of heeft het de maken met omgevingsinvloeden, sferen enz.?
Er zijn veel factoren die wij kunnen aanhalen waarom kinderen in sommige gevallen agressief zijn. Het is zo, omdat op dit ogenblik – en dat heb ik vanavond duidelijk gesteld – de wereld door een golf van geweld gaat, daar gaat het kind ook gevoelig voor zijn.
Een andere factor die voor kinderen ook zeer belangrijk is, is de externe beïnvloeding van alle mogelijke zaken die zij nu te zien krijgen, maar eigenlijk niet kunnen plaatsen of verwerken. We zien al heel vroeg dat kinderen naar tv kijken en films kijken enz. Volwassenen denken te vaak dat een kind begrijpt en kan plaatsen wat het ziet en wat er gebeurt; dit is fout. Het kind kan dat niet. Maar het kind gaat wanneer er bij herhaling steeds weer dezelfde agressie of hetzelfde geweld ziet, dit in zich opnemen en als een norm beschouwen, met alle gevolgen van dien. Daardoor krijg je regelmatig dat kleine kinderen met een regelmaat soms zeer wreed uit de hoek kunnen komen.
Een ander fenomeen dat ook zeer sterk invloed heeft op de ontwikkeling en de agressie, is de voeding. Wanneer een kind in deze maatschappij veel te veel pulpvoeding krijgt, daarmee bedoel ik voeding die aangeprezen wordt omdat het toch voor het kind zo belangrijk is, maar vooral omdat de industrie er veel aan verdient, dan krijg je dat het kind meestal te veel scheikundige zoetstoffen en van alles binnen krijgt. Dit heeft een invloed op het hele endocrien systeem, waardoor er onevenwichten ontstaan, waardoor er storingen ontstaan op het doorgeven van impulsen enz. Met als gevolg dat er onbeheerstheden bij een kind kunnen naar voor treden. Dit kunnen verkeerde reacties zijn en zo verder. Dus je hebt op het ogenblik zeer vele facetten die invloed kunnen hebben op het kind.
Daarbij moeten we nog stellen dat in stedelijke gebieden, vooral de grootstedelijke agglomeraties, zeer veel kinderen een lucht inademen die te veel zware metalen bevat. Deze zware metalen, bijvoorbeeld lood, kwik, cadmium enz., noem maar op, gaan er ook voor zorgen dat de celontwikkeling bij het kind verstoord wordt, dat de bloedsamenstelling zich iets wijzigt. Met als gevolg dat je enerzijds kinderen krijgt die moeilijkheden hebben met concentratie, anderzijds soms kinderen kunt hebben die eigenlijk onhandelbaar worden, agressief worden.
Kijk, dit zijn allemaal zaken die uw maatschappij zelf heeft gecreëerd, omdat ze in deze luxe, in dit soort wereld wil leven, en dan moet je toch niet verschieten dat de aarde zelf beslist of vindt dat het genoeg is geweest, dat die aarde zich begint te roeren en tracht zaken te herstellen en dat via alles wat er gebeurt uiteindelijk misschien op deze planeet er terug een evenwicht kan komen tussen leven en welzijn en mogelijk bewustwording van de bewoners.
Mijn lieve mensen, wanneer je na een avond als deze, dit allemaal eens overdenkt, tracht gewoon, en dat is eigenlijk heel simpel, te beseffen: ik leef in een wereld en die wereld is mijn verantwoordelijkheid en daarom zal ik trachten, volgens mijn aanvoelen, volgens mijn kunnen, mij zo harmonisch mogelijk in die wereld te gedragen, dit ten opzichte van de mens rondom u, maar ook ten opzichte van de ganse natuur, van de ganse planeet. En daar bedoel ik heus niet mee: ik zal zeker geen papiertje meer in het bos laten vallen, verre van, zoiets is niet nodig.
Wat ik hier mee bedoel is: tracht gewoon de eenheid aan te voelen, want uiteindelijk, de mens is een onafscheidelijk deel van de natuur, van deze planeet, van deze moeder aarde. En wanneer langzaam maar zeker er meer mensen komen die beseffen dat zij een verantwoordelijkheid dragen ten opzichte van deze aarde, dat zij een verantwoordelijkheid dragen ten opzichte van de medemens, dan zullen we zien dat alle veranderingen die komen heus niet zo erg zijn, dat je gerust kunt leven zonder al dat moderne comfort, dat je gerust kunt leven in een wereld die simpeler is, dat je heus geen auto hoeft te hebben, maar dat wanneer je je in harmonie voelt met de natuur, met de benewagen ook heel ver kunt komen. En wanneer je beseft dat de handen in elkaar slaan en er voor elkaar zijn, zonder van elkaar iets te eisen, zonder iets terug te verlangen, maar te geven omdat je beseft dat ieder mens rondom u in dat ganse geheel zijn plaats heeft, zijn belangrijkheid heeft. Dan zal je zien dat gans deze overgang die Aquarius teweegbrengt, voor u een wereld inhouden van schittering en rijkdom, niet op materieel gebied, daar ben je toch niks mee, maar wel op geestelijk gebied, en dat is een waarde die je meedraagt in de eeuwigheid van het bestaan. Want die korte periode dat je als mens in deze verpakking rondloopt, ach ja, het is een leerschool, de ene keer soms wat gemakkelijker en de andere keer weer wat moeilijker. Maar uiteindelijk laat je die verpakking achter en je maakt je ook niet meer druk over wat ze doen met de oude kleding die je weggedaan hebt. Maar wat wel belangrijk is, is hetgeen wat je hier, terwijl je die verpakking had, hebt kunnen leren, hebt kunnen betekenen, dat neem je mee en daar kom je in uw bestaan een heel eind verder mee.
En hiermee wil ik dan de avond afsluiten. Het is een gewoonte om, voor ik het medium vrijgeef, een korte meditatie te houden en ik wil dit ook deze avond doen.
Laat ons even mediteren over harmonie, over geluk, om het onderwerp dat we deze avond behandeld hebben met een positieve noot te beëindigen.
Meditatie: Harmonie met de aarde
Vergeet even, lieve mensen, dat je individuen bent. Vergeet even wat er nog allemaal op jullie programma staat voor de komende tijd. Voel u even één met al degenen die hier in deze ruimte aanwezig zijn. Vergeet even dat je man of vrouw bent, vergeet even dat je jong of oud bent. Besef: “ik besta”, “ik ben”, samen met al diegenen die hier zitten vorm ik één geheel, één kracht. Samen met alles wat hier is, behoren wij als een geheel tot de moeder aarde, tot deze planeet, deze blauwe planeet, met al haar kracht, met al haar levendigheid.
En deze moeder aarde op haar beurt is een heel kleine lichtende plek in die kosmos. En wanneer we die kosmos bekijken, met die moeder aarde daarin, dan zien we een mooi lichtend en krachtig geheel, we zien hoe alles in elkaar past, we zien hoe we daar deel van zijn. Al die krachten vloeien samen, vormen één zuil van licht, één veld van harmonie, en dit alles wervelt door deze kosmos.
Deze kracht, een kracht die we de naam hebben gegeven van de Schepper, de Vader, de God, ach, we hebben er al zoveel namen aan trachten te geven, maar in onze beperktheid kunnen we beter, in plaats van ons op een naam te fixeren, trachten te ondergaan, trachten aan te voelen, de kracht, de harmonie, de eenheid die we nu beleven, we zijn één. We zijn één deel, één harmonie, één geheel, de Vader is in ons, de Vader is met ons, wij zijn onafscheidelijk. Deze kracht, deze harmonie, geeft ons een gevoel van geluk, van sterkte, en dit gevoel laten we vrij, geven we weg aan al degenen die op dit ogenblik zoekende zijn naar kracht, naar licht, naar liefde. We laten het gewoon vloeien, we nemen het gewoon in ons op, we schenken hen, zoals het ons is geschonken, deze kracht, deze harmonie, dit licht, en zo helpen we beetje bij beetje moeder aarde om haar te herstellen van alles wat er de laatste tijd fout is gegaan. Zo helpen we de kosmos om haar evenwichtswetten te laten voltrekken, zo helpen we ieder die zoekende is naar het licht, zo brengen we de harmonie, waarvan we allen hier deel zijn, over aan ieder die ook maar een klein beetje tracht het licht in zich te ontdekken.
En zo bouwen we vanuit deze kracht, vanuit deze Schepper, langzaam maar zeker de mogelijkheden op om de krachten, om de oneindige mogelijkheden die de nieuwe heerser in zich draagt, op deze planeet, op deze moeder aarde te bevestigen. En zo is deze groep, en ieder van deze groep, een beetje het fundament, de basis, van het nieuwe dat zich aankondigt, dat zich ontwikkelt, het nieuwe dat de mens ertoe in staat zal stellen om voor de ander te leven, van kracht te geven, van licht te geven, van de wereld een harmonie te schenken zoals op deze aarde nog nooit gezien is geweest.
En in naam van al degenen die deze avond van dit gebeuren, de kracht en het licht hebben mogen ontvangen, dank ik u. En ook gij, o Vader, dank ik, omdat wij deel mogen zijn van uw grote plan, en dat wij daar de uitvoering van mogen mee volmaken, daarvoor danken wij. Deze kracht zij bevestigd.
Zo, mijn lieve vrienden, ik denk dat ik voor vanavond mijn taak heb volbracht. Ik hoop dat van hetgeen hier vanavond door mij is gebracht, en niet enkel door mij, maar door de vele broeders die mee geïnspireerd hebben, dat dit voor elk van jullie een aanzet mag wezen om zich vanaf nu een klein beetje, een heel klein beetje, anders in deze maatschappij te bewegen. Dat heel kleine beetje zal voldoende zijn om heel veel licht, kracht en harmonie op deze aarde te brengen.
Onze dank nogmaals voor jullie medewerking, er rest mij niets meer dan jullie nog een gezegende huisgang toe te wensen en in de komende maanden en jaren veel harmonie, vrede en rust.