Harmonie en verdraagzaamheid

21 mei 2004

Aan het begin van deze bijeenkomst is het de gewoonte dat wij u mededelen, dat wij, sprekers van deze groep, niet alwetend noch onfeilbaar zijn en dat u over het gebrachte dient na te denken. Mag ik u vragen welk onderwerp u voor vanavond voorzien heeft?

Het onderwerp voor vanavond, broeder, is: Harmonie en Verdraagzaamheid.

Wanneer we spreken over verdraagzaamheid, dan hoort daar ook harmonie bij. In deze maatschappij op het ogenblik kun je zeggen, dat in vele gevallen de harmonie tussen de mensen ver zoek is en dat verdraagzaamheid behoort tot het verleden. Nochtans, om uw maatschappij te laten functioneren op een goede basis, is het eigenlijk essentieel dat de mensen elkaar verstaan. En wanneer kun je elkaar verstaan? Op het ogenblik dat je op zijn minst een vorm van verdraagzaamheid in u draagt.

U leeft met velen samen en dat houdt in dat u vele verschillende meningen, vele verschillende denkrichtingen en zo verder hebt. Op het ogenblik dat je ervan uitgaat dat hetgeen wat u denkt enkel en alleen het juiste is, dan kun je zeggen dat verdraagzaamheid ver zoek zal zijn. Want dan ga je, zoals het tegenwoordig nogal op veel plaatsen gebeurt, de anderen trachten de wet te spellen en trachten te verplichten te leven zoals jij vindt dat correct of juist is. Uiteraard vind je dan ook geen harmonie. Want wanneer een mens een ander gaat verplichten te leven volgens zijn zienswijzen of denkbeelden, dan krijg je gewoonweg een anti. Een anti die zich zeer sterk zal opbouwen en waar dan weer alle mogelijke andere facetten deel van gaan maken, zodat je heel snel een maatschappij krijgt zoals de huidige. Een maatschappij die gesteund is op: hoe kunnen we eigenlijk mekaar het meest de duivel aan doen? Dit klinkt misschien een beetje cru, maar kijk eens rondom u, zie eens hoe u leeft.

Wanneer we nog maar vijftig jaar teruggaan, dan zien we dat de mens zijn problemen zelf trachtte op te lossen, dat er nog een soort buurtschap was waar men elkaar trachtte te helpen. En als er problemen waren, dan kon het wel eens zijn dat er op de vuist werd gegaan, maar naderhand werd het meestal beklonken door een pint en kwam men terug overeen. Tegenwoordig bestaan die mogelijkheden blijkbaar niet meer. Wanneer ik het niet eens ben met u, dan zal ik maar via de rechtbank gaan en een ander dus over u laten oordelen. Dit is het meest waanzinnige dat een mens kan doen. Want uiteraard, zo kom je niet tot de idee: is er een mogelijkheid dat wij toch ergens overeen komen? Nee, je wordt gestimuleerd om de onenigheid nog verder te vergroten. En je gaat een harmonie die er zou moeten kunnen zijn tussen de mensen, gewoon afhankelijk maken van wetten die dan weer gebaseerd zijn op alle mogelijke strijdelementen om een bepaalde rangorde in de maatschappij te kunnen hanteren.

Daarom, beste mensen, is het een noodzaak dat je langzaam maar zeker van de huidige tendensen u wat distantieert. Dat je gewoon tracht vanuit uzelf zo harmonisch mogelijk te leven. En een van de punten om in harmonie te leven is: al te beginnen met uzelf te aanvaarden zoals je bent. Dit klinkt misschien eigenaardig. Maar is het niet zo dat de meesten onder ons met zichzelf nogal veel problemen hebben? En omdat zij moeilijk kunnen aanvaarden dat zij zo of zo zijn, en zeker wanneer we dan gaan kijken naar de mogelijkheden die je hebt, die je dan meestal gaat vergelijken met anderen, en dan in een positie komt dat je de ander gaat benijden omdat je de illusie hebt dat hij of zij misschien meer kan, meer weet of even schonere ogen heeft, wel, die zaken leiden ertoe dat de disharmonie groter wordt.

Daarom, als we over harmonie praten, zou ik willen stellen: begin eerst met uzelf te aanvaarden. Begin met eens op te sommen, niet wat u volgens uw denken aan tekorten hebt, maar begin eens op te sommen waarvan u overtuigd bent wat u hebt. Begin een keer voor uzelf te zeggen over welke capaciteit u beschikt, welke mogelijkheden u hebt. En dan zult u zien dat u eigenlijk over heel veel mogelijkheden, capaciteiten en bezittingen beschikt ten opzichte van de anderen rondom u. Begin daar even met te werken. Begin tevreden te zijn met de situatie waarin je zit. Doordat je dat doet, ga je naar de buitenwereld een positief signaal uitzenden. En dat is belangrijk. Misschien in de eerste instantie nog een beetje onbewust, omdat de meesten onder u waarschijnlijk niet zozeer op de hoogte zijn hoe gedachtekracht werkt. Maar dit is bijzaak. Op het ogenblik dat u vrede in uzelf vindt, aanvaarding van wie u bent, en u straalt dit gewoon uit omdat u op dat terrein gelukkig bent, dan gaat u ook automatisch in harmonie komen met degenen die zo denken en die ook zo wensen te leven. Want daar zie je dan de wet van communicerende vaten optreden. Je vult mekaar aan. En rapper dan je denkt, krijg je rondom u mensen die ongeveer hetzelfde denken, hetzelfde van handelen en zo verder doen. En zo kun je vertrekken van een eerste harmonisch gegeven.

Vervolgens kunnen we zeggen dat wanneer je verder kunt een luisterend oor zijn, ook voor diegenen waarvan je zegt: Kijk, dit is eigenlijk nu niet echt mijn ding. Het kan zijn dat het mensen zijn die behoren tot een andere religie of een andere cultuur, het maakt niet uit. Maar in plaats, zoals op het ogenblik meestal er een verwerping is wanneer je niet behoort tot dezelfde groep, in plaats daarvan, tracht een keer gewoon te luisteren, te horen, te zien wat die mensen te zeggen hebben, wat die mensen naar voor brengen. Je hoeft daarom daar niet mee akkoord te gaan. Je hebt het volste recht van te zeggen: Kijk, mijn vriend, dit vind ik allemaal zeer mooi, maar het is niet mijn ding. Maar ik geef u de vrijheid van zo te leven en te handelen. Op dat moment creëert u ook weer een harmonie. Een harmonie die veel verdere impact heeft dan dat u denkt. Want doordat u kunt zeggen tegen de anderen: U mag van mij doen en leven zoals jij gewoon bent, ondanks het feit dat het niet mijn ding is, maak je dat de andere ook door jou beïnvloedt zal worden en min of meer ook deze harmonie zal voelen en aanvaarden. Daar waar bij een verwerping er weer een strijd zal ontstaan. En zo kunnen we vele punten aanhalen.

Maar als je met dit begint, dan zul je zien, dan zal in deze tijd reeds zeer veel rondom u wijzigen. Je zult zien dat je plots veel meer mensen rondom u krijgt die u genegen zijn. Je zult zien dat veel meer zaken vlot gaan lopen. Omdat u gewoonweg in harmonie komt met alles wat rondom u is. En natuurlijk, vanuit deze harmonie kunnen we spreken over verdraagzaamheid.

Verdraagzaamheid wil niet zeggen dat je u maar van ’s morgens tot ’s avonds op uw hoofd moet laten zitten. Dat is geen verdraagzaamheid. Verdraagzaamheid betekent gewoon aanvaarden dat een ander anders is dan jou. En hem daarvoor niet verwerpen. Dat is een vorm van verdraagzaamheid. Verdraagzaamheid is niet, bijvoorbeeld, iemand besteelt u en dat u zegt: Oké, doe maar. Dat is geen verdraagzaamheid. Je kunt wel zeggen, wanneer deze persoon die u bestolen heeft en je zou hem toevallig ontmoeten en het weten, kun je hem uw mening geven. Je kunt ook gewoon de eis stellen van: ik wil dat dit hier rechtgezet wordt. Maar zeker niet, bijvoorbeeld, de toelating geven voor een tweede of een derde maal.

Kijk, zelfs in jullie christelijke wereld is het voorbeeld van verdraagzaamheid reeds zeer vroeg te vinden. Als je gaat kijken in uw evangelie, dan vind je dat Jezus eenmaal op zijn kaak liet slagen. De tweede maal heeft hij het niet meer aanvaard, in die zin dat hij dan wel de zweep heeft genomen en er zelf heeft op losgeslagen. Ach, wees daar niet een beetje te veel van verschoten. Dit is hetgeen wat gebeurde. Jezus was echt niet die brave jongen die hem maar klop liet geven. Hij kon wel degelijk aanvaarden dat men naar hem reageerde, maar verdraagzaamheid kent ook zijn grenzen.

Op het ogenblik dat je ziet dat er misbruik wordt gemaakt van hetgeen wat jij naar de andere toe uitstraalt, heb je het volste recht als dusdanig de zaak op punt te zetten. Zonder dat je natuurlijk gaat zeggen: Je hebt mij hier een draai rond mijn oren gegeven, nu geef ik er u twintig terug. Dat is geen verdraagzaamheid. Maar wanneer dat je bijvoorbeeld twee draaien rond uw oren gekregen hebt, heb je het volste recht u te verdedigen en de andere een uppercut te verkopen, zodat hij u niet meer rond uw oren kan slagen. Dit is ook verdraagzaamheid. En misschien zelfs een beginnende vorm van harmonie. Want hierdoor zal degene die dacht dat hij boven u stond en onaantastbaar was, misschien gaan nadenken dat er in zijn denkwereld en zijn opvatting iets fout loopt. En daardoor misschien eventjes zijn houding veranderen. Waardoor het mogelijk is dat er een wisselwerking ontstaat die dan op basis misschien eerst van een beetje angst, maar later misschien van harmonie is gebaseerd.

Ik hoop dat iedereen nog mee is, dat niemand in slaap is gevallen. Zijn er soms mensen die hier al iets aan willen toevoegen of die een dringende vraag hebben?

Vragen

Ja broeder, is het wel verstandig om geweld met geweld te beantwoorden?

Ach, het is niet verstandig om geweld met geweld te beantwoorden en ik wil hier zeker geen pleidooi houden voor een boksmatch, maar op het ogenblik dat u zo in het nauw gedreven bent dat er maar één uitweg is, dan te reageren, is het misschien wel op dat ogenblik verstandig. Het is niet verstandig van zelf met het feit te beginnen van ik zal mij hier eens gaan verdedigen met geweld.

Ik haal dit voorbeeld maar aan als voorbeeld hoe ver verdraagzaamheid kan gaan. Het beste zou natuurlijk kunnen zijn dat wanneer je aangevallen wordt, de handigheid en de lenigheid bezit om de aanval als het ware te pareren, waardoor dat de andere gewoon u niet kan raken. Maar niet iedereen is zo geoefend om dit te voorkomen. Dus wanneer je niet anders kunt, dan is het toegelaten even, maar het is zoals ik zei, je moet dan geen vijftig slagen geven, maar even te zorgen dat de tegenpartij u niet verder kan lastigvallen. Is dit voldoende?

Ja, dank u broeder.

Dus je moet hier allemaal niet op de vuist met elkaar gaan, omdat je vindt dat je eens uit moet proberen hoe ver verdraagzaamheid kan gaan. Dit is zeker niet de bedoeling. Wanneer je gewoon via gesprek, houding of eender wat kunt voorkomen dat er ook maar enig geweld is, is dit natuurlijk veel beter. Maar, zoals ik al zei, niet iedereen is in staat zo een kracht uit te stralen, dat degene die geweld wilt gebruiken geen geweld zal gebruiken.

Theoretisch kunnen we zeggen, iedere mens is bij machten via zijn gedachten, wanneer deze in evenwicht zijn, een geordende impuls uit te sturen die zo krachtig is, dat degene die geweld wil gebruiken er zelfs niet in slaagt. Er zijn zelfs gevallen bekend van mensen die erin geslaagd zijn via gewoon een gedachtekracht, iemand die hen met een pistool bedreigde en een schot loste, de kogel te laten afwijken. Dit is mogelijk en de praktijkvoorbeelden bestaan. Doch, als je daar niet in geoefend bent, beste mensen, zou ik het toch niet proberen. Want het zou wel eens kunnen zijn, dat men een stukje metaal uit je lichaam moet verwijderen dan.

Zo, na de vechtpartijen, zijn er nog dringende vragen? Blijkbaar is men hier zeer harmonisch in wat de stilte aangaat. Ja, je ziet, dat is ook harmonie, nietwaar? Waar iedereen zwijgt, heerst er rust. En vanuit die rust kan er een kracht ontstaan, waardoor je dan weer de juiste ingesteldheid krijgt om de juiste vragen te stellen. Het is maar hoe je het benadert.

Nu kijk, in deze tijd waarin we leven, is het misschien wel handig dat je harmonie een beetje in het vaandel gaat schrijven. En dan denk ik zeker niet, zoals sommigen onder u soms denken als ze het woord harmonie horen, aan die heren die met blinkende instrumenten langs de straat lopen lawaai te maken. Dat is ook natuurlijk in uw contreien een harmonie. Nee, dan denk ik meer op het ogenblik dat je gewoon vanuit uzelf voor de anderen een betekenis kunt hebben. Een betekenis dat kan zijn gewoon door kleine zaken. Iemand die je helpt. Of gewoon een vriendelijk woord. Er zijn zoveel mogelijkheden in uw maatschappij, beste vrienden, die je kunt doen, waar je eigenlijk niet moet over nadenken, maar die normaal spontaan zouden moeten behoren tot uw dagelijkse geplogenheden.

Wanneer bijvoorbeeld de houding van de meeste chauffeurs een beetje harmonischer zou zijn, dan zou je om te beginnen in deze maatschappij veel minder zware accidenten hebben en ook, neem het gerust van mij aan, veel minder files. Want hoe komt het dat alles toch zo in de knoop loopt? Heel simpel. 99% van de chauffeurs, behalve degenen die hier aanwezig zijn, dat begrijpt u wel, denken disharmonisch. Zij denken alleen maar aan het feit, ik moet van A naar B en zo snel mogelijk en iedereen moet uit mijn weg blijven. Dat is eigenlijk hetgeen wat gebeurt. Maar wanneer dat iedereen dat denkt, zoals het meestal op de weg aan toe gaat, ja, dan loop je mekaar, of beter gezegd, dan rij je mekaar voor de wielen. Met als gevolg dat je gespannen, gestresseerd, nerveus wordt en sommigen nogal eens zeer snel agressief. Daardoor krijg je dat je op een bepaald ogenblik zeer snel gaat rijden, waardoor dat iedereen veel dichter bij mekaar komt en automatisch gaat het verkeer stilvallen. Want hoe sneller je rijdt, hoe rapper je stilstaat.

Mensen begrijpen niet dat wanneer men allemaal rustig zou rijden en iedereen gewoon zijn weg laten vervolgen, zonder de kunst te beoefenen van ik snijd de pas af of ik doe dit of dat. Nee, wanneer je allemaal rustig naar uw plaats zou rijden, dan zou er veel vlotter verkeer zijn en zou er ook veel minder file zijn. En natuurlijk veel minder blikschade. Maar dat vraagt een totale mentaliteitswijziging. Dat vraagt de idee van: ik ben niet alleen op de baan, de andere heeft ook het recht van te rijden. Waar men nu denkt mijn auto is mijn vrijheid en iedereen moet uit de weg. Met als gevolg dat je dan samen rustig naast mekaar stilstaat en zo kun je misschien nieuwe contacten leggen en eventueel tot een harmonie komen. Wie weet?

Soms denk ik wel dat op sommige plaatsen de stilstaande file een moderne vorm van harmonie is, vooral als ze allemaal op hun claxon beginnen drukken. Maar goed, ook het moderne verkeer is een heel goede leerschool voor verdraagzaamheid. Zeker wanneer dat je van de baan gereden wordt door iemand waarvan je denkt die sterker of beter uitgerust is dan u. Dan ben je allicht zeer snel verdraagzaam daartegenover. Alhoewel dat dat niet de juiste vorm van verdraagzaamheid is natuurlijk.

Je kunt veel beter in het verkeer een heer spelen en gewoon trachten zo rustig mogelijk iedereen zijn weg te laten gaan. Ach, en is het nu echt zo erg wanneer eens iemand u voorbij rijdt? Is het nu echt zo erg wanneer eens iemand een fout maakt omdat hij verstrooid is en u toevallig uw voorrang afpakt? Moet je daarvoor direct alle duivels uit de hel aanroepen? Nee toch? Hebt u zelf als chauffeur nog nooit zo’n dwaasheden begaan? Ik denk dat iedereen dat tegenkomt. Je bent uiteindelijk een mens. En een mens begaat heel gemakkelijk daarin wat fouten. Maar goed, in het verkeer is blijkbaar alles in een andere proportie. En daardoor kom je tot deze moderne toestanden. Maar goed, aan onze zijde hebben we daar nu niet zoveel last van.

Verder vinden we het belangrijk dat vooral in deze tijd de mens zoveel mogelijk met elkaar omgaat, communiceert. En daar bedoel ik niet mee zoals de moderne vorm van we gaan achter een beeldscherm zitten en dan gaan we maar een keer tateren met iemand anders. Dat is nu de beste vorm van disharmonie die je kunt creëren. Omdat je eerstens geen echt contact hebt met degene waarmee je bezig bent. En omdat het via alle mogelijke elektronische zaken gaat die totaal de menselijkheid ontkennen. Langzaam maar zeker zul je wel opmerken dat vele van deze zaken, die nu eigenlijk een belangrijk deel van de bevolking bezighouden, terug op achteruit zullen gaan, of op terugweg zullen gaan. Omdat juist door die onmenselijkheid die daarin zit, je geen vorm van harmonie meer kunt krijgen. In vele gevallen zelfs krijg je daar vormen van disharmonie, zonder dat je het beseft.

Het is belangrijk dat mensen met elkaar praten. Want door te praten wisselen zij gedachten uit, niet alleen met woorden, maar ook met gevoelens en zo verder. Daardoor kunnen zij veel gemakkelijker een sfeer opbouwen die inhoudt dat zij mekaar beter leren kennen. Dat is één, en dat is belangrijk. En dat zij ook veel gemakkelijker de signalen van elkaar gaan verstaan. En zo krijg je, wanneer meerderen dat terug gaan doen, dat je terug een wisselwerking krijgt van mogelijkheden, die op het ogenblik aan deze maatschappij voorbij gaan.

Want door uw moderne manier van leven, die tot en met disharmonisch is, zie je steeds meer mensen in eenzaamheid wegkwijnen. Oh, ik weet het wel, het is in deze maatschappij heel verdraagzaam iemand die alleen is en wat ouder en niet op zich kan passen, ergens in een instelling te steken en met staatssubsidie langzaam te laten sterven. Dit is een zeer verdraagzame vorm. Maar neen mensen, zo gaat het niet. Dat is niet de bedoeling. De bedoeling is dat een mens die op aarde is een cyclus als het ware doorloopt, leert omgaan met de ander, met de medemens, daaruit veel zaken leert. En uiteindelijk ook leert aanvaarden dat anderen hem kunnen helpen. Want dit is ook een groot probleem. Veel mensen wensen niet te aanvaarden dat anderen hen kunnen helpen. Zij vinden dat het moet kunnen zonder.

Maar lieve mensen, u vergeet één ding. U hebt gekozen voor een incarnatie in een menselijke vorm. Maar een menselijke vorm, vergeet dat niet, een menselijk lichaam, is eigenlijk een zoogdier, een zoogdier dat een kuddedier is. U behoort nu eenmaal niet tot een ras dat uit eenzaten bestaat. En dat wordt te weinig beseft. Oh, ik weet het wel, in de geschiedenis vind je af en toe wel hier of daar een kluizenaar die dan tot heilige wordt benoemd. Maar heus, dat zijn uitzonderingen. En de meeste kluizenaars hebben ofwel een leven geleid waarvan men niet weet hoe het juist in mekaar zat, want anders hadden ze geweten dat hij geen kluizenaar was, ofwel was de kluizenaar zo in afwijking met de norm, dat hij helemaal qua menselijk lichaam er weinig of geen lering heeft uitgetrokken. Dus ik zou u niet direct aanraden als eenzaat in de woestijn of in het hooggebergte te gaan wonen.

Nee, het is belangrijk, en zeker als je de fundamenten van mens-zijn wilt doorgronden, en als je de leerscholen waarvoor je geest geïncarneerd is, wilt meemaken, dat je beseft dat je behoort tot een kudde. Een kudde van mensen. Mag je niet vergeten. Je hoort daarbij. En een kudde kan maar functioneren, en bekijk dit gewoon in de natuur, in zoverre dat je nog natuur en wildernis hebt, maar een kudde kan enkel functioneren op het ogenblik dat er een harmonie binnen die kudde heerst.

Sommige harmonieën zijn wel gebaseerd op bepaalde, laat ons zeggen, eh, ja, standen, maar goed, je leert daaruit. Maar op het ogenblik dat er geen harmonie meer is, zoals je hier vooral in uw westerse wereld aantreft, dan krijg je chaos, disharmonie. Dan krijg je mensen die niets anders doen, zoals ik reeds in het begin van deze avond gezegd heb, van mekaar de duivel aan te doen. Ja, en het is zo op het ogenblik, de duivel heeft het heel gemakkelijk, hij moet helemaal niet meer werken, de mensen doen het allemaal gratis voor hem. Vroeger had hij nog moeite om zieltjes te vinden, en moest hij nog van alles beloven, dat is al lang voorbij. Op het ogenblik kan hij gewoon van op afstand bekijken wie hij binnenhaalt. Maar goed, zo zit je eenmaal in mekaar in het Westen. En op het ogenblik dat je gaat beseffen van: kijk, wij moeten samen iets kunnen doen. En zeker op het ogenblik dat je kunt aanvaarden van: het zou wel eens kunnen zijn dat ik een ander nodig heb, en ik durf dat, daar voor uit te komen, ik durf hulp te vragen. Dan creëer je al een sfeer waarin harmonie wel degelijk mogelijk is. Maar ook, ja, als je hulp vraagt, moet je toch wel ergens verdraagzaam zijn. Want je kunt moeilijk hulp vragen en gaan zeggen: Ja, maar het moet zo of zo.

Stel je voor, je hebt een auto nodig. En je weet, je gebuur heeft een wagen, en je gaat er naartoe. En je vraagt de auto, en hij zegt: Ja, neem hem maar. En daar staat bijvoorbeeld, ja, laat ons zeggen, wat is er nogal in deze tijd, modern, een 2pk’tje, zo’n paardje. En je zegt: Nee, dat moet ik niet hebben hoor, je moet mij een Mercedes geven. Nou ja, dan moet je er niet van verschieten dat er iets misgaat. Op het ogenblik dat je hulp vraagt, aanvaard de hulp zoals je ze krijgt. En dan zul je zien, bouw je ook weer een sterke harmonie op. En zo zul je ook opmerken, dat degene die u helpt, in vele gevallen een zeer hoge vorm van verdraagzaamheid ten toon spreidt, om eventueel degene die hulp nodig heeft, op zijn wijze te helpen, dat hij er het verste mee komt.

En zo zie je maar, dat je harmonie en verdraagzaamheid, dat dat eigenlijk twee pijlers zijn van hetzelfde gebouw. Iemand die niet harmonisch is, is ook niet verdraagzaam. En iemand die niet verdraagzaam is, zal ook niet harmonisch zijn. Het ene kan niet zonder het andere. En wanneer we allemaal één voor één proberen van de idee van verdraagzaamheid ietsjes meer uit te dragen en tegelijkertijd positiviteit uit te stralen naar de ander. Niet steeds te kijken, wat doet de ander verkeerd? En zeker niet te kijken, wat doe ik allemaal goed? Maar gewoon elkaar te nemen zoals je bent. Ach, beste mensen, dan zal je zien, zal de wereld rondom u zeer snel veranderen. En zal de wereld veel mooier zijn. Zelfs het gras zal dan groener zijn dan dat je gewoon bent. Want de mens beseft niet, dat de kleuring die hij ziet van de wereld, nogal eens afhangt van zijn eigen houding naar zijn wereld toe. Uw uitstraling, daar reageert de wereld op. Of heb je nog nooit opgemerkt, dat er mensen zijn, die blijkbaar altijd het positieve aantrekken? Dat er mensen zijn, die blijkbaar altijd geluk hebben? Tegenover mensen waarvan je weet, dat zijn echte pechvogels. Daar loopt alles fout. Ook dit hangt in vele gevallen samen met uw ingesteldheid.

Wanneer je kunt aanvaarden dat de weg die je wandelt de goede is. En dat je op die weg gewoon probeert harmonisch te zijn met alles wat je tegenkomt. Dat je gewoon probeert verdraagzaam te zijn ten opzichte van alle gebeurtenissen. Ja, dan ga je opmerken, dat de wereld nog zo slecht niet is. Maar degene die dat niet doet, degene die zich steeds op zijn teen getrapt voelt, degene die vindt dat hij steeds te kort is gedaan, dat de ander toch zo onverdraagzaam is, ja, die ziet het altijd regenen, die heeft altijd onweer. En zelfs als de zon dan eens doorbreekt, dan ziet hij ze niet. Want dan denkt hij: wie zit daarachter, welke toer wil men me nu draaien? Waar de ander gewoon, wanneer er door een regenbui maar één sprietje zon valt, zich gelukkig voelt en de wereld prijst dat de zon weeral schijnt.

Het is maar, beste mensen, hoe je dit aanpakt. Het is maar hoe je uw medemens ziet. Zie je uw medemens als evenwaardig, als uw broeder of uw zuster, om het zo uit te drukken, of met het nieuwe woord dat in is: uw verwanten? En als je dan vertrekt van het feit: naar mijn verwanten doe ik niets dat ik niet zou willen dat ik zou tegenkomen, dat ik niet goed zou vinden. Maar doe ik alleen zaken die ik zelf goed vind, die ik graag zou hebben dat ook anderen naar mij eventueel delen of doen, dan zal je zien, dan verandert uw wereld. Maar op het ogenblik dat u zich stoort aan de ander, dat je vindt dat de andere toch een veel te grote wagen heeft, of een veel te groot huis, of een te mooi gezicht, of een te volle kleerkast, of een loon dat eigenlijk niet, volgens jou, zou mogen kunnen. Ach, het is de dagelijkse gedachtegang van miljoenen mensen. Dan ben je maar een beetje onverdraagzaam, nietwaar, en een beetje disharmonisch.

Maar gezien dat deze voorbeelden die ik nu aanhaal, continu de wereld rondgaan, 24 uur op 24, en steeds maar versterkt worden door alle mogelijke middelen, want vergeet niet, de maatschappij van haaien is erop uit van zoveel mogelijk buiten binnen te halen, ja, dan moet je toch niet verschieten dat het u slecht gaat, en dat je vindt dat je te kort hebt. En dat er veel verkeerd gedaan wordt. U bent verdraaid in harmonie met al die zaken. Dus laat het los, vergeet het. Deel hetgeen wat u hebt met de ander, vrijelijk, mild, en u zult zien, hoe meer u deelt, hoe meer u een harmonie vormt met de ander, en hoe minder u het woord ‘ik’ zegt, of ‘het mijne’, hoe meer en hoe rijker u zult zijn ten opzichte van degene die zegt: Het is van mij, iedereen moet eraf blijven, die kan de illusie koesteren van veel nullen op een bankrekening te hebben staan, maar in wezen zal hij de armste mens zijn die er rondloopt. Want iemand die één euro heeft en deze deelt, zal een gelukkig mens zijn. Iemand die een miljoen euro heeft en die wilt vasthouden, zal creveren in zijn disharmonie. En wanneer hij dan nog geluk heeft, dat juist de beurs een beetje tegengaat, dan krijgt hij er nog een boel maagzweren bij.

Het is allemaal maar hoe u uw wereld benadert. U hebt de vrije keuze. Ach, u hoeft met mij niet akkoord te zijn, hoor. Ik heb één voordeel. Ik moet niet meer in de materie leven, toch niet voor het ogenblik. Dus… maar ik heb er wel in geleefd. De tijden waren een beetje anders dan nu. En ik moet zeggen, ze waren, als ik het zo bekijk, toch aangenamer. Wij konden tenminste nog eens met elkaar een gevechtje voeren, al was het dan met de floret. Maar goed, als het dan ging om een schone dame, dan was het meegenomen, nietwaar? Maar ja, goed. Ik zal zeggen, voordat we hier terug vragen krijgen, of je wel mocht vechten met een floret, wel dan… Ja, ik heb een beetje last met die taal, weet je. Maar goed, zijn er nog vragen? Want ik hoorde daar… ik had de illusie dat de paarden reeds kwamen aangedraven.

Ja, ik had toch ook een opmerking, broeder. U sprak over eenzaamheid in onze maatschappij en over ouderlingen die in een instelling geplaatst worden. Ik ken toch van die mensen die thuis in alle eenzaamheid zaten weg te kwijnen en die in een rusthuis toch opnieuw openbloeiden.

Daar ben ik honderd procent met u akkoord, lieve dame, maar ik wou het voorbeeld aanhalen van de moderne maatschappij die in vele gevallen geen tijd meer kan vrijmaken voor degene die ervoor gezorgd heeft dat je het op het ogenblik zo goed hebt en die het liefst de ouderling bijvoorbeeld deponeren in een instelling. Nu zijn alle instellingen niet gelijk en ik wil grif toegeven dat er mensen zullen zijn die beter zijn in een verzorgingsinstelling, omdat het lichamelijk voertuig zo is afgetakeld dat het onmogelijk is dat zij zonder permanente toezicht en verzorging zijn. Maar daar ging het niet over. Ik wou het gewoon als voorbeeld naar voren brengen dat velen in deze maatschappij gewoonweg mensen dumpen. Dat was de essentie.

En wanneer u rondom u kijkt, denk ik dat ieder die hier aanwezig is daar zeker voorbeelden van kan vinden zonder moeite en dat is het spijtige. En het is niet alleen, neem mij niet kwalijk, met ouderlingen, hoeveel kinderen worden er niet gedumpt in uw maatschappij? Of denk je nu werkelijk dat alle problemen die uw maatschappij kent met weggelopen kinderen, misbruikte kinderen, kinderen die aan drugs geraken, komt omdat ze zo goed en harmonisch zijn opgevangen? Deze maatschappij die uitblinkt, zogezegd, van luxe en comfort, heeft zeer vele grauwe kanten. En het gewoon comfort, het materialistisch comfort, is maar een heel dun laagje klatergoud, meestal op een grote berg van ellende en miserie. Ik denk dat ik daar niets nieuw vertel. En juist daarom dat ik dit aanhaal, op het ogenblik dat je u anders kunt instellen, dat je daar niet mee meegaat, dan kun je nog iets bereiken in deze maatschappij.

U was me eigenlijk voor met uw uitleg wat kinderen betrof, broeder. Maar bij mij is dan toch de vraag, oké, als je het ziet, de baby’s worden reeds gedumpt, de kinderen worden gedumpt. Langs de andere kant heeft de vrouw een zekere vrijheid ook daarin verworven, om het zo te zeggen. De vrouw heeft een andere manier van leven gekregen dan vroeger. Zou je dan moeten zeggen dat deze manier eigenlijk niet deugt?

De vrouw heeft geen andere manier gekregen van leven dan vroeger. Integendeel, in vele gevallen is de manier van leven voor de vrouw veel verslecht. Kijk, de fout die gemaakt wordt is dat men de mens gaat beperken, dat er geen harmonie bestaat. Wanneer in uw maatschappij, in een relatie tussen man en vrouw, de juiste harmonie zou bestaan, dan zou het mogelijk zijn dat de vrouw haar ontwikkelingsweg gaat, wanneer zij opteren voor kinderen, dat deze daar ook zijn, en dat daar een juiste verhouding van taakverdelingen aanwezig is, tot het ogenblik dat het kind volwassen is en zijn eigen gang kan gaan.

Maar, in deze maatschappij begint men niet met een harmonie tussen man en vrouw. In vele gevallen komen mensen samen uit begeerten. Ik stel het misschien een beetje zwart-wit, maar ga het na. Vanuit die begeerte gaat men dan een samenlevingsovereenkomst aan, maar die houdt in dat men alle luxe en comfort wil behouden die men daar voor had, liever nog meer, nog groter, met als gevolg dat men, zonder dat men het direct doorheeft, zich tot slaven als het ware ketent. Want men wil niet vrijkomen van al de overbodige luxe die men nodig heeft.

Want zeg nu eerlijk, is het nodig dat je om de vier jaar of om de twee jaar een nieuwe dure wagen koopt? Is het nodig dat je kleerkasten vol met kleren hangt, terwijl u maar één zaak tegelijk kunt dragen en zo verder? Is het nodig dat u van alle mogelijke apparaten bezit? Is het nodig dat u allemaal in kasten van woningen woont, waar het merendeel van de plaatsen eigenlijk overbodig is, die alleen maar zorgen voor meer afzondering van mekaar dan toenadering? Maar goed, het is uw huidig systeem, uw huidige maatschappij. En dat de vrouw daarin meegaat en mee deze eisen stelt, en dan zich gaat beklagen omdat zij een kind heeft, ja, dat heb je dan zelf gezocht, om het zo te zeggen.

Op het ogenblik dat je de zaken uit harmonie benadert, dat je in een tevredenheid zal zijn met hetgeen wat je echt nodig hebt, en dan vanuit een harmonie beslist van hier wens ik nageslacht, ligt de zaak totaal anders. En vergeet niet dat ook dat nageslacht, die kinderen, die in zulke situaties geboren worden, eigenlijk zochten naar zulke toestand. Vele incarnaties op het ogenblik van kinderen hebben deze disharmonieën opgezocht. Daardoor krijg je dat de komende generaties zo verder zullen ontsporen. Dat vergeet men nogal eens. Misschien een stof om na te denken.

Zo, de harmonische stilte is weer ingetreden.

Als dat zo verder evolueert, gaan de problemen tussen kinderen en onderwijs waarschijnlijk ook nog toenemen. Want ik neem aan dat het onderwijs nog niet echt…

Een maatschappij die functioneert zoals de uwe, tekent haar eigen ondergang. Een kind moet in zijn opgroei kunnen regels kennen om te weten hoe ver het mag gaan, wat het mag doen en zo verder. Een kind moet in zijn opgroei tot volwassenheid een respect kunnen aan de dag leggen. Een maatschappij zoals de uwe, waarin de kinderen gaan dicteren hoe het moet, leidt tot een maatschappij, neem mij niet kwalijk de uitdrukking, van waanzinnigen als ze volwassen zijn, die niet geleerd hebben hoe in het leven wordt omgegaan, die dezelfde eisen zullen blijven stellen en wanneer deze eisen niet volvoerd zullen worden, meestal tot daden overgaan waarvan dan de gemeenschap enorm schrikt. Maar de gemeenschap moet er niet van schrikken dat een kind een leerkracht vermoord of andere dwazigheden uithaalt, want deze maatschappij heeft het mogelijk gemaakt dat zulke zaken naar voor komen. Op het ogenblik dat men ervan uitgaat dat een kind alles moet mogen, alles moet kunnen, ja, dan moet je ook maar de gevolgen daarvan kunnen op u nemen en mag je niet klagen dat het fout gaat. Op het ogenblik dat de maatschappij vergeet, zoals het in deze westerse maatschappij zeker is, hoe een kind opgevoed moet worden, dan krijg je zaken die echt niet meer aanvaardbaar zijn. Maar daar zouden we een ganse avond over kunnen voortgaan.

Ja, ik vraag mij wel af hoe je zoiets oplost, hoor.

De beste oplossing voor eigen kinderen is, zorgen dat zij weten hoe ver zij kunnen gaan. Duidelijk lijnen uitzetten en op het ogenblik dat zij proberen deze lijnen te overschrijden duidelijke correcties aanbrengen. Je hoeft heus geen schrik te hebben van een kind terecht te wijzen en wanneer het niet wilt luisteren even een flinke tik op de broek te geven. Daar is niks fout aan. Integendeel. Ik heb hiermee zeker niet gezegd dat je een kind moet slagen en doen. Want straks krijg ik weer een vraag van: mag je geweld gebruiken? In dit geval voor het welzijn van het kind kan soms een tik op de broek veel meer doen dan eender welk andere straf. Het is nu eenmaal noodzakelijk dat een kind weet hoe ver hij mag gaan. Dat een kind weet – en dat is ook belangrijk – als ik een fout maak, dan zijn er altijd nog personen boven mij die dit eventueel wel zullen rechttrekken. En dat de fout die gemaakt is een correctie krijgt ook naar hem toe.

Kijk, het is nu niet dat u al een oude dame bent, nietwaar? Maar in uw jeugd was het misschien toch nog een beetje anders. Als je toen een beetje de duivel uithing, denk ik wel dat je op de vingers getikt werd. En als we kijken naar de generatie die nu, laat ons zeggen, 50, 60 jaar is, of ouder, dat zijn allemaal mensen die, wanneer ze niet braaf waren als ze klein waren, af en toe eens een flinke pij rond hun oren kregen, zoals men dat hier zegt. Of die in het kolenkot werden gestoken op de school. Of waar de meester met de regel op de vingers klopte. Lees maar uw oude literatuur, daar vind je dat allemaal in terug. Wel, zijn al die mensen zo karakterieel misvormd? Zijn al die mensen abnormaal geworden? Neen, integendeel. Voor hen was het normaal. Het is juist die generatie die wist van aanpakken. Het waren juist die jongeren die af en toe eens met elkaar op de vuist gingen. En dan kwamen ze thuis en dan kregen ze nog een pak slaag bij omdat ze gevochten hadden. Maar het waren ook die jongeren die nog ontzag hadden voor een veldwachter of een agent. En die wanneer er iets gezegd werd, daar rekening mee hielden. Is die generatie zo slecht geweest? Integendeel, al uw moderne ideeën die u hebt van opvoeding. Eigenlijk, als we het vanuit onze zijde bekijken, passen ze wel in de tijd van de chaos. Maar passen zeker niet voor een kind dat harmonisch moet opgroeien. En dat is misschien wel iets waar je bij moet blijven stilstaan.

Zo, ik hoop dat ik niemand te veel gechoqueerd heb, noch met ouderdom, noch met een slag op de broek. Is het voldoende?

Voorlopig wel, ja. ik heb toch nog een paar vragen …..

Mag u gerust stellen.

Nee, ik ga over dit gewoon nadenken.
Broeder, loop je dan niet eigenlijk het risico dat het kind begrijpt dat geweld een oplossing is voor iets? Dat hij met geweld iets bereikt?

Ach, mijn lieve man, een kind redeneert zo niet. Integendeel, als een kind niet af en toe aanvoelt dat het gecorrigeerd wordt, gaat het juist het omgekeerde begrijpen van wat u nu naar voor schuift. Dat is het grote probleem met het geweld dat zich nu in de meeste steden ontwikkelt. Een kind dat onder normale omstandigheden gecorrigeerd wordt, weet dat.

Kijk, ik heb in de loop van de avond gezegd, mensen behoren tot de kuddedieren. Kijk een keer wat er in een kudde gebeurt wanneer een jong dier niet luistert. De moeder zal het jonge dier een duw geven, een beet geven of eender wat, omdat het zou luisteren. En het dier luistert. Je zult niet opmerken achteraf, dat doordat het dier door de moeder zo gecorrigeerd is, dat het achteraf onhandelbaar wordt. Integendeel. Maar een dier dat niet gecorrigeerd wordt door de moeder, dat wordt op een minimum van tijd onhandelbaar. En daardoor krijgt u nu dat veel kinderen, die zogezegd met moderne opvoedingsideeën zijn grootgebracht, totaal onhandelbaar zijn geworden, die dan dikwijls een uitweg gaan zoeken in van alle mogelijke drugs of drank of noem maar op, met als gevolg dat alle grenzen wegvallen en dat je de meest, ja, idioten bijna, uitspattingen en handelingen krijgt.

Je denkt gewoon als mens verkeerd, wanneer je denkt dat een menselijk wezen gewelddadig gaat worden wanneer het in zijn jeugd gecorrigeerd wordt door een tik op de broek. Is niet zo. Integendeel. Gewelddadigheid ontstaat meestal door gebrek aan correctie. Weet u dat de grootste dictators die de wereld gekend heeft, kinderen zijn geweest die opgevoed zijn zonder enige correctie? Wanneer je een figuur ziet zoals je gekend hebt als een Hitler, is een kind dat in feite in de watte was gelegd. Hetzelfde kun je zeggen van een figuur als Stalin. En zo zijn er nog zeer velen. Juist omdat zij zo verkeerdelijk zijn aangepakt, zijn zij meestal zeer wreedaardig geworden achteraf. Ook misschien stof om even over na te denken.

Daar zou ik dan toch de bijvraag op willen stellen, broeder. Ik kan dat niet helemaal juist plaatsen, maar heeft dat dan met evenwichten te maken? Want uiteindelijk, het kind dat gewoon een keer op de vuist ging als het jong was, schijnt evenwichtiger op te groeien, of dat gewoon eens tik op zijn billen krijgt, dan het kind dat zonder geweld opgroeit.

Kijk, wat zien we? Een kind dat zich durft uiten, zal allicht eens in een gevecht verwikkeld geraken, omdat het moet leren dat er ook andere kinderen zijn met andere gedachten. Een kind dat zich niet durft uiten, dat schrik heeft van alles, dat gaat een angst ontwikkelen. Een kind dat thuis wordt opgevoed, doordat het alles krijgt en doordat het thuis voorkomt dat het zelf iets kan leren, is een kind dat zeer angstig in zijn wezen, in zijn kern zal zijn. En het is vanuit die angst dat het later als volwassene zal gaan reageren. Je weet toch dat de meeste geweldenaars, dat die gewoonweg heel angstige figuren zijn. En dat juist omdat ze schrik hebben, dat zij zo gewelddadig optreden.

Kijk, wanneer je uw geschiedenis zou kennen, wanneer je terugdenkt bijvoorbeeld aan de gruwelen die een dertig jaar geleden, als ik goed voor heb, in Cambodja zijn gebeurd. Je hebt daar een uitmoording van een gans volk gekend, op de meest beestachtige gruwelijke wijze. Wel, het was heel simpel. De ganse basis daarvan, ach, dat was niet één man. Je kon zeggen, Pol Pot, oké, meneer Pol Pot had een opvoeding gehad, was opgevoed voor die plaats en die omstandigheid, als zijnde elitair en prinselijk, maar zonder dat hij ook maar iets aan lijden heeft meegemaakt. Vanuit die verkeerde visie en die angsten die die man had, is hij zo gruwelijk tekeer gegaan. Daarbij bijgestaan door alle mogelijke figuren die ongeveer onder datzelfde gesternte zijn groot gekomen. Hadden die personen toen, als zij klein waren, af en toe moeten vechten om hun bestaan, hadden zij nooit tot die gruweldaden overgegaan. Maar goed, de loop van de geschiedenis ga je daar niet in wijzigen.

Kijk eens rond, bijvoorbeeld in uw eigen omgeving. Welke politieagent zal het meest agressief zijn? Welke politieagent zal niets door de vingers zien? De agent met het grootste minderwaardigheidscomplex, met het grootste angstcomplex. Want deze gaat al reageren en dikwijls slagen of doen, voordat het nodig is. Terwijl de agent die zeker is van zichzelf, overtuigd van zijn vaardigheid, veel later iets zal doen, of zal kunnen voorkomen dat hij iets moet doen. Het is maar hoe de zaken in het verleden zijn geweest, dat de mens zich nu uit. Zo, zijn er nog vragen?

Ja, broeder. Mensen die alternatief, of esoterisch of gelijk hoe je het noemt bezig zijn, worden niet altijd au sérieux genomen door hun omgeving. Hoe kun je dan in harmonie leven met die omgeving?

Door er u gewoon niet aan te storen.

En accepteren dat er disharmonie is en dat dat… Ja, dus accepteren.

Door er u niet aan te storen, accepteer je niet.
Kijk, het probleem in vele gevallen is dat mensen wanneer zij voor iets staan en zij geconfronteerd worden met mensen die het niet au sérieux nemen, zij zich eraan storen. Doordat je u eraan stoort, creëer je tussen u en de anderen een disharmonie. In die zin dat uw kracht, doordat je u stoort aan hetgeen wat andere partij zegt, overvloeit naar de andere partij, waardoor dus dat de terugslag voor u zwaarder is. Op het moment dat u gewoon zich niet stoort aan het feit of men u au sérieux neemt of niet, maar jij weet vanuit uzelf, dit is mijn weg, dit is mijn kracht, dit is mijn harmonie, dan zal hetgeen wat op u afgestuurd wordt in een reflectie teruggaan naar degene die het op u stuurt, zul je er geen last van hebben en kun je uw weg verder gaan. Op het ogenblik dat het u stoort, kom je in een vorm en dat is ook een vorm van harmonie, maar in dit geval disharmonisch voor u en dan ben jij daardoor het slachtoffer.

Kijk, een zeer simpele truc die je steeds kunt gebruiken in die zaken, wanneer je bijvoorbeeld u interesseert voor esoterie of spirituele ontwikkeling en zo verder en u voelt aan dat de anderen u daarop attaqueren, stel u gewoon voor dat u onder een glazen stolp staat. Een glazen stolp die bijvoorbeeld goudgeellicht uitstraalt, en dat alle gedachten die de mensen naar u sturen gewoon daarop terugkaatsen. Het is een klein trucje, maar een trucje dat heel goed werkt. En dan hebben degenen die het terugkrijgen nog het voordeel dat ze het spiegelbeeld van zichzelf zien. Meestal schrikken ze dan zo erg, dat het van de eerste keer gedaan is. Zijn er nog dringende vragen?

Ik heb nog een vaag gegeven over het vorige, dat is nog blijven hangen bij mij. Je zegt dat mensen die angstig zijn en zich wat minderwaardig voelen, dat die dan eigenlijk gewelddadig reageren, of heb ik dat mis begrepen? Is dat altijd zo?

Ik heb dat als voorbeeld aangehaald, dat in vele gevallen angstige mensen, om zich te gaan uiten in een maatschappij, dit meestal op een gewelddadige manier gaan doen. Altijd zo, is iets anders. Iedere mens is individueel. Je hebt ook mensen die dit niet doen en die bijvoorbeeld in een zware depressie wegzinken. Je hebt andere mensen die enorme angst hebben, maar die dit vertalen, bijvoorbeeld in uiting van kunst. Kijk, er zijn zeer vele mogelijkheden. Maar omdat het hier ging over opvoeding van kinderen en af en toe eens het gebruik maken van een vlakke hand op een bil, heb ik dit zo naar voren geschoven. Uiteraard is er meer dan één mogelijkheid.

Goed. Geen angstige mensen meer? Geen mensen meer die nog gevechtsporten willen beoefenen? Mag ik dan besluiten dat we in harmonie vinden dat de avond mag beëindigd worden?

Mag ik nog één vraagje stellen?

Dat mag, want de verdraagzaamheid gaat voor.

Ik heb nog een vraagje, broeder, over de kinderen en hoe help je de kinderen om de juiste school te vinden voor hen, waar ze zich het best kunnen ontplooien, die het best bij hen past.

Normaal zou ik zeggen dat een kind, zeker een klein kind, het best gaat naar een school die behoort tot zijn leefgemeenschap. Dat wil zeggen dat een kind het liefst naar een school gaat die niet te ver gelegen is van de plaats waar hij woont, waar hij speelt, waar hij leeft, indien dit mogelijk is. Ook, en dat is toch belangrijk, zal de school min of meer moeten beantwoorden aan de denkwereld die leeft bij de ouders. Want wanneer het kind een opvoeding krijgt van de ouders en het gaat naar een school die een totaal andere visie heeft, dan kan dit voor het kleine kind niet meer, op het openblik dat bijvoorbeeld de pubertijd nadert, want dan ontstaan er wel andere problemen, maar voor het kleine kind kan het een probleem zijn dat de school een ander signaal geeft dan wat het thuis ontvangt. Maar normaal gesproken zou ik zeggen: Begin eerst het kind naar een school te laten gaan die tot zijn leefgemeenschap behoort.

Meditatie: De kosmos rondom ons

Zo, mijn beste mensen, als er geen vragen meer zijn, dan gaan we de avond besluiten en zoals gewoonlijk wordt er verwacht dat we dit doen met een meditatie. We zouden kunnen mediteren vanavond over harmonie of over verdraagzaamheid, maar misschien zou dit ons een beetje disharmonisch maken, wanneer we alle verschillende beelden door mekaar zouden halen. Misschien is het beter dat we even dit pad verlaten en ons gewoon eens instellen op de kosmos rondom ons en gewoon een keer één voelen met alles wat die kosmos ons te bieden heeft.

En beste mensen, de kosmos rondom u kan u alles, maar ook alles geven wat u zich maar kunt indenken. Alleen moet u bereid zijn van voor hetgeen u krijgt, daar de prijs voor te betalen. Een prijs die wanneer je aan de kosmos vraagt van help de ander, tracht voor deze wereld het licht te doen schijnen, tracht op deze wereld vreugde te brengen, dan gaat de prijs daarvan zeer hoog zijn, want je gaat zelf ervaren dat je door dit voor de ander te willen doen je steeds verder komt, dat het licht steeds meer u zal begeleiden, dat je steeds verder zult ontdekken welk uw sterke kanten zijn, dat je steeds meer zult ontdekken wat je kunt betekenen in dit leven. En neem aan van mij, in materialistische woorden uitgedrukt, is dit onbetaalbaar. Maar beste mensen, als je dit doet, krijg je dit onbetaalbare zomaar cadeau. Het onbetaalbare vrij van belasting, betekent heel veel in de maatschappij, vrij van btw, de kosmos schenkt het u zo en je kunt er werkelijk een harmonische sfeer, een wereld van verdraagzaamheid mee opbouwen.

Besef dat alles rondom u is, alle kennis, alle kunde is rondom u aanwezig, wanneer je u maar openstelt op deze kosmos. Ach, en misschien zijn er hier aanwezig die liever het woord God horen, mag heus van mij wel. Want uiteindelijk de kracht waar alles uit voortkomt, de Bron die dit alles mogelijk maakt, is de Vader, de God, maar niet de God van de religies, niet de God van de kerken, maar de ware Godheid, de Godheid die het u mogelijk maakt een vrije keuze te doen, die het u mogelijk maakt deze giften aan te nemen of te zeggen: Neen, dank u; die het mogelijk maakt een leven te leiden, een weg van bewustwording te gaan, die u steeds verder brengt in uw bestaan, of te zeggen: Neen, ik sluit mij liever af, ik kapsel mij liever in het duister in. Want die God is deel van u, jij bent deel van Hem, onafscheidelijk. Waar u ook uw weg gaat, is het op deze aarde, is het in de sferen, of is het op een verre planeet in een ander melkwegstelsel, toch blijf je datzelfde kerntje, diezelfde uitstraling, diezelfde schitterende diamant, dat onafscheidelijk deel van die God.

En het is dankzij deze Vader, die op u als een goede vader past, tracht op de juiste weg te zetten, die u als goede vader misschien af en toe een keer moet corrigeren. En soms kan dat pijn doen, soms kan dat leiden dat je even zegt: Verdorie, waarom moet dit gebeuren? maar je beseft dat wat er gebeurt, vertrekt vanuit uzelf, omdat je even was vergeten, dat je deel was van die vader, die vader die voor zijn kind alles, maar ook alles zou doen, omdat het zijn correcte weg zou kunnen vinden.

En daarom, wees in harmonie met de schepping, besef dat alles u gegeven is, besef dat het aardsparadijs, zoals het in uw cultuur is beschreven, nog steeds zijn poorten open heeft, maar dat je alleen maar moet willen aanvaarden, dat je de mogelijkheid krijgt, dat je er binnen kan gaan, beseffende dat dankzij deze krachten, deze onbetaalbare krachten, je zo uw weg in de kosmos kunt vervolmaken en zo komen terug tot de Bron van waaruit je bent vertrokken.

Zo, ik hoop dat ik vanavond hier een beetje harmonie en verdraagzaamheid heb kunnen doen ontluiken. En als ik daarin geslaagd ben, van hier en daar in jullie hart iets te laten opbloeien, dan is deze avond voor mij geslaagd. In elk geval aan alle aanwezigen hier, dank voor uw luisterend oor. En ik wens jullie nog een prettige avond toe.